‎[Een kinderlijke methode van vergeving], zij het hard en moeizaam [is] de vergeving van zonden door boetedoening, wanneer de zondaar . . . deinst er niet voor terug om zijn zonde aan een priester van de Heer te verklaren en om een geneeswijze te zoeken, naar de manier waarop hij zegt: “Ik ‎‎zeide, tot de Heer, ik zal mezelf beschuldigen van mijn ongerechtigheid”

 ORIGINES  (Homilieën in Leviticus 2:4 [A.D. 248]). ‎

“Je hoeft niet beleefd te zijn tegen God, stort gewoon je hart uit voor Hem.”

Heilige Sophrony

Terwijl we in het sterfelijke bestaan werden geworpen, zonder enige keuze van onze kant, kunnen we nu, vrijelijk, onze sterfelijkheid gebruiken, om in het leven geboren te worden, door met Christus te sterven in de doop, ons kruis op te nemen en niet langer voor onszelf te leven, maar voor Christus en onze naasten. Door dit te doen, is ons nieuwe bestaan gebaseerd op de vrije, zelfopofferende liefde die Christus heeft getoond als het leven en het wezen van God zelf, want zoals we hebben gezien, heeft Christus ons laten zien wat het betekent om God te zijn in de manier waarop Hij sterft als een mens. . Onze taak vandaag is niet alleen om ons geloof te verkondigen in een steeds seculierder wordende wereld; het is veeleer om de dood terug te nemen, door de dood te laten ‘zien’, door stervenden te eren met de volledige liturgie van de dood, en door zelf te getuigen van een leven dat door de dood komt, een leven dat niet meer door de dood kan worden aangeraakt, een leven dat komt door het opnemen van het kruis.

– John Behr

Christus laat ons zien wat het is om God te zijn door de manier waarop Hij sterft als mens. .. Het meest extreme punt van zwakte en dwaasheid wordt het hoogste punt van kracht en manifestatie van goddelijkheid

– John Behr

 ‘‎‎Zoals een mot aan een kledingstuk knaagt, zo verteert jaloezie een [persoon‎‎]’.‎

‎Johannes Chrysostomus‎‎ –

Orthodoxie staat erop te verkondigen dat de opgestane Christus eerst in hades is neergedaald. Er is geen gemakkelijke overgang van het koele graf naar de heldere zondagochtend. Er is de tussenliggende en ongemakkelijke realiteit van ware duisternis. … Het binnengaan in die duisternis en het erkennen van de diepten ervan is geen poging om onszelf over te geven aan het verderf of om een doctrine van totale verdorvenheid te omarmen. Het is een poging om ons met Christus te verenigen. De traditionele naam voor deze reis is bekering. Moralisme heeft het christelijke begrip van bekering vrijwel vernietigd en vervangen door goede bedoelingen en verontschuldigingen. Onze zonde is een gebrokenheid en is het best te zien in de donkerste hoeken van het hart. … Als we Christus niet in de hades vinden, zullen we Hem waarschijnlijk nergens anders vinden.

Vader Stephen Freeman

“Er worden vijf redenen genoemd waarom God ons toestaat om aangevallen te worden door demonen. De eerste is dat we door aanvallen en tegenaanval moeten leren onderscheid te maken tussen deugd en ondeugd. De tweede is zodat we, nadat we deugdzaamheid hebben verworven door conflicten en zwoegen, het veilig en onveranderlijk moeten houden. De derde is zodat we, wanneer we vooruitgang boeken in deugdzaamheid, niet hooghartig moeten worden, maar nederigheid moeten leren. De vierde is opdat wij, nadat wij enige ervaring met het kwaad hebben opgedaan, ‘het met volmaakte haat moeten haten’ (vgl. Ps. 139,22). De vijfde en belangrijkste is dat we, nadat we onthechting hebben bereikt, noch onze eigen zwakheid, noch de kracht van Hem die ons heeft geholpen, moeten vergeten.”

+ Heilige Maximos de Belijder

‎”Ik zei dat de vraag over de dood, en meer precies, de verwarring over de dood, de kern vormt van het menselijk begrip, en uiteindelijk wordt de relatie van de mens tot het leven, dat wat we zijn wereldbeeld noemen, uiteindelijk bepaald door zijn relatie tot de dood. De hele beschaving lijkt doordrongen van een hartstochtelijke obsessie om deze angst voor de dood en het gevoel van de zinloosheid van het leven dat eruit straalt als een langzaam druipend gif te onderdrukken. Wat is dit intense conflict met religie, als niets anders dan een hersenloze poging om de herinnering aan en de zorg voor de dood uit het menselijk bewustzijn te bannen en bijgevolg de vraag: waarom leef ik in dit korte en fragiele leven?” ‎

Alexander Schmemann‎

Dorotheus van Gaza (ca. 500-?) monnik in Palestina
Onderrichtingen, VI, 76-78
God en de naaste liefhebben

God en de naaste liefhebben

Hoe meer men verenigd is met de naaste, hoe meer men met God verenigd is. Opdat u dit woord begrijpen kunt, zal ik u een beeld geven van de vaderen: Stel je een cirkel voor op aarde getekend, dat wil zeggen een lijn in het rond die met een passer is getrokken, en daarin een centrum. Men noemt precies het midden van de cirkel, het centrum. Let op wat ik u nu ga zeggen. Stel je voor dat de wereld deze cirkel is, het centrum is God. De lijnen naar het middelpunt zijn de verschillende manieren waarop mensen leven. Als degenen die dichterbij God willen komen, naar het midden van de cirkel lopen, komen ze dichterbij elkaar en tegelijkertijd dichter bij God. Hoe dichter ze bij God komen, des te dichter komen ze bij elkaar. En hoe dichter ze bij elkaar komen, des te dichter komen ze bij God.”

En jullie begrijpen dat dit ook in omgekeerde richting geldt, wanneer men zich van God afkeert om meer naar de buitenkant te gaan. Het is dan duidelijk dat, hoe meer men zich van God verwijdert, hoe verder men van elkaar verwijderd is en hoe meer men zich van de anderen verwijdert, hoe meer men zich van God verwijdert.

Dat is de natuur van de liefde. In de mate waarin wij ons aan de buitenkant bevinden en God niet liefhebben, in diezelfde mate is er een afstand tussen ieder van ons en onze naaste. Maar als we van God houden, hoe dichter we bij Hem komen uit liefde voor Hem, in die mate nemen we ook deel aan de liefde voor onze naaste; en we zijn evenveel met de naaste verenigd, als we dat met God zijn.

Dorotheus van Gaza

Bron : EVZO org

H. Augustinus (354-430)
bisschop van Hippo (Noord Afrika) en kerkvader
Overwegingen over Johannes, nr 101 

“Niemand zal u deze vreugde ontnemen”

 

Deze woorden van de Verlosser: “Ik zal u terugzien en uw hart zal zich verheugen en deze vreugde zal niemand van u kunnen wegnemen” moeten niet aan onze tijd gerelateerd worden, waar Hij zich na zijn verrijzenis aan zijn leerlingen in zijn menselijk lichaam heeft getoond en hun gezegd heeft om Hem aan te raken, maar aan die andere tijd waarvan Hij reeds had gezegd: “Hij die van me houdt, van hem zal mijn Vader houden en Ik zal Me aan hem tonen” (Joh 14,21). Dit visioen is niet voor dit leven, maar voor die van de komende wereld. Zij is niet voor enige tijd, maar zal nooit een einde hebben. “Het eeuwige leven, is dat zij U kennen, U de enige echte God, en Degene die U heeft gezonden, Jezus Christus” (Joh 17,3). Van dit visioen en deze kennis, zegt de apostel Paulus: “Wij zien nu in een spiegel en in raadsels, maar dan zullen wij van aangezicht tot aangezicht zien. Ik ken nu slechts een deel, dan zal ik kennen zoals ik word gekend” (1Kor 13,12).

Nu baart de Kerk deze vrucht van zijn werk in het verlangen, dan zal zij het in het visioen baren; nu baart zij het met moeite, dan zal zij het in vreugde baren; nu baart zij het in de smeekbede, dan zal zij het in lofzang baren. Deze vrucht zal zonder eind zijn, want niets zou ons kunnen vervullen behalve wat oneindig is. Dat liet Filippus zeggen: “Heer, toon ons de Vader en dat is ons genoeg” (Joh 14,8).

Augustinus

Bron : EFZO.org

H. Petrus Chrysologus (ca 406-450) bisschop van Ravenna 
Sermon 108 ; PL 52, 499
Een offer aan God aanbieden

Een offer aan God aanbieden

“Broeders en zusters, met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u om uzelf als een levend, heilig en God welgevallig offer in zijn dienst te stellen” (Rm 12,1) Door deze vraag verheft de apostel Paulus alle mensen door deelname aan het priesterschap. (…) De mens zoekt niet meer buiten wat hij aan God gaat offeren, maar brengt met zich mee en in hem wat hij aan God gaat offeren voor zijn eigen welzijn (…) “met een beroep op Gods barmhartigheid vraag ik u.” Broeders en zusters, dat offer is naar het beeld van Christus die zijn lichaam hierbeneden heeft gegeven en zijn leven heeft geofferd voor het leven van de wereld. In werkelijkheid heeft Hij van zijn lichaam een levend offer gemaakt, Hij die zal voortleven nadat Hij gedood is. In dat grote offer is de dood vernietigd, ze wordt meegenomen door het offer. (…) Daarom worden de martelaren op het moment van hun dood geboren en beginnen ze hun leven als zij het beëindigen; ze leven wanneer ze gedood zijn en stralen in de hemel wanneer men op aarde geloofde dat ze uitgedoofd zijn. (…)

De profeet zong: “Offers en gaven verlangt U niet, brand- en reinigingsoffers vraagt U niet. Nee, U hebt voor mij een lichaam gevormd” (Ps 40,7). Wees tegelijkertijd het offer en degene die aan God offert. Verlies niet wat de kracht van God u heeft toegewezen. Bekleed u met de mantel van heiligheid. Neem de ceintuur van de kuisheid. Dat Christus de sluier op uw hoofd mag zijn; het kruis, de bescherming van uw voorhoofd dat volharding geeft. Bewaar in uw hart het sacrament van de goddelijke Schrift. Dat uw gebed altijd als een aangenaam ruikend wierook voor God brandt. Neem “het zwaard van de heilige Geest” (Ef 6,17); dat uw hart het altaar daar mag zijn waar u, zonder vrees heel uw persoonlijkheid en heel uw leven, kunt offeren. (…)

Offer uw geloof om het ongeloof te straffen; offer uw vasten om een eind te maken aan de gulzigheid; offer uw kuisheid opdat de sensualiteit sterft; wees vurig opdat het kwaad doen stopt; maak werk van de barmhartigheid om een eind te maken aan de gierigheid; en om de dwaasheid te verwijderen, offer daarvoor uw heiligheid. Zo zal uw leven een offerande worden als ze niet werd gewond door de zonde. Uw lichaam leeft, ja, elke keer als u het kwaad in u laat sterven, offert u levende deugden aan God.

Petrus Chrysologus

Bron : EVZO.org

“Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid… Met berouw vindt onze vergoddelijking plaats.

“Heilige Sophrony van Essex : 

Het evangelie, begint en eindigt met de oproep tot bekering.

De leringen van de heilige asceten, onze Vaders en de Kerkvaders, zijn doordrongen van het bewustzijn dat wanneer de mens gebed tot God aanbiedt zonder zijn zondigheid te voelen, zijn gebed niet de troon van de Allerhoogste bereikt, want de Zoon van God is niet gekomen om degenen te roepen die zich rechtvaardig wanen (zie Lucas joh.9), maar degenen die erkennen dat ze zondaars zijn (zie Matteüs 13).

Pas als het licht van Christus ons verlicht, kunnen we onze zonden zien.

Het belangrijkste is om altijd het bewustzijn van onze ontoereikendheid voor God te houden. Dan komen we in een voortdurend spanningsveld terecht tussen de zelftwijfel en liefde van Christus, bekering en hoop op Gods barmhartigheid. Aan de ene kant leven we in verdriet omdat we zo ver verwijderd zijn van de God die we liefhebben. Aan de andere kant werken deze angst en deze liefde als een innerlijk vuur en duwen ons met kracht naar God toe.

Bekering is een geschenk van onschatbare waarde aan de mensheid; bekering is het goddelijke wonder voor ons herstel na de zondeval. Bekering is een uitstorting van goddelijke inspiratie over ons, door de kracht waarvan we opstijgen naar God, onze Vader, om eeuwig te leven in het licht van Zijn liefde. Met berouw vindt onze vergoddelijking plaats. Dit is een feit van onvoorstelbare grandeur.

Met niets anders kent de mens God zo goed als Vader als met bekering. Er is geen einde aan bekering, want het einde ervan is de volmaakte gelijkenis met Christus.

Het berouw van een man is een uiterst tragische, buitengewoon grote gebeurtenis.

Heilige Sophrony van Essex

 

bron: iconandlight

Vertaling : Krisbiesbroeck

Roep in tijden van ellende onophoudelijk de barmhartige God aan in gebed. Het onophoudelijk aanroepen van de naam van God in gebed is een behandeling voor de ziel die niet alleen de passies doodt, maar zelfs hun werking.
Als een arts het noodzakelijke medicijn vindt, en het werkt op zo’n manier dat de zieke persoon niet begrijpt, op precies dezelfde manier als de naam van God, wanneer je het aanroept, doodt het alle passies, hoewel we niet weten hoe dit gebeurt.

– St. Barsanuphius de Grote, Instructies, 421

Zeg niet tegen mij dat ik zoveel dagen heb gevast, dat ik dit of dat niet heb gegeten, dat ik geen wijn heb gedronken, dat ik gebrek heb verdragen; maar laat mij zien of gij van een boze man niet zachtmoedig bent geworden, indien gij van een wrede man welwillend bent geworden. Als gij vervuld zijt van toorn, waarom zou u dan uw vlees onderdrukken? Als haat en hebzucht in u zijn, wat heeft het dan voor zin dat u water drinkt? Laat geen nutteloos vasten zien: want vasten alleen stijgt niet op naar de hemel.‎

– St. John Chrysostom

De stilte van schaamte wordt veroorzaakt door de ervaring van het gebroken zelf. Ware stilte in de tegenwoordigheid van God wordt teweeggebracht door een ontmoeting met God Zelf. Het eerste kan heel goed een voorwaarde zijn voor het laatste. .. De belofte om harder te proberen, meer te werken, beter te zijn, kan zelf weinig meer zijn dan een poging om de schaamte van onze mislukkingen te vermijden. Ze ‘verminderen de klappen’. Hoe kunnen we zeggen dat we harder ons best zullen doen? Als we eerlijk zijn tegen onszelf en tegen God, zullen we toegeven dat onze inspanningen eerder hebben gefaald en waarschijnlijk opnieuw zullen mislukken Onze beloften zijn woorden die tussen ons en de stilte van schaamte staan. De kern van onze woordeloze schaamte is de goede God die ons accepteert, omarmt en ons bekleedt met Zijn eigen gerechtigheid. Hij zal ons niet verpletteren of onze schaamte tegen ons gebruiken. . Hesychia, ware stilte en stilte van het hart, drukt onder het lawaai van de ziel en haar morele protesten van beloofde verbetering. Ik zal niet verbeteren. Ik zal het niet beter doen. Ik zal stil zijn. En weten.

Vader Stephen Freeman

(vr. Stephen Freeman is een aartspriester in de Orthodoxe Kerk in Amerika en is de voormalige pastoor van de St. Anne Orthodox Church in Oak Ridge, TN.)

“Het is geenszins onmogelijk dat geloof samengaat met twijfel. De twee sluiten elkaar niet uit. Misschien zijn er sommigen die door Gods genade hun hele leven het geloof van een klein kind behouden, waardoor ze zonder twijfel alles kunnen accepteren wat ze hebben Maar voor de meeste mensen die tegenwoordig in het Westen leven, is zo’n houding gewoon niet mogelijk. We moeten ons de kreet eigen maken: “Heer, ik geloof: kom mijn ongeloof te hulp” (Marcus 9:24). zeer velen van ons zal dit ons voortdurend gebed blijven tot aan de poorten van de dood. Toch betekent twijfel op zich geen gebrek aan geloof. Het kan het tegenovergestelde betekenen: dat ons geloof levend en groeiend is. Want geloof impliceert geen zelfgenoegzaamheid, maar risico’s nemen, niet onszelf afsluiten voor het onbekende, maar moedig vooruitgaan om het tegemoet te treden. Hier kan een orthodox christen zich gemakkelijk de woorden van bisschop JAT Robinson eigen maken: “De daad van geloof is een constante dialoog met twijfel.” Zoals Thomas Merton terecht zegt: “Geloof is een principe van vragen en strijd voordat het een principe van zekerheid en  vrede wordt.”

– Kallistos Ware, The Orthodox Way

 “Als het leven vol problemen is, krijgen mensen het gevoel dat de vloek en toorn van God over hen is gekomen. Maar wanneer deze beproevingen voorbij zijn, zullen ze zien dat Gods wonderbaarlijke voorzienigheid hen zorgvuldig beschermde in alle facetten van hun bestaan. Duizenden jaren ervaring, doorgegeven van generatie op generatie, vertelt ons dat, wanneer God geloof ziet in de ziel van mensen die naar Zijn bestwil streven, zoals Hij deed in het geval van Job, Hij hen leidt naar diepten en hoogten die ontoegankelijk zijn voor anderen. Hoe vollediger en krachtiger de liefde en het vertrouwen van mensen in God zijn, hoe groter de maat van hun beproeving en de volheid van hun ervaring zal zijn, die zeer grote hoogten kan bereiken.” –

St Sophrony van Essex 

U ziet heel duidelijk dat het buitengewoon moeilijk is, en
zonder Gods genade en uw eigen vurige gebed en
onthouding, onmogelijk voor u om ten
goede te veranderen. Je voelt in jezelf de werking van een
veelheid van hartstochten… en toch blijf je erin, ben je er
vaak door gebonden, terwijl de lankmoedige Heer
je verdraagt, in afwachting van je terugkeer en verbetering;
en schenkt u nog steeds alle gaven van Zijn barmhartigheid.

Heilige Johannes  van Kronstadt