Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Ontelbare schepselen: mensen en vogels, vissen in de diepte en bloedzuigers op de Everest, alle schepselen rein en onrein—alles zingt deze ochtend lof aan God, en Hij vervult alles, en overal is Hij nabij… En Hij is ook nabij jou, en jij bent in deze wereld geschapen als een deel ervan; niet minder dan de anderen ben jij het waard geacht om te bestaan. Jij bent een burger van deze aarde én van deze sterren, en van alle eindeloze dingen, groot en klein. En jij kunt, en moet daarom, luisteren naar het lied van de wereld dat je van alle kanten wordt toegezongen; je moet aandacht schenken aan de glorie van God die hemel en aarde vervult. Want hier is geen ander toen of daar; er is slechts het onveranderlijke hier en nu. Heel het leven, totdat de Heer dit licht van jouw leven dooft, is een onafgebroken nu. En wat een zonde tegen jezelf en tegen de wereld, wat een lafheid toon je wanneer je vlucht naar dat toen. Zie, het is hier, nu, dat de Heer en Zijn Glorie nabij zijn, dat de eeuwigheid nabij is, evenals deze oneindige wereld van God: de engelen zingen glorie aan God, en heel de schepping doet mee. Hoe dit alles in één enkel moment te voelen—het kloppen van het hart van de wereld, en ikzelf als een druppel van het warme bloed van de wereld, stromend door het lichaam van de wereld?_
—Sergius Bulgakov
++++
Commentaar:
Deze tekst is een spirituele oproep tot ontwaakte aanwezigheid. Bulgakov schildert een kosmisch panorama waarin alles leeft en zingt tot God—van de diepzee tot de hoogste bergtop. Hij nodigt ons uit om onszelf niet als buitenstaanders te zien, maar als volwaardige deelnemers aan deze lofzang. Zijn woorden zijn een pleidooi tegen geestelijke vlucht en nostalgie: het “toen” is een illusie, want het enige echte moment waarin God zich openbaart is het “nu”.
De zin “je bent een burger van deze aarde én van deze sterren” is bijzonder krachtig: het verbindt het aardse en het hemelse, het stoffelijke en het geestelijke, en herinnert ons eraan dat onze roeping zich uitstrekt over beide domeinen. Zijn beeld van de mens als een druppel bloed in het lichaam van de wereld is mystiek, intiem, en ontroerend: we zijn geen toeschouwers, maar stromende delen van het levende geheel.
++++
Gebed
Eeuwige God, die hemel en aarde vervult,
Laat mij deze dag ontwaken in het wonder van Uw aanwezigheid.
Open mijn oren voor het lied van de schepping,
mijn ogen voor de glorie die straalt in het hier en nu.
Laat mij niet vluchten naar het verleden,
maar U zoeken in het levende heden,
waar engelen zingen en de wereld ademt Uw naam.
Maak mij een druppel van Uw warm stromend bloed,
een levend deel van Uw lichaam,
een stem in het koor van Uw lof.
Amen.
++++
Wie was Sergius Bulgakov?
Sergius (Sergej) Nikolajevitsj Bulgakov (1871–1944) was een Russisch-orthodox priester, Theoloog en filosoof. Hij begon zijn intellectuele leven als marxist, maar keerde zich later af van het materialisme en vond zijn roeping in het christelijk geloof. Hij ontwikkelde een mystieke en filosofische leer genaamd sophiologie, waarin hij de goddelijke Wijsheid (Sophia) zag als een verbindende kracht tussen God en de wereld.
Bulgakov was een sleutelfiguur in de Russische religieuze renaissance en schreef diepgaande werken over de incarnatie, de kerk, en de rol van de Heilige Geest. Na de Russische Revolutie vestigde hij zich in Parijs. Zijn werk blijft invloedrijk in zowel oosters-orthodoxe als westerse theologische kringen.
“Het is beter om zuiverheid van hart te verwerven dan om hele volkeren van heidenen van dwaling te bekeren.”
— St. Isaak de Syriër
++++
Commentaar
Deze uitspraak van St. Isaak de Syriër plaatst de innerlijke transformatie boven uiterlijke prestaties. In een tijd waarin religieuze ijver vaak werd gemeten aan het aantal bekeerlingen, herinnert Isaak ons eraan dat ware heiligheid begint in het hart. Zuiverheid van hart is geen passieve toestand, maar een actieve, liefdevolle gerichtheid op God, vrij van trots, oordeel en eigenbelang.
Zijn woorden dagen ons uit: zoeken we spirituele roem, of zoeken we God zelf? Zelfs het nobele werk van evangelisatie verliest zijn kracht als het niet voortkomt uit een hart dat door liefde is gezuiverd. Isaak’s mystieke traditie leert dat het hart de tempel is waar God wil wonen — en dat het zuiveren ervan een levenslange pelgrimstocht is.
maar Hij houdt de teugels van het bestuur van de wereld in handen;
Hij drinkt melk, en voedt de engelen;
Hij is gewikkeld in doeken, en kleedt ons met onsterfelijkheid;
Hij wordt gezoogd, en wordt aanbeden;
Hij vond geen plaats in de herberg,
en toch bouwt Hij zijn tempels in de harten van gelovigen.
Opdat de zwakheid sterk zou worden,
werd de sterkte zwak…
Zo ontsteken wij onze liefde,
opdat wij mogen naderen tot zijn eeuwigheid.
++++
Deze passage is een meesterlijke meditatie op het mysterie van de incarnatie: hoe het Kind in de kribbe tegelijk de almachtige God is. Augustinus speelt met paradoxen — zwakheid en kracht, armoede en rijkdom, kleinheid en majesteit — om ons hart te openen voor het wonder van Kerstmis.
Hij toont hoe Jezus, in zijn uiterste kwetsbaarheid, tegelijk de bron is van leven, kracht en eeuwigheid. De kribbe wordt een troon, de doeken een koningsmantel, de melk een hemelse maaltijd. En het meest ontroerende: waar er geen plaats was in de herberg, maakt Hij plaats in ons hart.
Augustinus nodigt ons uit om onze liefde te ontsteken — niet als een plicht, maar als een antwoord op deze goddelijke nederigheid. Zo worden wij zelf een levende tempel, een plaats waar God woont.
++++
Gebed
Heer Jezus,
U die als kind kwam in armoede en eenvoud,
leer ons de kracht van uw kwetsbaarheid.
U die geen plaats vond in de herberg,
maak van ons hart een woning voor uw liefde.
U die melk dronk en de engelen voedt,
verzadig ons met uw genade.
U die gewikkeld was in doeken,
bekleed ons met uw licht en onsterfelijkheid.
Laat onze liefde ontvlammen,
opdat wij, geleid door uw zachtmoedige kracht,
mogen naderen tot uw eeuwigheid.
Amen.
*******************
KERSTMIS
De Geboorte van Christus
In de stilte van de nacht, onder een hemel vol sterren, werd het Woord vlees en woonde onder ons. Niet in paleizen of machtige hallen, maar in een nederige stal, tussen stro en dieren, kwam het Licht de wereld binnen.
Maria hield het Kind in haar armen, Jozef waakte in stille verwondering. Engelen zongen boven de velden: “Ere zij God in de hoogste hemelen, en vrede op aarde voor de mensen die Hij liefheeft.”
Herders haastten zich, eenvoudig en open van hart, zij knielden neer en aanbaden het Kind. De wijzen kwamen van verre, geleid door een ster, en brachten hun gaven van goud, wierook en mirre.Zo begon het mysterie van Gods nabijheid: een God die klein werd, kwetsbaar en menselijk, opdat wij nooit meer alleen zouden zijn. In dit Kind wordt ons een belofte gegeven vrede die sterker is dan angst, liefde die groter is dan duisternis, hoop die nooit vergaat.
“Want een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven; de heerschappij rust op zijn schouders. Deze namen zal hij dragen: Wonderbare Raadsman, Sterke God, Eeuwige Vader, Vredevorst.”
(Jesaja 9:6, NBV-vertaling)
********************
Deze profetie uit Jesaja spreekt van een hoopvolle belofte: een kind dat geboren wordt, niet zomaar een kind, maar een zoon die vrede brengt en licht in de duisternis. Zijn namen zijn geen titels van macht, maar van nabijheid en troost. “Wonderbare Raadsman” — hij begrijpt ons diep. “Sterke God” — hij draagt wat wij niet kunnen. “Eeuwige Vader” — hij blijft, ook als alles wankelt. “Vredevorst” — hij brengt rust waar onrust heerst. In deze woorden klinkt het hart van Kerstmis: God komt niet met donder en bliksem,maar in de kwetsbaarheid van een pasgeboren kind. Hij kiest ervoor om onder ons te wonen, in onze gebrokenheid, om ons te laten zien dat liefde sterker is dan angst, en dat vrede begint in het kleine.
Gebed
Lieve God,
Dank U voor het kind in de kribbe — klein, kwetsbaar, maar vol van uw kracht en liefde. In een wereld die vaak donker aanvoelt, laat zijn komst ons zien dat U dichtbij bent. Geef ons ogen om het licht te zien, zelfs in de nacht. Geef ons harten die durven hopen, zelfs als alles onzeker is. Laat ons uw vrede dragen in onze woorden, onze daden, onze stiltes. Help ons om, net als de herders, stil te worden en verwonderd te kijken. En laat ons, net als Maria, uw belofte koesteren in ons hart.Want U bent de Wonderbare Raadsman, de Sterke God, de Eeuwige Vader, de Vredevorst — en wij zijn niet alleen.
Amen.
************
Adeste Fidelis – naar de eerste strofen):
1.Komt allen tezamen, jubelend van vreugde, Komt nu, o komt nu naar Bethlehem! Ziet het kind geboren, de Koning der Engelen! Komt, laten wij aanbidden, Komt, laten wij aanbidden, Komt, laten wij aanbidden de Heer!2.O Kind, ons geboren, liggend in de kribbe, Neem onze liefd’ in genade aan. U, die ons liefheeft, U behoort ons harte! Komt, laten wij aanbidden, Komt, laten wij aanbidden, Komt, laten wij aanbidden de Heer!
Na de geboorte van Jezus verscheen een hemelse schare van engelen aan herders en vertelde hun: Vandaag is er in de stad van David een Redder geboren voor jullie; Hij is de Messias, de Heer.
Lucas 2:8–14
****************
Wat een wonderlijk moment in het evangelie: gewone herders, mensen aan de rand van de samenleving, worden als eersten uitgenodigd om het grootste nieuws ooit te horen—de geboorte van de Messias. Niet via koninklijke boodschappers, maar door een hemelse schare van engelen, die de nacht vullen met licht en lofzang.
Dit vers herinnert ons eraan dat God zich openbaart aan de nederigen, aan wie waakt in stilte, aan wie het hart openhoudt voor het onverwachte. De engelen verkondigen geen dreiging, geen oordeel, maar vreugde: “Een Redder is geboren voor jullie.” Het is persoonlijk, intiem, en universeel tegelijk.
De herders worden niet alleen getuigen, maar ook boodschappers. Ze gaan op weg, vertellen wat ze gezien hebben, en prijzen God. Zo worden ook wij uitgenodigd om het Licht dat ons is gegeven, te delen met anderen.
Gebed
Eeuwige God, In de stilte van de nacht hebt U het Licht van de wereld geboren laten worden. U koos herders—eenvoudige mensen—om als eersten Uw glorie te zien.
Laat ook ons hart wakker zijn voor Uw aanwezigheid. Laat ons, zoals de herders, verwonderd opkijken en moedig op weg gaan. Geef ons de vreugde van het Evangelie, en de kracht om het te delen.
Moge Uw vrede neerdalen over ons, zoals het lied van de engelen, en moge de geboorte van Uw Zoon ons vernieuwen in geloof, hoop en liefde.
Amen.
****************
“Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft.” — Johannes 3:16
**********************
Dit vers uit het evangelie van Johannes is het hart van het christelijk geloof. Het vertelt ons dat Gods liefde geen grenzen kent: Hij gaf zijn Zoon, Jezus, als geschenk aan de wereld. Niet als een machtige koning, maar als een kwetsbare baby in een stal — te midden van eenvoud, dieren, en sterrenlicht. Het is een liefde die zich vernederde, die ons opzocht in onze gebrokenheid, en die ons uitnodigt tot vertrouwen.
De ster boven de stal herinnert ons eraan dat zelfs in duisternis een licht schijnt. Dat licht is Christus — geboren uit liefde, gekomen om ons leven te geven dat verder reikt dan de dood.
Gebed
Eeuwige Vader, In het kind in de kribbe zien wij uw hart: zacht, nederig, en vol genade. Dank U voor uw onmetelijke liefde, die zich toont in Jezus, uw Zoon. Laat dat licht ook in ons leven schijnen, opdat wij mogen geloven, vertrouwen, en leven in uw nabijheid. Zegen Bas met dit wonder van Kerst: dat hij zich gedragen weet door uw liefde, en dat zijn hart mag oplichten bij het zien van uw ster. Amen.
*********************
“En plotseling was er met de engel een menigte van de hemelse legermacht, die God loofde en zei:ERE ZIJ GOD IN DE HOOGSTE HEMELEN, EN VREDE OP AARDE, IN DE MENSEN EEN WELBEHAGEN.”
Lucas 2: 13-14.
****************
Dit vers vangt een van de meest ontroerende momenten in het kerstverhaal: de hemelse lofzang die de geboorte van Christus aankondigt. De engelen verschijnen niet aan koningen of priesters, maar aan eenvoudige herders — mensen van het veld, nederig en waakzaam. Dat is geen toeval. Het goddelijke breekt in bij hen die openstaan, die luisteren in de stilte van de nacht.
De lofzang bevat drie lagen:
Ere aan God: De hemel jubelt om Gods trouw en liefde.
Vrede op aarde: Niet als afwezigheid van conflict, maar als diepe innerlijke rust en verzoening.
Welbehagen in mensen: God kijkt met genade en vreugde naar de mensheid, ondanks haar gebrokenheid.
Het is een boodschap van hoop, van universele liefde, en van een God die zich niet terugtrekt, maar juist nabij komt.
Gebed
Eeuwige God, zoals de engelen zongen in de nacht, willen ook wij U lof toezingen. Laat Uw vrede neerdalen in onze harten, in onze huizen, in deze wereld. Help ons om, zoals de herders, ontvankelijk te zijn voor Uw aanwezigheid — niet in pracht en praal, maar in eenvoud en stilte. Moge Uw welbehagen rusten op ons en op allen die we liefhebben, en mogen we dragers zijn van Uw vrede, vandaag en alle dagen.
Amen.
*********************
“In het begin was het Woord; en het Woord was bij God, en het Woord was God.” En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond, en wij hebben zijn heerlijkheid gezien, een heerlijkheid als van de eniggeborene van de Vader, vol van genade en waarheid.
Johannes 1:1,14 Als je houdt van Degene die vlees werd en stierf aan het kruis om onze zielen te redden,
Amen!
*******************
Deze passage uit het evangelie van Johannes is een van de meest majestueuze en mysterieuze teksten in het Nieuwe Testament. Ze opent met een kosmische visie: “In het begin was het Woord…” — een verwijzing naar Christus als de eeuwige Logos, het goddelijke principe van leven, wijsheid en liefde.
Johannes 1:14 brengt deze verheven waarheid naar de aarde: het Woord werd mens. God koos ervoor om zich te vernederen, geboren te worden in een stal, kwetsbaar en klein. Dit is het hart van Kerstmis — niet alleen een geboorte, maar een goddelijke afdaling uit liefde voor ons.
De zin “vol van genade en waarheid” is een uitnodiging: om Christus niet alleen te bewonderen, maar Hem te ontvangen, te volgen, en zijn genade en waarheid in ons leven toe te laten.
Gebed
Eeuwige God, Vader van het Licht,
In het begin was het Woord — en dat Woord bent U, Heer Jezus. U kwam naar ons toe, niet in macht, maar in kwetsbaarheid. U koos de kribbe boven de troon, het kruis boven de kroon.
Laat ons uw heerlijkheid zien, zoals Johannes die zag. Open onze harten voor uw genade, en vorm ons naar uw waarheid.
Voor voor onze familie, voor allen die zoeken — we bidden dat uw Licht hen mag raken, dat uw Woord vlees mag worden in hun leven.
Amen.
*******************
In een wereld vol slecht nieuws, biedt Kerstmis ons goed nieuws. “Want God had de wereld zo lief dat Hij zijn enige Zoon Jezus gaf, zodat iedereen die in Hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”
– Johannes 3:16
***************
Deze boodschap raakt aan de kern van het christelijk geloof: in een wereld die vaak overspoeld wordt door angst, conflict en verdriet, klinkt Kerstmis als een hemelse tegenstem. Het is geen oppervlakkige troost, maar een diepgaande belofte: God zelf komt ons nabij, niet met macht of oordeel, maar als een kwetsbaar kind. Johannes 3:16 is niet zomaar een vers —het is een liefdesverklaring van God aan de mensheid. De geboorte van Jezus is geen historisch feit alleen, maar een blijvende uitnodiging tot vertrouwen, hoop en overgave.
Gebed
Goede God, in deze wereld vol onrust en onzekerheid, dank ik U voor het licht van Kerstmis. U gaf ons Jezus, niet als koning in pracht, maar als kind in een kribbe—zacht, kwetsbaar, nabij. Laat dit goede nieuws mijn hart vervullen, mijn angst verzachten, mijn hoop vernieuwen. Help mij geloven, ook als het donker is, dat Uw liefde sterker is dan alles.Dat wie in Jezus gelooft, nooit alleen is, maar gedragen wordt naar eeuwig leven.
Amen.
*******************
HILDEGARD VAN BINGEN:
KERSTREFLECTIES
1. HET WOORD IN DE SCHEPPING
Origineel citaat: “Het Woord is levend, zijnde, geest, al het groene groeien, alle creativiteit.”
Commentaar: Hildegard beschrijft het Woord – Christus – als een levenskracht die alles doordringt. Met Kerst vieren we hoe dit Woord mens werd en de schepping nieuw leven gaf. Gebed: God van leven, laat Uw Woord in ons groeien als een groene scheut. Moge Uw scheppende kracht ons vernieuwen en vruchtbaar maken in liefde.
2. GODDELIJK LICHT
Origineel citaat: “Wees vurig van enthousiasme. Laten we een levend brandend offer zijn voor het altaar van God.
“ Commentaar: Dit is een oproep om Christus’ licht niet alleen te ontvangen, maar ook uit te stralen. Enthousiasme is hier een heilige gloed, een teken van innerlijke toewijding. Gebed: Heer van het Licht, ontsteek in ons een heilig vuur. Laat ons branden van liefde, zodat ons leven een offer wordt van vreugde en dienstbaarheid.
3. INNERLIJKE TRANSFORMATIE
Origineel citaat: “Iedere persoon is een vat voor het goddelijke, in staat om genade en hoop te baren.
“ Commentaar: Hildegard ziet ieder mens als een drager van het goddelijke. Kerst herinnert ons eraan dat God geboren wil worden in ons hart. Gebed: God die in ons woont, vorm ons tot vaten van Uw genade. Laat ons hoop baren in een wereld die verlangt naar troost en waarheid.
4. DE DEUGD OMARMEN
Origineel citaat: “Zelfs in een wereld die schipbreuk lijdt, blijf moedig en sterk.” Commentaar:
Zoals Maria en Jozef standhielden in moeilijke omstandigheden, roept Hildegard ons op tot moed. Deugd is hier een anker in stormachtige tijden. Gebed: Sterke God, geef ons de moed om stand te houden. Laat ons Uw kracht vinden in kwetsbaarheid, en Uw vrede in strijd.
5. EENHEID MET DE SCHEPPING
Origineel citaat: “Heel de schepping is een loflied voor God.
“ Commentaar: Hildegard zag de natuur als een symfonie van goddelijke lof. Kerst nodigt ons uit om ons opnieuw te verbinden met de aarde en haar Schepper. Gebed: Schepper van hemel en aarde, open onze oren voor het lied van Uw schepping. Laat ons leven in harmonie met alles wat U gemaakt hebt, als deel van Uw lofzang.
*********************
Kerstmis
Een Kind CHRISTUS Is Voor Ons Geboren, Een Zoon Is Aan Ons Gegeven; De Heerschappij Rust Op Hem; En Zijn Naam Is JEZUS.
Jesaja 9:6, Matteüs 1:25
******************
Deze tekst is een krachtige samenvatting van het mysterie van Kerstmis opgebouwd als een acrostichon van het woord CHRISTMAS.
Het verbindt de profetie van Jesaja met de vervulling in het evangelie van Matteüs.
Jesaja spreekt over een kind dat geboren wordt, een zoon die gegeven wordt, op wie de heerschappij rust—een koninklijke en messiaanse aankondiging
Matteüs bevestigt dat deze profetie vervuld is in Jezus, wiens naam betekent “God redt”.
Wat bijzonder is aan deze compositie, is hoe het de geboorte van Christus niet alleen als historisch feit presenteert, maar als een geschenk: voor ons. Het is een uitnodiging tot persoonlijke betrokkenheid. Kerstmis is niet slechts een herinnering, maar een actuele genade: het Kind is ons gegeven, vandaag, hier, in ons leven
Gebed
Eeuwige Vader,
Op deze dag van licht en belofte danken wij U voor het Kind dat ons gegeven is. Laat het licht van Jezus, uw Zoon, ons hart vervullen met vrede, hoop en vreugde. Moge zijn naam, Jezus, klinken in ons leven als een bron van redding en liefde. Leer ons de eenvoud van de kribbe, de kracht van uw nabijheid, en de vreugde van het ontvangen. Laat Kerstmis in ons niet voorbijgaan als een feest, maar als een ontmoeting met U, die ons uw Zoon schenkt—voor altijd.
Amen.
************
Stille nacht, heilige nacht! Zoon van God, liefde’s zuiver lichtstralen vloeien van uw heilig gelaat met de dageraad van verlossende genade, Jezus, Heer, bij uw geboorte,
Jezus, Heer, bij uw geboorte.
******************
Deze strofe uit het geliefde kerstlied “Stille Nacht” vangt de mystieke kern van de geboorte van Christus: het wonder van God die mens wordt, niet in pracht en praal, maar in eenvoud en kwetsbaarheid. “Liefde’s zuiver licht” verwijst naar de goddelijke liefde die in Jezus zichtbaar wordt — een licht dat straalt vanuit zijn gezicht, niet als macht, maar als genade. De “dageraad van verlossende genade” is een poëtische manier om te zeggen dat met Jezus’ komst een nieuw begin aanbreekt: een wereld waarin vergeving, vrede en liefde mogelijk zijn.Voor ieder van ons — is dit een uitnodiging om dat licht in ons eigen leven toe te laten. Niet alleen als herinnering aan een historisch moment, maar als een levende realiteit die ons hart verwarmt en onze weg verlicht.
Gebed
Heer Jezus, geboren in stilte en eenvoud, laat uw zuiver licht ook in ons stralen. Zoals Maria en Jozef knielden in verwondering, willen wij ons hart openen voor uw genade. Laat de dageraad van uw liefde ons vernieuwen, dat wij, mogen groeien in geloof, hoop en liefde. Wees onze gids in donkere nachten, onze vreugde in stille momenten.
Amen.
*************
“Want een Kind is ons geboren, een Zoon is ons gegeven:”
Jesaja 9:6
“Want alzo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat een ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.”
Johannes 3:16
********
Hij Die geboren werd in Bethlehem is God, Immanuël, “God met ons.” Het eeuwige Woord van God, Jezus Christus, werd vlees en nam de natuur aan van Zijn eigen schepping, gemaakt naar Zijn beeld, om de mensheid te verlossen van zonde en hel. God gaf Zijn eniggeboren Zoon als een offer voor onze zonden. Het was Jezus Christus Die de werelden schiep; Hij toonde Zich als een levende God. Toch vernederde deze grote God Zich om naar de aarde te komen en onze straf op Zich te nemen… De Redder van deze wereld werd geboren in een kribbe in Bethlehem.
Deze tekst is een krachtige samenvatting van het mysterie van de Incarnatie: God, de Schepper van hemel en aarde, koos ervoor om mens te worden — kwetsbaar, klein, geboren in armoede — om ons nabij te zijn en ons te redden. Het is een boodschap van diepe liefde en onvoorstelbare genade. De kribbe in Bethlehem is niet slechts een romantisch beeld, maar een teken van Gods bereidheid om onze pijn en zonde te dragen. In Jezus zien we een God Die niet ver weg blijft, maar ons opzoekt, ons draagt, en ons uitnodigt tot eeuwig leven.
Eeuwige Vader,
Op deze heilige dag gedenken wij de geboorte van Uw Zoon, Jezus Christus, het Licht in onze duisternis. Dank U voor Uw onmetelijke liefde, die zich uitstrekt tot in de kribbe van Bethlehem. Dank U dat U ons niet hebt verlaten, maar gekomen bent als Immanuël — God met ons. Laat dit Kind ons hart vervullen met vrede, hoop en verwondering. Help ons om Zijn liefde te weerspiegelen in onze woorden en daden. Moge allen die wij liefhebben, geraakt worden door het wonder van Kerst.
In Jezus’ Naam,
Amen.
****************
De Openbaring leert ons dat God zich manifesteert in mensen en plaatsen die we niet verwachten.
We moeten God aanvaarden op Zijn voorwaarden, niet op basis van onze voorkeuren of aannames.
God is niet beperkt tot de plek waar jij dacht dat Hij zou zijn.
Vandaag: houd je ogen en hart open, want Christus kan komen op een manier die je niet verwacht… niet gekleed als een koning, maar in gewone kleren… niet met verfijnde woorden, maar in jouw taal… niet als een vriend, maar als een vermeende tegenstander… niet als de rijke, maar in de armen en behoeftigen.
Vandaag: laat God bepalen hoe Hij zich zal openbaren, en wees aanwezig in dit moment.
*****************
Deze tekst over Epifanie (Driekoningen) is een krachtige uitnodiging tot geestelijke openheid. Ze herinnert ons eraan dat Gods aanwezigheid vaak verborgen is in het alledaagse, het kwetsbare, het onverwachte. Zoals de wijzen een kind vonden in een stal, zo worden ook wij uitgedaagd om het goddelijke te herkennen in wat niet groots lijkt. Het vraagt nederigheid, aandacht en vertrouwen — om Christus te ontmoeten in de ander, in de stilte, in de breekbaarheid van het leven.
Gebed
Eeuwige God, U komt niet altijd zoals wij verwachten — niet in pracht en praal, maar in eenvoud en nabijheid. Help ons om U te herkennen in het onverwachte: in de vreemdeling, in de stilte, in de kwetsbare mens. Open onze ogen voor Uw aanwezigheid, en onze harten voor Uw genade. Laat ons niet vasthouden aan onze beelden van U, maar U volgen waar U zich toont — in liefde, in dienstbaarheid, in het gewone. Moge deze dag een ontmoeting worden met U, die ons telkens weer verrast met Uw nabijheid.
Ik smeek U, mijn God, laat mij U kennen en liefhebben, zodat ik gelukkig mag zijn in U. En al kan ik dit niet volledig in dit leven, laat mij dan van dag tot dag groeien, totdat ik het ten volle mag doen. Laat mij U steeds beter leren kennen in dit leven, zodat ik U volmaakt mag kennen in de hemel. Laat mij U hier steeds meer leren kennen, zodat ik U daar volmaakt mag liefhebben, zodat mijn vreugde hier groot mag zijn in zichzelf, en volledig in de hemel met U. O waarachtige God, laat mij het geluk van de hemel ontvangen dat U hebt beloofd, zodat mijn vreugde volkomen mag zijn. Laat mijn geest er intussen aan denken, mijn tong erover spreken, mijn hart ernaar verlangen, mijn mond ervan getuigen, mijn ziel ernaar hongeren, mijn lichaam ernaar dorsten, mijn hele wezen ernaar verlangen, totdat ik door de dood mag binnengaan in de vreugde van mijn Heer, om daar voor altijd te blijven, tot in eeuwigheid. Amen.
++++
Commentaar: Augustinus’ verlangen naar God
Dit gebed is een hartstochtelijke uitdrukking van Augustinus’ mystieke hunkering naar God. Het is geen abstract verlangen, maar een concreet, dagelijks streven: groeien in kennis, liefde en vreugde in God. Augustinus erkent de grenzen van het aardse leven, maar laat zich daardoor niet ontmoedigen. Hij verlangt naar een steeds dieper kennen en liefhebben van God, als voorbereiding op de volheid van de hemel.
Opvallend is de lichamelijke intensiteit van zijn verlangen: niet alleen de ziel, maar ook de tong, het vlees, het hele wezen verlangt naar God. Dit is incarnatie-theologie in gebedsvorm: de mens als geheel verlangt naar de goddelijke vreugde. Het gebed eindigt met een eschatologische hoop: door de dood binnengaan in de vreugde van de Heer, om daar eeuwig te verblijven.
++++
Gebed
Eeuwige God, bron van waarheid en vreugde,
leer mij U kennen met heel mijn hart,
zodat ik U kan liefhebben met heel mijn leven.
Laat mijn dagen gevuld zijn met verlangen naar U,
mijn woorden met lof, mijn gedachten met hoop.
Al zie ik U nog niet ten volle, laat mij groeien in
vertrouwen, totdat ik U mag aanschouwen in het
licht van de hemel. Laat mijn ziel hongeren
naar Uw aanwezigheid, mijn lichaam dorsten
naar Uw vrede, mijn hele wezen rusten in Uw belofte.
1.Christus heeft geen ander lichaam dan dat van jou.
Christus heeft geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Uw voeten zijn de voeten waarmee Hij loopt om goed te doen.
Uw handen zijn de handen waarmee Hij de hele wereld zegent.
Uw handen zijn de uwe.
Uw voeten zijn de uwe.
Uw ogen zijn de uwe.
U bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het uwe.
Amen.
– Sint Teresa van Avila
Opmerking
Dit is, naar mijn mening, het belangrijkste gebed van de heilige Teresa. Het spreekt over de noodzaak om het goddelijke bewustzijn te belichamen. Om de Liefde zelf door ons heen te laten stromen in actie. Liefde, zegt de heilige Teresa, is niet zomaar een ervaring – het is veeleer een beweging van het goddelijke door ons heen in de wereld.
In een wereld waarin zowel mens als natuur gebukt gaan onder groot lijden en een existentiële dreiging ondervinden, is onze rol niet alleen om de goddelijke tussenkomst te vragen. Het is veeleer onze taak om zelf een kanaal van goddelijke liefde in actie te worden.
We kunnen niet alleen bidden. We moeten ook worden wat we bidden.
++++
2.Laat niets je storen.
Laat niets je verontrusten,
laat niets je bang maken,
alles gaat voorbij:
God verandert nooit.
Geduld verkrijgt alles.
Wie God heeft, mist niets;
God alleen is genoeg.
– Sint Teresa van Avila
++++
Geleid door jou
3.Heer, geef dat ik mij altijd door U mag laten leiden,
altijd Uw plannen mag volgen
en Uw heilige wil volmaakt mag volbrengen.
Geef dat ik in alles, groot en klein,
vandaag en alle dagen van mijn leven,
mag doen wat U van mij verlangt.
Help mij gehoor te geven aan de geringste ingeving van Uw genade,
zodat ik Uw betrouwbaar instrument mag zijn tot Uw eer.
Moge Uw wil geschieden in tijd en eeuwigheid door mij,
in mij en door mij.
– Sint Teresa van Avila
++++
4. Een liefdeslied
Majestueuze vorst, tijdloze wijsheid,
uw goedheid doet mijn harde, koude ziel smelten.
Knappe minnaar, onbaatzuchtige gever,
uw schoonheid vult mijn doffe, droevige ogen.
Ik ben van u, u hebt mij geschapen.
Ik ben van u, u hebt mij geroepen.
Ik ben van u, u hebt mij gered.
Ik ben van u, u hebt mij liefgehad.
Ik zal uw aanwezigheid nooit verlaten.
Geef mij de dood, geef mij het leven.
Geef mij ziekte, geef mij gezondheid.
Geef mij eer, geef mij schande.
Geef mij zwakte, geef mij kracht.
Ik zal alles ontvangen wat u mij geeft.
Amen
– Sint Teresa van Avila
+++++
5. Heer, U bent dichterbij.
Heer, U bent mij nabijer dan mijn eigen adem, nabijer dan mijn handen en voeten. Amen.
– Sint Teresa van Avila
++++
6. Als jouw liefde voor mij sterk is
Als Uw liefde voor mij, Heer, zo sterk is
als deze die mij aan U bindt,
wat houdt mij dan zo lang van U weg, Heer,
wat houdt U, Heer, zo lang van mij weg?
O ziel, wat verlangt u dan?
Heer, ik wil U zien, ik die U zo verkoos.
7. Welke angsten kunnen je nu nog kwellen?
Alles wat ik vrees is jou te verliezen.
Ik smeek om Gods volledige liefde,
Heer, maak mijn ziel tot Uw woning,
en ik zal een nest bouwen zo lieflijk
dat het niet te armoedig zal zijn voor God.
Een ziel in God, verborgen voor de zonde,
welke verlangens resten er nog voor jou,
behalve opnieuw liefhebben,
en alles in vuur en vlam zetten van liefde vanbinnen,
liefhebben en terugkeren naar de liefde.
– Sint Teresa van Avila
++++
Ouder worden:
Heer, U weet beter dan ikzelf
dat ik ouder word en ooit oud zal zijn.
Bewaar mij voor de fatale gewoonte om te denken dat
ik over elk onderwerp en bij elke gelegenheid iets moet zeggen.
Bevrijd me van de drang om
ieders zaken op orde te brengen.
Maak me attent, maar niet humeurig;
behulpzaam, maar niet bazig.
Met mijn enorme schat aan wijsheid
lijkt het zonde om die niet volledig te benutten;
maar U weet, Heer,
dat ik aan het einde een paar vrienden wil hebben.
Bevrijd mijn geest van het eindeloos opdreunen van details;
geef me vleugels om tot de kern van de zaak te komen.
Ik zwijg over mijn pijnen en kwalen;
ze worden steeds erger, en de liefde voor het herhalen ervan
wordt met de jaren steeds zoeter.
Ik durf niet te vragen om een beter geheugen,
maar wel om meer nederigheid en minder overmoed
wanneer mijn herinneringen botsen met die van anderen.
Leer me de waardevolle les dat ik me soms kan vergissen.
Houd mij redelijk vriendelijk, want een zure oude mens
is een van de grootste werken van de duivel.
Geef mij het vermogen om goede dingen te zien op onverwachte plaatsen
en talenten in onverwachte mensen;
en geef mij, o Heer, de genade om het hen te vertellen.
O God, die uw Kerk hebt verheerlijkt door de schitterende deugden van de heilige maagd Clara, en haar hebt verrijkt met een nieuwe schare maagden, schenk ons genadig dat wij haar voorbeeld volgen en zo het licht van de eeuwige heerlijkheid mogen bereiken. Door Christus, onze Heer.
Amen.
Bron: Franciskaans Brevier.
++++
Commentaar
Deze gebedstekst uit het Franciscaans brevier eert Clara van Assisi als een lichtend voorbeeld van zuiverheid, toewijding en geestelijke kracht. Haar leven was een antwoord op Gods roep, gekenmerkt door eenvoud, armoede en vurige liefde voor Christus in de eucharistie. De tekst benadrukt dat Clara niet alleen een individuele heilige is, maar ook een bron van inspiratie voor een gemeenschap van vrouwen die haar pad volgen.
Het gebed vraagt om genade om haar “stappen te volgen” — een uitnodiging tot navolging, niet in uiterlijke ascese alleen, maar in innerlijke helderheid en overgave. De “klaarheid der eeuwige glorie” verwijst naar het visioen van God dat Clara reeds op aarde begon te aanschouwen in haar gebed en contemplatie.
++++
Gebed :
Heilige God, U hebt Clara van Assisi vervuld met het licht van uw liefde.
In haar eenvoud en kracht herkennen wij een ziel die U geheel toebehoorde.
Laat ook ons, in de drukte van deze wereld, haar stille voetsporen volgen.
Maak ons ontvankelijk voor uw genade, trouw in het kleine,
en vurig in het zoeken naar uw aangezicht. Moge het licht dat haar bezielde
ook ons leiden naar de klaarheid van uw eeuwige heerlijkheid.
“Sint Barsanuphius de Grote, die uit Egypte kwam, en zijn discipel, Sint Johannes de Profeet, worstelden in zeer strikte afzondering gedurende de zesde eeuw in het klooster van Abba Seridus in Gaza in Palestina, en waren begiftigd met verbazingwekkende gaven van profetie en spiritueel onderscheidingsvermogen. Ze worden genoemd door Sint Dorotheus van Gaza, hun discipel, in zijn geschriften. Veel van de raadgevingen die ze stuurden naar christenen die naar hen schreven, zijn bewaard gebleven in het boek dat hun namen draagt. Eens smeekten bepaalde Vaders Sint Barsanuphius om te bidden dat God Zijn toorn zou inhouden en de wereld zou sparen. Sint Barsanuphius schreef terug dat er “drie mannen perfect voor God” waren, wiens gebeden elkaar ontmoetten bij de troon van God en de hele wereld beschermden; aan hen was geopenbaard dat de toorn van God niet lang zou duren. Deze drie, zei hij, waren “Johannes van Rome, Elias van Korinthe en nog een in het bisdom Jeruzalem,” waarbij hij de naam van de laatste verborg, aangezien het hijzelf was.
Barsanuphius en Johannes
++++
Commentaar:
Deze twee uitspraken vormen samen een krachtige samenvatting van de christelijke mystiek:
De eerste tekst is ontleend aan 1 Johannes 4:16 en benadrukt dat liefde niet slechts een eigenschap van God is, maar zijn wezen. Liefde is de woonplaats van God, en wie zich daarin vestigt, leeft in een wederzijdse innigheid met Hem. Het is een uitnodiging tot een levenshouding van liefdevolle overgave.
De tweede tekst verwijst naar Johannes 6:46 en Matteüs 11:27. Ze onderstrepen het mysterie van Gods verborgenheid en de unieke rol van Christus als openbaring van de Vader. Alleen door de Zoon — en door zijn genadevolle zelfgave — wordt de Vader zichtbaar en kenbaar.
Samen tonen deze teksten een beweging: van liefde als woonplaats van God, naar Christus als de poort tot Gods hart. De figuren op het schilderij, waarschijnlijk heiligen of monniken, belichamen deze weg van liefdevolle contemplatie en openbaring.
++++
Gebed
God van liefde, Vader die verborgen bent,
In uw Zoon hebt U zich getoond — zachtmoedig, genadig, vol licht.
Laat mij wonen in uw liefde, zoals een kind in het hart van zijn moeder.
Open mijn ogen voor uw aanwezigheid in Christus, en leer mij Hem kennen zoals Hij U kent.
Moge mijn leven een stille echo zijn van uw liefdevolle openbaring, en mijn hart een tempel waar U rust vindt.
Amen.
++++
Wie waren Barsenuphius en Johannes?
Barsanuphius en Johannes waren 6e-eeuwse kluizenaars en geestelijke vaders uit Palestina, bekend om hun brieven vol spirituele wijsheid en begeleiding voor monniken en leken. Ze leefden in afzondering nabij Gaza en worden vereerd als heiligen in zowel de oosters-orthodoxe als katholieke traditie.
Levensschets:
Naam—Barsanuphius de Grote
Geboorteplaats:—-Egypte Onbekend
Levensschets:
Naam Barsanuphius de Grote en Johannes de Profeet
Geboorteplaats Egypte Onbekend
Barsanuphius:
Leefperiode: Begin 6e eeuw
Leefwijze: Kluizenaar in een cel buiten het klooster
Locatie : Klooster van abt Seridos bij Gaza
Bijnaam: “De Grote Oude Man”
Spirituele invloed: Brieven aan monniken, leken en kerkleiders
Gedenkdag: 6 februari (orthodox), 11 april (katholiek)
Johannes:
Kluizenaar, leerling van Barsanuphius
Begin 6e eeuw
Leefwijze : Kluizenaar, leerling van Barsanuphius
Locatie : Zelfde klooster, leefde 18 jaar in een cel
Bijnaam : “De Andere Oude Man” of “De Profeet”
Spirituele invloed : Brieven en profetische inzichten
Gedenkdag : 6 februari (orthodox)
++++
Spirituele betekenis
Barsanuphius en Johannes zijn voorbeelden van radicale innerlijke stilte en geestelijke onderscheiding. Ze tonen dat ware kennis van God voortkomt uit het hart dat gelouterd is door gebed, ascese en liefdevolle dienstbaarheid. Hun brieven zijn geen theoretische traktaten, maar concrete antwoorden op levensvragen — van eenvoudige monniken tot bisschoppen.
Hun leerling Dorotheus van Gaza verzamelde hun leringen en werd zelf een invloedrijke spirituele schrijver.
++++
“De volledige tekst van de brieven van Barsanuphius en Johannes verschijnt hier voor het eerst in het Engels. De getrouwe en behendige vertaling van Johannes Chryssavgis brengt levendigheid en frisheid in de wijsheid van een verre wereld, waardoor deze toegankelijk is voor hedendaagse lezers. Deze opmerkelijke vragen en antwoorden (850 in totaal) zijn gericht aan lokale monniken, lekenchristenen en kerkelijke leiders en bieden een uniek inkijkje in de zesde-eeuwse religieuze, politieke en seculiere wereld van Gaza en Palestina, in een periode die verscheurd werd door doctrinaire controverse en in een context die gevormd werd door de traditie van de vroege woestijnvaders.
De “grote oude man,” Barsanuphius, en de “andere oude man,” Johannes, floreerden rond het begin van de zesde eeuw nabij Gaza. Ze kozen ervoor om in volledige afzondering te leven en zagen niemand, met uitzondering van hun secretarissen, Seridos en de bekende Dorotheus van Gaza. Barsanuphius en Johannes communiceerden in stilte via brieven met talloze bezoekers die hen om raad vroegen. Vreemd genoeg werd deze ontoegankelijkheid juist de reden voor de populariteit van de ouderen. Ze vormden een buitengewoon open systeem van spirituele begeleiding, dat ruimte bood voor conversatie en zelfs conflicten in relaties, terwijl het ook rekening hield met de wijsheid en de humor van de correspondentie.
Barsanuphius’ inspirerende advies is een antwoord op problemen van een meer spirituele aard; Johannes’ institutionele advies is een antwoord op meer praktische problemen. De twee oudsten vullen elkaar in feite aan, samen handhaven ze een harmonieuze autoriteit-in-liefdadigheid. Hun brieven worden gekenmerkt door spontaniteit en gevoeligheid, evenals door discretie en mededogen. Ze benadrukken ascetische waakzaamheid en evangelisch “geweld”, dankbaarheid en vreugde, nederigheid en arbeid, gebed en tranen.”
++++
Brieven uit de woestijn
Brieven uit de woestijn: Barsanuphius en John John Chryssavgis (Vertaler) St Vladimirs Seminary Press, 2003
“Twee kloosteroudsten – de “Grote Oude Man” Barsanuphius en de “Andere Oude Man” Johannes – floreerden in het zuiden van Gaza in het begin van de zesde eeuw. Ze hielden zich strikt afgezonderd in hun cellen en spraken alleen met anderen via brieven via Abba Seridos, de abt van de kloostergemeenschap in Gaza, waar deze twee heilige mannen in stilte leefden.
De autoriteit van Johannes kan worden beschreven als meer institutioneel, reagerend zoals hij doet op problemen van praktische aard; de autoriteit van Barsanuphius is meer inspirerend, reagerend op principes van spirituele aard. Zo vulden ze elkaar aan en samen behielden ze een harmonieuze “autoriteit-in-liefdadigheid.” In plaats van de westerse nadruk op discipline, behielden deze twee ouderen de nadruk op onderscheidingsvermogen, waardoor de flexibiliteit en vloeibaarheid van de Egyptische woestijnlevensstijlen (waar Barsanuphius vandaan kwam) behouden bleven. Niettemin waren beide mannen hoog opgeleid en toonden ze een fijn intellect, zoals blijkt uit hun geschriften.
In het Oosten zocht men een oudere, een oude man (een geron in het Grieks of een abba , het Koptische woord) als spiritueel leider, en dit was de belangrijkste rol van de kloostergemeenschap voor de omringende gemeenschap. Deze brieven van de twee oude mannen werden geschreven aan kluizenaars, aan monniken in de gemeenschap, aan degenen in het koor, aan priesters en aan leken. Sommige waren bedoeld voor gevorderde instructie, terwijl andere bedoeld waren voor novicen, afhankelijk van de capaciteit van de onderzoeker. Men moet dus niet als een algemene regel woorden beschouwen die tot zielen op verschillende spirituele niveaus worden gesproken. Toch roepen deze vragen en antwoorden het beeld op van de christelijke traditie die van oudere op discipel wordt doorgegeven, en de hedendaagse lezer zal de methode kunnen waarderen en mogelijk geïnspireerd worden om de boodschap te imiteren.”
GEBED
Heer, onze God, die spreekt in stilte,
U hebt uw dienaren Barsanuphius en Johannes geleid in de weg van verborgenheid,
en hen gemaakt tot bronnen van wijsheid voor wie dorst naar U.
Leer ook ons te luisteren in de stilte, te leven in gehoorzaamheid en liefde,
en te vertrouwen op uw leiding in het verborgene.
Moge hun woorden ons hart openen voor uw Geest,
en ons leiden naar de vrede die alle verstand te boven gaat.
want we zien Hem als Mens met zwakheden en moeite, en Hij is gezelschap.
Kijk hoe Hij naar je kijkt. Hij wacht nergens anders op dan dat jij naar Hem kijkt.
Vergezel Hem, vraag Hem, klaag bij Hem, vertel Hem je vreugde.
Je hoeft je stem niet te verheffen… Hoe zacht je ook spreekt,
Hij is zo dichtbij dat Hij je hoort; je hebt geen vleugels nodig om Hem te zoeken,
alleen je terugtrekken in stilte en Hem binnenin jezelf aanschouwen
en je niet verwijderen van zo’n goede vriend.
Heilige Theresia van Avila.
++++
Commentaar
Deze tekst ademt de intimiteit van de mystieke relatie met Christus zoals die door Teresa van Ávila werd beleefd. Christus wordt hier niet voorgesteld als een verre, verheven figuur, maar als een nabije vriend, een metgezel in onze zwakheid en vreugde. De blik van Christus is actief en uitnodigend: Hij kijkt ons aan, wacht op onze aandacht, verlangt naar onze nabijheid.
De tekst nodigt uit tot een spiritualiteit van eenvoud en innerlijkheid. Geen grootse gebaren, geen verheven woorden—alleen een stille blik, een fluistering, een hart dat zich opent. Het is een herinnering dat gebed niet begint met techniek, maar met relatie. En dat Christus niet ver weg is, maar in ons woont, wachtend op onze blik.
++++
Gebed
Heer Jezus, goede Vriend en trouwe Metgezel,
leer mij U te zien in mijn zwakheid, te spreken met U in mijn stilte,
te delen met U wat mij vreugde geeft.
Uw blik rust op mij— zacht, geduldig, vol verlangen.
Laat mij niet wegvluchten, maar in de stilte van mijn hart U ontmoeten,
U aankijken, en bij U blijven.
Want U bent dichtbij, en ik wil niet ver zijn van zo’n goede Vriend.
Houd een helder oog op het einde van het leven. Vergeet niet je doel en bestemming als schepsel van God. Wat je bent in Zijn ogen, dát ben je — en niets meer. Bedenk dat je, wanneer je deze aarde verlaat, niets kunt meenemen van wat je hebt ontvangen… alleen wat je hebt gegeven: een hart vol van oprechte dienstbaarheid, liefde, opoffering en moed.
— Franciscus van Assisi
++++
Commentaar:
Deze tekst is een krachtige herinnering aan de essentie van christelijke spiritualiteit: leven in waarheid, eenvoud en liefde. Franciscus nodigt ons uit om onszelf te zien zoals God ons ziet — zonder maskers, zonder status, zonder bezit. Het is een oproep tot nederigheid, maar ook tot diepe waardigheid: wat telt is niet wat we verzamelen, maar wat we schenken.
Zijn woorden zijn doordrenkt van eschatologische helderheid: het leven is een pelgrimstocht, en het einde is geen verlies maar een ontmoeting. In die ontmoeting telt alleen wat we hebben gegeven uit liefde. Dienstbaarheid, opoffering en moed zijn geen zware lasten, maar de vruchten van een hart dat zich heeft laten vormen door Gods genade.
++++
GEBED
God van liefde en waarheid, leer mij leven met een helder oog op het einde,
niet uit angst, maar uit verlangen naar U. Laat mij mijn bestemming als
Uw schepsel niet vergeten, en help mij te leven zoals U mij ziet: eenvoudig, waarachtig, geliefd.
Maak mijn hart rijk — niet met bezit, maar met wat ik geef: met dienstbaarheid die niet telt
, met liefde die niet vraagt, met opoffering die vreugde brengt, en met moed die Uw licht draagt in de duisternis.
Laat mijn leven een pelgrimstocht zijn, en mijn sterven een thuiskomst.
Allerhoogste, almachtige, allergoede Heer, aan U komt alle lof toe, alle glorie, alle eer en alle zegen.
Aan U alleen, Allerhoogste, behoren zij toe, en geen mens is waardig Uw Naam uit te spreken.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, met al Uw schepselen, vooral broeder Zon, die de dag is en ons het licht geeft. En hij is mooi en stralend met grote glans, een beeld van U, Allerhoogste.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door zuster Maan en de sterren, die Gij aan de hemel hebt geplaatst, helder, kostbaar en mooi.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door broeder Wind en door de lucht, door wolken en helder weer, door alle stemmingen van het weer, waardoor Gij Uw schepping onderhoudt.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door zuster Water, zo nuttig, nederig, kostbaar en zuiver.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door broeder Vuur, waardoor Gij de nacht verlicht. En hij is mooi, speels, krachtig en sterk.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door onze zuster, moeder Aarde, die ons draagt en leidt, en allerlei vruchten voortbrengt, met bonte bloemen en kruiden.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door hen die vergeven uit liefde voor U en lijden dragen en verdragen. Zalig zijn zij die in vrede volharden, want door U, Allerhoogste, zullen zij gekroond worden.
Geprezen zijt Gij, mijn Heer, door zuster Dood, aan wie geen levend mens kan ontsnappen. Wee degenen die sterven in doodzonde! Zalig zij die zij aantreft in Uw wil, hen zal de tweede dood geen kwaad doen.
Prijs en zegen mijn Heer, dank Hem en dien Hem met grote nederigheid.
++++
Commentaar – Een lofzang op verbondenheid:
Franciscus zingt hier geen abstracte hymne, maar een intieme lofzang waarin de hele schepping familie wordt: zon en maan zijn broeder en zuster, vuur is speels, water is nederig, de aarde is moeder. Deze taal overstijgt afstand en verheft verbondenheid. Zelfs ziekte, vergeving en dood worden opgenomen in het koor van het leven, niet als vijanden maar als mysterieuze medereizigers.
Wat opvalt is de radicale gelijkwaardigheid: geen schepsel is te klein, te duister of te pijnlijk om God te prijzen. Franciscus nodigt ons uit om niet te heersen over de schepping, maar haar te herkennen als spiegel van God en als gemeenschap van verwantschap. Het is een spiritualiteit van nederigheid, dankbaarheid en diepe vreugde.
++++
Gebed – In de geest van Franciscus
Goede God, U die licht bent in de zon, rust in de maan, adem in de wind,
zuiverheid in het water, warmte in het vuur, vruchtbaarheid in de aarde—
Leer ons Uw schepping te zien met het hart van Franciscus:
verwonderd, dankbaar, verbonden.
Laat ons vergeven zoals de bomen hun bladeren verliezen,
volharden zoals de sterren blijven schijnen, en sterven zoals de
aarde haar zaden draagt— in vertrouwen, in vrede, in Uw wil.
Laat ons U prijzen, niet alleen met woorden, maar met ons leven, in eenvoud, in vreugde, in nederigheid.
De juiste richting leidt niet alleen tot vrede, maar ook tot inzicht. Wanneer een mens beter wordt, begrijpt hij steeds duidelijker het kwaad dat nog in hem aanwezig is. Wanneer een mens slechter wordt, begrijpt hij zijn eigen slechtheid steeds minder. Een matig slecht mens weet dat hij niet erg goed is; een grondig slecht mens denkt dat hij in orde is. Dat is eigenlijk gezond verstand. Je begrijpt slaap pas als je wakker bent, niet terwijl je slaapt. Je ziet fouten in rekenwerk wanneer je geest helder is; terwijl je ze maakt, zie je ze niet. Je begrijpt de aard van dronkenschap wanneer je nuchter bent, niet wanneer je dronken bent. Goede mensen kennen zowel het goede als het kwade; slechte mensen kennen geen van beide.
— C.S. Lewis
+++
Commentaar:
Lewis wijst hier op een diep spiritueel principe: groei in goedheid brengt helderheid, terwijl afdaling in kwaadheid blindheid veroorzaakt. Het is een paradox die we ook bij Johannes van het Kruis tegenkomen: hoe dichter men bij het licht komt, hoe scherper men de schaduw ziet. De zondaar die zich bekeert, ontdekt pas dan hoe ver hij van God verwijderd was. Maar degene die zich steeds verder van het licht verwijdert, denkt dat hij prima ziet — terwijl hij in duisternis wandelt.
Lewis gebruikt alledaagse beelden — slaap, rekenfouten, dronkenschap — om te tonen dat bewustzijn en inzicht pas mogelijk zijn vanuit een toestand van innerlijke orde. Dit is niet alleen een morele les, maar ook een uitnodiging tot nederigheid: wie werkelijk goed wil worden, moet bereid zijn zijn eigen gebrokenheid onder ogen te zien.
++++
Gebed
Heer van licht en waarheid,
leer mij de weg van innerlijke groei.
Laat mij niet blind zijn voor mijn fouten,
maar geef mij de moed om ze te zien en te erkennen.
Maak mijn hart wakker, mijn geest helder,
zodat ik het kwaad in mij niet verberg, maar aan U toevertrouw.
Geef mij de nuchterheid van de ziel, opdat ik het goede mag kennen
— en het kwade leren vermijden. Laat mij groeien in liefde, in waarheid, in
genade.
Amen.
****************
Wie was C.S. Lewis ?
C.S. Lewis (1898–1963) was een Iers-Britse schrijver, literatuurwetenschapper en christelijk denker, vooral bekend door zijn fantasyreeks De Kronieken van Narnia en zijn apologetische werken zoals Onversneden christendom (Mere Christianity).
Leven en achtergrond
Volledige naam: Clive Staples Lewis
Bijnaam: “Jack” (zo noemde hij zichzelf vanaf zijn jeugd)
Geboren: 29 november 1898 in Belfast, Ierland
Overleden: 22 november 1963 in Oxford, Engeland
Opleiding: Studeerde aan University College, Oxford
Loopbaan: Hoogleraar Engelse literatuur in Oxford en later Cambridge
Lewis verloor zijn moeder al op jonge leeftijd, wat een diepe indruk op hem maakte. Tijdens de Eerste Wereldoorlog vocht hij in Frankrijk en raakte gewond. Na de oorlog keerde hij terug naar Oxford, waar hij zich ontwikkelde tot een briljant academicus en schrijver.
Schrijverschap:
Fantasy:De Kronieken van Narnia (7 delen, 1950–1956) – een allegorische reeks waarin christelijke thema’s verweven zijn met sprookjesachtige avonturen.
Christelijke apologetiek:
Onversneden christendom (Mere Christianity)
Het probleem van het lijden (The Problem of Pain)
Brieven uit de hel (The Screwtape Letters)
Literatuur en academisch werk: Hij schreef ook studies over middeleeuwse literatuur en allegorie, zoals The Allegory of Love.
Spirituele weg
Lewis groeide op in een christelijk gezin, maar verloor zijn geloof in zijn tienerjaren.
In 1929 keerde hij terug tot het christendom, mede door gesprekken met vrienden zoals J.R.R. Tolkien (auteur van The Lord of the Rings).
Hij werd een van de bekendste christelijke denkers van de 20e eeuw, geliefd om zijn toegankelijke en verbeeldingsrijke manier van schrijven.
Invloed en nalatenschap
Zijn boeken worden wereldwijd gelezen en vertaald, zowel door kinderen als volwassenen.
Narnia is meerdere keren verfilmd en blijft een klassieker in de jeugdliteratuur.
Zijn apologetische werken inspireren nog steeds gelovigen en zoekers naar geloof.
Lewis is interessant omdat hij, net als Johannes van het Kruis, de weg van twijfel en duisternis naar geloof en licht beschrijft. Zijn Onversneden christendom is bijna een moderne catechese, terwijl Narnia een speelse, verhalende mystagogie biedt.
de Schoonheid kon aanschouwen waarvoor alle schoonheden verbleken.
Vertrouw me.
Wanneer de dag aanbreekt die God heeft aangekondigd en kent,
en jouw ziel, die de mijne is voorgegaan,
deze Hemel binnengaat,
dan zul je me weerzien,
zul je voelen dat ik nog steeds van je houd,
dat ik altijd van je heb gehouden
en zul je mijn hart vinden,
gezuiverd van liefde.
Je zult me zien in gedaanteverwisseling,
in een extase van geluk.
Niet langer wachtend op de dood,
maar met je meewandelend
en je hand vasthoudend op nieuwe paden van licht en leven.
Veeg je tranen weg
en huil niet, als je van me houdt…
Sint Augustinus
++++
Commentaar: Troost in mystieke verbondenheid:
Dit gedicht is een spirituele balsem voor wie rouwt. Sint Augustinus nodigt ons uit om verder te kijken dan het verdriet van afscheid. Hij schildert de hemel niet als een verre troonzaal, maar als een levende gemeenschap van liefde, schoonheid en zang. De geliefde is niet verdwenen, maar getransfigureerd—verlicht, zuiver, wachtend om ons bij de hand te nemen.
De mystieke toon doet denken aan Johannes van het Kruis: de dood is geen einde, maar een doorgang naar een diepere vereniging. Liefde overstijgt de grens van het graf. Het gedicht is een oproep tot geloof, tot hoop, en tot het bewaren van de liefde in haar zuiverste vorm.
+++++
Gebed: In verbondenheid over de grens heen
Eeuwige Liefde,
Jij die ons roept voorbij de sluier van de tijd,
troost ons in ons gemis en open ons hart voor het mysterie van jouw
aanwezigheid. Laat ons niet blijven hangen in verdriet, maar leer ons zien met
de ogen van het geloof. Moge onze geliefden, die ons zijn voorgegaan, ons
voorgaan in licht, in vrede, in liefde.
Geef ons de moed om te leven in vertrouwen, en de vreugde om te weten dat
liefde nooit sterft. Neem ons bij de hand, en leid ons op de paden van licht en
leven, tot wij elkaar weerzien in U.
Amen.
++++
[Is deze tekst echt van Augustinus ? Antwoord : die tekst is niet direct van Augustinus, maar deze prachtige, ontroerende woorden zijn een veelgebruikte en bewerkte parafrase van een beroemde tekst die vaak aan hem wordt toegeschreven, of beter gezegd: aan de “Anonieme” auteur van de tekst “Leve de Doden”. Deze (Nederlandse) rouwtekst is een spirituele interpretatie van de hemel en de eeuwigheid, geïnspireerd door de christelijke visie op het leven na de dood, en wordt inderdaad vaak gebruikt bij afscheid, niet zozeer in de originele geschriften van de kerkvader.] Bron: Google.
Dietrich Bonhoeffer:
Een gelijkenis met bovenstaande tekst komt van Dietirch Bonhoeffer :m
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis.
Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis. Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
‘Als je van iemand houdt en je bent door de dood van elkaar gescheiden, dan is er op de wereld niets en niemand, die de leegte van de afwezigheid kan vullen.’ Zo begint Dietrich Bonhoeffer zijn aangrijpende gedicht over gemis. Lees hieronder de volledige tekst.
Als je van iemand houdt
Als je van iemand houdt en je bent van hem gescheiden, kan niets de leegte van zijn afwezigheid vullen; je moet dat niet proberen, je moet eenvoudig aanvaarden en volharden.
Dat klinkt hard, maar het is een grote troost want zolang de leegte blijft, blijf je aldoor met elkaar verbonden.
Het is fout te zeggen: God vult die leegte. Hij vult haar helemaal niet, integendeel. Hij houdt die leegte leeg en helpt ons zo de vroegere gemeenschap met elkaar te bewaren, zij het dan ook in pijn. Hoe mooier en rijker de herinneringen, des te moeilijker de scheiding. Maar dankbaarheid verandert de pijn der herinnering in stille vreugde.
De mooie dingen van vroeger zijn geen doorn in het vlees, maar een kostbaar geschenk dat je meedraagt. Je moet zorgen dat je niet in je herinneringen blijft graven en je erin verliest. Een kostbaar geschenk bekijk je niet aldoor, maar alleen op bijzondere ogenblikken. Buiten die ogenblikken is het een verborgen schat, een veilig bezit.
Dan wordt het verleden een blijvende bron van vreugde en van kracht. (Dietrich Bonhoeffer)
“Zij die zich toeleggen op het gebed, zouden zich uitsluitend moeten richten op dit ene: het afstemmen van hun wil op de goddelijke wil. Ze moeten ervan overtuigd zijn dat hierin hun hoogste volmaaktheid ligt. Hoe vollediger ze dit beoefenen, des te groter zullen de gaven zijn die ze van God ontvangen, en des te meer vooruitgang zullen ze boeken in het innerlijke leven.”
— Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Teresia van Ávila legt hier de kern van het gebedsleven bloot: niet het verkrijgen van troost, visioenen of verheven gevoelens, maar het eenvoudig en radicaal afstemmen van onze wil op die van God. Dit is geen passieve overgave, maar een actieve keuze om ons verlangen, onze plannen en onze weerstand te laten doordringen door Gods liefdevolle bedoeling. In deze afstemming ligt de ware vrijheid: niet meer verdeeld zijn tussen ‘wat ik wil’ en ‘wat God vraagt’, maar één worden met de stroom van genade.
Voor Teresa is deze innerlijke overgave geen eindpunt, maar een begin. Ze belooft dat wie deze weg bewandelt, overvloedige gaven ontvangt — niet als beloning, maar als vrucht van een hart dat openstaat voor God. Het gebed wordt dan geen techniek, maar een levenshouding: een voortdurende beweging naar eenheid met de goddelijke wil.
+++++
Gebed
God van liefde, leer mij bidden zoals Teresa het leerde:
niet om iets te verkrijgen, maar om mijn hart te laten samenvallen met het Uwe.
Neem mijn wil, mijn plannen, mijn angsten, en herschep ze in het licht van Uw wijsheid.
Laat mijn innerlijk leven groeien door de stille kracht van Uw aanwezigheid.
Geef mij de moed om los te laten, en de vreugde om Uw wil te omarmen.
De heilige Chrysostomus legt een van de chrisma’s uit die aan de priesters bij de wijding zijn gegeven. Zij ontvangen autoriteit, zelfs niet aan engelen gegeven, om zonden op aarde te binden en te ontbinden die God hierboven bekrachtigt. Dit grote gezag is ook de reden waarom priesters meer worden veroordeeld voor het misbruik ervan.
Focus op de sacramenten – Wijding.
De macht om te binden en te ontbinden gegeven:
Want als iemand overweegt hoe groot het is dat een mens, omgeven door vlees en bloed, in staat is om nabij te komen tot die gezegende en zuivere natuur, dan zal hij duidelijk zien welke grote eer de genade van de Geest aan priesters heeft geschonken. Door hun dienst worden deze heilige rituelen voltrokken, en andere handelingen die niet minder zijn in waardigheid en betekenis voor onze redding. Want zij die op aarde wonen en daar verblijven, zijn belast met het beheer van hemelse zaken, en hebben een gezag ontvangen dat God niet aan engelen of aartsengelen heeft gegeven. Want tegen hen is niet gezegd: “Wat gij op aarde bindt, zal in de hemel gebonden zijn, en wat gij op aarde ontbindt, zal in de hemel ontbonden zijn.”
Zij die op aarde regeren hebben wel macht om te binden, maar slechts het lichaam; terwijl deze binding de ziel raakt en tot in de hemel reikt. Wat priesters hier beneden doen, wordt door God boven bevestigd, en de Meester bekrachtigt het oordeel van zijn dienaren. Want wat is het anders dan alle vormen van hemels gezag die Hij hun heeft gegeven, wanneer Hij zegt: “Wie gij de zonden vergeeft, hun zijn ze vergeven; en wie gij ze houdt, hun zijn ze gehouden”? Welk gezag zou groter kunnen zijn dan dit? De Vader heeft alle oordeel aan de Zoon toevertrouwd, maar ik zie dat de Zoon dit alles in de handen van deze mensen heeft gelegd.
Johannes Chrysostomus, Over het Priesterschap, Boek 3, Paragraaf 5, ca. 390 n.Chr
++++
Commentaar:
Johannes Chrysostomus benadrukt hier de ontzagwekkende geestelijke autoriteit die aan priesters wordt verleend door hun wijding. Hij stelt dat deze macht niet slechts symbolisch is, maar werkelijk hemels: het raakt de ziel en reikt tot in de hemel. De vergelijking met engelen en aartsengelen onderstreept dat priesters een unieke rol vervullen in Gods heilsplan. Dit gezag is niet gebaseerd op menselijke verdienste, maar op de genade van de Heilige Geest.
Voor ons als gelovigen roept dit tekstfragment eerbied op voor het priesterschap, maar ook een besef van de verantwoordelijkheid die ermee gepaard gaat. Het priesterschap is geen ambt van macht, maar van dienstbaarheid, bemiddeling en heiliging. Het herinnert ons eraan dat de sacramenten geen menselijke rituelen zijn, maar hemelse mysteries die door menselijke handen worden aangereikt.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus, Gij hebt uw dienaren de macht gegeven
om te binden en te ontbinden,
om zonden te vergeven en harten te genezen.
Wij danken U voor het priesterschap, voor hen die in uw naam de sacramenten
bedienen en ons leiden naar het leven in U.
Geef hen wijsheid, nederigheid en heiligheid, opdat zij uw genade zuiver mogen doorgeven.
Laat ons, als leden van uw Kerk, met eerbied en vertrouwen naderen tot uw mysteries,
en ons hart openen voor uw vergeving en liefde.
Heilige Geest, vervul uw priesters met vuur en licht,
opdat zij uw volk mogen heiligen en uw Koninkrijk zichtbaar maken op aarde.
“En dus vraag ik mezelf: ‘Waar zijn je dromen?’ En ik schud mijn hoofd en mompel: ‘Wat gaan de jaren toch snel voorbij!’ En ik vraag mezelf opnieuw: ‘Wat heb je gedaan met die jaren? Waar heb je je mooiste momenten begraven? Heb je echt geleefd?’ ‘Kijk,’ zeg ik tegen mezelf, ‘hoe koud het overal in de wereld aan het worden is!’ En er zullen nog meer jaren verstrijken, en achter hen zal de grimmige eenzaamheid sluipen. Wankele ouderdom zal komen aanstrompelen, leunend op een kruk, en daarachter zullen onverlichte verveling en wanhoop volgen. De wereld van fantasieën zal vervagen, dromen zullen verwelken en sterven en vallen als herfstbladeren van de bomen…”
— Fjodor Dostojevski
++++
Commentaar:
Dit fragment is een rauwe, eerlijke confrontatie met de vergankelijkheid van het leven. Dostoevsky stelt existentiële vragen die velen van ons herkennen: Waar zijn onze dromen gebleven? Hebben we werkelijk geleefd? Zijn we trouw geweest aan onze diepste verlangens?
De toon is melancholisch, maar niet zonder spirituele waarde. Het roept op tot reflectie: niet om te blijven hangen in spijt, maar om wakker te worden. De kou die hij beschrijft is niet alleen fysiek, maar ook innerlijk—een wereld waarin verbeelding en hoop langzaam sterven als ze niet gevoed worden.
Voor de christelijke ziel is dit een uitnodiging tot bekering: om opnieuw contact te maken met de bron van leven, om de geest te laten ontwaken en de liefde te laten herleven. Het is een herinnering dat dromen niet alleen jeugdige illusies zijn, maar ook goddelijke impulsen die ons roepen tot vervulling.
++++
Gebed
Eeuwige God, U die ons leven weeft met tijd en verlangen, zie ons in onze verwarring en ons gemis.
Wanneer wij ons afvragen waar onze dromen gebleven zijn, herinner ons dan aan Uw droom voor ons:
een leven vol liefde, waarheid en genade.
Laat de kou van de wereld niet ons hart verstijven. Ontsteek opnieuw het vuur van hoop in ons binnenste.
Geef ons de moed om te leven, niet slechts te bestaan.
En als de jaren voorbijgaan, laat ons dan niet verdwalen in eenzaamheid, maar vinden in U een eeuwige thuiskomst.
“Niemand kan het heil vinden buiten de Katholieke Kerk. Buiten de Katholieke Kerk kan men alles hebben, behalve het heil. Men kan eer hebben, men kan de sacramenten ontvangen, men kan ‘alleluia’ zingen, men kan ‘amen’ antwoorden, men kan geloven in de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest, en dat zelfs verkondigen — maar het heil vindt men alleen binnen de Katholieke Kerk.”
— Augustinus (354–430), bisschop en kerkleraar
++++
Commentaar:
Augustinus spreekt hier vanuit een diepe overtuiging dat de Kerk — als mystiek Lichaam van Christus — de plaats is waar het heil wordt aangeboden en ontvangen. Zijn woorden klinken exclusief, maar ze moeten begrepen worden in de context van zijn tijd: een periode van theologische strijd, afsplitsingen en verwarring over de aard van de ware Kerk.
Wat Augustinus benadrukt is niet een institutionele triomf, maar een mystieke realiteit: dat Christus zich volledig geeft in en door de Kerk, vooral via de sacramenten en de gemeenschap van liefde en waarheid. Zijn opsomming van religieuze handelingen buiten de Kerk — eer, sacramenten, lofzang, geloof — laat zien dat deze op zichzelf niet voldoende zijn zonder de levende verbondenheid met het geheel van Christus’ lichaam.
Voor ons vandaag is dit een uitnodiging tot nederigheid en verbondenheid. Niet om te oordelen, maar om te erkennen waar Christus zich volledig geeft — en om onszelf steeds opnieuw te laten opnemen in die gave.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus,
Gij hebt Uw Kerk gesticht als een levende gemeenschap van liefde, waarheid en genade.
Laat mij niet verdwalen in uiterlijke vormen, maar leid mij naar het hart van Uw aanwezigheid.
Laat mij de sacramenten ontvangen met een zuiver hart, de lofzang zingen met een geest van aanbidding, en Uw Naam verkondigen met een leven dat geworteld is in Uw Kerk.
Bewaar mij in de eenheid van Uw lichaam, opdat ik het heil mag ontvangen dat Gij alleen schenkt.
Niets moet je verontrusten, niets moet je angst aanjagen, alles gaat voorbij, God verandert niet. Geduld bereikt alles; wie God bezit, ontbreekt niets: alleen God is genoeg.
Verhef je gedachten, stijg op naar de hemel, Laat niets je benauwen, niets je verontrusten. Volg Jezus Christus met een ruim hart, en wat er ook gebeurt, laat niets je angst aanjagen.
Zie je de glorie van de wereld? Het is ijdele glorie; niets is blijvend, alles gaat voorbij. Streef naar het hemelse, dat eeuwig duurt; God is trouw en rijk aan beloften, Hij verandert niet.
Heb Hem lief zoals Hij het verdient – oneindige goedheid; maar ware liefde bestaat niet zonder geduld. Laat je ziel vertrouwen en levend geloof bewaren, want wie gelooft en hoopt, bereikt alles.
Al word je belaagd door de hel, wie God bezit, bespot haar woede. Laat verlatenheid komen, kruisen, tegenslagen; Als God je schat is, ontbreekt je niets.
Ga dan, wereldse goederen, ga, ijdele gelukzaligheden; Al verlies ik alles, alleen God is genoeg.
Heilige Theresia van Avila.
++++
Commentaar: een mystieke weg van vertrouwen:
Deze tekst is een samenvatting van Teresia’s hele geestelijke leer. Ze nodigt ons uit tot radicale overgave: niet aan omstandigheden, maar aan Gods onveranderlijke liefde. De herhaling van “niets moet je verontrusten” is geen ontkenning van pijn, maar een uitnodiging tot innerlijke vrijheid. Teresa erkent de vergankelijkheid van wereldse glorie en wijst op het eeuwige perspectief: God als enige bron van rust, kracht en vreugde.
De tekst is opgebouwd als een spirituele klim: van het loslaten van angst, via het volgen van Christus, tot het omarmen van lijden als weg naar eenheid met God. Geduld en vertrouwen zijn de sleutels. Teresia’s mystiek is niet zweverig, maar praktisch en troostrijk: wie God heeft, heeft alles.
christelijkeinformatiebron 