Veel mensen zeggen dat Gods stilzwijgen betekent dat Hij niet bestaat of dat Hij dood is. Maar als we zouden nadenken over de positie waarin we God met onze passies plaatsen, zouden we beseffen dat hij geen andere keuze heeft dan te zwijgen. We vragen om Zijn steun in ons gedrag. Hij laat ons op geen enkele voor de hand liggende manier schuldig voelen. Hij stelt ons in staat om onze geforceerde -wegen voort te zetten en de vruchten van persoonlijke zonden te plukken. Maar als we ons berouwvol tot Hem wenden, komt Hij sneller dan we hadden verwacht. Hij kent onze behoeften. Hij komt voor ons. Zodra we onze verzoeken in gebed uiten die gerechtvaardigd zijn door de realiteit van ons leven op deze aarde. Hij heeft het al vervuld, dus Gods stilzwijgen is het meest welsprekende, het vriendelijkste antwoord op onze wanpraktijken

Heilige Sophrony van Essex

 

 

De pijn die we in ons leven kunnen hebben, de beproevingen die met een glimlach worden gedragen, de verleidingen die we hebben, de ziekten die ons treffen, alle moeilijkheden die onze wenken tot het uiterste binden. Dit zijn allemaal levende brieven die opstijgen tot Christus, getekend in het bloed, want pijn is bloed, en Christus die want pijn is bloed, en Christus, die begrijpt wat dit allemaal betekent

Elder Aemilianos van Simonopetros

‎Hoe de monniken kollyva maken op de Heilige Berg‎

Op de Heilige Berg worden de abten van de laatste honderd jaar herdacht, evenals de priesters en monniken van de laatste dertig jaar, en ‎‎kollyvo‎‎ wordt ook gemaakt telkens wanneer een icoon in de kerk wordt geplaatst voor verering. Elke zaterdag worden de overledenen echter herdacht, tenzij het de terugkeer is van een feest van de Heer: een klein zinken bord gekookte tarwe wordt onder de icoon van Christus geplaatst.‎

‎De ‎‎kollyvo‎‎ voor een feest vereist echte zoetwaren en iconografische vaardigheden. Normaal gesproken is er aan de oppervlakte een icoon van de stichter of de heilige naar wie de geëerde in de hoofdkerk is vernoemd, bijvoorbeeld Sint Athanasios de Athoniet in de Grote Lavra van de Annunciatie in het klooster van Vatopaidi.‎

j‎Gewone ‎‎kollyvo‎‎ is als volgt gemaakt: ze plaatsen gemalen tarwe in water om het uit te laten zetten. Dan doen ze het in een bakje met koud water en brengen het aan de kook. Na een half uur gieten ze het water af en voegen het vers toe, koken het opnieuw tot de tarwe zacht is en de vloeistof ondoorzichtig. Er wordt een beetje zout toegevoegd. Ze gieten de vloeistof af, met toevoeging van suiker en kaneel. Ze wassen de tarwe in koud water om te voorkomen dat het blijft plakken en verspreiden het om te drogen. Twee of drie uur voor de Goddelijke Liturgie neemt de monnik wiens gehoorzaamheid het is, een handvol fijne broodkruimels en voegt het toe aan de ‎‎kollyvo‎‎ om al het vocht op te nemen, zodat het volledig droog is. Daarna zeeft hij het om van het paneermeel af te komen. De tarwe is nu klaar. Hij spreidt het uit en strooit er suiker overheen (geen basterdsuiker, maar gewoon) en maakt een kruising met suiker gekleurd met kaneel. Als hij wil, kan hij in een eerder stadium van het proces ook gemalen hazelnoten toevoegen.‎

‎De ‎‎kollyvo‎‎ voor een feest heeft gemalen walnoten toegevoegd, evenals kruidnagel en komijn. Sommige kloosters gebruiken gemalen hazelnoten (zorgvuldig geschild van hun schil) in plaats van walnoten en kaneel in plaats van kruidnagel.‎

‎jVoor de pictogrammen op het oppervlak van de ‎‎kollyvo‎‎ nemen ze het houten uiteinde van het penseel van een fijn kunstenaar en drukken ze de vorm op de suiker van de ‎‎anthivolo ‎‎(een kopie of sjabloon). Op deze manier vullen ze de kleding, het gezicht en het haar in met verschillend gekleurde suikers.‎

Gewone ‎‎kollyvo‎‎ is het normale snoepje voor monniken in een coenobium en wordt aan het einde van de maaltijd in de refter verdeeld. De Russen op de Heilige Berg maken ‎‎kollyvo‎‎ niet met tarwe, maar met rijst, zoals in Rusland gebruikelijk is. Smyrnakis merkte op dat dit niet alleen het geval was in het klooster van Sint Panteleïmon, maar ook in de Russische sketes en cellen.‎

Verneder jezelf en je zult zien hoe al je tegenslagen zullen veranderen in rust

Silouan de Athoniet  /  Sofrony van Essex

Tegenwoordig zijn er maar een paar oudsten die de liefde van de Heer voor ons kennen en de strijd tegen de vijanden kennen en dat de vijanden alleen worden verslagen door nederigheid volgens Christus
De Heer houdt zoveel van de mens dat Hij hem rijkelijk de gaven van de Heilige Geest geeft. Maar totdat de ziel leert genade te behouden, zal ze lange tijd gekweld worden.
De eerste keer na de gave van de Heilige Geest dacht ik: de Heer heeft mij mijn zonden vergeven, de genade getuigt in mij. Dus wat heb ik het meest nodig? Maar zo moeten we niet denken. Hoewel onze zonden vergeven zijn, moeten we ze ons hele leven gedenken en er om treuren om ons hart gebroken te houden. Ik wist dit niet en ik stopte met een crash en had veel last van de demonen. En ik vroeg me af wat er met me aan de hand was. Mijn ziel kent de Heer en Zijn liefde; hoe kom ik dan aan slechte gedachten? Maar de Heer had medelijden met me en leerde me hoe ik mezelf moest vernederen: “Houd je gedachten op Hades en wanhoop niet.”
Op deze manier worden de vijanden verslagen. Maar als mijn geest het vuur van de hel vergeet, krijgen de gedachten weer kracht.
Wie de genade verloor, zoals ik, laat hem dapper de demonen bevechten. Weet hoe schuldig je bent: je bent gevallen in trots en ijdelheid. Maar de barmhartige Heer laat je leren wat het betekent om met de Heilige Geest te leven en wat het betekent om in oorlog te zijn met de demonen. Zo ziet de ziel uit ervaring hoe destructief trots is en vermijdt ijdelheid en menselijke lof en verbant trotse gedachten. Dan begint de ziel goed te genezen en leert ze de genade te behouden. Hoe weet je of de ziel gezond of ziek is? De zieke ziel is arrogant, terwijl de gezonde ziel van nederigheid houdt, zoals onderwezen door de Heilige Geest, en zolang ze deze goddelijke nederigheid nog niet kent, moet ze zichzelf als de slechtste van allemaal beschouwen.

… “U, Heer, toon mij Uw heerlijkheid, omdat U van uw schepsel houdt. Maar geef me tranen van verdriet en de kracht om U te bedanken. U verdient natuurlijk glorie in hemel en op aarde, maar voor mij zijn de tranen van mijn zonden verschuldigd “…
De Heer had veel medelijden met me en liet me begrijpen dat ik mijn hele leven moet huilen. Dit is de weg van de Heer. En ik schrijf dit nu uit pijn voor mensen die, net als ik, trots zijn en ervoor lijden. Ik schrijf ze, om nederigheid te leren en rust in God te vinden…
* * *
Het is een groot goed om nederigheid volgens Christus te leren. Hiermee wordt het leven gemakkelijk en aangenaam en wordt alles dierbaar voor het hart. Alleen in de nederige verschijnt de Heer in de Heilige Geest en als we onszelf niet vernederen, zullen we God niet zien. Nederigheid is het licht, waarin we God-Licht kunnen zien, zoals het wordt gezongen: “In Uw vuur zien we licht”.
De Heer leerde me mijn geest in de hel te houden en niet te wanhopen. Zo wordt mijn ziel vernederd, maar dit is nog niet de ware nederigheid volgens Christus, die niet te beschrijven is…
… O alle heiligen, bid voor mij, dat mijn ziel de nederigheid van Christus mag kennen. Mijn ziel dorst ernaar, maar ik kan het niet krijgen en ik vraag er met tranen om, zoals het kind dat om zijn moeder vraagt ​​als hij haar verliest.
“Waar bent u, mijn Heer?” Je verstopte je voor mijn ziel en ik vraag je met tranen “…
* * *
Je moet veel ontberingen doorstaan ​​en veel tranen vergieten om de geest nederig te houden in overeenstemming met Christus. Zonder dat gaat het levenslicht in de ziel uit en sterft ze.
Je kunt het lichaam in korte tijd drogen door te vasten. Maar om de ziel zo te vernederen dat ze voortdurend nederig blijft, is niet gemakkelijk en komt ook niet snel. De heilige Maria van Egypte heeft zeventien jaar met hartstochten gevochten, als een wild beest, en pas toen vond ze rust. En toch verdorde haar lichaam in korte tijd, want er is niet veel voedsel in de woestijn…
* * *
Mijn ziel verlangt naar de Heer en dorst naar Hem te zien met nederigheid, want het is onwaardig van zulk een groot goed.
* * *
Trots weerhoudt de ziel ervan het pad van het geloof te betreden. Ik geef dit advies aan de ongelovige. Laat hem zeggen: “Heer, als U bestaat, verlicht mij en ik zal U dienen met heel mijn hart en met heel mijn ziel.” En de Heer zal zo’n nederige gedachte en bereidheid om God te dienen zeker verlichten. Maar hij moet niet zeggen: “Als je bestaat, leer me dan”, want als straf komt, zul je misschien niet de kracht vinden om God te danken en je te bekeren.
Om gered te worden, moet je vernederd worden. Waarom zou hij trots zijn, en hem met geweld in het paradijs zetten, en daar zal hij geen rust vinden, omdat hij niet tevreden zal zijn en hij zal zeggen: “Waarom ben ik niet in de eerste plaats?” Integendeel, de nederige ziel is vol liefde en zoekt niet het primaat, maar wenst iedereen het goede en is met alles gelukkig.
* * *
De arrogante persoon is ofwel bang voor demonen of wordt zoals zij. Maar we moeten niet bang zijn voor demonen, maar we moeten bang zijn voor arrogantie en trots, omdat ze het verlies van genade veroorzaken…
De Heer houdt heel veel van ons. En toch vallen we in zonde, omdat we geen nederigheid hebben. Om nederigheid te bewaren, moet je in het vlees sterven en de Geest van Christus ontvangen. De heiligen voerden een sterke oorlog met de demonen en wonnen met nederigheid, gebed en vasten.
Wie zich ook vernederde, hij versloeg de vijanden.
* * *
Wat moet men doen om rust in lichaam en geest te krijgen?
Hij moet van alle mensen houden, zoals hijzelf, en te allen tijde gereed zijn voor de dood. Wanneer de ziel de dood gedenkt, wordt ze nederig en volledig overgegeven aan de wil van God en verlangt ze om vrede met iedereen te hebben en hen allemaal lief te hebben.
Wanneer de vrede van Christus tot de ziel komt, dan is ze blij om, net als Job, in de mest te zitten en verheugt ze zich om de ander verheerlijkt te zien en zijzelf is de meest onbeduidende van allemaal. Het mysterie van de nederigheid volgens Christus is groot en onuitgesproken. De ziel die liefheeft, verlangt voor elke persoon meer goederen dan voor zichzelf, en verheugt zich om anderen gelukkiger te zien dan zijzelf en is bedroefd als ze ziet dat ze gemarteld worden…
* * *
De Heer houdt van mensen. Toch geeft hij verdriet op, zodat de mensen hun zwakheid kennen en nederig worden en met nederigheid de Heilige Geest ontvangen. Met de Heilige Geest wordt alles mooi, gelukkig, wonderbaarlijk…
… U zegt: Er zijn mij veel tegenslagen overkomen. Maar ik zal je vertellen – waarschijnlijk zegt de Heer Zelf: Verneder jezelf en je zult zien hoe al je problemen zullen worden omgezet in rust, zodat je verrast zult zijn om te zeggen: Dus waarom werd ik eerder zo gekweld en van streek gebracht? Maar nu verheug je je, omdat je vernederd bent en de genade van God is gekomen. Nu, al blijf je alleen arm in de wereld, de vreugde zal je niet verlaten, omdat je in je ziel die vrede hebt ontvangen, waarvan de Heer zegt: “Vrede zij met mij, ik zal je een hymne geven”. Zo schenkt de Heer aan iedere nederige ziel Zijn vrede, die de menselijke geest te boven gaat.
* * *
De Heer verschijnt niet in de trotse ziel. De trotse ziel, zelfs als ze alle boeken bestudeert, zal de Heer nooit kennen, omdat ze met haar arrogantie geen ruimte laat voor de genade van de Heilige Geest – en de Heer wordt alleen gekend door de Heilige Geest.
* * *
Als we nederig waren, zou de Heer uit liefde alle mysteries aan ons openbaren. Maar ons ongeluk is hoe we niet nederig zijn, we zijn trots en we zijn ijdelheid voor al het onbeduidende en dus kwellen we onszelf en anderen …
* * *
… Mensen die God niet kennen, zijn zielig en ik heb medelijden met hen. Ze zijn trots, waarom vliegen ze? maar wat is bewonderenswaardig? En de vogels vliegen, en verheerlijken God. En toch verlaat de mens, het gebouw van God, de Schepper. Maar denk eens na, hoe zult u staan ​​in het verschrikkelijke oordeel van God? Waar ga je heen of waar verberg je je voor het aangezicht van God?…
* * *
Er zijn veel soorten vernedering. Men is gehoorzaam en verwijt zichzelf alles, en dat is vernedering. De ander heeft berouw van zijn zonden en beschouwt zichzelf als een gruwel voor de Heer, en dit is vernedering. Een andere vernedering heeft hij echter die de Heer door de Heilige Geest heeft gekend; hij heeft een andere kennis en een andere smaak.
Wanneer de ziel met de Heilige Geest de Heer ziet, hoe zachtmoedig en nederig zij is, dan vernedert zij zich volkomen. En deze vernedering is heel speciaal; niemand kan het beschrijven en het is alleen bekend in de Heilige Geest. En als mensen in de Heilige Geest wisten wie onze Heer is, dan zou iedereen veranderen: de rijken zouden hun rijkdom opgeven, de wetenschappers hun wetenschappen, de heersers hun glorie en macht, en ze zouden allemaal nederig worden, in grote vrede leven en liefde en grote vreugde zouden heersen op aarde…
… Heer, laat alle volkeren van de aarde weten hoeveel u van ons houdt en wat een prachtig leven u geeft aan degenen die in U geloven.

Uit het boek “Saint Silouan the Athonite”, Archim. Sofroniou (Sacharov), p.370-384
Vertaling : Kris Biesbroeck

“U denkt dat uw stem niet onmiddellijk de heiligen, onze Panagia en Christus heeft bereikt. Integendeel, zelfs voordat u het uitschreeuwde, snelden de heiligen u te hulp, wetende dat u hen zou aanroepen en hun door God gegeven bescherming zou zoeken. Maar omdat je niet verder kijkt dan wat duidelijk is en niet weet hoe God de wereld bestuurt ,wil je dat je verzoek als een bliksem wordt vervuld. Maar zo is het niet. De Heer wil geduld. Hij wil dat je je geloof toontje wilt dat je verzoek als een bliksem wordt vervuld. Maar zo is het niet. De Heer wil geduld. Hij wil dat je je geloof toont”

µJoseph the Hesychast

‎Ik weet van mijn geestelijke armoede, mijn eigen niets zonder geloof. Ik ben zo zwak, dat ik alleen door Christus’ naam leef en vrede verwerf, dat ik me verheug en dat mijn hart zich uitbreidt, terwijl ik zonder Hem geestelijk dood ben, verontrust en mijn hart onderdrukt wordt; zonder het Kruis van de Heer had ik allang het slachtoffer moeten zijn van de meest wrede ellende en wanhoop. Alleen Christus houdt mij in leven, en het Kruis is mijn vrede en mijn troost.”

Johannes van Krohnstadt‎

Als u over God wilt spreken of horen…..

Als u over God wilt spreken of horen, doe dan afstand van uw eigen lichaam, doe afstand van uw lichamelijke zintuigen, verlaat de aarde, verlaat de zee, maak de lucht tot onder u; ga over de seizoenen van het jaar, hun ordelijke opstelling, de versieringen van de aarde; sta boven de ether, doorkruis de sterren,
hun pracht, grootsheid, de winst die ze voor de hele wereld bieden, hun goede orde, helderheid, ordening, beweging en de band of afstand tussen hen. Nadat je dit alles in gedachten hebt doorstaan, ga je door de hemel en sta je erboven, met alleen je gedachte, observeer je de schoonheden die er zijn: de legers van engelen die boven de hemelen zijn, de leiders van de aartsengelen, de glorie van de Dominions, het presideren van de tronen, de machten, vorstendommen, autoriteiten. Nadat je dit alles voorbij bent gegaan en in je gedachten onder de hele schepping bent gelaten, je geest boven de grenzen ervan hebt verheven, presenteer je de Essentie van God aan je geest, onbeweeglijk, onveranderlijk, onveranderlijk, onbewogen, eenvoudig, incomplex, ondeelbaar, ongenaakbaar licht, onuitsprekelijke kracht, oneindige omvang, schitterende glorie, meest gewenste goedheid, onmetelijke schoonheid die de gewonde ziel krachtig treft, maar kan niet waardig in woorden worden weergegeven.”

St Basilius de Grote

“Streven naar eenvoud” ‎
‎De heilige Basilius de Grote geeft ons grote wijsheid. ‎

‎Hoe moeten we tot deze nederigheid komen en de dodelijke zwelling van arrogantie achter ons laten? Door ons er in alle dingen in te oefenen en door in gedachten te houden dat er niets is dat geen gevaar voor ons kan zijn. Want de ziel wordt als de dingen waaraan ze zich overgeeft, en neemt het karakter en de verschijningsvorm aan van wat ze doet.‎
‎

Laat je houding, je kleding, je lopen, je zitten, de aard van je eten, de kwaliteit van je wezen, je huis en wat het bevat, streven naar eenvoud.‎
‎En laat je spreken, je zingen, je manier van doen met je naaste, laat deze dingen ook in overeenstemming zijn met nederigheid in plaats van met ijdelheid.‎
‎Laat er in je woorden geen loze pretentie zijn, in je zingen geen overdaad aan zoetheid, in een gesprek niet zwaarmoedig of aanmatigend zijn. Probeer in alles niet belangrijk over te komen.‎
‎Wees een hulp voor je vrienden, vriendelijk voor degenen met wie je leeft, zachtaardig voor je dienaar, geduldig met degenen die lastig zijn, liefdevol voor de nederigen, troostend voor degenen in moeilijkheden, bezoekend degenen in ellende, nooit iemand verachtend, genadig in vriendschap, vrolijk in het beantwoorden van anderen, hoffelijk, benaderbaar voor iedereen, nooit je eigen lof uitspreken, noch anderen over hen laten spreken, nooit deelnemen aan ongepaste gesprekken en verbergen waar je ook maar kunt, welke geschenken je ook bezit.”‎

‎St. Basilius de Grote, Homilie over nederigheid, 20‎

Trots is ontkenning van God, een uitvinding van de duivel,
het verachten van mensen, de moeder van besmetting,
het nageslacht van lof, een steunpunt voor Satan,een bron van woede,
een deur van hypocrisie, de steun van demonen,
de hoeder van de zonden, de afwijzing van mededogen,
een tegenstander van God, een wortel van godslastering.

– Ladder van goddelijke beklimming

In zijn brief aan de bewoners van Smyrna hekelt de heilige Ignatius van Antiochië, een apostolische vader en leerling van Johannes de Apostel, de gnostici omdat zij niet in de Eucharistie geloven:

SINT IGNATIUS  ZEGT HET ALDUS “ZIJ ONTHOUDEN ZICH VAN DE EUCHARISTIE EN VAN HET GEBED, OMDAT ZIJ NIET BELIJDEN DAT DE EUCHARISTIE HET VLEES IS VAN ONZE REDDER JEZUS CHRISTUS, DIE VOOR ONZE ZONDEN LEED, EN DIE DE VADER, VAN ZIJN GOEDHEID, WEER OPWEKTE. DEGENEN DIE DAAROM TEGEN DEZE GAVE VAN GOD SPREKEN, LIJDEN DE DOOD TE MIDDEN VAN HUN GESCHILLEN. MAAR HET WAS BETER VOOR HEN OM HET MET RESPECT TE BEHANDELEN, ZODAT ZE OOK WEER ZOUDEN OPSTAAN.

Ignatius van Antiochië : Circa AD 110

In de tijd van de dood, wanneer het hart vreselijke pijn ervaart, dan valt al onze theoretische kennis uit elkaar en zou het gebed verdwijnen, dus het is noodzakelijk om vele jaren te blijven bidden, dan zal het gebed EEN DEEL VAN ONZE NATUUR worden.

St. Sophrony van Essex

“Ondanks onze zondigheid, ondanks de jduisternis die onze ziel omringt, schijnt de Genade van de Heilige Geest, verleend door de doop in de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest, nog steeds in ons hart met het onblusbare licht van Christus … en wanneer de zondaar zich tot de weg van bekering wendt, verzacht het licht elk spoor van de begane zonden, en kleedt de voormalige zondaar in de klederen van onvergankelijkheid, gesponnen van de genade van de Heilige Geest. Het is deze verwerving van de Heilige Geest waarover ik heb gesproken.”

– Heilige Serafim van Sarov 

Wat een mens in de wereld ook heeft liefgehad, het drukt zijn geest en houdt het tegen, en laat het niet naar boven komen.” –

-St. Macarius de Grote

H. Gregorius van Nyssa (ca. 335-395)
monnik en bisschop
De geestelijke lente

“Een licht is opgegaan” (Mt 4,16)

Omdat de menselijke natuur, versteend door de aanbidding van afgoden en bevroren door het ijs van het heidendom, alle beweeglijkheid voor het goede verloren had, gaat daarom de zon der gerechtigheid op over deze strenge winter en brengt de lente. Als de stralen in het Oosten opkomen, smelt de zuidenwind dit ijs en verwarmt de hele massa, zodat de mens, versteend door de kou, met warmte wordt doordrongen door de Geest en smelt onder de stralen van het Woord, en weer een bron wordt die naar het eeuwige leven stroomt. “Hij zal zijn wind blazen en de wateren zullen stromen” (Ps 147:18 LXX). Dit is wat de Doper openlijk verkondigde aan de Joden, toen hij hun vertelde dat de stenen zouden opstaan om kinderen van de aartsvader te worden (vgl. Mt 3,9), in navolging van zijn deugdzaamheid.

Lees verder “Heilige Gregorius van Nyssa : Een licht is opgestaan….”

H. Beda de Eerbiedwaardige (ca 673-735)
monnik.
Homilie over het Evangelie, I, 4 ; CCL 122, 25v

“Mijn geest jubelt van vreugde in God, mijn Redder”

“Hoog verheft nu mijn ziel de Heer, verrukt is mijn geest om God, mijn Verlosser” (Lc. 1, 46-47) De eerste betekenis van deze woorden is om te getuigen van de gaven die God speciaal aan haar, Maria, heeft gegeven. Maar vervolgens brengt ze de universele weldaden in herinnering die God onophoudelijk aan het menselijk ras geeft.
De ziel verheerlijkt de Heer wanneer zij haar innerlijke krachten wijdt aan het loven en dienen van God. Wanneer ze, door haar onderwerping aan de goddelijke voorschriften, toont dat ze nooit zijn macht en majesteit uit het oog verliest. De geest jubelt in God om haar Redder, wanneer Hij al haar vreugde stelt in het herinneren aan haar Schepper waarvan zij de eeuwige verlossing verwacht. Ongetwijfeld drukken deze woorden precies uit wat alle heiligen denken, maar het is heel speciaal dat ze uitgesproken zijn door de gezegende Moeder van God die, met een uniek voorrecht vervuld, brandde van een geestelijke liefde voor Hem die ze met vreugde in haar vlees ontving. Zij heeft een goede reden, meer nog dan alle heiligen, om in vreugde uit te barsten om Jezus – dat wil zeggen om haar Verlosser -. Want van Hem die ze herkende als eeuwige maker van ons heil, wist ze, dat Hij in de tijd geboren zou worden uit haar eigen vlees en zo werkelijk dat in één en dezelfde persoon waarlijk haar zoon en haar God aanwezig zou zijn. (…)

Lees verder “St.Beda de eerbiedwaardige (Venerabilis) :Hoog verheft nu mijn ziel de Heer……”

Bekering is niet naar beneden kijken naar mijn eigen tekortkomingen, maar omhoog naar Gods liefde; niet achterlijk met zelfverwijt, maar vooruit met vertrouwen. het is om te zien, niet wat ik gefaald heb te zijn, maar wat ik door de genade van God nog kan worden. ”

—Metropoliet Kallistos Ware

Van het allereerste begin is het christendom de verkondiging van vreugde geweest, van de enig mogelijke vreugde op aarde. Zonder de verkondiging van deze vreugde is het christendom onbegrijpelijk. Het is slechts als vreugde dat de Kerk zegevierde in de wereld, en zij verloor de wereld toen zij de vreugde verloor, toen zij ophield er een geloofwaardige getuige van te zijn. Van alle beschuldigingen aan het adres van christenen werd de meest verschrikkelijke geuit door Nietzsche toen hij zei dat christenen geen vreugde hadden. … “Want zie, Ik breng u de tijding van grote vreugde” – zo begint het Evangelie, en het einde ervan is: “En zij aanbaden Hem en keerden met grote vreugde terug naar Jeruzalem. …” (Lucas 2:10, 24:52). En we moeten de betekenis van deze grote vreugde terugkrijgen. –

Vader Alexander Schmemann

Hou van Gods mensen. Want wij zijn niet heiliger dan degenen in de wereld omdat wij hier gekomen zijn en ons binnen deze muren hebben opgesloten, maar integendeel, iedereen die hier komt, door het feit dat hij gekomen is, weet al dat hij erger is dan allen die in de wereld zijn, erger dan allen op aarde.. En hoe langer een monnik binnen zijn muren leeft, hoe scherper hij zich daarvan bewust moet zijn. Want anders had hij geen reden om hierheen te komen. … Deze kennis is de kroon op het pad van de monnik en op het pad van ieder mens op aarde. Want monniken zijn geen ander soort mensen, maar alleen zoals alle mensen op aarde dat ook zouden moeten zijn.

Ouderling Zosima van Dostojevski’s De gebroeders Karamozov