123

Gematigde patriarch voedt Servische hoop op toetreding tot EU

http://s7.addthis.com/js/152/addthis_widget.js

De verkiezing van de gematigde Irinej Gavrilovic als patriarch van de invloedrijke Servisch-Orthodoxe Kerk voedt de hoop dat Servië tot de EU toetreedt en de bloedige Balkanoorlogen achter zich laat.

De verkiezing van de tachtigjarige Irinej Gavrilovic door de bisschoppen van de Servisch-Orthodoxe Kerk wordt als “zeer belangrijk” bestempeld door religieus analist Mirko Djordjevic. “Hij is een van die mensen in wiens biografie je niet één extremistische uitlating kan vinden.”

Irinej Gavrilovic, die bisschop van het Zuid-Servische Nis was, volgt patriarch Pavle op, die in november op 95-jarige leeftijd overleed. Gavrilovic’ verkiezing maakte een einde aan een strijd tussen hardliners en hervormingsgezinden in de kerk.

De macht van de Servisch-Orthodoxe Kerk is de laatste twintig jaar enorm toegenomen. Ze heeft het verloop van de Balkanoorlogen van de jaren negentig en de opkomst van het Servische nationalisme na de val van het communisme sterk beïnvloed. Volgens de kerk waren de oorlogen in Bosnië en Kroatië gerechtvaardigd als “verdediging van de Serviërs” die daar woonden en werden geen oorlogsmisdaden gepleegd door de Serviërs.

Intolerantie

Zulke wijdverspreide standpunten hebben het moeilijker gemaakt voor Serviërs die er anders over dachten. De 7,5 miljoen Serviërs hebben de oorlogen die meer dan honderdduizend slachtoffers hebben geëist nog niet verwerkt. Aan verzoening met de buurlanden durft men nauwelijks te denken.

“Het zijn nog steeds harde tijden, maar de nieuwe patriarch, die bekend staat om zijn gematigdheid, tolerantie, verantwoordelijkheid en betrokkenheid bij de mensen, zou de kerk en zijn gelovigen langs een nieuwe weg moeten leiden”, zegt Zivica Tucic, een andere religieus analist. “Moderne thema’s zoals werkloosheid, economisch herstel en armoede staan op dezelfde hoogte als traditionele religieuze thema’s; dat zijn echte uitdagingen voor de Servisch-Orthodoxe Kerk.”

De nieuwe patriarch zei op een persconferentie vorige week dat “sociale thema’s belangrijk zijn.” Het was de allereerste keer dat een hoofd van de Servisch-Orthodoxe Kerk een persconferentie gaf. Het verraste zowel de media als de bevolking.

RP (IPS)
Foto : Patriarch Irinej

.

 

Hypo-diakenwijding Johan en diakenwijding Josef in Deventer

Op zaterdag 17 april 2010 vond in de parochie van de HH. Eersttronende Petrus en Paulus de lezer- en hypodiakewijding van de dienaar Gods Johan en de diakenwijding van de dienaar Gods plaats.

Aartsbisschop Gabriël van Komana arriveerde rond 10.00 uur in de Kerk. De openeningsgebeden werden gedaan. Daarna werd de aartsbisschop in de liturgische gewaden gehuld.

 

Voordat de Pontificale Liturgie begon werd eerst de Dienaar Gods Johan tot Lezer gewijd door de Aartsbisschop:  “Mijn Zoon. Het ambt van Lezer is de eerste schrede tot het Priesterschap. Ge behoort dus dagelijks de Goddelijke Schrift te lezen, op zulk een wijze, dat zij die u horen en zien, daardoor gesticht worden; en gij uw uitverkiezing niet te schande maakt. Immers, door matigheid, heiligheid en gerechtigheid verkrijgt ge de genade van de menslievende God, en toont ge u waardig aan Zijn Dienst.”

Vervolgens wordt de Lezer Johan tot Hypo-diaken gewijd, en krijgt hij de gewaden aan van een Hypo-diaken.

De Pontificale Liturgie begint: verschillende Litanieën, Antifonen, de Lezingen, preek, Geloofsbelijdenis, Eucharistisch Gebed.

Na de Epiclese wordt de hypo-diaken Josef door de pasgewijde hypo-diaken Johan tot voor de Koninklijke Deuren geleid.

 

 

De Diakens in het Altaar leidden de wijdeling het Altaar binnen.

De wijdeling knielt voor de Aartsbisschop, kust de pallista en de hand. Vervolgens wordt hij rond Altaar geleid, waarbij hij de 4 hoeken van het Altaar kust. Dit geschiedt driemaal. Nadien knielt de wijdeling bij de rechterhoek. De Aartsbisschop bidt nu de wijdingsgebeden:

Heer onze God, in Uw voorzienigheid zendt Gij Uw heilige Geest over hen, die Uw ondoorgrondelijke kracht heeft aangewezen om U te dienen en Uw alreine Mysteriën te verrichten. Gij zelf Heer, bewaar in alle zuiverheid deze hypo-diaken, die Gij door mij wilt wijden tot de dienstbaarheid van het diakonaat, opdat hij het geloofsmysterie met een rein geweten moge bewaren. Schenk hem de genade die het deel was van Uw Protomartelaar Stefanos, dien Gij als eerste tot het werk van Uw Diakonaat geroepen hebt. Maak hem waardig om dit door Uw genade geschonken ambt volgens Uw welgevallen te vervullen. Doe hem een goede plaats verwerven door een goede dienstbaarheid. Schenk aan Uw Diaken de volkomenheid. Want aan U is het Koninkrijk, de kracht en de heerlijkheid: Vader, Zoon en Heilige Geest: nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen.

God onze Verlosser, Uw onvergankelijke stem heeft door middel van de Apostelen het Diakonaat ingesteld, en de Protomartelaar Stefanos als eerste geroepen om het Dienstwerk van een Diaken te doen. In Uw heilig Evangelie staat ook geschreven: “Wie onder u de eerste wil zijn, moet aller diaken wezen”. Meester van het heelal, vervul ook Uw dienaar hier, die Gij tot het diakonaat geroepen hebt, met alle geloof, liefde, kracht en heiligheid; door de instorting van Uw heilige en levendmakende Geest. Want niet de oplegging van mijn handen, maar Uw rijke barmhartigheid is het, die de genade schenkt aan hen die U waardig zijn. Geef dan ook dat Uw dienaar hier vrij moge worden van elke zonde, zodat hij op de vreeswekkende dag van Uw Gericht onberispelijk voor U mag staan, om het onvergankelijk loon van Uw beloften te ontvangen. Wamt Gij zijt onze God, en tot U zenden wij onze lof: Vader, Zoon en Heilige Geest; nu en altijd en in de eeuwen der eeuwen.

De nieuwe diaken krijgt de Orarion over zijn linkerschouder gelegd, waarbij de bisschop roept: AXIOS? Dit betekent: waardig? De clerus en de gehele kerk antwoordden met: AXIOS, AXIOS, AXIOS. Op dezelfde wijze geschiedde het met de epimankia en de rhipidion.

Na de Communie zei de pasgewijde diaken Josef onder begeleiding van een ervaren diaken de Slotlitanie:

 

OPENING VAN DE EERSTE ORTHODOXE KERK IN CUBA

 

 

MIRON (Chodadowski) : Pools Orthodox Aartsbisschop onder de slachtoffers van de vliegtuigramp in Rusland

 

Aartsbisschop MIRON

Hij werd geboren in 1957 te Bialystock als Miroslav Chodadowski. Hij werd mommik in 1978, hiëromonnik in 1979. In 1989 werd hij bisschop gewijd en in 2008 is hij verheven tot de rang van Aartsbisschop.

Mgr. Miron was bisschop van het Poolse leger.

 

Overwegingen over de catechese

De kinderen sensibiliseren voor het gebed

 

Wat onderscheidt de catechese van de veelheid van activiteiten die aan kinderen worden voorgesteld ? Tussen de school die natuurlijk een essentiële rol speelt in het gebruik van de tijd van het kind, en de zogenaamde buitenschoolse activiteiten (sport, muziek, dans, schilderen enz…). Welke plaats moeten we toekennen aan de catechese, welke tijd er voor uittrekken en waarom ?

Een eerste element van antwoord zal zijn, te bevestigen dat de catechese ons spreekt over God, en het is essentieel dat God een prioritaire plaats inneemt in de hiërarchie van onze activiteiten, ook voor onze kinderen. Het eenvoudige feit dat de catechese een tijd is die toegewijd is aan God,  zou moeten volstaan opdat wij hen gans onze aandacht en onze ernst verlenen. Het is uiterst belangrijk om voor de kinderen een persoonlijke en volledige tijd te reserveren die toegewijd is aan de Heer, om hen te doen begrijpen dat de Schepper van de wereld en de Vader van allen hen roept tot een persoonlijke relatie, die respect en concentratie noodzakelijk maakt.

Een dergelijk antwoord houdt natuurlijk een zeker risico in , namelijk, dat men de catechese scheidt van het hart  van het leven van elke dag, dat men een scheiding zou scheppen tussen de tijd voor God en de rest van het bestaan, en zo het gevaar te lopen om de activiteiten die niet verbonden zijn met het geloof zou geringschatten. Indien wij zouden  bevestigen dat “het slagen in de klas op de tweede plaats komt met betrekking tot een goede kennis van de Bijbel”, of dat voor een jongen die gepassioneerd is door voetbal “de sport zelf minder belangrijk is dan het cafébezoek …”. Dit kan voor het kind overkomen als  onbegrijpelijk.

De band tussen catechese en doopsel

Een andere sleutel voor een oplossing zou voortkomen uit een visie die zich niet baseert op een tegenstelling tussen God en de rest van ons leven ( van het type sacraal/profaan), maar die daarentegen uitgaat van de eenheid tussen momenten die aan God gewijd zijn en het dagelijks leven. Zo zou men Christus kunnen beschouwen als het enige centrum van vele concentrische cirkels die bestaan uit zovele bezigheden in het leven van elke dag en die hun betekenis en hun waarde alleen hebben dank zij het enige centrum. Nodigt Christus ons niet uit om ons huis op de rots te bouwen ? “De regen is gevallen, de stortvloed is gekomen, de winden hebben  gewaaid en zijn tekeer gegaan tegen dit huis, maar het huis is niet ingestort, want het was gebouwd op de rots” (Matth.7,25). In dit perspectief betekent belang te hebben in de catechese tegemoetkomen aan de opbouw van deze rots, fundament en spil van het leven van de kinderen.

De band tussen catechese en doopsel kan in dit verband verklarend werken. Voor de eerste Christenen richtte de catechese zich essentieel tot de volwassenen en had een bevoorrechte plaats in de voorbereiding op de doop, een daad door dewelke het leven van de christenen werd getransformeerd om zich totaal aan Christus toe te wijden. Vandaag geven de meeste christenen vanaf hun jeugdige leeftijd zich in de handen van God, opdat zij zo vroeg mogelijk zouden kunnen deelnemen aan het leven van de verrezen Christus.

Zijn toebehoren tot de kerk  vrij en progressief verankeren

Vanaf dat moment zal de catechese de keuze van de ouders bevestigen om hun kind te laten dopen. Evenals de deelname aan de sacramenten en het leven van de Kerk. Zij actualiseert de gave van het doopsel, zij legt de basis voor een persoonlijke  toetreding, gerijpt en volwassen, door aan de kinderen alle middelen te verschaffen om de keuze van de ouders te aanvaarden. Het kind kan zo zijn toebehoren tot de christelijke familie vrij en progressief verankeren volgens meerdere hoofdlijnen :

*in een maatschappij waar de notie van God meer en meer afwezig is, zal het kind doorheen de geschiedenis en het leven van de heiligen leren, dat God zich openbaart aan de mensen en deelheeft aan het leven van zijn volk, om tenslotte mens te worden als zij;

*dat het gebed en het gaan naar de Kerk de zondag vlug een verplichting kan worden of een familiale gewoonte. Het kind wordt er zich van bewust dat de radicaliteit van het Evangelie zich vooral richt op het hart van de mens waarop men vrij is te antwoorden of niet te antwoorden op de liefdesrelatie waartoe God ons uitnodigt;

* Het toebehoren aan de christelijke familie uit zich door het doopsel. De sacramenten en de riten zijn niet gebaseerd op magische of automatische daden : tijdens de catechese doet het kind mee aan de gezangen en aan de liturgische daden, wat hem toestaat om zijn reden van zijn te verdiepen alsook om de betekenis van de Traditie van de Kerk te leren kennen;

*In een dagelijkse omgeving waar de wet van de sterkste lijkt de bovenhand te hebben, sensibiliseert het kind zich progressief aan een evangelische rechtvaardigheid, waar het misprijzen en de wraak zijn vervangen door de noties van liefde en respect voor de persoon;

*Tegenover de moeilijkheid om zijn geloof te bevestigen en te beleven, leert het kind om met zijn vrienden te bouwen aan een broederlijke gemeenschap van gelovigen, verenigt door de vreugde van het spel en van het ‘samen-leven’, open voor de noden van zijn naaste en de meest kwetsbaren.

Om te resumeren : om te antwoorden op onze beginvraag, het inschrijven van het kind in de catechese, is hem vanaf vandaag de kans geven, en dit vanaf de leeftijd van vier, zes, acht of twaalf jaar, zonder te wachten tot hij achttien jaar is,  om de ervaring op te doen van de vreugde van het Koninkrijk Gods. Zoals Dostoïevsky het zei aan een kind in de Gebroeders Karamazov, ” het paradijs begint vanaf vandaag op deze aarde, het ongeluk is dat de mensen het niet weten”

De betrokkenheid van de ouders is noodzakelijk

Nochtans, opdat het kind  het getuigenis dat hij ontvangen heeft tijdens de catechese zou kunnen assimileren en vruchten doen dragen, opdat alle schoolse en buitenschoolse activiteiten van het kind zouden doordrongen worden door de vreugde van het Evangelie dat hen zo goed mogelijk is overgeleverd, en opdat het kind zijn leven zou kunnen oriënteren in het perspectief van het Koninkrijk, weloverwogen, met alle kaarten in de hand, volstaat het werk van de catecheses niet ! De betrokkenheid van de ouders is noodzakelijk, en dit onder verschillende vormen :

*Aan het kind tonen dat de tijd van de catechese een belangrijke plaats inneemt in de loop van het dagelijkse leven (door bijvoorbeeld altijd stipt te zijn bij de catecheses);

* Herzien, vervolledigen en verdiepen samen met het kind van het onderricht dat het heeft ontvangen (door bijvoorbeeld boeken te lenen uit de kerkelijke bibliotheek die bestemd zijn voor kinderen en ze samen met hen te lezen);

*Het kind inwijden in een leven van persoonlijk en gemeenschappelijk gebed (in het gezin
…). Zich inspannen om het leven van Christus voor zichzelf na te volgen (misschien is dit het moeilijkste, maar het meest belangrijke !)

Het is op deze manier dat wij wellicht zouden kunnen, in de loop zelf van het dagelijkse leven, door een activiteit die zo eenvoudig en veeleisend is als de catechese, deze  bescheiden graankorrel  te zaaien in het hart van de kinderen, die geroepen zijn om te groeien met Gods hulp. Het is immers “de vreugde van de Vader die ons veel vruchten zal geven…”(Joh 15,8)

Jean Jacques Laham

Uit het Frans vertaald door Kris Biesbroeck

 

 

.

H. Augustinus (354-430), bisschop van Hippo (Noord Afrika) en Kerkleraar
Overwegingen over het Evangelie van Johannes, nr 2

“Toen de hoofdman, die tegenover Hem stond, zag, dat Hij zó de geest gegeven had, zei hij: Waarlijk, deze mens was een Zoon van God” (Mc 15,39)

      “In den beginne was het Woord, en het Woord was bij God.” (Joh 1,1) Hij is gelijk aan zichzelf; wat Hij is, is Hij altijd; Hij kan niet veranderen, Hij is het zijn. Dat is de naam die Hij aan Mozes bekend maakte: “Ik ben die Ik ben” en “Aldus zult u zeggen: Ik ben heeft mij tot u gezonden” (Ex 3,14)… Wie kan dit begrijpen? Of wie kan tot Hem komen – gesteld dat hij alle krachten van zijn geest stuurt om ten goede of ten kwade Degene die is, te bereiken? Ik zou hem vergelijken met een banneling die van ver zijn vaderland ziet: de zee scheidt hem ervan; hij ziet waar hij heen moet, maar heeft niet het middel om er heen te gaan. Zo willen wij ook bij onze eindhaven aankomen, want Hij alleen is altijd dezelfde, maar de oceaan van deze wereld snijdt onze weg af…

      Om ons een middel te geven om er heen te gaan, is Degene die ons roept van daarginds gekomen; Hij heeft hout gekozen om ons de zee over te laten steken: ja, niemand kan de oceaan van deze wereld oversteken behalve gedragen door het kruis van Christus. Zelfs een blinde kan dit kruis vastpakken; als je niet goed ziet waar je heen gaat, laat dan niet los: zijzelf zal je er brengen. Dat is, mijn broeders en zusters, wat ik u op het hart zou willen drukken: als u wilt leven in de geest van toewijding, in de christelijke geest, hecht u dan aan Christus zoals Hij zich voor ons heeft gemaakt, opdat we bij Hem kunnen komen zoals Hij is, en zoals Hij altijd geweest is. Daarom is Hij tot ons nedergedaald, want Hij is mens geworden om de gebrekkigen te dragen, om hen de zee over te laten steken en hen in het vaderland aan te laten komen, waar geen vaartuig meer nodig is, omdat er geen oceaan meer overgestoken hoeft te worden. Alles welbeschouwd is het beter om ‘Hij die is’ niet met de geest te zien, maar om het kruis van Christus te omhelzen, en is het beter dan Hem met de geest te zien en het kruis te minachten. Dat wij voor ons geluk tegelijk mogen zien waar we heengaan en ons vastklampen aan het vaartuig dat ons meevoert…! Sommigen zijn er in geslaagd, en ze hebben gezien wat Hij is. Omdat hij Hem heeft gezien zoals Johannes zegt: “In den beginne was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God.” Ze hebben Hem gezien; en om te komen tot wat zij in de verte zagen, hebben ze zich vastgehecht aan het kruis van Christus, en hebben ze de nederigheid van Christus niet geminacht.

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

H. Augustinus (354-430), bisschop van Hippo (Noord Afrika) en Kerkleraar
1ste sermon voor Witte Donderdag, Morin Guelferbytanus 13 ; PLS 2, 572

 

 

“Ik stijg op naar mijn en uw Vader”

      “Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Wat wil dat zeggen? Dat men Christus beter met het geloof dan via het vlees aan kan raken. Christus aanraken met het geloof, is Hem aanraken met de hele waarheid. Zo ook de vrouw die leed aan bloedverlies: ze naderde Christus vol met geloof en raakte zijn kleed aan… En de Heer die samengedrukt werd in de menigte, werd alleen door deze vrouw aangeraakt… want zij geloofde (Mc 5,25v).

      Vandaag, mijn broeders en zusters, is Jezus in de hemel. Toen Hij tussen zijn leerlingen verbleef, toen Hij bekleed werd met een zichtbaar lichaam en toen Hij een sterfelijk lichaam bezat, zag men Hem, en raakte men Hem aan. Maar vandaag zetelt Hij aan de rechterzijde van de Vader, wie onder ons kan Hem nog aanraken? En toch, wee ons, als we Hem niet aanraken. Wij allen die geloven, raken Hem aan. Hij is in de hemel, Hij is ver weg, en de afstanden die Hem van ons scheiden zijn niet meetbaar. Maar geloof, en u raakt Hem aan. Wat zeg ik? Raakt u Hem aan? Als u gelooft hebt u Hem, in wie u gelooft, naast u…

      Wilt u weten hoe Maria Hem aan wilde raken? Ze zocht Hem als zijnde dood en geloofde niet dat Hij moest verrijzen: “Ze hebben de Heer uit het graf gehaald!” (Joh 20,2) Ze huilt om een mens… “Raak me niet aan, want Ik moet nog opgaan naar mijn Vader.” Als je me aanraakt voordat Ik naar de Vader ben gegaan, zul je slechts een mens in mij zien. Wat zal dat geloof je brengen? Laat Mij naar de Vader gaan. Ik heb Hem nooit verlaten, maar Ik ga er voor jou naar toe, als je gelooft dat Ik aan de Vader gelijk ben.” Onze Heer, Jezus Christus heeft zijn Vader niet verlaten, toen Hij van nederdaalde van bij Hem vandaan. En toen van bij ons vandaan weer opsteeg, heeft Hij ons ook niet verlaten. Want op het moment van opstijgen om aan de rechterhand de Vader te gaan zitten, zo ver weg, zei Hij tegen zijn leerlingen: “Ik zal bij u blijven tot aan het einde der tijden” (Mt 28,20).

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

FOTO’S VAN DE PAASNACHT IN DE ORTHODOXE KERK VAN BRUGGE

KLIK OP DE FOTO

H. Proclus van Constantinopel (rond 390-446), bisschop
Sermon 14 ; PG 65, 796

“Dag van blijdschap en vreugde” (Ps 118,24)

      Wat een mooi Paasfeest! En wat een mooie bijeenkomst! Deze dag bevat zoveel oude en nieuwe mysteries! In deze feestweek of liever vreugdeweek, zijn alle mensen over de hele aarde vol blijdschap, en zelfs de hemelse machten verenigen zich met ons om in vreugde de verrijzenis van de Heer te vieren. De engelen en de aartsengelen jubelen, ze verwachten dat de Koning der hemelen, Christus onze God, terugkomt als overwinnaar van de aarde. Het koor van heiligen jubelt, ze verkondigen “Hem die oprijst uit de schoot van de dageraad” (Ps 110,3), de Christus. De aarde jubelt: het bloed van God heeft haar gewassen. De zee jubelt: de voetstappen van de Heer hebben haar geëerd. Dat elke mens, herboren uit het water en de Heilige Geest, jubele: dat Adam, de eerste mens, overgeleverd aan de oude vloek, jubele…

      Niet alleen heeft de verrijzenis van Christus deze feestdag ingesteld, maar ze verschaft ons ook het heil in plaats van het lijden, onsterfelijkheid in plaats van de dood, genezing in plaats van verwondingen, de verrijzenis in plaats van de ondergang. Vroeger vond het mysterie van Pasen plaats in Egypte volgens de rituelen die door de Wet gegeven zijn; het offer van het lam was slechts een teken. Maar vandaag vieren we, volgens het Evangelie, het geestelijk Pasen, welke de dag van verrijzenis is. Daar slachtte men een lam uit de kudde…; hier is het Christus zelf die zich offert als Lam van God. Daar is het een dier uit de schaapskooi; hier gaat het niet om een lam, maar om de herder zelf, die het leven geeft voor zijn schapen (Joh 10,11)… Daar trekt het Hebreeuwse volk door de Rode zee en ze heffen een overwinningshymne aan ter ere van hun verdediger: “Ik wil de Heer zingen, want Hij is hoog verheven” (Ex 15,1).. Hier zingen degenen, die waardig geacht zijn om gedoopt te worden, in hun hart de overwinningshymne: “Een enige Heilige, een enige God, Jezus Christus, in de heerlijkheid van God de Vader. Amen”. “De Heer is Koning, bekleed met majesteit”, roept de profeet uit (Ps 93,1). Het Hebreeuwse volk trok door de Rode zee en aten manna in de woestijn. Vandaag eet men, na uit de doopfontein te komen, het brood dat uit de hemel neerdaalt (Joh 6,51).

Bron:Dagelijksevangelie  www.evangelizo.org

Xpistos anesti

 

 

DIENST VAN DE PAASNACHT

 

LEZINGEN : Handelingen : 1,1-8

Jezus’ laatste opdracht en hemelvaart
Mijn  eerste boek, Teofilus, ging over alles wat Jezus heeft gedaan en geleerd, vanaf het begin tot de dag waarop Hij in de hemel werd opgenomen, nadat Hij aan de apostelen die Hij had uitgekozen, door de heilige Geest zijn opdracht had gegeven. Aan hen heeft Hij veertig dagen lang herhaaldelijk bewezen dat Hij na zijn lijden weer in leven was. Hij vertoonde zich aan hen en sprak over het koninkrijk van God. Toen Hij bij hen was, drukte Hij hun op het hart: ‘Ga niet uit Jeruzalem weg, maar blijf wachten op de belofte van de Vader die jullie van Mij hebben gehoord; immers, Johannes doopte met water, maar jullie zullen gedoopt worden in heilige Geest, binnen enkele dagen.’ Degenen die daar samengekomen waren, stelden Hem toen de vraag: ‘Heer, herstelt U in deze tijd het koninkrijk voor Israël?’ Maar Hij zei tegen hen: ‘Het komt jullie niet toe de tijden of momenten te kennen die de Vader in zijn volmacht heeft vastgesteld; maar wanneer de heilige Geest over jullie komt, zullen jullie kracht ontvangen en mijn getuigen zijn in Jeruzalem, in heel Judea en Samaria, en tot het uiteinde van de aarde.

EVANGELIE : Johannes 1,1-17

‘ Het Woord is mens geworden
In het begin was het Woord, het Woord was bij God en het Woord was God. Het was in het begin bij God. Alles is erdoor ontstaan en zonder dit is niets ontstaan van wat bestaat. In het Woord was leven en het leven was het licht voor de mensen. Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen.
     Er kwam iemand die door God was gezonden; hij heette Johannes. Hij kwam als getuige, om van het licht te getuigen, opdat iedereen door hem zou geloven. Hij was niet zelf het licht, maar hij was er om te getuigen van het licht: het ware licht, dat ieder mens verlicht en naar de wereld kwam. Het Woord was in de wereld, de wereld is door hem ontstaan en toch kende de wereld hem niet. Hij kwam naar wat van hem was, maar wie van hem waren hebben hem niet ontvangen. Wie hem wel ontvingen en in zijn naam geloven, heeft hij het voorrecht gegeven om kinderen van God te worden. Zij zijn niet op natuurlijke wijze geboren, niet uit lichamelijk verlangen of uit de wil van een man, maar uit God.
     Het Woord is mens geworden en heeft bij ons gewoond, vol van goedheid en waarheid, en wij hebben zijn grootheid gezien, de grootheid van de enige Zoon van de Vader. Van hem getuigde Johannes toen hij uitriep: ‘Hij is het over wie ik zei: “Die na mij komt is meer dan ik, want hij was er vóór mij!”‘ Uit zijn overvloed zijn wij allen met goedheid overstelpt. De wet is door Mozes gegeven, maar goedheid en waarheid zijn met Jezus Christus gekomen.

PASEN

 

Het zal in alle vroegte zijn als toen.

De steen is weggerold. Ik ben uit de grond opgestaan.
Mijn ogen kunnen het licht verdragen.
Ik loop en struikel niet. Ik spreek en versta mijzelf.
Mensen komen mij tegemoet. Wij zijn in bekenden veranderd.

De ochtendmist trekt op. Ik dacht een dorre vlakte te zien.
Volle schoven zie ik, lange halmen, aren, waarin de korrel zwelt.
Bomen omranden het bouwland.
Heuvels golven de verte in, bergopwaarts, en worden wolken.

Daarachter, kristal geworden, verblindend,
de zee, die haar doden teruggaf.

Huub Oosterhuis

 

De dood overwonnen

De dood overwonnen
niets hield U gebonden
U rees uit het graf
en stond op uit de dood.

Niets kan ons nog scheiden
geen dood en geen lijden
U hebt in ons leven
het laatste woord.

De kloof is verdwenen
ons wacht eeuwig leven
een leven met Hem
in Gods heerlijkheid.

Blijf niet staan bij dat graf
want daar is Hij niet meer
Jezus leeft en wij met Hem
dat is genade van onze Heer.

Cobi van der Hoeven