Christenvervolging in de Islam

In het islamitische Andalousië waren joden en christenen destijds derderangsburgers die werden gediscrimineerd, overeenkomstig de islamitische wetten. In een islamitisch bestel geldt voor niet-moslims (joden en christenen) het statuut van dhimmi. Dhimmi’s zijn onderworpen aan een aantal discriminaties (die niet altijd aldus worden toegepast): In Andalousië moesten ze een bijzondere belasting betalen (jizaya) voor het verkrijgen van veiligheid en bescherming, ze mochten geen wapens dragen, ze mogen geen openbare functies bekleden (want een moslim mag geen bevelen krijgen van een christen of jood), ze moesten zich vestimentair onderscheiden van moslims, de beruchte (nazi) JODENSTER vindt hier haar oorsprong. Het islamitische Andalousië betekende geenszins een vreedzame samenleving tussen moslims, christenen en joden, gezien joden en christenen waren onderworpen aan de islamitische wetten en de bijhorende discriminatie van andersdenkenden.

De islam kent kent geen godsdienstvrijheid en geen enkele wederkerigheid. In alle moslimlanden worden christenen en andere religies onderdrukt en gediscrimineerd.

In Marokko staat in de grondwet ingeschreven dat het verboden is om zich tot een andere godsdienst te bekeren of om te verklaren dat men de islam heeft verlaten. Ruim een jaar geleden werden in Marrakech een aantal mensen in de gevangenis opgesloten omdat ze zich in het geheim hadden bekeerd tot het christendom. Een tijd geleden werd een zendeling opgepakt omdat hij jongeren probeerde te bekeren tot het christendom. Tot in 7de eeuw waren er in Noord-Afrika (ook in Marokko), waar de kerkvader Augustinus heeft geleefd en gewerkt, christelijke gemeenten. Maar vanaf de 7de eeuw bracht Bennafi er met het zwaard de islam binnen en was het afgelopen met het christendom in Noord-Afrika.

Terwijl hier in België ‘zendelingen’ zoals Sami Zemni van het Centrum voor de islam in Europa, verbonden aan de universiteit van Gent, betaald door onze overheid zich voltijds kan wijden aan islamitisch zendingswerk en proselitisme, is zendingswerk (van een andere godsdienst dan de islam) VERBODEN in elk islamitisch land. Zendeling Zemni stelt dat ‘Europa een aanpassing moet ondergaan’. Bovendien is het in landen zoals Marokko en zelfs het meer liberale en seculiere Tunesië, verboden voor niet-moslims om binnen te gaan in een moskee (wat voorheen in Tunesië wel kon). In Tunesië kan men de ruïnes bezoeken van eens bloeiende christengemeenten in onder meer Carthago en Sbeitla. Na de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1956 werden alle kerken er gesloten. Over het hele land resten er nog slechts zes kerken (zonder kruis op de kleine kerktoren – want verboden – en volledig zelfbedruipend, terwijl moskeeën er wel worden betoelaagd) voor de vele toeristen en de Europeanen die er wonen en werken (ter vergelijking: in Antwerpen alleen al zijn er zowat 35 moskeeën…). Ook in het ‘liberale’ Tunesië kan, er geen sprake van zijn dat een moslim zich zou bekeren tot een andere godsdienst. Enkel een buitenlander kan in Noord-Afrika christen zijn.

Waar zijn de christenen gebleven in Turkije, waar de zeven gemeenten in Klein-Azië waren gelegen, waarin Paulus heeft gewerkt en waaraan de apostel Johannes op last van Christus de zeven brieven richtte. De verovering van Costantinopel door de Ottomaanse moslims in 1432 is genoeg bekend en in Efeze, Patmos, Antiochië, kan men de ruïnes bezoeken van kerken van de eerste christengemeenten. Assyrische christenen worden er nog steeds vervolgd. Hier woont een hele gemeenschap Assyrische christenen uit Turkije die halverwege de jaren ’90 werd verdreven uit onder meer het dorp Yaramis. Assyrische christenen uit Turkije wonen nu overal verspreid in West-Europa. Van deze uitdrijving van christenen uit Turkije zijn door Amnesty International rapporten opgemaakt. Het laatste seminarie in Turkije werd enkele jaren geleden gesloten, zodat het christendom er op termijn wellicht volledig zal verdwijnen, zoals de patriarch vreest. De orthodoxe kerk, bezit geen rechtspersoonlijkheid. Armeense christenen en orthodoxe Grieken werden er verdreven en vermoord. Momenteel zitten er een paar Turken in Turkije in de gevangenis omdat ze zich hebben bekeerd tot het christendom.

Sinds het verdwijnen van Sadam Hoessein en de oorlog is de situatie van de christenen er veel slechter op geworden. Sinds 2003 zijn er al meer dan 300 000 van de resterende Iraakse christenen naar het buitenland gevlucht. Een religieuze zuivering zoals in Irak is in veel landen van het Midden-Oosten aan de gang, het is zelfs het doel van moslimextremisten. We zijn nu getuige van een historisch drama: de christelijke aanwezigheid in het Midden-Oosten dreigt te verdwijnen, ook in de landen waar het christendom is ontstaan. In het verleden waren christenen er tweederangsburgers, nu zijn ze er ongewenst. De druk op christenen om zich te bekeren tot de islam is groot, maar veel christenen vertrekken liever. In juni jl. werden in Irak een Chaldese priester en zijn assistenten brutaal vermoord, toen ze de kerk verlieten. Ze wilden hen dwingen om zich te bekeren tot de islam. Toen ze dit weigerden, schoten de mannen hen dood, gewoon één van de vele aanvallen van christenen in Irak. In Bagdad, Mosoel, Kirkoek of Bassora kloppen extremistische moslims op de deur bij christenen en beginnen geld te eisen voor ‘bescherming’. Daarbij dwingen ze familieleden meestal openlijk te verklaren tot de islam te zijn overgegaan. Ten slotte eisen ze dat de familie het huis en het laat verlaat, ‘omdat dit niet jullie geboorteland is’. Honderden christenen ondergaan dit lot. Van de christenen die nog resten in het Midden-Oosten ontvluchten er velen de islamitische onderdrukking en emigreren naar Europa, Amerika, Canada en Australië.

In Iran wordt heden de slinkende minderheid van Assyrische christenen gediscrimineerd. De Assyrische christenen vormen er samen met Armeniërs en Zoroastrianen (de oorspronkelijke godsdienst voor de komst van de islam) de christelijke minderheid van het land. In Iran is een christen een ongelovige die nooit baas mag zijn van een gelovige moslim in de werksfeer, daarom zijn er weinig of geen Assyriërs werkzaam bij de overheid . Ook onderwijs- en gezondheidsinstellingen zijn taboe voor christenen. Er werken geen christelijke Assyriërs bij de politie, in het leger, als rechter of als piloot. Het gevolg van de islamitische politiek is dat hoog opgeleide Assyriërs geen werk vinden en vaak genoegen moeten nemen met jobs onder hun niveau. De 33-jarige Assyrische econome Ishtar uit Urmina ziet voor zichzelf maar twee mogelijkheden: “We kunnen genoegen nemen met een onderbetaalde job of het land verlaten. Vaak worden we door werkgevers om onduidelijke reden afgewezen en in sommige gevallen wordt het hardop gezegd: ‘uw christelijke geloof is een probleem’.

Naast de discriminaties op het werk bestaan er nog tal van andere discriminaties, die het leven van christenen in Iran bijna onmogelijk maken. Zo moeten christenen die bij een auto-ongeval betrokken raken, meer betalen dan moslims. Ook de boeren in de provincie Urmira, waar een deel van de Assyrische christenen van oudsher woont, ondervinden veel last van discriminaties. Islamitische groothandels kopen hun producten niet, waardoor hun oogst kapot gaat. Met de komst van de nieuwe conservatieve president hebben de christenen hun laatste hoop verloren en de politie di
e de kledingvoorschriften controleert is nu veel actiever. De politie bezoekt winkels om niet-moslims te waarschuwen om de kledingvoorschriften (ook niet-moslim vrouwen moeten zich sluieren) streng na te leven. (Ook in sommige wijken in Brussel is reeds zo een mutawa actief, die erop toeziet dat vrouwen die in winkels werken wel strict islamitisch zijn gekleed en erop toeziet dat er geen alcohol wordt verkocht.) Duizenden christenen hebben Iran reeds verlaten en weken uit naar VS, Canada of Australië.

Overal waar de islam werd verspreid, werden de andere toen bestaande godsdiensten vrijwel volledig uitgeroeid. In Centraal-Azië verdwenen het boeddhisme, het nestorianisme en zoroastrisme bij de komst van de Arabieren. Ook Afghanistan was voorheen boeddhistisch. In het Midden-Oosten (waar het christendom is ontstaan) zijn historisch christelijke gemeenschappen in hun voortbestaan bedreigd. De laatste 50 jaar zakte de christelijke populatie in de Gazastrook en op de Westelijke Jordaanoever van 22 naar 2%. In Nazareth is de christelijke populatie gezakt van 60 % in 1946 tot minder dan 15% vandaag. Bethlehem telde vroeger 90 % christenen, maar sinds het onder Palestijns gezag kwam, nog slechts een derde. In Syrië (Damascus was erg belangrijk in het vroege christendom) was begin vorige eeuw nog één derde christen, nu nog minder dan 10%. In Egypte emigreren Kopten in grote getallen. Irak telde in 1987 nog 1,4 miljoen christenen, sindsdien is ruim 40% onder hen gevlucht. Deze emigratie van christenen is een gevolg van de terreur van radicale moslimbewegingen en de onderdrukking door de staat. In de hele islamwereld worden autochtone christenen (of andere niet-moslims) door de staat ernstig gediscrimineerd en bewust niet beschermd tegen islamitisch geïnspireerd geweld.

De reële onderdrukking ontgaat echter de meerderheid van de Europeanen. Voor Kopten is het bijvoorbeeld bijna onmogelijk om kerken te bouwen en te restaureren. De zondagsmissen worden soms verstoord door vandalisme en pesterijen van moslims en lokale overheden. Christenen worden systematisch geweigerd voor leidinggevende functies binnen de overheid, de politie, het leger, de politieke partijen en in het onderwijs, wegens de traditionele sharia-regel die stelt dat ‘er geen bevoegdheid van een niet-moslim over een moslim mag zijn’. Het zet sommigen ertoe aan om zich te bekeren om zo meer kansen te krijgen. Soms is een bekering een officieuze voorwaarde voor toegang tot goede jobs of huizen. De gewone christelijke leerboeken worden verboden of gecensureerd, terwijl allerlei islamitische literatuur, radio- en televisieprogramma’s en schoolboeken die christenen belasteren of aanvallen vrij verschijnen. Christenen worden duidelijk gemaakt geen klacht in te dienen uit ‘loyaliteit tegenover de natie’. Indien zij of hun verwanten dat wel doen, worden zij soms opgesloten in plaats van de daders. Er heerst ook een algemene rechtsonzekerheid in zaken waarbij moslims betrokken zijn. Een islamitische rechtsregel zegt dat een niet-moslim niet kan erven van een moslim. Het gebeurt zelden of nooit dat een rechtbank een uitspraak zal doen in het voordeel van christenen tegen moslims. In Indonesië werden alleen al tussen 1998 en 2003 minstens tienduizend christenen vermoord.

Wie de ware betekenis van racisme aan de lijve wil ondervinden, moet maar eens als niet-moslim in Saoedi-Arabië verblijven. Niet-moslims mogen bovendien NIET binnen in Mekka en Medina.

Uit : Dutch – faith freedom International

UITNODIGING

H. NEKTARIOS 

EINHOVEN HOOGSTRAAT 301A

 

Zondag 14 maart

Zondag van de H. Johannes Klimakos onmiddellijk na de

Goddelijke Liturgie ( omstreeks 13.30 ) in de kerk.

Simultane vertaling in het Engels en het Russisch.

 

BELANGRIJKE LEZING

 

De spiritualiteit van een begenadigde mysticus en

leraar van de deemoed uit de 7^e eeuw

 

 ISAAC  DE  SYRIER

door  Dr. Stefan Royé

 

In het licht van de vastenperiode en in het belang van de geestelijke vorming van eenieder wil ik u deze lezing ten zeerste aanbevelen.

GROENE PATRIARCH KRIJGT PRIJS VAN KARDINAAL POUPARDSTICHTING

BRUSSEL (KerkNet/Zenit) – De oecumenische patriarch Bartholomeus, bijgenaamd ‘de groene patriarch’, ontving woensdag de eerste prijs van de kardinaal Poupardstichting wegens zijn jarenlange inzet voor het milieu. De stichting werd door de Franse kardinaal Paul Poupard, voorzitter van de Pauselijke Raad voor de Cultuur en de Interreligieuze Dialoog, opgericht om de dialoog tussen verschillende culturen en godsdiensten te bevorderen.
Kardinaal Poupard: “Momenteel worden wij met een nieuwe situatie geconfronteerd, waarin wij naar manieren moeten zoeken om elkaar beter te leren kennen om ons in elkaars beeld te herkennen.” De kardinaal beklemtoont in het bijzonder het belang van gemeenschappelijk gedeelde waarden, maar ook de rol van het onderwijs dat waarden kan overdragen en kan bijdragen tot een betere kennis van andere godsdiensten en culturen

Bron : Kerknet

Patriarchale en Synodale Encycliek  op de zondag van de Orthodoxie

(21 februari 2010)

 

BARTHOLOMEOS
 

 

Bij Gods Genade

Aartsbisschop van Constantinopel-Het Nieuwe Rome

en Oecumenisch Patriarch

ten dienste van de volheid van de Kerk, Genade en Vrede

Van onze Heer en Heiland Jezus Christus 

Onze hoogst heilige orthodoxe Kerk herdenkt vandaag haar eigen feestdag en – vanaf deze historische en zwaarbeproefde zetel van het Oecumenisch Patriarchaat – richt de Moederkerk van Constantinopel haar zegen, liefde en zorg tot al haar trouwe en toegewijde geestelijke kinderen over de hele wereld, en nodigt hen uit te concelebreren in het gebed.

Gezegend zij de naam des Heren! Diegenen die doorheen de eeuwen hebben gepoogd de kerk te onderdrukken door middel van diverse, zichtbare en onzichtbare vervolgingen, die probeerden de kerk te vervalsen met hun ketterse leerstellingen, die de kerk tot zwijgen wilden brengen door haar stem en getuigenis te onderdrukken; zij allemaal bleven zonder succes . De wolken van martelaren, de tranen van de asceten en de gebeden van de heiligen beschermen de kerk geestelijk, terwijl de Trooster en de Geest der Waarheid haar leidt tot de volheid van de waarheid.

Vanuit haar plichts- en verantwoordelijkheidsbesef en in weerwil van vele hindernissen en problemen spant het Oecumenisch Patrairchaat zich als de Eersttronende Kerk van de orthodoxie in om de eenheid van de Orthodoxe Kerk te beschermen en te bevorderen, opdat wij met één stem en vanuit één hart het orthodoxe geloof van onze vaderen mogen belijden, ook in onze tijd. Immers, de Orthodoxie is geen museumschat die geconserveerd moet worden, het is een ademtocht van het leven die moet worden doorgegeven en tot alle mensen moet doordringen. Orthodoxie is altijd van nu, zolang wij haar uitdragen in nederigheid en haar interpreteren in het licht van de existentiële noden en de zoektocht van de mensheid in elke historische periode en culturele omstandigheden.

Hiertoe moet de Orthodoxie in een constante dialoog verkeren met de wereld. De Orthodoxe Kerk is niet bevreesd voor de dialoog, omdat de waarheid niet bang is voor dialoog. Bovendien, indien de Orthodoxie zich zou opsluiten en niet in dialoog zou treden met de buitenwereld, zou zij haar missie ontkrachten en niet langer de “katholieke” en “oecumenische” Kerk zijn. Zij zou daarentegen een introverte en zelfgenoegzame groepering worden, een “getto” aan de zijlijn van de geschiedenis. Dit is de reden waarom de grote kerkvaders nooit de dialoog met de geestelijke cultuur van hun tijd uit de weg gingen- ja zelfs niet met de heidense afgodsdienaars en filosofen van hun wereld -deze daarmee beïnvloeddend en transformerend, en leverden zo aan ons een werkelijk oecumenische kerk over.

Vandaag de dag is de Orthodoxie geroepen om de dialoog met de buitenwereld te blijven voeren, ten einde haar het getuigenis en de levengevende adem van ons geloof aan te bieden. Echter deze dialoog kan zich niet tot de buitenwereld uitstrekken alvorens hij niet eerst de christelijke wereld heeft doorlopen. Derhalve moeten wij om te beginnen als christenen onder elkaar praten om onze verschillen op te lossen, zodat ons getuigenis naar de wereld uiteindelijk geloofwaardig zal zijn. Onze inspanningen voor de vereniging van alle christenen is de wil en het gebod van onze Heer, die vóór Zijn Passie tot Zijn Vader bad “dat allen [namelijk Zijn discipelen] één mogen zijn, opdat de wereld gelooft, dat Gij mij gezonden hebt.” (Johannes 17:21) Als de Heer zo’n strijd levert voor de eenheid van Zijn discipelen zouden wij dan onverschillig kunnen blijven over de eenheid van alle christenen? Dit zou een misdadig verraad en overtreding van Zijn goddelijke gebod betekenen.

Het is om deze redenen dat het Oecumenisch Patriarchaat, met instemming en participatie van alle lokale Orthodoxe Kerken, al tientallen jaren officiële Panorthodoxe theologische dialogen voert met de grootste christelijke kerken en confessies. Het doel van deze dialogen is om in een geest van liefde te bespreken wat christenen verdeelt, zowel in termen van het geloof als in termen van de organisatie en het leven van de Kerk.

Deze dialogen, samen met alle andere inspanningen voor vreedzame en broederlijke relaties van de Orthodoxe Kerk met andere christenen, wordt momenteel helaas op onaanvaardbaar fanatieke wijze aangevochten – althans volgens de normen van een echt orthodox ethos – door bepaalde kringen die zich als “zeloten” (ijveraars) en verdedigers van de orthodoxie afficheren. Alsof alle patriarchen en Heilige synoden van de Orthodoxe Kerken over de hele wereld, die met algemene stemmen besloten tot het voeren en ondersteunen van deze dialogen, niet orthodox waren. Maar deze tegenstanders van alle inspanningen voor het herstel van de eenheid onder de christenen stellen zich boven bisschoppelijke synoden van de Kerk, op het gevaar af zelfs schisma’s binnen de Kerk  te veroorzaken.

In hun polemische argumentatie schrikken deze critici van het herstel van de eenheid onder de christenen er niet voor terug om de werkelijkheid te vervalsen ten einde onrust en verwarrring te zaaien onder de gelovigen. Zo verzwijgen zij het feit dat de theologische dialogen worden gevoerd met unanieme toestemming van alle Orthodoxe Kerken, en vallen alleen het Oecumenisch Patriarchaat hier op aan. Ze verspreiden valse geruchten als zou een unie tussen de rooms-katholieke en orthodoxe Kerken op handen zijn, terwijl ze goed weten dat de verschillen die besproken worden in deze theologische dialogen talrijk zijn en een langdurig debat vereisen; bovendien, eenwording wordt niet bepaald door theologische commissies, maar door Synodes. Zij beweren dat de Paus de orthodoxen wel zal onderwerpen, alleen omdat die laatsten de dialoog met de rooms-katholieken aangaan! Zij veroordelen diegenen die deze dialogen voeren als “ketters” en “verraders” van de orthodoxie, louter en alleen omdat zij praten met niet-orthodoxen en hen zo laten delen in de schat en de waarheid van ons orthodoxe geloof. Zij spreken neerbuigend over alle inspanningen voor verzoening tussen christenen en het herstel van hun eenheid als over de “pan-ketterij van de oecumene”, zonder het minste bewijs dat de Orthodoxe Kerk in haar contacten met niet-orthodoxen de leerstellingen van de oecumenische concilies en de kerkvaders heeft verlaten.

Geliefde kinderen in de Heer, Orthodoxie heeft geen behoefte aan fanatisme of onverdraagzaamheid  om zichzelf te beschermen. Wie gelooft dat in de orthodoxie de waarheid is, hoeft niet bang te zijn voor dialoog, want de waarheid is nog nooit in gevaar gebracht door dialoog. En nu we in onze tijd zien hoe alle mensen ernaar streven hun geschillen via dialoog op te lossen, kan de Orthodoxie toch niet met intolerantie en extremisme te werk gaan? U moet het volste vertrouwen hebben in uw Moederkerk. De Moederkerk heeft immers het orthodoxe geloof door de eeuwen heen bewaard en zelfs naar andere landen overgebracht. In onze tijd vecht de Moederkerk er onder moeilijke omstandigheden voor om de Orthodoxie eerbiedwaardig en levend te houden in de gehele wereld.

Vanuit het Patriarchaat van Constantinopel, dit heilige Centrum van de Orthodoxie, omarmen wij u allen liefdevol en zegenen u vaderlijk, en bidden dat u in gezondheid de reis door de heilige periode van berouw en ascese moge doormaken die bekend als de Heilige en Grote Vasten. En dat u zodoende waardig moge worden de reine Passie en de glorieu
ze Verrijzenis van onze Heiland en Heer te vieren met alle trouwe orthodoxe christenen over de hele wereld.

Zondag van de Orthodoxie 2010

+ Bartholomeus van Constantinopel

2^e zondag in de Grote Vasten

Zondag van de heilige Gregorios Palamas

 

 

 

LEZINGEN :

Eerste lezing : Hebr.1-10-2,3

In het begin, Heer, hebt U de aarde gegrondvest,
en de hemel is het werk van uw handen.
Zij zullen vergaan, U echter blijft.
Alle zullen ze verslijten als kleren,
U zult ze opvouwen als een mantel,
als een kledingstuk zullen zij verwisseld worden.
U echter bent dezelfde
en uw jaren nemen geen einde.
Tot welke engel heeft Hij ooit gezegd:
Ga zitten aan mijn rechterhand,
totdat Ik uw vijanden als een voetbank voor uw voeten heb gelegd?
Wat zijn zij anders dan dienende geesten, uitgezonden ten behoeve van hen die de redding zullen erven?

Daarom moeten wij des te meer aandacht schenken aan wat wij gehoord hebben, om niet uit de koers te raken. Want als het door engelen gesproken woord zo’n gezag had dat elke overtreding of ongehoorzaamheid haar rechtmatige vergelding ontving, hoe zullen wij dan ontkomen, wanneer wij een zo grote redding verwaarlozen, die eerst verkondigd is door de Heer, en getrouw aan ons is doorgegeven door hen die Hem gehoord hebben.

EVANGELIE: Marcus 2,1-12

Toenemende tegenstand
Toen Hij enkele dagen later weer in Kafarnaüm kwam, hoorde men dat Hij thuis was. Er liepen zoveel mensen te hoop dat ze zelfs niet meer bij de deur konden komen, en Hij sprak hen toe. Ze kwamen een verlamde bij Hem brengen, door vier man gedragen. Omdat ze de man niet bij Hem konden krijgen vanwege de menigte, haalden ze de dakbedekking weg boven zijn hoofd, en toen ze een opening gemaakt hadden, lieten ze het bed waar de verlamde op lag, zakken. Bij het zien van hun vertrouwen zei Jezus tegen de verlamde: ‘Vriend, uw zonden worden u vergeven.’ Nu zaten daar een paar schriftgeleerden die hun bedenkingen hadden: ‘Hoe kan die man zoiets zeggen? Hij lastert God. Wie anders dan de enige God kan zonden vergeven?’ Jezus doorzag meteen dat ze deze bezwaren hadden en zei tegen hen: ‘Waarom hebt u eigenlijk bezwaren? Wat is eenvoudiger? Tegen de verlamde zeggen: “Uw zonden worden vergeven”, of zeggen: “Sta op en pak uw bed en loop?” Maar opdat u weet dat de Mensenzoon bevoegd is om op aarde zonden te vergeven ‘, zei Hij, nu tegen de verlamde: ‘Ik zeg u, sta op, pak uw bed en ga naar huis.’ En hij stond op, pakte meteen zijn bed en ging weg voor het oog van iedereen, zodat ze allemaal verrukt waren en God verheerlijkten. ‘Zoiets hebben we nog nooit gezien’, zeiden ze.

Thessaloniki : Kerk met de relieken van de heilige Gregorius Palamas

Reliekschrijn van de heilige Gregorios Palamas 

 

Toortsdrager der Orthodoxie,steun en leraar der kerk.

Sierraad der monniken, strijder der Theologen.

Roem van Thessaloniki, Prediker der genade.

Wonderdoener Gregorios, bid steeds dat onze zielen worden gered.

(Troparion van de heilige Gregorios Palamas)

 

MOSLIMS STEEDS MINDER GELOVIG

[…] Moslims zijn vandaag minder gelovig dan men in de christelijke wereld denkt. In moslimlanden zijn er veel moskeeën waar men vijf keer per dag de gebeden zegt, maar er behalve ’s vrijdags niemand naar de moskee gaat. […] De meeste moslims gaan niet naar de moskee, zelfs niet ’s vrijdags […]
Over het algemeen keren veel moslims zich af van de islam, en dat is vooral zichbaar in westerse landen. In Groot-Brittannië bekeren veel moslims zich tot het christendom. In de anglicaanse Kerk wordt het aantal moslims die zich tot het christendom bekeerde, geschat op honderd duizend personen. […] Onze interreligieuze raad heeft het moskeebezoek onderzocht en we weten dat het echte beeld zeer alarmerend is voor de islam, maar dat het voor sommigen voordelig is om de islam voor te stellen als een onmetelijke macht. […]
De media berichten dat veel Britten overgaan naar de islam. De moslims creëren een bijna triomfantelijk beeld van de islam in het Westen. […] Ik was betrokken bij de islamitische missie onder Britten en ik kan zeggen dat het aantal bekeerlingen tot de islam miniem is. […] De missie van de islam heeft geen succes in het Westen. […] Wanneer sommige moslims zeggen dat de islam de sterkst groeiende godsdienst ter wereld is, zeggen de imams in Londen dat die groei vooral aan vruchtbaarheid gebonden is, maar dat er geen [succesvolle] missie is. Ik twijfel er niet aan dat het christendom veel sterker is als missie. […]
Zijn er in Groot-Brittannië veel moslims die zich tot het christendom bekeren?
Enerzijds zijn er echt veel. Dat gebeurt zonder enige ruchtbaarheid. Volgens de meeste scholen van de islam, moet een afvallige van de islam inderdaad geëxecuteerd worden, hoewel de imams van de belangrijkste moskeeën in Londen zeggen dat ze niet kunnen geëxecuteerd worden voor afvalligheid van de islam. Tegelijk kunnen we anderzijds niet zeggen dat het er weinig zijn, omdat er veel moslims hun geloof gewoon verlaten en ongelovig worden. De staat van ongeloof is bij iedereen een ziekte. Sommige moslims proberen het atheïsme en de afwezigheid van godsdienst voor te stellen als karaktertrekken van de christelijke beschaving, maar in de westerse wereld verliezen de moslims zélf hun geloof, nog meer dan de christenen. 
 (Bericht doorgemaild door Bert Genbrugge) 

Bartholomaios bepleit oecumenische dialoog

Hilversum (KerkNet/RKK) 22 februari 2010 – Onverschilligheid ten aanzien van de eenheid van de christenen is geen optie voor leerlingen van Christus. Dat schrijft de oecumenische patriarch Bartholomaios I in een encycliek naar aanleiding van de zondag van de orthodoxie, die gisteren gevierd werd.

Toenadering
De patriarch uit in zijn encycliek kritiek op diegenen die de toenadering tot de andere orthodoxe en christelijke Kerken verwerpen. “Waarheid is niet bang voor de dialoog, omdat de waarheid nooit door de dialoog bedreigd is. Wanneer allen hun meningsverschillen via dialoog oplossen, dan kunnen orthodoxe gelovigen niet volharden in onverdraagzaamheid en extremisme.” 

Verheugd
Olav Fykse Tveit, algemeen secretaris van de Wereldraad van Kerken, reageerde verheugd op het pleidooi van de oecumenische patriarch. Tveit: “Deze encycliek doet mij denken aan de encycliek van 1920, waarin de toenmalige oecumenische patriarch de oprichting voorstelde van een raad van Kerken. Dat gaf een belangrijke impuls aan de oprichting van de Wereldraad van Kerken.”

Orthodoxie
De zondag van de orthodoxie wordt ieder jaar op de eerste zondag van de (orthodoxe) vasten gehouden.

Geestelijk leider
De Grieks-orthodoxe Bartholomaios I is als patriarch van Constantinopel de geestelijk leider van de wereldwijde gemeenschap van oosters-orthodoxe Kerken. Onder de orthodoxe patriarchen geldt hij als primus inter pares , de ‘eerste onder zijns gelijken’

 

 

ZONDAG VAN DE ORTHODOXIE

1^e zondag van de Grote Vasten

H. Basiliosliturgie

 

Eerste lezing : Hebr.11,24-26,32 – 12,2

Door het geloof heeft Mozes zelf, toen hij groot geworden was, geweigerd om door te gaan voor een zoon van de dochter van de farao. Hij wilde liever mishandeld worden met het volk van God dan voor korte tijd profiteren van de zonde. Voor hem was de smaad van de Messias kostbaarder dan al de schatten van Egypte, want hij hield het oog gericht op de komende beloning

En wat moet ik nog meer noemen? De tijd ontbreekt me om te verhalen van Gideon, Barak, Simson en Jefta, van David en Samuël en de profeten.

Kijk naar Jezus, de leidsman en voltooier van ons geloof. Omwille* van de vreugde die voor Hem in het verschiet lag, heeft Hij een kruis op zich genomen en de schande niet geteld: nu zit Hij aan de rechterkant van Gods troon.

EVANGELIE : Joh 1,43-51

. Jezus roept Filippus en Natanaël
    De volgende dag, toen Hij besloten had om naar Galilea te gaan, ontmoette Hij Filippus. ‘Volg Mij’, zei Jezus tegen hem. Filippus was afkomstig uit Betsaïda, de stad waar ook Andreas en Petrus vandaan kwamen.Filippus ging Natanaël opzoeken en zei tegen hem: ‘Degene over wie Mozes in de Wet en ook de profeten hebben geschreven, die hebben we gevonden: Jezus, de zoon van Jozef, uit Nazaret.”Nazaret?’ zei Natanaël. ‘Kan daar iets goeds vandaan komen?’ Maar Filippus hield vol: ‘Kom mee en je zult het zien.’ Jezus zag dat Natanaël naar Hem toe kwam en zei over hem: ‘Daar heb je een echte Israëliet, in wie geen oneerlijkheid is.’ ‘Waar kent U mij van?’ vroeg Natanaël. Jezus gaf hem ten antwoord: ‘Nog voordat Filippus je kwam roepen, toen je onder de vijgenboom zat, had Ik je al gezien.’ ‘Rabbi,’ zei Natanaël, ‘U bent de Zoon van God, U bent de koning van Israël!’ Waarop Jezus zei: ‘Je gelooft dus omdat Ik zei dat Ik je gezien heb onder de vijgenboom? Je zult nog grotere dingen zien!’ En Hij voegde eraan toe: ‘Waarachtig, Ik verzeker jullie: je zult zien hoe de hemel  geopend is en Gods engelen opstijgen en neerdalen boven de Mensenzoon.’

 

 

Vasten en crisis in Griekenland

Wat hebben deze twee begrippen met elkaar gemeen?
Ze hebben allebei met Vasten te maken.
Vandaag is een feestdag in Griekenland. De carnavalsperiode is voorbij, en vandaag begint de Sarakostí, de 40daagse periode van vasten tot Pasen.
Over het algemeen houdt men zich in het Orthodoxe Griekenland nog streng aan de regels van de vasten, er wordt geen vlees gegeten, en zelfs McDonalds komt met een speciaal menu, een McSarakostí, om in deze tijd niet failliet te gaan.
En omdat het een zware tijd is die aanbreekt, beginnen we die dus met een feestdag, volgens goed grieks gebruik.
Men noemt het Katharí Dheftèra, schone maandag, omdat de ´zuivering´ van lichaam en geest begint.
Traditioneel wordt er vandaag gevliegerd. Overal buiten de stad staan vliegers aan een even traditioneel strakblauwe hemel.
Voor de mensen die gebonden zijn aan de stad is de Filopáppos heuvel vlak bij de Acropolis de plaats bij uitstek, met een prachtig uitzicht over de stad.
Er wordt daar ieder jaar een groot feest georganiseerd, met muziek, dansen, en tafels vol met traditionele ´schone maandag´ lekkernijen, zoals halvas, een speciaal voor vandaag soort brood, de lagana, dolmadákia en zeevoedsel.

Behalve het begin van de Vasten wordt vandaag ook het begin van het voorjaar gevierd. Dat is wat het vliegeren symboliseert, het trotseren van de harde wind die in deze tijd van het jaar nogal eens opsteekt.

Maar vandaag in Griekenland zijn het niet alleen lichaam en geest die de komende tijd een zware zuiveringsbeurt zullen ondergaan.
De toch al magere portemonee van de vliegerende Griek zal ook aan de Vasten moeten geloven.
En er is geen vlieger opgewassen tegen de op hande zijnde storm!

De lente van de vasten is aangebroken

het licht van het berouw.

Laten wij broeders,

ons zuiveren van alle smet

toezingend de Schenker van het Licht :

Glorie aan U, o Menslievende.

(Triodion I, Voorvasten, p.110, Apostisch toon 1)

 

 

VERGEVINGSZONDAG

Laatste zondag van de voorvasten

 

 

 

LEZINGEN :

 

Eerste lezing : Rom.13,11-14,5

Waakzaam zijn
    U weet trouwens hoe laat het is, u weet dat het uur om uit de slaap te ontwaken reeds is aangebroken. Nu is onze redding dichterbij dan toen wij tot het geloof kwamen. De nacht loopt ten einde, de dag breekt aan. Laten wij ons dus ontdoen van de werken van de duisternis en ons toerusten met de wapens van het licht. Laten wij ons behoorlijk gedragen, als op klaarlichte dag, en ons onthouden van zwelgpartijen en drinkgelagen, van ontucht en losbandigheid, van twist en nijd. Bekleed u met de Heer Jezus Christus, en vertroetel uw lichaam niet; er mogen geen begeerten worden opgewekt.

Verdraagzaam zijn
Aanvaard ieder die zwak is in het geloof, zonder zijn opvattingen te betwisten. De een is ervan overtuigd dat hij alles mag eten, terwijl een zwakke alleen maar plantaardig voedsel eet. Wie vlees eet, moet iemand die dat niet doet, niet minachten; en wie geen vlees eet, moet iemand die dat wel doet, niet veroordelen; God zelf heeft die ander immers als de zijne aanvaard. Wie ben jij, dat je jezelf een oordeel aanmatigt over de knecht van een ander? Of hij staat of valt, gaat alleen zijn heer aan. Hij zal trouwens staande blijven, want zijn heer is bij machte hem staande te houden. De een maakt onderscheid tussen de dagen, voor de ander zijn ze alle gelijk. Gun ieder zijn eigen overtuiging

 

EVANGELIE : Matth.6,14-21

Want als jullie de mensen hun overtredingen vergeven, zal je hemelse Vader ook jullie vergeven. Maar als jullie de mensen niet vergeven, zal je Vader jullie overtredingen ook niet vergeven.
     Wanneer je vast, zet dan geen somber gezicht zoals de schijnheiligen, want zij vertrekken hun gezicht om met hun vasten op te vallen bij de mensen. Ik verzeker jullie, ze hebben hun loon al. Maar als jij vast, zalf dan je hoofd en was je gezicht, opdat het bij de mensen niet opvalt dat je vast, maar wel bij je Vader, die in het verborgene is; en je Vader, die in het verborgene ziet, zal het je lonen.

Maak je geen zorgen!
     Verzamel geen schatten op aarde, waar mot of houtworm ze aantast, en waar dieven inbreken om ze te stelen. Maar verzamel schatten in de hemel, waar mot noch houtworm ze aantasten, en waar geen dieven inbreken om ze te stelen. Want waar je schat is, daar zal ook je hart zijn.

 °°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Daarna Agapen en Vespers als inzet van de Grote Vasten

°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°

Orthodox jongerenkoor “Ensemble Vocal Malinine” uit Parijs in concert te Brugge

Posted on februari 6, 2010 by orthodoxie

 

 

 

Brugge – Op zaterdag 6 februari 2010 heeft de Orthodoxe Parochie van Brugge het orthodox jongerenkoor “Ensemble Vocal Malinine” onthaald. Het ensemble bestaat uit een achttal jongeren uit Parijs. Het concert had plaats in de Sint-Jacobskerk te Brugge en werd ingericht door de orthodoxe parochie van de HH. Konstantijn en Helena te Brugge

Zowat 450 personen kwamen luisteren en meebidden, en genoten er van de prachtige hymnen gebracht door de wonderbaarlijke stemmen van deze jongeren.

Het “Ensemble Vocal Malinine” bracht een originele benadering van de orthodoxe liturgische muziek. Het vertolkt een hele reeks hymnen en gebeden in polyfonie (4-stemmig, sommige hymnen 5- of meerstemmig)
en wordt niet begeleid door muziekinstrumenten. Het ensemble bestaat uitsluitend uit orthodoxe jongeren uit de Parijse regio, nakomelingen van Russische vluchtelingen na de Revolutie van 1917.

Het ensemble staat onder leiding van Mathieu Malinine. De overige zangers zijn: Tatiana Sollogoub en Anastasia Becchio (sopraan); Lucile Smirnov en Isabelle Kourdukoff (alto), Mathieu Malinine en Alexis Guyot (tenor); en Cyrille Sollogoub en M arc Sollogoub (bas). Het koor zong er hoofdzakelijk in het Kerkslavisch en het Frans.

 

Matthieu Malinne

Bisschop Athenagoras van Sinope hield er in naam van de parochie het welkomswoord en gaf er deskundige uitleg over de liturgische muziek in de Orthodoxe Kerk.

 Bisschop Athenagoras

Hij verwelkomde er ook enkele personaliteiten waaronder dhr. Paul Breyne, Gouverneur van de Provincie West-Vlaanderen; dhr. Bernard De Cuyper, Schepen van de Stad Brugge en tevens ook lid van de Provincieraad; dhr. Albert Raes, ere-consul van Marokko en gewezen Hoofd van de Dienst Staatsveiligheid; Kanunnik en Professor Adelbert Denaux, voorzitter van de vzw Oecumene Brugge; alsook E.H. Jan Tilleman, Pastoor van de Sint-Salvatorkathedraal te Brugge.

Het ensemble begon zijn concert met hymnen uit de Vespers en de Metten, en vervolgens uit de Goddelijke Liturgie. Vader Bernard Peckstadt zong er de Vredesektenie, beantwoord door het koor met ‘Gospodi pomilui’ of ‘Heer ontferm U’.

Het tweede deel bestond eerst en vooral uit hymnen van het Feest van Kerstmis, de Geboorte van onze Heer Jezus Christus, gevolgd van hymnen uit de Grote Vasten, waaronder de prachtige hymne ‘De Edele Jozef’. Daarna volgden vreugdevolle gezangen van Pasen, met o.a. de aankondiging van de Opstanding van Christus, “Dat God verrijze…”dat tevens voorgezongen werd door Vader Bernard en beantwoord werd met het Paastroparion dat er gezongen werd in verschillende talen.

Als bis-nummers zong het ensemble het wondermooie Groot Prokimen dat op Pasen en Pinksteren gezongen wordt tijdens de Tweede Vespers, nl. “Welke God is groot als onze God”; alsook het Onze Vader naar Kedrov.

Dat het een succes was daar kunnen al diegenen die er waren van getuigen. Het was echt de hemel op aarde! Wij ontvingen heel veel positieve commentaren en velen vroegen ons: “hopelijk tot volgend jaar bij een nieuw concert”. Ook de koorleden drukten hun groot genoegen uit van hun weekendje in hartje Vlaanderen en vooral van de geestelijke en vriendschappelijke band tussen hen en onze Parochie. Want inderdaad heeft het ensemble de volgende dag de Pontificale Goddelijke Liturgie opgeluisterd, Liturgie die voorgegaan werd door Bisschop Athenagoras van Sinope in concelebratie met Vader Bernard Peckstadt.

We hopen weldra één of twee CD’s van het concert en de Goddelijke Liturgie te kunnen aanbieden, alsook een DVD. Wie interesse heeft in deze opnamen kan nu reeds zijn naam opgeven bij Vader Bernard, rector van de orthodoxe parochie van Brugge.

Tenslotte dank aan allen voor het welslagen van dit initiatief.

 

Christen nog steeds vreemde in Turkije

De Raad van Europa heeft deze week stevige kritiek geleverd op de behandeling van religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

De Raad van Europa is een organisatie die de mensenrechten in Europa in de gaten houdt en waarvan parlementariërs van 47 Europese landen, waaronder Turkije, lid zijn. Deze week bespraken zij in Straatsburg een rapport over religieuze minderheden in Turkije en Griekenland.

Daaruit blijkt dat zowel christenen en joden in Turkije als moslims in de noordelijke provincie Thracië in Griekenland, nog steeds als vreemdelingen worden beschouwd. Dit ondanks dat deze groepen daar al meer dan 1000 jaar leven, de joden in Turkije zelfs meer dan 2000 jaar. Dat deze bevolkingsgroepen in de praktijk minder rechten hebben dan andere burgers, is volgens de Raad van Europa onacceptabel.

Pieter Omtzigt (CDA) was woordvoerder namens de tweehonderd christendemocraten van de Europese Volkspartij in de Raad. Hij benadrukte in Straatsburg dat Turkije en Griekenland de rechten van alle minderheden moeten erkennen en beschermen. Hij vroeg speciale aandacht voor de positie van de Syrisch-Orthodoxe Kerk in Turkije.

De Turkse staat dreigt de landerijen van het Mor Gabriëlklooster van deze gemeenschap te onteigenen. Verder is voor deze godsdienstige minderheid onderwijs in het Aramees verboden, de liturgische taal van hun geloofsgemeenschap “én de taal die Jezus zelf sprak”, aldus Omtzigt.

De Raad nam een resolutie aan waarin Turkije wordt opgeroepen te stoppen met het voeren van rechtszaken tegen het klooster, en de minderheden te erkennen. In het Europees Parlement in Brussel heeft VVD-Europarlementariër Hans van Baalen deze week aangegeven dat Turkije wat hem betreft nu geen lidmaatschap van de EU verdient.

Bron: ND

 

Patriarch Bartholomeüs

 

Intronisatie Servische patriarch ook in Kosovo

Irinej, de nieuwe patriarch van de Servisch-Orthodoxe Kerk, heeft vandaag aangekondigd dat zijn ceremoniële installatie in het klooster van Peć in Kosovo op 25 april plaats vindt. Zo berichtte Radio B92 vandaag.

Patriarchaat van Peć
Het nieuwe hoofd van de Servisch-Orthodoxe Kerk werd op zaterdag 23 januari, een dag na zijn verkiezing, in de kathedraal van Sint Sava in Belgrado geïnstalleerd. Deze plechtigheid krijgt een ceremonieel vervolg in Peć. De Servische patriarch draagt naast de titel van metropoliet van Belgrado en Karlovci ook die van aartsbisschop van Peć. In de middeleeuwen was het klooster van Peć de hoofdzetel van de Servische autocephale kerk, die daarom ook wel het patriarchaat van Peć werd genoemd.

Kosovo
De installatie van de patriarch in Peć markeert tevens de opening van de synode van de Servisch-Orthodoxe Kerk, die in Belgrado een vervolg zal krijgen. De nieuwe patriarch hoopt hiermee de aandacht van zijn buitenlandse gasten op Kosovo te vestigen, dat zich volgens hem in de zwaarste periode van zijn geschiedenis bevindt. “Serviërs die in Kosovo zijn gebleven, hebben meer pijn, lijden en verwoesting moeten verduren dan ooit tevoren”, aldus patriarch Irinej, die eraan toevoegde dat het “een tragedie is dat de grootmachten zich ervan bewust zijn, maar net doen alsof ze het niet zien”. 

Montenegro
Na NAVO-bombardementen in 1999 verloor Servië de zeggenschap over de provincie Kosovo. De Albaans-Kosovaarse moslimmeerderheid verklaarde zich in 2008 onafhankelijk van Servië. Kerkelijke jurisdictie gaat echter voorbij de nieuwe, nog niet door Servië erkende landsgrenzen. Servische kerkleiders spelen een vorname rol in het publieke leven van het voormalige Joegoslavië. De officiële scheiding tussen Servië en Montenegro in 2006 noemde de patriarch “zinloos en onredelijk”, omdat Serviërs en Montenegrijnen volgens hem één volk met gemeenschappelijke wortels zijn.

Paus welkom in Niš
Patriarch Irinej sprak verder de wens uit dat de paus Niš zou bezoeken. Dit is Irinejs oude bisschopsstad en was als Naissus de geboortestad van keizer Constantijn die in 313 het Edict van Milaan uitvaardigde. De 1700e verjaardag daarvan in 2013 zou een mooie datum zijn. “Het is aan de Rooms-Katholieke Kerk of paus Benedictus XVI Niš bezoekt, maar dat zou door de Servisch-Orthodoxe Kerk worden verwelkomd”, aldus de patriarch.

Kloosterlijke traditie
De installatie van de patriarch in het klooster van Peć verwijst niet alleen naar de oorsprong van de Servische Kerk, maar ook naar een belangrijk aspect van de traditie van het oosterse christendom. In de oosters-orthodoxe kerken mag een bisschop niet gehuwd zijn, terwijl een parochiepriester (pope) juist wel gehuwd moet zijn. Daarom worden de bisschoppen gerekruteerd uit de monnikenstand. Dit zorgt voor een permanente voeding van het oosters-orthodoxe episcopaat met monastieke spiritualiteit. Zo is ook de patriarch van Moskou qualitate qua abt van meerdere kloosters in de omgeving van de Russische hoofdstad. Het feitelijke kloosterbestuur wordt door anderen uitgevoerd.

Bron : RKK

Zondag van de Tollenaar en de Farizeeër – Begin van de voorvasten(24 januari)

Gedachtenis van de heilige Xenia, Diakones uit Rome, en de heilige Babylas uit Antiochië met zijn leerlingen Timtheos en Agapios

 

LEZINGEN :

Eerste lezing : 2 Tim.3,10-15 :

U echter bent mij trouw gevolgd in mijn leer, mijn manier van leven en mijn streven, in mijn geloof, geduld, liefde en volharding, in de vervolgingen en in het lijden dat mij getroffen heeft in Antiochië, Ikonium en Lystra. Wat heb ik al niet moeten verduren! Maar de Heer heeft mij uit al die vervolgingen gered. Trouwens, allen die in Christus Jezus vroom willen leven, zullen vervolgd worden,terwijl booswichten en zwendelaars van kwaad tot erger vervallen: het zijn bedriegers die bedrogen worden. Houd u dus aan de leer die u gelovig hebt aanvaard. U weet wie u onderricht hebben. Van kindsbeen af kent u de heilige geschriften waaruit u de wijsheid kunt putten die u brengt tot de redding, door het geloof in Christus Jezus.

EVANGELIELEZING : Lucas 18,10-14 :

Twee mensen gingen naar de tempel om te bidden, de een was een farizeeën, de ander een tollenaar. De farizeeër ging daar staan en sprak in zijn gebed over zichzelf: “God, ik dank U dat ik niet ben zoals de andere mensen, hebzuchtig, onrechtvaardig en overspelig, of zoals die tollenaar daar! Ik vast tweemaal per week en geef een tiende weg van al mijn inkomsten.De tollenaar daarentegen, die op een afstand bleef staan, durfde zelfs zijn ogen niet naar de hemel op te slaan. Hij sloeg zich vol berouw op de borst en zei: “O God, genade voor een arme zondaar!” Ik verzeker jullie dat deze man gerechtvaardigd naar huis ging, en de ander niet. Want ieder die zich verheft zal vernederd worden, maar wie zich vernedert zal verheven worden.’

.

Het Handvest van Sint Katherine

In het hart van de Sinai woestijn ligt het Klooster van Sint Katherine. In het jaar 628 ging een delegatie van het klooster naar de profeet Mohammed en vroeg hem om bescherming. Als reactie stelde hij een handvest op dat hun rechten garandeerde en dat een lichtend voorbeeld voor moslims en christenen mag zijn hoe verschillende religies vreedzaam kunnen samenleven.

 

 

De heilige Sinai

Het Klooster van Sint Katherine is het oudste, doorlopend bewoonde klooster ter wereld. Het ligt aan de voet van de berg Sinai, een gebied dat heilig is voor elk van de drie monotheïstische religies: jodendom, christendom en islam. Het klooster werd gebouwd op de plek waar Mozes sprak met God in het wonder van de Brandende Braamstruik en waar hij de berg Sinai beklom om de Tien Geboden te ontvangen. Het is een plek die veel door toeristen worden bezocht, die er bij nacht en ontij opstaan om de berg te beklimmen zodat zij op de top de zonsopgang kunnen aanschouwen. In het Sinai-gebergte bevinden zich meer dan tweehonderd religieuze christelijke plekken, kloosters en kerken, Byzantijnse overblijfselen.

 

Sint Katherine

Het klooster en het stadje ontlenen hun naam aan St. Katherine, Sant Katrin in het Arabisch, Αγίας Αικατερίνης in Griekse manuscripten. Katherine was de dochter van Costus, de heidense goeverneur van Alexandrië. Ze vertelde haar ouders dat ze alleen wilde trouwen met iemand die haar overtrof in schoonheid, intelligentie, rijkdom en sociale status. Binnen de Latijnse kerk en andere oosterse kerken wordt dat gezien als voorafschaduwing van haar latere ontdekking van Christus. ‘His beauty was more radiant than the shining of the sun, His wisdom governed all creation, His riches were spread throughout all the world.’

Op haar achttiende stelde zij zichzelf voor aan keizer Maximinus, die de christenen fel vervolgde. Ze kapittelde hem om zijn wreedheid en probeerde hem duidelijk te maken hoe onrechtvaardig het was om valse goden te aanbieden. De keizer was verbaasd door haar durf, maar deelde haar mening niet. Hij hield haar in zijn paleis gevangen en gaf zijn geleerden opdracht om Katherine te overtuigen, zodat ze zich zou bekeren. Ze kwam echter als overwinnaar uit het debat. Een aantal van haar tegenstanders werden door haar eruditie verslagen, ze bekeerden zich tot het christendom en werden ter plekke om het leven gebracht. De keizer was furieus dat hij getart werd, liet haar geselen en zette haar daarna gevangen. De keizerin wilde echter graag met haar kennismaken en ging met het hoofd van de troepen naar de kerker . Beiden lieten zich overtuigen en werden gedoopt. Katherine verzaakte haar geloof niet, maar bekeerde zelfs degenen die haar in de gevangenis opzochten. De keizer veroordeelde haar daarom tot de dood op het rad, waarop scherpe ijzeren punten waren gemonteerd, een bekend martelwerktuig in die tijd. Dat mislukte echter, want toen Katherine het rad aanraakte, werd ze getroffen door de bliksem en het rad brak. Daarop wilde de keizer haar laten verbranden, maar het vuur waaide uiteen en verbrandde de beulen. Uiteindelijk liet hij haar onthoofden. Uit haar halswond stroomde melk die de stad van de pest bevrijdde. Engelen brachten haar lichaam naar de berg Sinai.

Katherine wordt sindsdien St. Katherine van Alexandrië of St. Katherine van het Rad genoemd. Ze wordt meestal afgebeeld met haar attribuut: het rad. Naar verluidt zou Katherine aan het begin van de vijftiende eeuw tot Jeanne d’Arc gesproken hebben. Katherine is een van de Zeven Primaire Helpers die in de eerste Romeinse Canon genoemd worden. En ze is een van de Veertien Heilige Helpers, die helpen bij allerlei ziekten en aandoeningen. Haar naamdag is 25 november.

Het klooster van Sint Katherine

In de zesde eeuw liet de Byzantijnse keizer Justinianus ter ere van Sint Katherine het versterkte klooster bouwen aan de voet van de Sinai. Halverwege de zesde eeuw werd er ook een kerk gebouwd. Al veel eerder, in het jaar 330, liet keizerin Helena een kerk bouwen op de plaats van het Brandende Braambos. Het Byzantijns Orthodoxe monasticisme heeft zelfs nog oudere wortels. Het Klooster van Sint Katherine bestaat na al die eeuwen nog steeds. Het is een schatkamer van vroegchristelijke kunst en architectuur. De collectie geïllustreerde manuscripten van het klooster wordt slechts geëvenaard door die van het Vaticaan. Het klooster staat op de Werelderfgoedlijst.

Door de eeuwen heen genoot het klooster bescherming van de machthebbers: de profeet Mohammed, Arabische en Turkse leiders, Napoleon. Binnen de muren van de kloostergemeenschap bevindt zich ook een Fatimidische moskee, die is gebouwd naast de orthodoxe kerk. Moskee en kerk staan zusterlijk naast elkaar, als stille getuige hoe de verschillende religies samen kunnen leven en het klooster de bescherming had van de Egyptische kaliefs.

 

Het Handvest van de profeet

In het jaar 628 ging een delegatie van het Klooster van Sint Katherine op bezoek bij de profeet Mohammed. Ze vroegen hem om bescherming. De profeet gaf gehoor aan hun verzoek en stelde een Handvest op dat volgens de profeet tot het einde der tijden van kracht is.

Het Handvest beschermt de vrijheid van religie, de vrijheid om te werken, de veiligheid van de christen en zijn recht op bezit. Het heeft ervoor gezorgd dat de christenen van Sint Katherine al veertienhonderd jaar onder bescherming van de moslims leven.

 

   

 

‘This is a message fr om Muhammad ibn Abdullah, as a covenant to those who adopt Christianity, near and far, we are with them. Verily I, the servants, the helpers, and my followers defend them, because Christians are my citizens; and by Allah! I hold out against anything that displeases them. No compulsion is to be on them. Neither are their judges to be removed from their jobs nor their monks from their monasteries. No one is to destroy a house of their religion, to damage it, or to carry anything from it to the Muslims’ houses. Should anyone take any of these, he would spoil God’s covenant and disobey His Prophet. Verily, they are my allies and have my secure charter against all that they hate. No one is to force them to travel or to oblige them to fight. The Muslims are to fight for them. If a female Christian is married to a Muslim, it is not to take place without her approval. She is not to be prevented from visiting her church to pray. Their churches are to be respected. They are neither to be prevented from repairing them nor the sacredness of their covenants. No one of the nation (Muslims) is to disobey the covenant till the Last Day (end of the world).”   English translation from ‘Muslim History: 570- 1950 C.E.’ by Dr. A. Zahoor and Dr. Z. Haq, ZMD Corporation. P.O. Box 8231 – Gaithersburg, MD 20898-8231 – Copyright Akram Zahoor 2000. P. 167.

Betekenis van het Handvest

Van groot belang zijn de eerste en laatste zin van het Handvest, omdat die de belofte een eeuwig en universeel karakter geven. Mohammed bevestigt ermee dat de moslims met de christenen zijn ‘near and far’, waarmee hij elke toekomstige poging de belofte in te perken tot Sint Katherine afwijst. Hij draagt de moslims tevens op de belofte te respecteren tot de Dag des Oordeels. De belofte kan dus niet herroepen worden en de rechten zijn als gevolg daarvan onvervreemdbaar. Mohammed verklaart hier dat de christenen, ieder van hen, zijn bondgenoten zijn en hij stelt slechte behandeling van christenen gelijk aan het schenden van het verbond met God.

Wat opvalt is dat aan die bescherming geen enkele conditie is verbonden. Dat ze christenen zijn, is genoeg. Hij vraagt hen niet om hun geloof te veranderen, hij vraagt hen evenmin om geld te betalen en ze hebben geen enkele verplichting in ruil voor zijn bescherming. Een Handvest zonder plichten dus.

Het is een Handvest dat ook nu nog een grote betekenis heeft. Of in ieder geval zou moeten hebben. Velen van ons, zowel in het westen als in islamitische landen, focussen op dat wat ons verdeelt en op de onderwerpen waarover conflicten zijn. Dit Handvest echter bouwt een brug. Het vraagt moslims om uit te rijzen boven intolerantie en het kweekt goodwill bij christenen die wellicht anders angst voor de islam of moslims zouden ontwikkelen. Het vraagt mensen om te streven naar het goede, om religieuze tolerantie te tonen en uit te gaan van inclusiviteit.

 Het is een mooi handvest. Het laat aan moslims zien hoe de profeet dacht over de bescherming van christenen, het vraagt hen om navolging hiervan. En aan christenen laat het zien dat de islam niet het inherent onverdraagzame karakter hoeft te hebben dat we er vaak aan toeschrijven. Voor mij laat het handvest zien hoe je vreedzaam kunt samenleven met respect voor elkaar.

 Bronnen:

Prophet Muhammad’s Promise to Christians, Dr. Muqtedar Khan, Middle East Online,

28 december 2009

.