“God houdt van ons, dus Hij geeft ons het geschenk van lijden. Door lijden laten we onze greep op de speeltjes van deze wereld los en weten we dat ons ware goed in een andere wereld ligt. We zijn als blokken steen, waaruit de beeldhouwer de vormen van mensen houwt. De slagen van zijn beitel, die ons zoveel pijn doen, zijn wat ons perfect maakt. Het lijden in deze wereld is niet het falen van Gods liefde voor ons; het is die liefde in actie. Want geloof me, deze wereld die ons zo substantieel lijkt, is niet meer dan de schaduwwereld. Het echte leven is nog niet begonnen.”

C.S. Lewis

++++++++++

[Dit citaat van C.S. Lewis zit vol lagen, dus laten we het stap voor stap ontrafelen. Het draait in essentie om hoe lijden — hoe pijnlijk ook — een diepere functie kan hebben in ons leven vanuit een spiritueel perspectief. Hier zijn de belangrijkste ideeën:

• Lijden als een geschenk van liefde – Lewis zegt niet dat lijden leuk is, maar dat God het toelaat om ons te vormen. Net zoals een beeldhouwer een ruw blok steen bewerkt tot iets moois, zo wordt de mens volgens hem gevormd door moeilijke ervaringen.
• Loslaten van wereldse zaken – We hechten ons aan dingen van deze wereld — bezittingen, comfort, status. Lijden dwingt ons soms om die dingen los te laten, en dat kan ons helpen focussen op wat Lewis ziet als het “ware goed” in een andere, meer spirituele werkelijkheid.
• Pijn als vormend – De “slagen van zijn beitel” verwijzen naar de pijnlijke ervaringen in het leven. Die zijn niet willekeurig of zinloos, maar hebben een doel: ze maken ons karakter sterker, edeler, dieper.

Deze wereld als schaduw – Lewis noemt deze wereld een “schaduwwereld”, waarmee hij bedoelt dat wat we hier ervaren slechts een afspiegeling is van iets veel groters en werkelijkers — het eeuwige leven of de spirituele werkelijkheid.

Liefde in actie Het belangrijkste punt is dat Gods liefde niet afwezig is in het lijden, maar zich juist daarin toont. Het is een controversieel en uitdagend idee, maar Lewis stelt dat echte liefde niet altijd voelt als warmte; soms voelt het als een pijnlijke wake-up call.]

—————-–

—————-

“Laat je deur openstaan om hem te ontvangen, ontgrendel je ziel voor hem, bied hem een welkom in je geest, en dan zul je de rijkdom van eenvoud, de schatten van vrede, de vreugde van genade zien. Gooi de poort van je hart wijd open, sta voor de zon van het eeuwige licht dat op elke persoon schijnt… Het is de ziel die zijn deur, zijn poorten heeft. Christus komt naar deze deur en klopt; Christus klopt aan deze poorten. Open voor hem; hij wil binnenkomen, om zijn bruid te vinden die wacht en kijkt.”

— Sint Ambrosius van Milaan, uit Een Expositie van Psalm 118

++++++++++++++++

De tekst van Sint Ambrosius is rijk aan symboliek en spiritualiteit. Hier is een uitleg in eenvoudige bewoordingen:

• Openheid voor het goddelijke De tekst roept op om “de deur van je ziel” te openen voor Christus. Dit is een metafoor: Ambrosius vraagt je om innerlijk open te staan voor het goddelijke—om geest, hart en ziel beschikbaar te stellen voor spirituele ontmoeting.
• Eenvoud, vrede en genade als geschenken Wanneer iemand zich openstelt, belooft Ambrosius dat men de “rijkdom van eenvoud”, de “schatten van vrede” en de “vreugde van genade” zal ervaren. Dat zijn geen materiële zaken, maar innerlijke gaven die volgen uit een leven in verbinding met God.
• De symboliek van de poort De “poort van je hart” is opnieuw een krachtig beeld. Christus klopt aan: hij dwingt zich niet op, maar wacht tot je zelf de beslissing neemt om hem binnen te laten. Het idee komt rechtstreeks uit Bijbelse passages zoals Openbaring 3:20: “Zie, Ik sta aan de deur en Ik klop.”
• Bruiloftssymbool Ambrosius noemt Christus die zijn “bruid” zoekt—een verwijzing naar de traditie waarin de Kerk (of de individuele ziel) wordt gezien als de bruid van Christus. Het beeld staat voor een intieme, liefdevolle, eeuwige verbintenis.

Kortom: De tekst is een poëtische oproep tot spirituele ontvankelijkheid. Niet met dwang, maar met een uitnodiging om de deur naar innerlijke rust en verbondenheid open te zetten

——————–

Als je wilt, zal de Maagd komen lopend over de weg zwanger van het heilige, en zeggen: “Ik heb onderdak nodig voor de nacht. Neem me alsjeblieft in je hart, mijn tijd is zo dichtbij.”

Dan, onder het dak van je ziel, zal je de sublieme intimiteit getuigen, de goddelijke, de Christus, die voor altijd geboren wordt, terwijl ze je hand vasthoudt voor hulp; voor ieder van ons is de vroedvrouw van God, ieder van ons.

Maar daar, onder de koepel van je wezen, komt de schepping eeuwig tot bestaan, door je baarmoeder, beste pelgrim – de heilige baarmoeder van je ziel, zoals God onze armen grijpt voor hulp, voor ieder van ons is Zijn geliefde dienaar nooit ver weg.

Als je wilt, zal de Maagd lopend over de straat komen zwanger van Licht en zingen…

St. Johannes van het Kruis (1542–1591) Mystieke Doctor van de Kerk

++++++++++++++

   [In de moderne tijd wordt deze tekst van Johannes van het Kruis vaak gelezen als een krachtige metafoor voor innerlijke transformatie en spirituele ontvankelijkheid. Hoewel hij in de 16e eeuw schreef binnen een katholiek-mystieke context, spreekt zijn taal nog steeds tot mensen die zoeken naar diepgang, stilte en betekenis in een vaak hectische wereld.

De Maagd die “zwanger van het heilige” aanklopt, wordt niet alleen letterlijk als Maria gezien, maar ook als een symbool voor het goddelijke dat aanklopt bij de ziel van ieder mens. Het idee dat ieder van ons de vroedvrouw van God is benadrukt dat het heilige niet ver weg is, maar geboren kan worden in ons eigen innerlijk — mits we bereid zijn ruimte te maken.

Voor hedendaagse lezers, religieus of niet, raakt deze tekst aan thema’s als:

• Innerlijke stilte en ontvankelijkheid in een lawaaierige wereld.
• Creatieve of spirituele geboorte als iets dat van binnenuit komt.
• De kracht van kwetsbaarheid, zoals het beeld van God die onze hand vasthoudt voor hulp.

Mystieke poëzie zoals deze nodigt uit tot contemplatie, niet tot snelle antwoorden. Het is een uitnodiging om stil te worden en te luisteren naar wat er in jezelf geboren wil worden]

—————

St. Augustine says the Lord’s Prayer is the ideal form for us to request help in a way to acknowledge His gifts, but not thinking that He needs our many words to love us, and desire to fulfill our needs.

Onze Heer heeft dan allereerst veel spreken afgesneden, zodat je niet een veelheid van woorden tot God zou brengen, alsof je door je vele woorden Hem zou onderwijzen. Daarom, wanneer je bidt, heb je behoefte aan vroomheid, niet aan veel woorden. Want je Vader weet wat nodig is voor jou, voordat je Hem vraagt. Wees dan niet geneigd om veel woorden te gebruiken, want Hij weet wat nodig is voor jou. Maar opdat misschien iemand hier zou zeggen: Als Hij weet wat nodig is voor ons, waarom zouden we dan zo weinig woorden gebruiken? Waarom zouden we überhaupt bidden? Hij kent zichzelf; laat Hem dan geven wat Hij weet dat nodig is voor ons. Ja, maar het is Zijn wil dat je bidt, zodat Hij kan geven aan je verlangens, dat Zijn gaven niet licht worden gewaardeerd; aangezien Hij zelf dit verlangen in ons heeft gevormd. De woorden die onze Heer Jezus Christus ons heeft geleerd in Zijn gebed, zijn de regel en standaard van onze verlangens.

— St. Augustinus, Preek VI over Mattheüs, 400 n.Chr.

++++++++++

[Hier nog een andere verstaanbare vertaling :

God heeft ons geleerd om niet eindeloos te praten wanneer we bidden, alsof Hij iets van ons moet leren door onze woorden. In plaats van veel te zeggen, vraagt Hij om oprechte toewijding. Want God weet al wat je nodig hebt, nog vóór je het uitspreekt. Dus waarom dan bidden? Omdat God wil dat jij Hem zoekt en verlangt naar Zijn hulp. Zo leer je de waarde van wat Hij geeft, en groeit het verlangen in jou dat Hijzelf heeft aangewakkerd. De woorden die Jezus ons gaf in zijn gebed, laten zien waar we werkelijk naar zouden moeten verlangen.

— Gebaseerd op een preek van Augustinus, ca. 400 n.Chr.]

———————

“Mozes sprak met God van aangezicht tot aangezicht, zoals de Schrift getuigt, en hij verwierf daardoor een nog groter verlangen naar deze kussen na de theofanieën. Hij zocht God alsof hij Hem nog nooit had gezien. Zo is het ook met alle anderen in wie het verlangen naar God diep ingebed is: zij houden nooit op te verlangen, maar elke genieting van God verandert in het aanwakkeren van een nog intensere verlangen.”

– Gregorius van Nyssa

+++++++++++++++

[De tekst van Gregorius van Nyssa gaat over een diep spiritueel thema: het oneindige verlangen naar God. Ook al heeft Mozes God al “van aangezicht tot aangezicht” ontmoet (een zeldzame en intieme ervaring volgens de Bijbel), blijft zijn verlangen groeien. Dit lijkt tegenstrijdig—maar Gregorius benadrukt juist dat elke ontmoeting met het goddelijke het verlangen versterkt in plaats van bevredigt.

Het centrale idee is dat God niet volledig te bevatten is, zelfs niet voor wie Hem heeft ervaren. Voor mensen met een sterk spiritueel verlangen betekent dit dat hun zoektocht nooit ophoudt. Elke stap dichterbij opent slechts nieuwe lagen van mysterie en aantrekkingskracht.

Het is een poëtische manier om te zeggen dat het spirituele leven geen eindbestemming kent—het is een eindeloze reis van ontdekking, verlangen en liefde.]

————————

Abba Antonius

De woestijnvader

De heilige Antonius Abt (c 251-358) Ook bekend als: • Abba Antonius • Antonius van Egypte• Antonius van de Woestijn• Antonius de Kluizenaar• Antonius de Grote• Antonius de Kluizenaar• Antonius Abate• Vader van de Cenobieten• Vader van alle monniken• Vader van het westerse kloosterleven. PATRONAGES – tegen eczeem/huidziekten/huiduitslag, epileptici; tegen ergotisme, tegen pest,  van geamputeerden, kluizenaars, dieren, mandenmakers en -wevers, borstelmakers, slagers, begraafplaatsmedewerkers, huisdieren, boeren, doodgravers, begraafplaatsen, kluizenaars, varkens, monniken, hulp bij pest, varkenshoeders, hospitaalridders, Tempio-Ampurias, Italië, Bisdom van 9 steden.

De biografie van Antonius’ leven door Athanasius van Alexandrië droeg bij aan de verspreiding van het concept van het christelijke kloosterleven, met name in West-Europa via de Latijnse vertalingen. Hij wordt vaak ten onrechte beschouwd als de eerste christelijke monnik, maar zoals zijn biografie en andere bronnen duidelijk maken, waren er veel asceten voor hem. Antonius was echter de eerste die de woestijn inging (rond 270 na Christus), wat lijkt te hebben bijgedragen aan zijn bekendheid. Verslagen van Antonius die bovennatuurlijke verzoeking onderging tijdens zijn verblijf in de oostelijke woestijn van Egypte inspireerden het vaak herhaalde onderwerp van de verzoeking van Sint-Antonius in de westerse kunst en literatuur. De heilige Antonius wordt aangesproken tegen infectieziekten, in het bijzonder huidziekten. In het verleden werden veel van dergelijke aandoeningen, waaronder ergotisme, erysipelas en gordelroos, het vuur van Sint-Antonius genoemd.

Antonius werd in 250 in Egypte geboren. Op 20-jarige leeftijd, toen zijn ouders stierven, zorgde Anthony ervoor dat de opleiding van zijn jongere zus kon worden voltooid in een gemeenschap van heilige vrouwen. Vervolgens verkocht hij al zijn bezittingen en vertrok voor een leven van eenzaamheid in de woestijn. Daar leerde een oudere kluizenaar hem over gebed en boetedoening. 20 jaar lang leefde hij in afzondering. Anthony wilde God diep leren kennen. Hij deed boete door slechts één keer per dag bij zonsondergang alleen brood en water te nemen. De duivel verscheen hem in vreselijke gedaanten om hem te verleiden. Maar Antonius had een groot vertrouwen in God. Anthony’s ongewone leven maakte hem niet hard, maar stralend van Gods liefde en mededogen.

Verhalen over Anthony’s heiligheid verspreidden zich en mensen kwamen van hem leren hoe ze heilig konden worden. Sommige bewonderaars wilden blijven, dus stichtte Anthony – op 54-jarige leeftijd – een soort klooster bestaande uit kluizenaarshutten bij elkaar in de buurt. Antonius schreef een regel die de monniken leidde. Later, toen Antonius hoorde van de vervolgingen van de christenen, wilde hij als martelaar sterven. Op 60-jarige leeftijd verliet hij de woestijn om de christenen in gevangenissen te dienen, waarbij hij zich onbevreesd blootstelde aan gevaar. Hij kwam tot het besef dat een mens dagelijks voor Christus kan sterven door Hem op gewone manieren met grote liefde te dienen.

Dus keerde hij terug naar de woestijn naar zijn leven van gebed en boetedoening. Zijn leven van eenzaamheid werd echter opnieuw onderbroken toen hij op 88-jarige leeftijd een visioen kreeg waarin hij zag welke schade Ariaanse volgelingen aan de Kerk toebrachten door de goddelijkheid van Christus te ontkennen. Antonius vertrok naar Alexandrië om tegen deze ketterij te prediken. Op 90-jarige leeftijd stuurde een ander visioen Antonius de woestijn op zoek naar Sint Paulus, de eerste kluizenaar. Deze twee heilige mannen ontmoetten elkaar en spraken over de wonderen van God. Anthony zou op 105-jarige leeftijd vredig zijn gestorven in een grot.

Het leven van Antonius zal veel mensen doen denken aan de heilige Franciscus van Assisi. Toen Anthony 20 was, was hij zo ontroerd door de evangelische boodschap: “Ga, verkoop wat je hebt en geef het aan de armen” (Marcus 10:21b), dat hij dat ook deed met zijn grote erfenis. Hij verschilt van Franciscus in die zin dat Anthony’s leven het grootste deel van zijn leven in eenzaamheid doorbracht. Op 54-jarige leeftijd beantwoordde hij vele verzoeken en stichtte hij een soort klooster van verspreide cellen. Net als Franciscus had hij grote angst voor “statige gebouwen en goed beladen tafels”. Net als Franciscus en natuurlijk vele heiligen, verlangde ook Antonius naar het martelaarschap.

Antonius wordt in de kunst geassocieerd met een T-vormig kruis (dat Sint Franciscus heeft geadopteerd), een varken en een boek. Het varken en het kruis zijn symbolen van zijn dappere oorlogvoering met de duivel – het kruis zijn voortdurende machtsmiddel over boze geesten, het varken een symbool van de duivel zelf. Het boek herinnert aan zijn voorkeur voor “het boek van de natuur” boven het gedrukte woord.

+++++++++++++++++++++++++++