Moord in naam van de Islam !

Eerste ‘Christelijke Martelares’ in Saoudie-Arabië.

Een Saoudiër, lid van de ‘Moitawaa’ militie, doodt zijn zus omdat ze zich tot het Christendom had bekeer.

 Het is de eerste maal in Saoudie – Arabië dat een lid van de religieuze politie, die waakt over de toepassing van de Sharia, zijn eigen zus heeft vermoord, toen hij te horen kwam dat zij zich tot het Christendom had bekeerd. Zij werd gestenigd, verbrand en de tong afgesneden.

Hij heeft ze aan haar lot overgelaten tot ze stierf.

De site ‘Aafac.org’ bevestigt de 11^e augustus dat ‘de jonge Fatima Bint Mohammed Ben Othman Al-Matiri’ (26 jaar), een gesprek heeft gehad met haar moeder en broer. Tijdens dit gesprek heeft ze gezegd dat ze zich bekeerd had en dat ze de Heer Jezus Christus, volgde. Dit heeft de woede  van haar familie opgewekt. Haar broer werd gedwongen om haar te

De broer heft zich meester gemaakt over haar computer. Daarin vond hij een briefwisseling met groepen die vooral uit Coptische Christen bestonden. Het waren teksten over  het Christendom, en lofprijzingen aan Christus. De jonge Fatima nam aan verschillende forums van Christen deel, dit onder een valse naam. Zij verdedigde de ‘religieuze vrijheid en van  het geloof. Ziuj bekritiseerde de Islam en het controversiële leven van Mohammed., aldus ‘Aafaq.orh’. Haar broer heeft deze geloofsuiting van haar zus niet kunnen verdragen.

Kort voor haar dood schreef ze nog op een forum dat ze bang was om vermoord te worden, maar ze verzekerde de lezers ervan  dat ‘Jezus haar licht en haar gezel’ zou zijn.

De moordenaar zit in de gevangenis, omdat de autoriteiten bang zijn voor de internationale reactie.

 

BEDENKING :

 

Moord in naam van de Islam.

Hoe kan men ‘ in Gods naaam’ een moord bedrijven.

Ik weet, alle christenen hebben zich daar in het verleden aan bezondigd.

Maar de tijden zijn veranderd. Niet echter bij de Moslims, waar in naam van een ‘Barmhartige God’ nog steeds geweld, moord, verkrachting, verdachtmaking schering en inslag zijn.

Een ‘Barmhartige God’. Ja, inderdaad, God is een barmhartige God, maar dit wil juist zeggen dat God ieder mens genadig is. Barmhartig is Liefdevol zijn.

Waar haalt men het dan om ‘Allah’ een Barmhartige God te zijn, of is Hij alleen Barmhartig voor de Islam ???

Als Christen ben ik fier op mijn geloof, maar ik zal tevens proberen om ook de niet-Christenen  in mijn Liefde te betrekken. Waarom is er die haat vanwege de Moslims tegenover Christenen ?  Natuurlijk zijn niet alle moslims zo, er zijn heel wat moslims die evenzeer liefde betonen voor Christenen, alhoewel..wat, wanneer hun eigen religie niet op  het voorplan staat ? Hoe zouden ook zij reageren, als iemand uit hun eigen kring Christen zou worden ?.

Wij hebben nochtans dezelfde God : de God van Abraham, Isaak en Jacob.

De God van de Berg Sinaï en Mozes.

Moslims hebben de meest fantsievolle verhalen over God. Nochtans is God de onkenbare, de gans andere, waar niets over kan gezegd worden.  Men kan Hem nog zovele namen geven, maar een  naam is en blijft een ‘menselijke’ naam, een naam door ‘mensen’ uitgedacht.

Wij Christenen hebben echter een groot voorbeeld, Jezus Christus, de Zoon van God. God heeft Zijn Zoon gezonden om ons te leren wie Zijn Vader is. In Hem ontmoeten wij de Vader. Door Jezus hebben we geleerd wat Liefde is, totale gave, tot de dood toe… (zoals bij Fatima). In Jezus hebben we een levenswandel leren kennen, die niet tégen , maar voor de mensen is.  Een God die wraak neemt, dat kennen wij Christen niet.

Alle moslims die zich tot het christendom bekeren, zijn allen getroffen door de belangeloze Liefde van Jezus Christus.

Gewoonlijk worden de bekeringen tot de Islam in volle glorie op het internet gegooid.  Maar men vergeet, dat er ook honderduizenden moslims

Per jaar zijn die zich tot het Christendom bekeren. Maar bijna altijd in het geheim, of  zien ze zich verplicht om te vluchten (zoals het verhaal van de Egyptische  Imam, die zich tot het Christendom had bekeerd ( zie reeds eerder gepost getuigenis).

 Laat ons bidden, dat moslims ook van het Christen-broeders zouden gaan houden. Dat de Islam een godsdienst van tolerantie mag worden. Wij Christen zijn zeker daartoe bereid.

Zes milioen moslims bekeren zich elk jaar tot het Christendom

 “Mijn ziel love de Heer”

Alle nederlandstalige orthodoxe gezangen

Koor van de Orthodoxe parochie

Heilige Apostel Andereas. Gent.

 

1   Psalm 103 (104)

Zegen de Heer mijn ziel,

Heer mijn God, Gij zijt onnoemelijk groot

Gij hebt U zelf met licht omgord als met een kleed.

Heer, mijn God, Gij doet bronnen ontspringen

in de dalen stromen wateren.

Hooggeprezen zijt Gij,

o Heer, mijn God, geprezen zij Gij.

Ja, hoe groot zijn uw werken o Heer;Gij hebt alles met

wijsheid gemaakt.Ere zij U, o mijn God, ere zij U.Gij

hebt alles met wijsheid gemaakt.Eer aan de Vader, de

Zoon en de Heilige Geestnu en altijd en in de eeuwen

der eeuwen. Amen.Alleluia, alleluia, alleluia, ere zij U, o

God,Alleluia, alleluia, alleluia, ere zij U, o God,

ere zij U, o God,

---

ACHTSTE ZONDAG NA PINKSTEREN

ZONDAG

“VAN DE VERMENIGVULDIGING DER BRODEN”

Mozaïk in de Kerk van de Broodvermenigvuldiging in Tagba (Israël)

 

Broodvermenigvuldiging : Coptische Icoon

Lezingen van de zondag :

Matteüs 14,13-36

 

Overvloed aan brood, gebrek aan geloof  Toen hij uit de boot stapte en de grote menigte zag, voelde hij medelijden met hen en hij genas hun zieken.  Bij het vallen van de avond kwamen de leerlingen naar hem toe en zeiden: ‘Dit is een afgelegen plaats en het is al laat. Stuur de mensen weg, laat ze naar de dorpen gaan om eten voor zichzelf te kopen.’  Maar Jezus zei: ‘Ze hoeven niet weg, geven jullie hun maar te eten.’  Ze antwoordden hem: ‘We hebben hier niets, alleen vijf broden en twee vissen.’  Hij zei: ‘Breng ze mij.’  En nadat hij de mensen opdracht had gegeven op het gras te gaan zitten, nam hij de vijf broden en de twee vissen, keek omhoog naar de hemel, sprak het zegengebed uit en brak de broden; hij gaf ze aan de leerlingen, en de leerlingen gaven ze door aan de mensen.  Iedereen at en werd verzadigd, en toen ze de stukken brood die over waren ophaalden, hadden ze twaalf manden vol.  Er hadden ongeveer vijfduizend man gegeten, vrouwen en kinderen niet meegeteld.  Meteen daarna gelastte hij de leerlingen in de boot te stappen en alvast vooruit te gaan naar de overkant, hij zou ook komen nadat hij de mensen had weggestuurd.

 

1 Korintiërs 1,10-18

Verdeeldheid in de gemeente  Broeders en zusters, in de naam van onze Heer Jezus Christus roep ik u op om allen eensgezind te zijn, om scheuringen te vermijden, om in uw denken en uw overtuiging volkomen één te zijn.  Door Chloë’s huisgenoten is mij namelijk verteld, broeders en zusters, dat er verdeeldheid onder u heerst.  Ik bedoel dat de een zegt: ‘Ik ben van Paulus,’ een ander: ‘Ik van Apollos,’ een derde: ‘Ik van Kefas,’ en een vierde: ‘Ik van Christus.’  Is Christus dan verdeeld? Is Paulus soms voor u gekruisigd? Of is het in de naam van Paulus dat u bent gedoopt?  Ik dank God dat ik niemand van u – behalve dan Crispus en Gajus – heb gedoopt;  niemand van u kan dus zeggen dat hij in mijn naam is gedoopt.  Ja, ik heb ook nog Stefanas en zijn huisgenoten gedoopt, maar ik kan mij niet herinneren dat ik nog iemand anders heb gedoopt.  Ik ben immers niet door Christus gezonden om te dopen, maar om te verkondigen – en niet door middel van diepzinnige welsprekendheid, want dan zou het kruis van Christus van zijn kracht worden beroofd.

De boodschap over het kruis is dwaasheid voor wie verloren gaan, maar voor ons die worden gered is het de kracht van God.    Broodvermenigvuldiging : Byzantijnse Mozaïk

Het wonder van Kiev

woensdag 06 augustus 2008

De staat en de Kerken van Oekraïne hebben van 24 tot 28 juli bij de rivier de Dnjepr in Kiev de 1020e verjaardag gevierd van de zogenaamde ‘doop van Rusland’. Een feest dat tot onvoorziene gevolgen heeft geleid. Het begon ermee dat president Victor Joesjenko met dit jubileum zijn voornemen verder gestalte wilde geven in zijn land een eigen, van Moskou onafhankelijke, orthodoxe Kerk te stichten. Dat zou op grote weerstand van patriarch Alexi II van Moskou stuiten, was de verwachting. Temeer omdat de Oekraïense president ook zijn rivaal uit Constantinopel naar Kiev haalde, patriarch Bartholomeus I. Na enkele heftige strijdgesprekken vonden die twee elkaar echter in een gezamenlijke visie op de orthodoxe Kerken in Oekraïne . In Moskou was in 1988 al gevierd dat 1000 jaar daarvoor in Kiev het groot-Russische christelijk nationalisme ontstond. Oekraïense emigranten in Europa en de VS hadden er toen al fijntjes aan herinnerd dat het bij de ‘doop van Rusland’ niet ging om het huidige land met die naam, maar om de kiem van dat land in Kiev aan de Dnjepr.  Met andere woorden: Oekraïne was daar gedoopt. Bij de grote plechtige Eucharistieviering op zondag celebreerden de twee patriarchen zeer onverwacht samen. In de homilies van de beide kerkleiders klonken de bekende  tegenstellingen door. Bartholomeus had het over Constantinopel als de moederkerk van Oekraïne, die haar wens van onafhankelijkheid van Moskou zou verwezenlijken zo gauw de zelfbenoemde patriarch van Kiev en de autocephale (onafhankelijke) orthodoxen het daarover eens waren. Alexi benadrukte de ondeelbaarheid van het heilige Rusland, waarvan het centrum zich van Kiev naar Moskou verplaatst had en waarin Constantinopel zich niet moest mengen. Toen in het beroemde grotklooster van Kiev de debatten tussen de patriarchen verder gingen, werd een gezamenlijk oplossing gevonden. Net als in Finland zullen de Oekraïense orthodoxen kunnen kiezen of ze bij Moskou willen blijven of onder Constantinopel een eigen Kerk willen stichten. bron: KN

 

Vandaag viert de Orthodoxe Kerk

de gedaanteverandering van onze Heer Jezus Christus

op de berg TABOR

(één van de twaalf grote feestdagen in het kerkelijk jaar)

Gedaantevarandering – uit het SinaÏklooster – Egypte

---

Russische schrijver Solzjenitsyn overleden

 

---

 MOSKOU – De Russische schrijver Aleksandr Solzjenitsyn is zondagavond op 89-jarige leeftijd overleden in zijn huis buiten Moskou. Hij werd beroemd vanwege zijn boeken over de ‘Goelag’, het onmenselijke en onmetelijke sovjetsysteem van gedwongen werkkampen waarin hij zelf jaren vertoefde. Het leverde hem in 1970 de Nobelprijs voor de Literatuur op. In 1974 werd Solzjenitsyn verbannen naar het Westen, waar hij werd ontvangen als held. Zijn hartverscheurende beschrijving van de wandaden van het sovjetregime in de Goelag Archipel zette ook de laatste westerse sympathisanten van het communistische experiment aan het denken.

Superioriteitsdenken
Maar tijdens zijn twintigjarige verblijf in het Westen rekende de diep religieuze Solzjenitsyn ook af met het westerse superioriteitsdenken en het kapitalisme. ‘Onaangeraakt als ze zijn door de adem van God en onbeteugeld door het menselijke geweten, zijn zowel kapitalisme als socialisme weerzinwekkend.’

Bij zijn terugkeer in Rusland in 1994 kritiseerde Solzjenitsyn de morele teloorgang van zijn land onder het hyperkapitalisme van de toenmalige president Jeltsin. Ironisch genoeg moest er een oud-KGB-officier (president Vladimir Poetin) aan te pas komen, om hem weer enig vertrouwen in de toekomst van Rusland te schenken.

http://www.vk.tv/video/embed.php?id=1051585

Solzjenitsyn, volgens literatuurcritici een van Rusland’s grootste schrijvers uit de Twintigste Eeuw, weigerde prijzen in ontvangst te nemen van Gorbatsjov en Jeltsin. Maar vorig jaar ontving hij uit handen van president Poetin, in zijn rode huisje met uitzicht over de Moskou Rivier, de staatsprijs voor humanitaire verdiensten.

Gedemoraliseerd volk
‘Poetin erfde een leeggeplunderd en losgeslagen land, met een verarmd en gedemoraliseerd volk’, zei Solzjenitsyn in 2007 tegen Der Spiegel. ‘Hij begon te werken aan een geleidelijke restauratie.’ Dat hem dat weinig vrienden in het Westen heeft opgeleverd, verbaast niet. ‘Het Westen was gewend geraakt aan de idee dat Rusland een Derde Wereld land was geworden en voor altijd zou blijven. De eerste reactie toen Rusland wat van zijn kracht hervond, was paniek.’

Aleksandr Solzjenitsyn, geboren op 11 december 1918 in Kislovodsk, stamt uit een familie van kozakintellectuelen. Hij werd door zijn moeder opgevoed, zijn vader was al overleden voor zijn geboorte. Afgestudeerd als wiskundige aan de Universiteit van Rostov A/D Don, vocht hij in de Tweede Wereldoorlog als artillerieofficier. Aan het einde van de oorlog, terwijl hij met het Rode Leger oprukte naar Königsberg, werd Solzjenitsyn gearresteerd. In een brief had hij zich kritische opmerkingen veroorloofd over ‘de man met de snor’, Stalin.

Wat volgde waren acht jaar werkkamp en drie jaar gedwongen interne verbanning in Kazachstan. Tijdens zijn verblijf in ‘de Goelag’ (een acroniem van de sovjetbenaming voor het omvangrijke systeem van straf- en werkkampen dat zich sinds de jaren twintig had ontwikkeld) schreef Solzjenitsyn zijn eerste ervaringen op. Maar hele gedeelten van wat later Een dag uit het Leven van Ivan Denisovitsj zou worden, leerde hij uit zijn hoofd, zodat deze teksten niet verloren konden gaan in de kampen.

In 1956 mocht Solzjenitsyn zich als wiskundeleraar vestigen in Rijazan, en kon hij zijn ervaringen opschrijven. De publicatie in 1962 van Een dag uit het leven van Ivan Denisovitsj in het literaire tijdschrift Novi Mir veroorzaakte en literaire sensatie in en buiten de Sovjet-Unie. Voor het eerst werden de beestachtige omstandigheden in de Sovjetkampen beschreven voor een groot publiek.

Nobelprijs
Nadat sovjetleider Nikita Chroetsjov in 1964 door Brezjnev van zijn troon was verstoten, brak opnieuw een moeilijke periode aan voor Solzjenitsyn. Hij werd uit de schrijversbond gegooid, lastig gevallen door de KGB en zijn nieuwe werken konden alleen buiten de Sovjet-Unie gepubliceerd worden. Toen hem in 1970 de Nobelprijs voor Literatuur werd toegekend, besloot hij niet naar de uitreiking te gaan – uit angst dat hij niet meer het land zou worden binnengelaten.

Vier jaar later was het zover, bij de publicatie van het eerste deel van de Goelag Archipel, een serie van drie boeken waarin hij uitgebreid het omvangrijke systeem van de Goelag-strafkampen documenteerde, voorzien van eigen ervaringen en getuigenissen van andere gevangen. De schrijver werd beschuldigd van verraad en moest het land verlaten. In handboeien werd hij op een vliegtuig naar West-Duitsland gezet.

Uiteindelijk streek Solzjenitsyn met zijn gezin neer in een Canvendish in de Amerikaanse staat Vermont, waar hij in een zelfverkozen isolement zijn productiefste jaren als schrijver zou beleven. Behalve aan de overige delen van de Goelag Archipel werkte hij er onder meer aan Het Rode Wiel – een eindeloze reeks boeken over de Russische geschiedenis die het doorzettingsvermogen van menig literatuurcriticus op de proef stelde.

Kanonschoten
Het was ook vanuit zijn zorgvuldig voor de buitenwereld afgesloten ‘vesting’ in Vermont, dat Solzjenitsyn zijn kanonschoten op de westerse wereld, vervuld van een zielloos en Goddeloos materialisme, begon af te schieten. In een beroemde toespraak op de Harvard University in 1978 wees hij de westerse ‘pluralistische democratie’ af als model dat elders navolging verdiende. En zeker in Rusland: ‘Elke eeuwenoude, diep gewortelde autonome cultuur, vooral wanneer deze verspreid is over een groot deel van het aardvlak, vormt een autonome wereld, vol van raadselen en verrassingen voor het westerse gedachtegoed. Rusland is daar al meer dan duizend jaar een voorbeeld van.’

Toen Solzjenitsyn in 1994 terugkeerde op Russische bodem, bood zijn lange, symbolische reis vanuit Azië naar Moskou voor veel buitenstaanders en Russen een wat pathetische aanblik. Zijn felle kritiek op de morele teloorgang van zijn land sloeg niet onmiddellijk aan en zijn klacht dat zijn landgenoten zelfs niet de moeite namen zijn (lijvige) boeken te lezen, leek aan dovemansoren gericht.

De echte restauratie – van de auteur en van Rusland zelf – volgde pas later, met de komst van president Poetin, hoge olieprijzen, en een meer autoritair bewind. Solzjenitsyns kritiek op de wanorde van de jaren negentig en noodzaak van culturele en spirituele wederopleving bleek naadloos aan te sluiten bij het Poetin-tijdperk. Die staat namelijk niet alleen in het teken van de economische en politieke wederopstanding van Rusland, maar ook van de heropleving van een sterke orthodoxe kerk – die als vanouds sterk aan de staat is gelieerd.

Unieke weg
En ook het thema van de unieke weg die Rusland in de wereldgeschiedenis te bewandelen heeft – niet belemmerd door westerse ‘adviezen’ en geholpen door het enige ware geloof, de Russische orthodoxie – heeft onder Poetin weer aan kracht gewonnen.

Zo kan het, dat de voormalig KGB-officier en de ‘slaaf’ uit het sovjetkamp, elkaar de afgelopen jaren spiritueel omarmd hebben. Voor een westers publiek is het wellicht een van die ‘raadsels’ waar Rusland de buitenwereld van tijd tot tijd voor plaatst. Zeker is dat Solzjenitsyn in eigen land als nationale held zal worden begraven – en dat hij een serie humanitaire meesterwerken nalaat, die getuigen van de totalitaire dwalingen waarin Europa de vorige eeuw verstrikt raakte

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Maandag, 04 augustus 2008

RUSSISCH-ORTHODOXE KERK PRIJST SOLZJENITSYN

BRUSSEL (KerkNet/Interfax/KAP) – Aartspriester Vsevolod Chaplin prijst de overleden schrijver, dissident en Nobelprijswinnaar Alexander Solzjenitsyn, die zich bekende tot de Russisch-orthodoxe Kerk. Chaplin omschreef Solzjenitsyn als een pionier voor komende generaties. “Hij laat een rijke erfenis na voor de toekomst van Rusland.” Vsevolod Chaplin, secretaris van het departement externe relaties van de Russisch-orthodoxe Kerk, herinnert eraan dat Solzjenitsyn diep gelovig was en de Russisch-orthodoxe Kerk beschouwde als een van de stuwende krachten achter de vernieuwing van Rusland. “Hij verstond de kunst met machthebbers in eigen land, in het Westen en met het volk te spreken, en hij weigerde zich aan te passen aan de heersende mode of publieke opinie. De vroegere tegenstander van het Sovjetbewind uitte niet enkel kritiek op politiek en samenleving, maar hij gaf ook de praktische wegen aan voor de weg die men moest inslaan.” De historicus en schrijver Solzjenitsyn overleed aan een hartstilstand. Zijn uitvaart vindt aanstaande woensdag plaats. Later wordt hij bijgezet op de begraafplaats van het Donskojklooster, waar hij vijf jaar geleden de eigen begraafplaats uitkoos.

(Kerknet)

 

 

 

THEOLOGIE EN MYSTIEK

of

OVER HET WOORD VAN GOD EN DE MYSTIEKE ERVARING ERVAN

Veelal hoort men dat men het goddelijk mysterie niet moet verdiepen om het te behoeden voor een verstandelijke uitleg. Men moet het eerder beleven… Maar zijn wij met onze belevenis, ons geloof en onze houding wel steeds op de weg van de waarheid ?

Men mag dus bijgevolg het geloof in het goddelijk mysterie niet herleiden tot een zuivere intellectuele of een zuiver mystieke aangelegenheid. Denken we aan de woorden van de H. Evagrius van Pontus (4de e): “Indien je theoloog bent, dan zal je werkelijk bidden, en indien je werkelijk bidt, dan ben je theoloog”.  Hoe ben ik zeker van dit “werkelijk”  bidden ?

De orthodoxe Kerk benadrukt met aandrang dat de ganse goddelijke liturgie een sacrament is waarbij het sacrament van het Woord één is met het sacrament van de Gaven; (cfr. “L’eucharistie: sacrament du royaume” V. Alexander Schmemann).

De leer van de Kerk verdiepen is niets anders dan deelnemen, communiceren zeggen de Vaders, aan het Woord van God. Het Woord van God is Jezus Christus; Hij is de “theologos”;  Hij is het Woord dat

“waarachtig leven”  schenkt vrij van verderf, lijden en dood. Het is toch betekenisvol dat wij Christus niet ‘bloed of lichaam van God’ noemen maar wel Woord van God.

Dit “waarachtig leven”  is het ware geloof van de Kerk, is de waarheid van de Kerk, met welke ik in gemeenschap, in communio kan treden. Dit veronderstelt een ontlediging van mijn vooroordelen, mijn hardnekkigheid, mijn egocentrisme, mijn onwetendheid om mij te zuiveren en om werkelijk het Woord van de Ander te aanvaarden en lief te hebben. Het sacrament van de Heilige Eucharistie is communiceren aan het Woord van God, Jezus Christus werkelijk aanwezig in de Heilige Communie.

Door participatie word ik deelachtig aan het leven-schenkende Woord, de enige waarheid en realiteit voor de Kerk. De Kerk kan dus bijgevolg niet de waarheid onderwijzen, maar kan enkel de weg naar die waarheid tonen. De Kerk, in zijn liturgische bijeenkomsten, viert niet alleen het sacrament van de bijeenkomst van de gelovigen maar ook hun samen op weg zijn naar het eeuwige leven dat geen scheiding, verderf, lijden en dood kent.

Deze deelname aan het goddelijk mysterie vindt zijn uitdrukking in de spiritualiteit, of beter nog in de mystieke theologie van de Kerk. Voor de Kerk en haar traditite bestaat er geen echt onderscheid tussen theologie en mystiek, tussen het woord en de deelname aan dit woord, tussen de leer van de Kerk en de persoonlijke ervaring van het goddelijke mysterie. Een onderscheid zou een tegenstrijdigheid zijn, want Jezus Christus is het Woord van God en het leven van de wereld. Het Woord van God redt de wereld juist omdat dit Woord leven is.

Theologie en mystiek vervolledigen elkaar en het ene is ondenkbaar zonder het andere. De theologie staat in dienst van de mystiek. Weliswaar moeten we nu theologie begrijpen als het Woord-Christus dat leven geeft. De mystieke ervaring is een persoonlijkewaardering, de theologie is een uitdrukking voor het nut van allen, maar ervaren door elkeen. De theologie behoedt de waarheid van de Kerk in haar geheel, anders zou de mystieke ervaring van ieder van ons ontdaan zijn van zekerheid, van objectiviteit; het zou een mengsel zijn van hetgeen waar en vals is, van realiteit en illusie en wij vervallen in “mysticisme”.

Anderzijds heeft het Woord van God als theologie, als het onderricht van de Kerk, geen enkele vat op de ziel, indien deze geen intieme ervaring uitdrukt van de gegeven waarheid, waarin elke gelovige zich kan terugvinden. Er is geen mystiek zonder theologie, en geen theologie zonder mystiek. Het is geen toeval dat de titel “theoloog”  werd toegekend door de Kerk aan de drie meest mystieke kerkleraren: de heilige Johannes, de heilige Gregorios en de heilige Symeon.

Indien er zich, om een of andere reden, toch een kloof voordoet tussen mystiek en theologie dan krijgen we te kampen met het verschijnsel “secularisatie”;  waarbij de ziel in haar ervaring vervreemdt van het onderricht van de Kerk. Dit verschijnsel werd een historische realiteit in de loop der tijden. Ook de orthodoxe Kerk kan aan dit gevaar ten prooi vallen; indien niet langer de mystieke ervaring van de gedoopten geldt als autoriteit, als canon om de waarheid van de Kerk verder te behoeden en te bepalen.

Het onderricht en de kennis van het Woord van God, realiteit en waarheid van de Kerk, is in laatste instantie een middel, een geheel dat ons verlicht – waarbij ons christen-zijn voor onszelf en anderen een oneindige en onschatbare verkenning wordt op de weg naar het eeuwig leven – en moet dienen om ons te verenigen met Diegene die alle kennis te boven gaat: de vereniging met God, ook theosis genoemd.

De christelijke leer is dus praktisch gericht enheeft een mystieke bedoeling: de vereniging met God.

De ganse geschiedenis van de Kerk is een dogmatische stijd, een voortdurende bezorgdheid om op elk moment van de geschiedenis voor de christenen de mogelijkheid te vrijwaren de volheid van de mystieke vereniging te realiseren, die zich als volgt resumeert: “God is mens geworden opdat de mens vergoddelijkt worde”.

Het zich inwijden in het leven, in de theologie van de Kerk is dus meer dan noodzakelijk om haar spiritualiteit en haar leer te kennen die de basis vormen van een mystiek. De Kerk is bijgevolg ook bezorgd over de inwijding van haar gedoopten, waarbij zij op het einde der tijden – in naam van haar gezagdragers – verantwoording zal moeten afleggen over haar pedagogische rol. Vandaar dat wij binnen deze Kerk de gelegenheid hebben om ons verder in te wijden bij middel van persoonlijke lectuur: boeken, tijdschriften, kunstboeken enz.; maar ook door catechetische besprekingen, cursussen die hier en daar ingericht worden, reizen, pelgrimstochten en dergelijke meer.

De mystieke theologie is niets anders dan een spiritualiteit die een houding uitdrukt gebaseerd op de leer van de Kerk. Wij kunnen dus de vereniging met God niet ten volle realiseren zonder ingewijd te zijn in het Woord van God, waarvan ons de volheid zal geopenbaard worden in die vereniging. Dit lijkt wat tegenstrijdig, maar op de inwijding van de mens zal de ve
rdere inwijding in en door de Heilige Geest plaats vinden. “Ik plaatste het vuur op aarde… ik verlang dat alles vuur vatte”.  Door de doop en de myronzalving ben ik in de mogelijkheid om door de Geest die over mij is, de boodschap uit te dragen en het ware licht te geven. Ik drink deze kelk niet tot veroordeling maar tot heiliging van ziel en lichaam. De theologie moet een praxis, een houding veroorzaken.

Immers, Jezus heeft ons geen nieuwe filosofie,systeem, ideeënleer of een eenvoudige godsdienst achtergelaten; maar Hij heeft Zijn Lichaam achtergelaten, Zijn Geest gezonden om de mens herboren te laten worden van water en geest, de enige ware renaissance voor de menselijke ziel. Dit herboren worden is zich bekleden met Christus, het Woord van de Vader, de drager van de Geest. Het Evangelie spreekt ons over “nog vele dingen die niet in boeken te vervatten zijn”.  Al deze zaken kunnen we kennen in en door de Kerk.  Zo ook met het Evangelie: buiten de Kerk betekent dit zo goed als niets. Het is geen toeval dat het Evangelie op het altaar staat.

Onder invloed van andere historische gebeurtenissen, zal de Kerk later dogma’s formuleren. Oorspronkelijk zijn het “hori”  in het Grieks of “termini”  in het Latijn. Dit wil zeggen “grenswaarheden”  of de grenzen aanduiden binnen dewelke de waarheid van de mystieke ervaring blijft behouden. Een dogma zal niets anders doen dan dezelfde waarheid “Christus is verrezen uit de doden”  in een ander verwoording uitdrukken, naargelang de historische omstandigheden of de ketterse leer, die moet weerlegd worden. Zowel het Evangelie als het dogma drukken de volheid van het nieuwe verborgen leven uit. Het leven van de Kerk, haar traditie en dogma’s, moeten niet alleen behouden blijven, maar ook ons leven veranderen. Anders heeft de theologie geen praxis veroorzaakt en betekent dit dat het Woord Gods niet naar zijn waarheid wordt geschat, in een steriele afgrond is gestikt en geen vlees en bloed geworden is in de mens. Wanneer wij bidden zeggen wij woorden. De bedoeling echter is dat wij zelf gebed worden en zijn door ons dagdagelijkse handelingen uit te drukken in een onafgebroken liturgische handeling met de zondagsliturgie.

De grootste inspanning binnen de theologische kringen van de eerste eeuwen is het op punt stellen van de leer van dit Woord Gods, te weten de leer in verband met Christus of christologie. Dit wil zeggen:

Christus is de tweede persoon van de Heilige Drie-Eenheid en is volkomen God en volkomen Mens. De gehele christelijke leer, en dus bijgevolg ook de orthodoxe leer, is een christologische leer. Alles concentreert zich om het mysterie van de God-mens Christus. De leer over de Kerk of ecclesiologie, de leer over de Heilige Geest of pneumatologie, de leer over de Heilige Drie-Eenheid of triadologie, de leer over Maria of mariologie, de heiligenleer of hagiologie, de leer over het heelal of cosmologie, de leer over de mens of anthropologie, de leer over het beeld of iconologie enz. zijn geen gevolgen of uitlopers van de christologie. Neen. De ecclesiologie is christologie, de pneumatologie is christologie, de triadologie is christologie, de cosmologie is christologie, de anthropologie is christologie, de iconologie is christologie; met andere woorden alles laat zich begrijpen, kennen ervaren en beschouwen door en in het mysterie van Christus, het Woord van God dat in de wereld kwam.

“Mijn ziel kleeft aan de grond, maak uw dienaar levend naar uw Woord”  zegt de psalm. De theologie is een catechetische uiteenzetting, geen wetenschap voor intellectuelen, ieder die bidt is theoloog. Toch huiveren heel wat mensen bij het horen van het woordje theologie. Vergeten we niet dat de zwakheid van een Kerk ligt in de zwakheid van haar theologie. Binnen de theologie moeten we echter opnieuw de methode van de kerkvaders invoeren: de patristieke methode, die erin bestaat de leer te verbinden aan de spiritualiteit, het geloof aan de liturgie, het gebed aan de ethiek; m.a.w. de innerlijk vitale band te zien tussen de verschillende onderdelen binnen de theologische studie. Het komt er op aan, zoals dit ook het geval is in een historische benadering van aan totaal-geschiedenis te doen; terug de band te ontdekken tussen de leer, het gebed, de eucharistie, de kunst, de muziek, de canons, de uitleg van de bijbel, de spiritualiteit, de ethiek enz. die alle

vertrekken en uitmonden in het mysterie van Christus, hernomen, tegenwoordig gesteld en naar het einde verwijzend in de Eucharistie.

En zoals de H. Ireneus van Lyon (2de e) het samenvat: “onze leer  (lees onze theologie) is in overeenkomst met de eucharistie, en de eucharistie bevestigt haar”.

 

Vader Dominique

 

 

---

---

 

 

 

Soms kan de vlam (van een lamp)

oplaaien en hevig branden.

Andere keren brandt hij zacht en stil.

Soms licht de vlam plotseling op

en geeft een sterk licht af.

Andere keren verspreidt de kleine vlam

(van de lamp) slechts een flauw licht.

Zo is het ook gesteld met de lamp

(van de genade in de ziel).

Hij is altijd ontstoken en

geeft onophoudelijk licht,

Maar als hij opvlamt en

zijn bijzondere straling verspreidt,

is het alsof de ziel dronken is van de liefde Gods.

Andere keren, bepaald door God Zelf,

is het licht er nog wel,

Maar is het slechts een zachte gloed.

 

Makarios de Grote

 

---

---

 

 

 

 

 

 

---

 

 

 +

ZEVENDE ZONDAG NA PINKSTEREN

‘Van de blinde en de stomme’

Matteüs 9,27-34

Genezingen  En terwijl Jezus vandaar verder ging, volgden Hem twee blinden, al roepende en zeggende: Heb medelijden met ons, Zoon van David! 28 En toen Hij het huis was binnengegaan, kwamen de blinden tot Hem, en Jezus zeide tot hen: Gelooft gij, dat Ik dit doen kan? Zij zeiden tot Hem: Ja, Here. 29 Toen raakte Hij hun ogen aan en zeide: U geschiede naar uw geloof. 30 En hun ogen gingen open. En Jezus verbood hun ten strengste en zeide: Ziet toe, niemand mag dit weten! 31 Maar zij gingen heen en maakten Hem in die gehele streek bekend. 32 Terwijl zij heengingen, zie, men bracht een doofstomme bezetene bij Hem. 33 En nadat de boze geest was uitgedreven, sprak de doofstomme. En de scharen verbaasden zich en zeiden: Zo iets is nog nooit in Israël voorgekomen! 34 Maar de Farizeeën zeiden: Door de overste der boze geesten drijft Hij de geesten uit. 35 En Jezus ging alle steden en dorpen langs en leerde in hun synagogen en verkondigde het evangelie van het Koninkrijk en genas alle ziekte en alle kwaal. bewogen

 

 

Romeinen 15,1-13

Zwakken en sterken   1 Wij, die sterk zijn, moeten de gevoeligheden der zwakken verdragen en niet onszelf behagen. 2 Ieder onzer trachte zijn naaste te behagen, ten goede, tot opbouwing, 3 want ook Christus heeft Zichzelf niet behaagd, maar, gelijk geschreven staat: De smaadwoorden van hen, die U smaden, kwamen op Mij neder. 4 Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden. 5 De God nu der volharding en der vertroosting geve u eensgezind van hetzelfde gevoelen te zijn naar (het voorbeeld van) Christus Jezus, 6 opdat gij eendrachtig uit één mond de God en Vader van onze Here Jezus Christus moogt verheerlijken. 7 Daarom, aanvaardt elkander, zoals ook Christus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid Gods

Patriarch Bartholomeüs I   – bezoek aan Ukraïne (vervolg)

 

Historisch bezoek van Patriarch Bartholomeüs I en Patriarch Alexis II aan Ukraïne 

(Klik op de foto)

 

Moskou en Kiev claimen elk zege in kerkenstrijd

Sinds de Oranje Revolutie in Oekraïne, in 2004, is het duidelijk hoezeer Moskou en Kiev politiek verschillen. Tegelijk woedt er ook een felle kerkenstrijd, die vorig weekeinde openlijk tot uiting kwam bij een bijeenkomst met veel hoge orthodoxe gezagsdragers.

Kiev vierde zaterdag en zondag de 1.020ste verjaardag van de bekering van Vladimir de Grote in 988. Die bekering van de heerser van het grote ‘rijk van Kiev’ – Moskou bestond nog niet – geldt als het begin van het ‘Russische’ orthodoxe christendom. Door de loop van de geschiedenis is het de patriarch van Moskou, nu AleksejII, die de geestelijke leider is van Rusland en Oekraïne. Zeer tot ongenoegen van veel Oekraïners. De Russische orthodoxe kerk, en haar patriarch, zijn immers na de val van de atheïstische Sovjet-Unie opnieuw bakens van Russisch ultranationalisme, met uitstekende banden met het Kremlin.

Begin jaren negentig splitsten zich in Oekraïne al twee ‘kerken’ af van de officiële ‘Oekraïense orthodoxe kerk – patriarchaat van Moskou’. De gezagsdragers van de afgesplitste kerken werden prompt in de ban geslagen door de Moskouse patriarch Aleksej en ze worden door niemand in de orthodoxe wereld erkend. Aleksej is de facto immers de belangrijkste gezagsdrager in de orthodoxe kerk: zo’n derde van de 225 miljoen orthodoxe gelovigen woont in het patriarchaat van Aleksej.

De Oekraïense president, Viktor Joesjtsjenko, wilde daarentegen van de 1.020ste verjaardag dit weekeinde gebruikmaken om Oekraïne een eigen nationale kerk te geven. Daartoe nodigde hij de patriarch van Constantinopel, Bartholomeos I, uit voor de verjaardag. Bartholomeos is protocollair de hoogste gezagsdrager van de orthodoxe kerk. En president Joesjtsjenko zegt de steun van Bartholomeos te hebben voor de erkenning van een eigen Oekraïense orthodoxe kerk.

Dat ligt in de logica der dingen. Andere landen, van Griekenland via Bulgarije tot Georgië, hebben een eigen patriarch. Maar vanuit Moskou wil patriarch Aleksej zijn machtspositie niet zomaar opgeven. En dus stonden zondag zowel Aleksej uit Moskou als Bartholomeos uit Constantinopel in Kiev, elk met een eigen agenda. Voorlopig is er geen eindbeslissing, zodat zowel Moskou als Kiev gisteren de zege konden claimen.

Het dispuut draait overigens niet alleen om geestelijk gezag. Wordt de Oekraïense kerk onafhankelijk, dan verliest Moskou ook voor miljarden roebels aan kerken, kloosters en grond. (jdc)

 

 

  “La visibilité de Dieu”

Par Joost van Rossum (duur : 01:01:21)

 

http://www.dailymotion.com/swf/x5hm50&v3=1&related=1

 

 Op vrijdag 17 oktober 2008 komt Joost van Rossum (van nederlandse afkomst)en heden professor aan het instituut Saint serge te Parijs, een conferentie geven over ‘Vader Alexander Schmemann in memoriam +1983’. Dit in de gebouwen van de Orthodoxe kerk van Gent, Sophie van Akenstraat (Rabot)om 20.00 u.

 IEDEREEN WELKOM

 

 

Orthodox leader says ‘NO’ to Ukraïnien split

 

  Aleksij en Bartholomeos ondanks tegenstellingen bijeen in Kiev

Hilversum (AP/Van onze redactie) 27 juli 2008 – Ondanks kerkelijke en politieke tegenstellingen hebben de orthodoxe patriarchen van Constantinopel en Moskou vandaag gezamenlijk in de Oekraïense hoofdstad Kiev de liturgie gevierd ter herdenking aan de 1020ste verjaardag van de kerstening van de Russisch-Oekraïense regio.


Aleksij in het groen, naast hem Bartholomeos (foto: Reuters)

Autonome kerk van Oekraïne
Gisteren was Bartholomeos van Constantinopel, protocollair de voornaamste bisschop van de orthodoxie, in Kiev aanwezig bij de officiële gedachtenisceremonie. Daarbij vroeg president Victor Joesjtsjenko van Oekraïne diens zegen over de stichting van een nationale kerk, onafhankelijk van het Patriarchaat van Moskou. Tegelijkertijd vierde de politieke pro-Russische oppositie het feest samen met de Moskouse patriarch Aleksij II, feitelijk de machtigste kerkleider binnen de orthodoxie.

Vladimir de Grote
Bij aankomst van Aleksij scandeerden Oekraïeners die geen autonome kerk wensen: “Aleksij, onze patriarch!”. Andere gelovigen riepen juist de naam van de patriarch van Constantinopel. De twee patriarchen celebreerden deze zondag de liturgie in de open lucht en wel voor het monument van Vladimir de Grote. Deze grootvorst van Kiev liet zich 1020 jaar geleden dopen en maakte van het Byzantijnse christendom de staatsgodsdienst van zijn immense rijk. Zowel de Russen als de Oekraïeners vereren hem als een heilige.

 (Bron : Katholiek Nederland)

President Joesjtsjenko wil ook kerkelijk los van Moskou Hilversum (Van onze redactie) 27 juli 2008 – President Viktor Joesjtsjenko van Oekraïne heeft gisteren de Oecumenische Patriarch Bartolomeos van Constantinopel gevraagd om zijn zegen voor de stichting van een nationale en autonome kerk. Dat deed het staatshoofd in een toespraak in Kiev bij de viering van 1020 jaar christendom in de regio. Droom “Ik heb er vertrouwen in dat er een nationale, autonome kerk in Oekraïne komt”, aldus Joesjtsjenko. “Ik vraag aan Uwe Heiligheid deze droom te zegenen, omwille van de waarheid, van de hoop, van onze staat, van Oekraïne.”   HOLODOMOR Patriarch Bartolomeos, president Joesjtsjenko en zijn vrouw Kateryna eren de miljoenen slachtoffers van de Holodomor, de hongersnood van 1932-33 in Oekraïne (foto: Reuters) Onafhankelijk van Moskou De meerderheid van de bevolking van Oekraïne behoort tot het orthodoxe christendom. Maar onder hen heerst grote verdeeldheid. Een deel van de gelovigen valt onder het gezag van het patriarchaat van Moskou. Er zijn ook twee dissidente kerken: het patriarchaat van Kiev en een kleine autokefale kerk. De pro-Westerse Joesjtsjenko wil alle orthodoxen van zijn land verenigen onder één vlag, maar dan wel onafhankelijk van Moskou. Parallele plechtigheid met Aleksij De politieke oppositie in Oekraïne is echter zeer pro-Rusland. Oppositieleider Viktor Janoekovitsj was gisteren dan ook niet van de partij, althans niet bij de ceremonie waar Bartolomeos bij was. Hij bezocht samen met patriarch Aleksij II van Moskou en diens gevolg het Holenklooster van Kiev, de bakermat van de Slavische orthodoxie. Gebed om eenheid De centrale plechtigheid in Kiev werd bijgewoond door duizenden Oekraïeners. Ook aanwezig waren de metropoliet van Kiev en de aartsbisschoppen van Athene en Tirana. Patriarch Bartolomeos, protocollair gezien de voornaamste bisschop van de orthodoxie, bad gisteren om eenheid. “Wij zijn hier gekomen om de bidden voor de vereniging van alle christenen van Oekraïne. We zijn hier gekomen als engelen van vrede die eenheid wensen.”  (Bron : Katholiek Nederland)

 

 

Zesde zondag na Pinksteren

Feest van de Heilige Panteleimon, grootmartelaar en genezer

zondag “Van de verlamde en de vergeving”

 

 

 

 

De Heilige Panteleimon

 

De Grootmartelaar en genezer Panteleimon werd geboren in de stad Nicomedia uit een heidense vader en een christelijke moeder. Zijn moeder wilde haar zoon een christelijke opvoeding geven, maar zij stierf reeds toen Panteleimon nog klein was. Zijn vader zond hem naar een heidense school, en studeerde daarna geneeskunde te Nicomedia. Eens werd hij door de Hieromartelaren Hemolaus, Hermippus en Hermocrates, overlevenden van de moord op 20.000 Christenen, uitgenodigd in hun huis om over het Christelijk geloof te spreken. Panteleimon bezocht St. Hermolaus elke dag. Op een dag vond hij een dood kind dat door een slang gebeten was. Panteleimon begon te bidden tot de Heer Jezus Christus. Het kind kwam terug tot leven en de slang stierf voor zijn ogen.  Hierna liet hij zich dopen. Ook zijn vader kwam tot het geloof, nadat hij de feiten had gezien.

Na de dood van zijn vader wijdde Panteleimon zich aan de lijdenden, de zwakken en de armen. Hij genas hen in de naam van de Heer Jezus.

Dit alles kwam de Keizer ter ore. Toen Panteleimon voor zijn ogen een lamme had genezen werd de Keizer furieus. Hij liet de genezene executeren en liet Panteleimon martelen. De Heer verscheen aan Panteleimon om hem te sterken. Toen werd hij in kokende teer geworpen en daarna met een steen rond de hals in zee geworpen. Maar Panteleimon  kwam er ongeschonden uit. Toen bracht de Keizer Panteleimon in het circus om hem door de leeuwen te laten opeten. Maar de leeuwen kwamen, en likten zijn voeten. De omstaanders begonnen te roepen : ‘Groot is de God der Christenen’. Toen dwong de Keizer om Panteleimon te onthoofden, maar ook de beulen vielen voor zijn voeten neer. Toen drong Panteleimon erop aan dat ze het bevel van de keizer zouden opvolgen. Zo geschiedde. Daarna deden er zich vele wondertekenen voor…

 

De relieken van de Heilige Panteleimon werden over de ganse wereld verspreid. Zijn eerbiedwaardig hoof rust in het Russisch klooster van st. Panteleimon op de Athosberg.

Lezingen van de zondag

Romeinen 12,6-14

 We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is. Wie de gave heeft te profeteren, moet die in overeenstemming met het geloof gebruiken.  Wie de gave heeft bijstand te verlenen, moet bijstand verlenen. Wie de gave heeft te onderwijzen, moet onderwijzen.  Wie de gave heeft te troosten, moet troosten. Wie iets weggeeft, moet dat zonder bijbedoeling doen. Wie leiding geeft, moet dat doen met volle inzet. Wie barmhartig voor een ander is, moet daarin blijmoedig zijn.  Laat uw liefde oprecht zijn. Verafschuw het kwaad en wees het goede toegedaan.  Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en zusters en acht de ander hoger dan uzelf.  Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer.  Wees verheugd door de hoop die u hebt, wees standvastig wanneer u tegenspoed ondervindt, en bid onophoudelijk.  Bekommer u om de noden van de heiligen en wees gastvrij.  Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet.

Mattheüs 9,1-8

 Hij stapte weer in de boot en stak over, terug naar zijn eigen stad.  Daar probeerden een paar mensen een verlamde bij hem te brengen die op een draagbed lag. Bij het zien van hun geloof zei Jezus tegen de verlamde: ‘Wees gerust, uw zonden worden u vergeven.’  Daarop zeiden enkele schriftgeleerden bij zichzelf: Wat een godslasterlijke taal!  Jezus doorzag hun gedachten en zei: ‘Waarom hebt u zulke boosaardige gedachten?  Wat is gemakkelijker, te zeggen: “Uw zonden worden u vergeven” of: “Sta op en loop”? Ik zal u laten zien dat de Mensenzoon volmacht heeft om op aarde zonden te vergeven.’ Toen zei hij tegen de verlamde: ‘Sta op, pak uw bed en ga naar huis.’ En hij stond op en ging naar huis.  Bij het zien hiervan werden de mensen van ontzag vervuld en ze loofden God, om de macht die hij aan mensen heeft verleend.

 

 

 

Hilversum (AP/Van onze redactie) 25 juli 2008 – De oecumenische patriarch Bartolomeos I heeft vandaag gezinspeeld op de mogelijke onafhankelijkheid van de orthodoxe Kerk in Oekraïne. De 46 miljoen Oekraïense orthodoxe gelovigen vallen nu nog onder het patriarchaat van Moskou.

Viering
“We zijn hier gekomen om samen met jullie te bidden voor de vereniging van alle orthodoxe christenen in Oekraïne in één kerk, een kerk van jullie mensen, een kerk van jullie land,” zo sprak Bartolomeos tijdens zijn aankomst in Kiev. De patriarch van Constantinopel is in de Oekraïense hoofdstad om deel te nemen aan de vieringen rondom het 1.020-jarig jubileum van de kerstening van het land.

President
In Oekraïne gaan steeds meer stemmen op om de orthodoxe Kerk in het land onafhankelijk te maken van Moskou. Onder meer de Oekraïense president Viktor Yushchenko is een voorstander van een eigen nationaal orthodox patriarchaat. De Russisch-orthodoxe Kerk is echter fel gekant tegen de plannen.

350 jaar
Het bezoek van Bartolomeos aan Kiev is de eerste keer in 350 jaar dat de patriarch van Constantinopel voet op Oekraïense bodem zet. Patriarch Aleksij II, de leider van de Russisch-orthodoxe Kerk, zal waarschijnlijk morgen in Kiev arriveren om deel te nemen aan de festiviteiten. Beiden komen naar Kiev om het begin van de kerstening van de Slavische wereld te herdenken. Die begon toen prins Volodymyr zich in het jaar 988 bekeerde tot het christendom en zijn dienaars liet dopen in de Dnjepr.

	Vertrouweling Poetin tegen bezoek paus
	geplaatst: woensdag, 23 juli 2008, 18.23 uur
	De Russisch-orthodoxe geestelijke en vertrouweling van ex-premier Poetin, Tichon Sevkunov, heeft zich gekeerd tegen het idee dat paus Benedictus XVI een bezoek aan Moskou zou brengen. Er is volgens hem geen behoefte aan een ontmoeting tussen de paus en patriarch Alexej II. Dat zei hij woendag in een interview tegen Spiegel Online. Rome beschouwt de orthodoxie volgens hem als afvalligen en “wil ze weer in de schoot van de enige ware Kerk terugbrengen”. Het Vaticaan en Moskou spreken al een aanzienlijk tijd over de mogelijkheid van een ontmoeting tussen de twee kerkleiders. Tichon riep de katholieke Kerk op het primaat van de paus op te geven. Als Benedictus zou erkennen dat hij slecht een van de vele bisschoppen is, zou er “geen probleem zijn voor de ontmoeting met een orthodoxe patriarch”. (KNA/KN)

 

 

Libanon, hutspot van etnische groepen

24-07-2008 07:59 | G. Roos

In Beiroet krioelt het van de kerken. Alle klokken luiden. Het is zaterdagavond zes uur. Wie het presbyteriaanse bedehuis wil bereiken, moet eerst prikkeldraad passeren. In de stad staan soldaten op alle hoeken. Af en toe rijdt een tank voorbij. Dat is Beiroet vlak voor het geweld begin mei 2008. Het percentage christenen neemt af. „Ik ben wel bezorgd over de toekomst van Libanon, maar niet pessimistisch”, zegt de presbyteriaanse ds. Habib Badr.

Christenen vormen na de acties van Hezbollah nauwelijks nog een machtsfactor in Libanon. Toch zijn zij een niet te verwaarlozen groep. „Tot nu toe heeft onze cultuur iets christelijks”, zegt ds. Badr. „Ons land is het enige land in de regio waar de zondag nog een rustdag is.”

Ds. Badr dient de oudste Arabischsprekende presbyteriaanse kerk in Beiroet. Hij geeft les aan de Near East School of Theology (NEST) en is lid van het uitvoerend comité van de Middle East Council of Churches (MECC). Zijn presbyteriaanse gemeente zorgt voor drie scholen met in totaal 1500 leerlingen. Van al die jongeren komt 90 procent uit moslimgezinnen.

Mike Bassous, algemeen secretaris van het Libanese Bijbelgenootschap, bevestigt dat het hoge opleidingsniveau van het onderwijs moslims ertoe brengt hun kinderen naar christelijke scholen in Libanon te sturen.

Ds. Souhail Saoud, voorzitter van de bond van 31 protestantse scholen in Libanon, onderstreept het belang van het onderwijs. „In het zuiden moesten veel kerken dicht, door oorlog en emigratie. Alleen van een christelijk leven kan al getuigenis uitgaan.”

Pater David Biacsi, een jezuïet, vertelt dat veel ministers hebben gestudeerd aan de Notre-Dame de Jamhourhogeschool en de door jezuïeten in stand gehouden St.-Jozefuniversiteit. „Er zijn tal van scholen in van oorsprong christelijke dorpen waar andere structuren inmiddels ontbreken.”

Ds. Sebouh Terzian van de Armeens Evangelische Kerk wijst op het belang van de christelijke universiteit van zijn kerk. „Onder onze studenten zijn zowel christenen als moslims.”

Statistiek
Het effect van al dat onderwijs valt moeilijk vast te stellen. De laatste officiële volkstelling had plaats in 1932. Volgens de uitslag daarvan bestond de bevolking van Libanon voor circa 53 procent uit christenen.

De regering peinst er niet over om nog eens zo’n volkstelling te organiseren. Ze vreest kennelijk voor de uitkomst. Als moslims kunnen aantonen dat zij in de meerderheid zijn, eisen ze meer regeringsinvloed, met alle gevolgen
van dien.

Er is wel sprake van informele statistieken van kerken. Maar ook ds. George Mourad, voorzitter van de synode van de National Evangelical Presbyterian Church, voelt er niets voor schriftelijke informatie te delen. Hij denkt dat nog een derde van de Libanese bevolking christen is.

Ds. Badr: „Bijbels gezien is het aantal ook niet belangrijk. De prediking van twaalf discipelen veranderde het hele Romeinse keizerrijk.”

Bassous: „In het gebied van Syrië, Libanon, Palestina en Jordanië was rond 1900 een kwart van de mensen christelijk. Nu is dit percentage teruggelopen tot 5 procent. In een recente publicatie uit Rome wordt beweerd dat nog 39 procent van de Libanezen tot de kerk behoort. Het is echter minder. Velen van hen wonen al in Canada, Australië of elders in het westen.”

Emigratie
Ds. Wilbert van Saane zegt dat in de gemeente in Beiroet, waartoe hij behoort, de leeftijdsgroep tussen de 22 en de 45 jaar vrijwel ontbreekt. „Die groep emigreerde naar de Verenigde Arabische Emiraten, Saudi-Arabië, Frankrijk, de Verenigde Staten, Canada of Australië. Met een goede opleiding kunnen ze daar zo aan het werk.”

Als reden noemt ds. Van Saane dat Libanon er in economisch opzicht niet best voorstaat. „Maar er is een onderliggend motief. Kinderen groeien op met de vraag of er nog hoop is voor christenen in het Midden-Oosten. En ouders zeggen: Waarom zouden wij onze kinderen te midden van dit geweld grootbrengen? Velen lopen rond met trauma’s als gevolg van de burgeroorlog. Velen koesteren het idee dat de islam de leiding overneemt. Niet zozeer het verschil in geloof, maar het geweld jaagt mensen weg.”

Ds. Van Saane spreekt liever niet over christenvervolging in Libanon. „Tenzij een moslim christen wordt. Dan is de familie in staat een prijs op zijn hoofd te zetten. Maar dat gaat over een minimale groep. Ik denk dat 70 procent van de Libanese bevolking rondloopt met gedachten over emigratie. Daaronder zijn ook moslims. Er wonen naar schatting 15 miljoen Libanezen in het buitenland en maar 4 miljoen in Libanon.”

Motieven
Ook ds. Terzian is ervan overtuigd dat emigratie vooral plaatsheeft vanuit economische motieven, en om het geweld te ontvluchten. „Maar als mensen alleen vertrekken omdat ze zich hier als christen onveilig voelen, maak ik ze attent op andere dingen. In zeker opzicht helpen moslims ons bij het vasthouden aan onze waarden en normen. Moslims willen ook niets weten van drugs of van seksuele losbandigheid. Misschien lokt elders de welvaart.”

De echtgenoot van Nayla Moawad trad in 1989 aan als president van Libanon. Kort daarop werd hij vermoord. Moawad, die minister van Sociale Zaken is, denkt dat menigeen het land verlaat vanwege de armoede en de verwachting van een betere toekomst. „Ons land zal nooit zonder christenen zijn. Maronieten fungeren al meer dan duizend jaar als het geweten van Libanon. Als het land zijn christenen kwijtraakt, verliest het zijn identiteit.”

Ds. Badr vestigt de aandacht op de vrees voor het evangeliseren van moslims. „Dat leeft in Egypte sterker dan in Libanon. En wij dienen dat te accepteren. Want we vragen zelf ook ruimte om te evangeliseren.”

Islam
Vormt een dreigende islam de oorzaak van emigratie van christenen? Prof. Jon Hoover, een Amerikaanse docent aan de NEST, vindt dat een lastige vraag. „De maatschappij is complex. Clanleiders hebben veel macht. In het zuiden speelt de tegenstelling met Israël. De religieuze verscheidenheid is groot. Libanon is een hutspot van etnische groepen, vaak beïnvloed door buitenlandse krachten.”

Egyptenaar ds. George Saleh, algemeen secretaris van de MECC, nuanceert dat. Hij gelooft niet dat ”de islam” de grote oorzaak is van het vertrek van christenen. „Er zijn moslims die zich extreem gedragen, maar anderen leiden een normaal leven. Pas op voor islamfobie. Niet alleen christenen vertrekken. Er is ook sprake van druk van extreme moslims op gematigde moslims. Er zullen altijd christenen blijven in de Arabische wereld. En de presentie van Christus is niet gerelateerd aan aantallen.”

Ds. Mourad wijst op het feit dat moslims meer betrokken zijn op hun land. „Christenen trekken van het dorp naar de stad, en van de stad naar het westen. Als het leven hier er niet beter op wordt, komen ze nooit meer terug. Ze zijn meer gericht op westerse landen. Elk kind uit een christelijk gezin wil toch achter de computer!”

Hermeneutiek
Wereldwijd ziet Hoover een toename van het islamisme. Dat staat voor een manifestatie van de islam waarin deze de religieuze en politieke beloften voor het totale leven vervult, zoals dat vorm krijgt bij Hezbollah. „In Libanon vooral onder de sjiieten. Maar in andere landen groeit dat islamisme ook onder soennieten. Moslims zijn niet hét probleem van het land. Ze zijn een deel van het probleem. De moslim is dus hooguit een van de redenen voor emigratie van christenen.”

Hoover: „Moslims lezen de tekst van de Koran anders dan protestanten de Bijbel lezen. De hermeneutiek is verschillend. Traditioneel mogen bijvoorbeeld alleen de leiders, of mag alleen de sultan beslissen over de vraag of het tijd is voor gewapende jihad. Maar er zijn ook moslims die menen zélf zo’n besluit te kunnen nemen.”

Goede relatie
Vaak is overigens ook sprake van een goede verhouding tussen christenen en moslims. Ds. Van Saane: „Protestanten wonen in het westelijk deel van Beiroet tussen de soennieten beter dan te midden van de meer arrogante maronieten in het oosten van de stad. Zij gaan goed met elkaar om. Wel is de verhouding tussen moslims en maronieten vaak niet zo best.”

Ds. Terzian vertelt: „Wij leefden vroeger met christenen, joden en moslims samen. Wij discussieerden niet, wij speelden samen.”

Ds. Badr meent dat de houding van de islam radicaler zou zijn als er niet regelmatig gesprekken waren tussen christenen en moslims. „Wij proberen vrienden te zijn. We voeren gesprekken over theologische onderwerpen en over het concept van de staat. Soms leidt dat tot meer begrip.”

http://ad.nl.doubleclick.net/adj/kerkgodsdienst.dqa.nl/ros;sz=300×250,336×280;tile=2;ord=1227140553311893?

Conflicten
Dat alles neemt niet weg dat er ook op basaal niveau sprake kan zijn van conflicten tussen christenen en moslims. Pater David vertelt over christelijke dorpen die ingeklemd zitten tussen de moslims. Bijvoorbeeld in de Bekaavallei en in het zuidelijke Hezbollahgebied. „Christenen daar verkopen hun land aan moslims, nog niet eens zozeer onder druk, hoewel angst soms wel een rol speelt, maar meer omdat moslims steeds meer de publieke ruimte innemen.”

Conflicten kunnen ook ontstaan bij het veranderen van godsdienst. Een moslim kan in Libanon, als hij de leeftijd van achttien jaar heeft bereikt, overgaan tot het christelijk geloof. Het is niet de overheid die zo iemand dwarszit. Zij bemoeit zich niet met de interne aangelegenheden van kerken. Wel kan zo’n overgang het ongenoegen van de familie oproepen. Daarom blijft een moslim die christen werd soms toch liever geregistreerd staan als moslim.

Geen rally’s
Een predikant die onbekend wil blijven, vertelt dat hij al vele voormalige moslims heeft gedoopt. In de zee. Hij produceert, speciaal voor moslims, in een eigen studio cassettebandjes met de boodschap van het Evangelie.

Ds. Badr verwacht niet dat alle christenen Libanon zullen verlaten. „Ik baseer mijn analyse op de geschiedenis. En verder heeft de kerk de roeping om te blijven getuigen, door haar levensstijl, door haar aanwezigheid.”

Lappendeken

Hoe ziet de religieuze kaart van Libanon eruit? Soennieten wonen overal, maar vooral in de kuststeden en in de buurt van Tripoli. Het zuiden telt vooral sjiieten, van wie de meesten gelieerd zijn aan Hezbollah.

In het Choufgebergte, zuidoostelijk van Beiroet, zitten vooral druzen. Zij hebben ook islamitische wortels. Tussen de druzen en de sjiieten liggen in de buurt van de berg Hermon christelijke dorpen. Ook het Libanongebergte, ten noordoosten van Beiroet, is overwegend christelijk.

Meer dan de helft van de Libanese christenen behoort tot de Maronitische Kerk. De Grieks-orthodoxe Kerk is de tweede in grootte. Verder bestaan er tal van Armeense, Griekse en Syrische kerken, die orthodox, katholiek of evangelisch -lees: protestants- zijn. Christenvluchtelingen uit Irak, Iran en de Palestijnse gebieden brachten allen hun eigen kerkelijke kleur mee.

In deze religieuze lappendeken vigeert al tientallen jaren een politiek systeem, waarin plaats moet zijn voor alle godsdiensten. De president behoort een maronitisch christen te zijn, de premier soenniet, en de parlementsvoorzitter sjiiet.

Nayla Moawad, minister van Sociale Zaken, zegt: „Iedere christen moet begrijpen dat participeren in de regering een rechtvaardiging vormt van de presentie van christenen in het Midden-Oosten.”

De vijftien jaar durende strijd (1975-1990) tussen maronitische (dus christelijke) en islamitische burgerlegers -het Progressieve Front van Druzen, soennieten en sjiieten, gesteund door Palestijnen- zorgde voor chaos. Toen de rust enigszins hersteld was, moesten christenen genoegen nemen met minder zeggenschap.

Door het in mei gesloten akkoord van Qatar is de invloed van de christenen verder teruggelopen.
 

http://ad.nl.doubleclick.net/adj/kerkgodsdienst.dqa.nl/ros;sz=120×600;tile=3;ord=1227140553311893?