“De immense vreugde van het thuiskomen van de verloren zoon verbergt het immense verdriet dat eraan voorafging… onze gebrokenheid kan mooi lijken, maar zij heeft geen andere schoonheid dan de schoonheid die voortkomt uit het mededogen dat haar omringt.”
~Henri Nouwen
++++
Commentaar:
Henri Nouwen raakt hier aan een paradox die diep in het evangelie én in de menselijke ziel ligt: vreugde en verdriet zijn geen tegenpolen, maar elkaars bedding. De vreugde van verzoening, thuiskomst en omarming is nooit goedkoop; zij wordt geboren uit het lijden dat eraan voorafging — het lijden van de vader die wacht, het lijden van de zoon die dwaalt, het lijden van een hart dat breekt omdat het liefheeft.
Nouwen zegt niet dat gebrokenheid op zichzelf mooi is. Hij waarschuwt juist voor een romantisering van pijn. De schoonheid van gebrokenheid ligt niet in de barsten zelf, maar in het licht dat erdoorheen valt. Het is het mededogen — Gods mededogen, maar ook dat van mensen — dat de wonden omhult en ze tot plaatsen van genade maakt.
De oude, verweerde deur op de foto versterkt dit: het is niet de roest die mooi is, maar het verhaal van trouw, tijd en tederheid dat erdoorheen zichtbaar wordt. Zo wordt ook onze eigen kwetsbaarheid een poort waarlangs God binnenkomt.
++++
Gebed:
Eeuwige,
Gij die wacht aan elke drempel van ons leven,
open in ons het vertrouwen om terug te keren
met alles wat gebroken, versleten, verloren lijkt.
Omhul onze wonden met Uw mededogen,
zodat niet de pijn, maar Uw tederheid
de laatste stem in ons hart wordt.
Leer ons de vreugde te herkennen
die groeit uit doorleefd verdriet,
en maak ons tot mensen
die anderen omarmen zoals Gij ons omarmt.
Amen.
*****************
christelijkeinformatiebron 
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen.