Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Zij misleiden zichzelf die geloven dat de vereniging met God bestaat uit extases of vervoeringen, en in het genieten van Hem. Want zij bestaat uit niets anders dan de overgave en onderwerping van onze wil – met onze gedachten, woorden en daden – aan de wil van God.”
~ St. Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Teresa van Ávila is een krachtige correctie op een veelvoorkomende misvatting in het geestelijk leven: dat mystieke ervaringen of intense gevoelens het hoogste teken zijn van goddelijke nabijheid. Teresa, zelf een mystica, benadrukt juist dat ware vereniging met God niet ligt in het ervaren van Hem, maar in het gehoorzamen aan Hem.
Ze plaatst de kern van spiritualiteit niet in het buitengewone, maar in het dagelijkse: het afstemmen van onze wil op die van God, in alles wat we denken, zeggen en doen. Dat is geen passieve onderwerping, maar een actieve, liefdevolle keuze om onszelf te richten op Gods verlangen voor ons leven. Het is een spiritualiteit van trouw, eenvoud en innerlijke overgave.
++++
Gebed in de geest van Teresa van Ávila
God van liefde en waarheid,
leer mij niet te zoeken naar U in extase of verheven gevoelens,
ook al stuiten sommige van zijn gedachten en daden mij tegen de borst.
ER IS IEMAND DIE IK VERGEEF,
ook al kwetst hij de mensen van wie ik het meest houd.
DIE PERSOON BEN IKZELF.
++++
Commentaar
Deze woorden van C.S. Lewis zijn een krachtige uitnodiging tot zelfcompassie. Ze doorbreken het idee dat liefde, aanvaarding en vergeving alleen voor anderen zijn bedoeld. Lewis herinnert ons eraan dat we ook onszelf mogen zien met de ogen van genade: niet als perfect, maar als menselijk. Het is een spirituele daad om onszelf te vergeven, juist wanneer we tekortschieten tegenover onze waarden of geliefden. In die erkenning ligt geen zwakte, maar een diepe kracht: de kracht om opnieuw te beginnen, om te groeien, en om onszelf niet af te wijzen, maar te omarmen zoals God ons omarmt.
++++
Gebed
Eeuwige, die ons kent tot in het diepst van ons hart,
Leer mij lief te hebben zoals U liefhebt:
zonder voorwaarden, zonder uitvluchten,
ook als ik struikel, ook als ik faal.
Help mij mezelf te aanvaarden,
niet uit gemakzucht, maar uit waarheid.
Laat mijn ogen zacht zijn voor mijn eigen gebreken,
De juiste richting leidt niet alleen tot vrede, maar ook tot kennis.
Wanneer een mens beter wordt, begrijpt hij steeds duidelijker het kwaad dat nog in hem aanwezig is.
Wanneer een mens slechter wordt, begrijpt hij zijn eigen slechtheid steeds minder.
Een matig slecht mens weet dat hij niet erg goed is; een grondig slecht mens denkt dat hij in orde is.
Dat is eigenlijk gezond verstand.
Je begrijpt slaap wanneer je wakker bent, niet terwijl je slaapt.
Je ziet fouten in rekenwerk wanneer je geest goed werkt; terwijl je ze maakt, zie je ze niet.
Je begrijpt de aard van dronkenschap wanneer je nuchter bent, niet wanneer je dronken bent.
Goede mensen kennen zowel het goede als het kwade; slechte mensen kennen geen van beide.
++++
Commentaar:
Lewis wijst hier op een diep spiritueel inzicht: dat groei in goedheid gepaard gaat met een groeiend bewustzijn van onze gebrokenheid. Het is een paradox die in veel religieuze tradities terugkomt — hoe dichter we bij het licht komen, hoe scherper we onze schaduw zien. Slecht gedrag verduistert niet alleen onze moraal, maar ook ons vermogen om helder te zien. Zoals slaap ons het bewustzijn ontneemt, zo ontneemt kwaad ons het inzicht in onszelf.
Zijn analogieën — slaap, rekenfouten, dronkenschap — zijn eenvoudig maar krachtig. Ze maken duidelijk dat zelfkennis en moreel besef pas mogelijk zijn wanneer we ons in een toestand van innerlijke orde bevinden. Het is een oproep tot nederigheid: wie denkt dat hij ‘in orde’ is, zonder ooit zijn eigen tekortkomingen te onderzoeken, is misschien juist het verst afgedwaald.
++++
Gebed
Heer van licht en waarheid,
Leid ons op de weg die niet alleen vrede brengt, maar ook helderheid.
Geef ons de moed om eerlijk te kijken naar wat nog duister is in ons hart.
Laat ons niet verblind zijn door trots of gemak, maar wakker en nuchter in onze geest.
Zoals de ochtend het duister verdrijft, zo verdrijft Uw genade onze zelfmisleiding.
Maak ons tot mensen die het goede kennen — en het kwade herkennen —
opdat wij in waarheid kunnen leven,
en anderen met wijsheid en liefde tegemoet kunnen treden.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Jouw voeten zijn de voeten waarmee Hij het goede tegemoet gaat.
Jouw handen zijn de handen waarmee Hij de wereld zegent.
Jouw handen, jouw voeten, jouw ogen — jij bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het jouwe,
Geen handen, geen voeten op aarde dan de jouwe.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het jouwe.
++++
Commentaar:
Deze tekst, vaak toegeschreven aan St. Teresa van Ávila, is geen letterlijke citaat uit haar geschriften, maar een spirituele parafrase die haar mystieke visie weerspiegelt. Ze benadrukt de diepe eenheid tussen Christus en de gelovige: wij zijn Zijn verlengstuk in de wereld. Het is een oproep tot actieve compassie, tot het belichamen van Christus’ liefde in ons dagelijks handelen.
De herhaling in de tekst versterkt de urgentie: het is niet alleen een mooie gedachte, maar een roeping. In de geest van Teresa — die zelf een hervormer, mystica en vrouw van diepe gebed was — is dit een uitnodiging tot heilige verantwoordelijkheid.
++++
Gebed in de geest van St. Teresa
Heer Jezus,
Gij die in stilte woont in het hart van uw dienaren,
Maak mijn handen zacht en bereid om te zegenen,
Mijn voeten licht en trouw om het goede te zoeken,
Mijn ogen helder en bewogen om uw mededogen te weerspiegelen.
Laat mij uw lichaam zijn in deze wereld,
Niet uit trots, maar uit liefde.
Niet uit macht, maar uit dienstbaarheid.
Niet uit angst, maar uit vertrouwen.
Heilige Teresa, leer mij te bidden met het leven zelf,
“De Evangeliën dringen aan op twee tegengestelde waarheden die de tragedie van de menselijke conditie uitdrukken: de eerste is dat als je niet liefhebt, je niet zult leven; de tweede is dat als je wél liefhebt, je zult worden gedood.
Als je niet kunt liefhebben, blijf je opgesloten in jezelf en onvruchtbaar — niet in staat om een toekomst te scheppen voor jezelf of voor anderen, niet in staat om werkelijk te leven.
Maar als je wél effectief liefhebt, ben je een bedreiging voor de structuren van overheersing waarop onze menselijke samenleving rust, en zul je worden gedood.”
— Herbert McCabe
++++
Commentaar:
McCabe legt hier een rauwe, profetische waarheid bloot: liefde is zowel de bron van leven als de weg naar het kruis. Zijn woorden echoën het evangelie zelf — waar Christus, uit liefde, de dood ingaat. Liefde is geen veilige keuze in een wereld die gebouwd is op macht, controle en zelfbehoud. Wie werkelijk liefheeft, breekt met die structuren en roept weerstand op.
Toch is dit geen oproep tot wanhoop, maar tot moed. Liefde is het enige dat leven voortbrengt, zelfs als het lijden meebrengt. In deze paradox ligt het mysterie van het christelijk geloof: dat sterven uit liefde de poort opent naar opstanding.
++++
Gebed: Liefde die Leven en Lijden draagt:
Heer Jezus, Gekruisigde Liefde,
Gij hebt ons geleerd dat ware liefde geen veilige weg is,
maar een pad dat leidt door lijden naar leven.
Geef ons de moed om lief te hebben zoals Gij:
zonder terughoudendheid, zonder angst voor verlies.
Laat ons niet verstijven in zelfbehoud,
maar open ons hart voor de kwetsbaarheid van liefde.
Wanneer onze liefde botst met de machten van deze wereld,
wees dan onze kracht, onze troost, onze hoop.
Moge onze liefde vrucht dragen,
zelfs als zij ons kost wat wij niet willen verliezen.
Want in U, Heer, is elke dood een kiem van opstanding.
Amen.
++++
Wie is Herbert mc cabe ?
Herbert McCabe (1926–2001) was een Engelse Dominicaner priester, katholiek theoloog en filosoof die diepe invloed heeft uitgeoefend op het denken over geloof, ethiek en politiek.
Korte biografie:
Volledige naam: Herbert John Ignatius McCabe OP
Geboren: 2 augustus 1926 in Middlesbrough, Engeland
Gestorven: 28 juni 2001
Orde: Dominicanen (Ordo Praedicatorum)
Studie: Begon met chemie aan Manchester University, maar schakelde over naar filosofie onder invloed van Dorothy Emmet.
Specialisatie: Thomisme (leer van Thomas van Aquino), ethiek, filosofie van religie
Bekend om:
Zijn scherpe, vaak provocerende essays over liefde, macht, en de rol van de Kerk
Zijn redactie van het tijdschrift New Blackfriars
Zijn uitspraak: “Natuurlijk is de Kerk corrupt — maar dat is geen reden om haar te verlaten.”
Wat maakt hem bijzonder?
McCabe combineerde de klassieke scholastiek van Thomas van Aquino met moderne denkers zoals Wittgenstein, Marx en Freud. Hij was een briljant denker die weigerde zich te conformeren aan academische conventies. Zijn werk is doordrenkt van een diepe liefde voor waarheid, maar ook van een scherp besef van de tragiek en complexiteit van menselijke structuren.
Hij geloofde dat ware liefde altijd een politieke daad is — een bedreiging voor systemen van overheersing. Zijn theologie is radicaal in de zin dat ze het evangelie serieus neemt als een oproep tot transformatie, zelfs ten koste van het eigen leven.
1.Christus heeft geen ander lichaam dan dat van jou.
Christus heeft geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Uw voeten zijn de voeten waarmee Hij loopt om goed te doen.
Uw handen zijn de handen waarmee Hij de hele wereld zegent.
Uw handen zijn de uwe.
Uw voeten zijn de uwe.
Uw ogen zijn de uwe.
U bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het uwe.
Amen.
– Sint Teresa van Avila
Opmerking
Dit is, naar mijn mening, het belangrijkste gebed van de heilige Teresa. Het spreekt over de noodzaak om het goddelijke bewustzijn te belichamen. Om de Liefde zelf door ons heen te laten stromen in actie. Liefde, zegt de heilige Teresa, is niet zomaar een ervaring – het is veeleer een beweging van het goddelijke door ons heen in de wereld.
In een wereld waarin zowel mens als natuur gebukt gaan onder groot lijden en een existentiële dreiging ondervinden, is onze rol niet alleen om de goddelijke tussenkomst te vragen. Het is veeleer onze taak om zelf een kanaal van goddelijke liefde in actie te worden.
We kunnen niet alleen bidden. We moeten ook worden wat we bidden.
++++
2.Laat niets je storen.
Laat niets je verontrusten,
laat niets je bang maken,
alles gaat voorbij:
God verandert nooit.
Geduld verkrijgt alles.
Wie God heeft, mist niets;
God alleen is genoeg.
– Sint Teresa van Avila
++++
Geleid door jou
3.Heer, geef dat ik mij altijd door U mag laten leiden,
altijd Uw plannen mag volgen
en Uw heilige wil volmaakt mag volbrengen.
Geef dat ik in alles, groot en klein,
vandaag en alle dagen van mijn leven,
mag doen wat U van mij verlangt.
Help mij gehoor te geven aan de geringste ingeving van Uw genade,
zodat ik Uw betrouwbaar instrument mag zijn tot Uw eer.
Moge Uw wil geschieden in tijd en eeuwigheid door mij,
in mij en door mij.
– Sint Teresa van Avila
++++
4. Een liefdeslied
Majestueuze vorst, tijdloze wijsheid,
uw goedheid doet mijn harde, koude ziel smelten.
Knappe minnaar, onbaatzuchtige gever,
uw schoonheid vult mijn doffe, droevige ogen.
Ik ben van u, u hebt mij geschapen.
Ik ben van u, u hebt mij geroepen.
Ik ben van u, u hebt mij gered.
Ik ben van u, u hebt mij liefgehad.
Ik zal uw aanwezigheid nooit verlaten.
Geef mij de dood, geef mij het leven.
Geef mij ziekte, geef mij gezondheid.
Geef mij eer, geef mij schande.
Geef mij zwakte, geef mij kracht.
Ik zal alles ontvangen wat u mij geeft.
Amen
– Sint Teresa van Avila
+++++
5. Heer, U bent dichterbij.
Heer, U bent mij nabijer dan mijn eigen adem, nabijer dan mijn handen en voeten. Amen.
– Sint Teresa van Avila
++++
6. Als jouw liefde voor mij sterk is
Als Uw liefde voor mij, Heer, zo sterk is
als deze die mij aan U bindt,
wat houdt mij dan zo lang van U weg, Heer,
wat houdt U, Heer, zo lang van mij weg?
O ziel, wat verlangt u dan?
Heer, ik wil U zien, ik die U zo verkoos.
7. Welke angsten kunnen je nu nog kwellen?
Alles wat ik vrees is jou te verliezen.
Ik smeek om Gods volledige liefde,
Heer, maak mijn ziel tot Uw woning,
en ik zal een nest bouwen zo lieflijk
dat het niet te armoedig zal zijn voor God.
Een ziel in God, verborgen voor de zonde,
welke verlangens resten er nog voor jou,
behalve opnieuw liefhebben,
en alles in vuur en vlam zetten van liefde vanbinnen,
liefhebben en terugkeren naar de liefde.
– Sint Teresa van Avila
++++
Ouder worden:
Heer, U weet beter dan ikzelf
dat ik ouder word en ooit oud zal zijn.
Bewaar mij voor de fatale gewoonte om te denken dat
ik over elk onderwerp en bij elke gelegenheid iets moet zeggen.
Bevrijd me van de drang om
ieders zaken op orde te brengen.
Maak me attent, maar niet humeurig;
behulpzaam, maar niet bazig.
Met mijn enorme schat aan wijsheid
lijkt het zonde om die niet volledig te benutten;
maar U weet, Heer,
dat ik aan het einde een paar vrienden wil hebben.
Bevrijd mijn geest van het eindeloos opdreunen van details;
geef me vleugels om tot de kern van de zaak te komen.
Ik zwijg over mijn pijnen en kwalen;
ze worden steeds erger, en de liefde voor het herhalen ervan
wordt met de jaren steeds zoeter.
Ik durf niet te vragen om een beter geheugen,
maar wel om meer nederigheid en minder overmoed
wanneer mijn herinneringen botsen met die van anderen.
Leer me de waardevolle les dat ik me soms kan vergissen.
Houd mij redelijk vriendelijk, want een zure oude mens
is een van de grootste werken van de duivel.
Geef mij het vermogen om goede dingen te zien op onverwachte plaatsen
en talenten in onverwachte mensen;
en geef mij, o Heer, de genade om het hen te vertellen.
“Laten we niet aarzelen om hen die gestorven zijn te helpen en onze gebeden voor hen aan te bieden.”
– St. Johannes Chrysostomos
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Johannes Chrysostomos weerspiegelt een diepe overtuiging binnen de christelijke traditie: dat onze verbondenheid met anderen niet eindigt bij de dood. In zijn visie blijven we verantwoordelijk voor elkaar, zelfs voorbij het graf. Gebed voor de overledenen is geen plicht uit schuldgevoel, maar een daad van liefde, trouw en gemeenschap.
Chrysostomos nodigt ons uit om de dood niet als een grens te zien, maar als een doorgang waarin onze gebeden nog steeds kracht hebben. Hij herinnert ons eraan dat de Kerk – als mystiek lichaam van Christus – zich uitstrekt over tijd en eeuwigheid. Door te bidden voor de overledenen, oefenen we barmhartigheid, hoop en verbondenheid.
In een wereld die vaak haastig voorbijgaat aan rouw en herinnering, is dit een oproep tot innerlijke stilte en trouw: om stil te staan bij hen die ons zijn voorgegaan, en hen in liefde te blijven dragen
++++
Gebed
Heer van leven en dood, Gij die ons roept tot gemeenschap die de tijd
overstijgt, leer ons trouw te zijn in gebed voor hen die ons zijn
voorgegaan. Laat onze gebeden een balsem zijn voor hun ziel,
een teken van liefde die niet sterft. Geef ons de moed om stil te staan,
“…onthouding is geen doel op zich: ze helpt ons om dingen beter te gebruiken. Ze helpt ons om ze weg te geven. Als de werkelijkheid ons tegenstaat, als we ons er enkel met afschuw van afkeren, aan wie zullen we haar dan aanbieden? Hoe zullen we haar heiligen? Hoe zullen we er een gegeven van maken voor God en voor de mens?”
Thomas Merton
++++
Iets moeilijks in je leven…
Stel dat je geconfronteerd wordt met een situatie die je afstoot – een conflict, een verlies, een gevoel van zinloosheid. Merton zou zeggen: het is de bedoeling dat je ervan uitgaat dat je wilt afkeren. Maar als je het alleen maar wegduwt, blijft het onbenut.
Zijn filosofie nodigt je uit om te vragen:
Hoe kan ik deze ervaring transformeren tot iets betekenisvols?
Kan ik lijden , de frustratie, of het gemis van omvormen tot een gegeven – iets dat anderen helpen, iets dat mij verdiept?
Bijvoorbeeld: iemand die een burn-out heeft gehad, kan zeker kiezen om zijn ervaring te gebruiken om anderen te begeleiden. Dan wordt het geen litteken, maar een bron van wijsheid.
Als je afstand neemt van materiële zaken of gebruikelijk…
Misschien ben je bezig met minimalisme, sober leven, of het loslaten van bepaalde patronen. Merton zou zeggen: onthouding is niet het eindpunt. Het gaat erom wat je met de ruimte doet. Gebruik je die vrijheid om meer aanwezig te zijn voor anderen? Om creatief te leven? Om diepgaand te verbinden?
Als je teleurgesteld bent in de wereld …
Voel je je soms moedeloos over de maatschappij, politiek, klimaat, of menselijke relaties? Merton stelt: afkeer is voorstel, maar niet genoeg. De uitdaging is om die afkeer om te zetten in een daad van toewijding —iets heiligs maken. Bijvoorbeeld door activisme, kunst, zorg, of dialoog.
++++
Hier zijn vijf praktische stappen die je kunt overwegen, actieve of je worstelt met verlies , teleurstelling, interne onrust, of een verlangen naar meer zingeving:
1.Benoem wat je afstoot of wilt loslaten:
Neem zelfs de tijd om te reflecteren:
Wat in jouw leven voelt zwaar, zinloos, frustrerend of leeg?
Is het een standaard, een relatie, een betrouwbare, een situatie?
Voorbeeld : “ Ik voel me vervreemd van mijn werk, het lijkt ook geen betekenis heeft.”
2.Onderzoek de waarde die erin verborgen zit:
Merton zegt: we moeten niet alleen afkeren, maar ook heiligen .
Wat heeft deze situatie geleerd ?
Welke kracht, inzicht of empathie heeft je definitieve ontwikkeling?
Voorbeeld : “Door mijn frustratie op het werk heb ik ontdekt dat ik daadwerkelijk wil bijdragen aan iets dat mensen echt helpen.”
3.Transformeer het:
Vraag jezelf: hoe kan ik deze ervaring gebruiken om iets te geven aan anderen of aan een groter doel?
Kan je vertellen schrijven, praten, anderen mee helpen?
Kan je het omzetten in actie, kunst, zorg, of verandering?
Voorbeeld : “Ik ga vrijwilligerswerk doen in een sector die wél aansluit bij mijn waarden.”
4.Creëer rituelen van betekenis:
Afstand doen wordt krachtig als je het verbindt aan een ritueel of intentie.
Maak een moment van bewust loslaten : schrijf een korte, houd een stilte, plant iets nieuws.
Geef het een spirituele of symbolische lading.
Voorbeeld : “Ik schrijf een afscheidsbrief aan mijn oude betrouwbare dat succes gelijkstaat aan status.”
5.Leef met openheid voor het nieuwe:
Laat ruimte ontstaan. Niet alles hoeft direct ingevuld.
Sta open voor wat zich aandient.
Vertrouw erop dat betekenis groeit in de leegte die je hebt gemaakt.
Voorbeeld : “Ik weet nog niet wat mijn volgende stap is, maar ik geef mezelf toestemming om te zoeken zonder haast.”
++++
Gebed
Heer,
leer mij de werkelijkheid niet te verwerpen, maar te omarmen.
Laat mijn onthouding geen afkeer zijn, maar een weg naar liefdevolle vrijheid. Help mij om alles wat ik ontvang
— bezit, tijd, talenten — met open handen te gebruiken en weg te schenken.
Laat mijn leven een gave zijn, een offer van dankbaarheid,
een zegen voor anderen. Heilig mijn blik, zodat ik in het gewone het goddelijke
herken. En geef mij de moed om de wereld niet te ontvluchten,
In de zaligsprekingen zien we dat we God alleen kunnen waarnemen door de innerlijke ogen van het hart. Net zoals licht niet kan worden gezien door blinden, kan God niet worden gezien door mensen met een hart vol zonde.
Mattheüs 5:7-8 Zalig zijn de barmhartigen, want zij zullen barmhartigheid verkrijgen. Hij zegt dat zij zalig zijn die zich ontfermen over de ellendigen, want het wordt hun terugbetaald op een manier waardoor zij zelf van ellende worden bevrijd. Zalig zijn de reinen van hart, want zij zullen God zien. Hoe dwaas zijn zij dan die God proberen te zoeken met uiterlijke ogen, aangezien Hij met het hart wordt gezien! Zoals elders geschreven staat: En zoek Hem in eenvoud van hart. Want een enkelvoudig hart is werkelijk een enkelvoudig hart: en zoals dit licht niet gezien kan worden behalve met zuivere ogen, zo wordt God ook niet gezien tenzij datgene waarmee Hij wordt gezien, zuiver is.
— Augustinus, Over de Bergrede, Boek I, 394 na Christus
++++
Commentaar:
Augustinus wijst ons op een diepe waarheid: God wordt niet gevonden door uiterlijke waarneming, maar door innerlijke zuiverheid. In een wereld die vaak de nadruk legt op uiterlijkheden en prestaties, herinnert hij ons eraan dat het hart de plaats is waar God zich laat kennen. Barmhartigheid en zuiverheid zijn geen oppervlakkige deugden, maar innerlijke houdingen die ons ontvankelijk maken voor Gods aanwezigheid.
De barmhartige ontvangt barmhartigheid — een goddelijke wederkerigheid die ons uitnodigt om mild te zijn, zelfs wanneer dat moeilijk is. En de zuivere van hart ziet God — niet met fysieke ogen, maar met een hart dat vrij is van verdeeldheid, egoïsme en onzuivere motieven.
Augustinus’ beeld van het licht dat alleen met zuivere ogen kan worden gezien, is treffend: net zoals stof onze zicht belemmert, belemmert zonde en innerlijke verdeeldheid ons geestelijk zicht. Alleen wie rein is van hart, kan werkelijk de glans van Gods aanwezigheid ervaren.
++++
Gebed
Heer, U zegt: zalig zijn de barmhartigen,
zalig zijn de reinen van hart.
Maak mijn hart zacht voor de nood van anderen,
opdat ik Uw barmhartigheid mag weerspiegelen en ontvangen.
Reinig mijn innerlijk van alles wat mij verdeelt, van trots,
oordeel en onzuivere verlangens. Laat mij U zoeken,
niet met mijn ogen, maar met een zuiver hart.
Laat Uw licht in mij schijnen, zodat ik U mag zien
— niet ver weg, maar dichtbij, in de stilte van mijn ziel.
“Als God de catastrofe die de wereld zal vernietigen uitstelt, is dat vanwege de christenen, in wie Hij een reden ziet om de wereld te bewaren.”
— St. Justinus de Martelaar en Filosoof
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Justinus is diepzinnig en confronterend. Ze herinnert ons jeraan dat het bestaan van toegewijde christenen — mensen die leven in geloof, liefde en waarheid — een reden kan zijn waarom God nog genade toont aan de jwereld. Het impliceert dat het morele en spirituele gewicht van gelovigen invloed heeft op het lot van de mensheid.
Wat een verantwoordelijkheid! Het roept ons op om niet alleen ons geloof persoonlijk te beleven, maar ook om het zichtbaar en vruchtbaar te maken in de wereld. In een tijd waarin chaos, verdeeldheid en morele verwarring toenemen, kunnen christenen — door hun trouw aan Christus — een baken van hoop en stabiliteit zijn.
Het is ook een troostende gedachte: dat God niet blind is voor het goede. Hij ziet de verborgen gebeden, de stille daden van liefde, de offers die niemand opmerkt. En Hij rekent ze mee.
++++
Heer God, U die de wereld in Uw hand houdt en haar draagt met Uw genade, wij danken U dat U nog geduld hebt met ons, dat U ons niet laat varen ondanks onze zwakheid en zonden.
Laat ons, als christenen, werkelijk een reden zijn voor hoop. Maak ons tot lichtdragers in de duisternis, tot zout dat de aarde bewaart, tot getuigen van Uw liefde en waarheid.
Geef ons de kracht om standvastig te blijven, om te bidden voor de wereld, om te handelen met gerechtigheid, en om Uw aanwezigheid zichtbaar te maken in alles wat we doen.
Moge onze levens U verheerlijken en Uw barmhartigheid over de wereld uitstrekken. Amen.
++++
Een overdenking die de woorden van St. Justinus verbindt met het leven in Vlaanderen vandaag, en misschien ook met jouw persoonlijke geloofsweg.
Reflectie: De kracht van het geloof in een geseculariseerde wereld
In Vlaanderen, waar secularisatie diep is doorgedrongen en het christelijk geloof vaak naar de rand van het publieke leven is verschoven, klinkt de uitspraak van St. Justinus als een profetische oproep. Hij stelt dat het bestaan van christenen — hun trouw, hun gebed, hun liefde — een reden is waarom God de wereld nog spaart.
Dat is geen romantische gedachte, maar een radicale verantwoordelijkheid.
Want wat betekent het om vandaag christen te zijn in Gent, in Antwerpen, in de dorpen van West-Vlaanderen? Het betekent vaak: tegen de stroom in zwemmen. Niet uit nostalgie, maar uit overtuiging. Het betekent: bidden terwijl anderen lachen, liefhebben terwijl cynisme overheerst, hoop koesteren terwijl de wereld wankelt.
St. Justinus herinnert ons eraan dat het geloof niet alleen een persoonlijke troost is, maar een kracht die de wereld draagt. Misschien zijn het de verborgen kloosters, de stille gebeden van grootmoeders, de jongeren die zich inzetten voor gerechtigheid, die Gods hand tegenhouden — die de wereld nog bewaren.
In ons eigen leven kan deze gedachte een uitnodiging zijn: om je geloof niet te zien als iets kleins of marginaals, maar als iets dat telt. Iets dat gewicht heeft in de ogen van God. Misschien is jouw gebed, jouw trouw, jouw liefde precies datgene wat de wereld nodig heeft — en wat God ziet als reden om haar nog te bewaren.
++++
Heer van hemel en aarde,
U die alles draagt met Uw woord en alles bestuurt met wijsheid, wij komen tot U met een nederig hart.
Als Uw oog rust op de christenen, als hun leven reden is voor Uw geduld met de wereld, laat ons dan leven in waarheid, in liefde, in heiligheid.
Laat ons niet verslappen in geloof, niet zwijgen waar Uw stem nodig is, niet toegeven aan gemak waar U ons roept tot moed.
Heer, bewaar Vlaanderen door Uw volk. Laat de gebeden van de kleinen, de trouw van de ouderen de vurigheid van de jongeren een geur van genade zijn voor Uw troon.
Maak ons tot een reden voor hoop, tot een fundament van vrede, tot een teken van Uw aanwezigheid in deze tijd.
En als de wereld wankelt, laat Uw Kerk dan staan — niet door eigen kracht, maar door Uw genade alleen.
Heer van vrede en gerechtigheid, Wij brengen Oekraïne voor Uw troon. Bescherm de mensen die lijden onder oorlog, Troost hen die rouwen om verlies, Geef kracht aan hen die hopen op een nieuwe morgen.
Laat Uw licht schijnen in de duisternis, Uw liefde sterker zijn dan haat, Uw vrede groter dan geweld.
Zegen Oekraïne, Heer, En leid ons allen naar verzoening en herstel. Amen.
+++++++
Herr des Friedens und der Gerechtigkeit, Wir bringen die Ukraine vor Deinen Thron. Beschütze die Menschen, die unter dem Krieg leiden, Tröste die, die um Verluste trauern, Stärke die, die auf einen neuen Morgen hoffen.
Lass Dein Licht in der Dunkelheit leuchten, Deine Liebe stärker sein als Hass, Dein Frieden größer als Gewalt.
Segne die Ukraine, Herr, Und führe uns alle zur Versöhnung und Heilung. Amen.
+++++
Lord of peace and justice, We lift Ukraine before Your throne. Protect those who suffer in war, Comfort those who mourn their losses, Strengthen those who hope for a new dawn.
Let Your light shine in the darkness, Your love be stronger than hatred, Your peace greater than violence.
Bless Ukraine, Lord, And lead us all to reconciliation and healing. Amen.
Mijn Vader, ik geef mij over aan U, doe met mij wat U goeddunkt.
Wat U ook met mij doet, ik dank U.
Ik ben bereid tot alles, ik aanvaard alles. Als slechts Uw wil in mij geschiedt,
in al Uw schepselen, dan verlang ik niets anders, mijn God.
Ik leg mijn ziel in Uw handen. Ik geef haar aan U, mijn God, met heel de liefde van mijn hart,
omdat ik U liefheb, en omdat het mij een noodzaak van liefde is mij over te geven in Uw handen,
met een oneindig vertrouwen, want Gij zijt mijn Vader.
+++++++++
Commentaar:
Dit gebed is een diepe daad van overgave. Charles de Foucauld spreekt hier niet over passieve berusting, maar over een actieve, liefdevolle keuze om zich volledig toe te vertrouwen aan God. Het is een gebed dat geboren wordt uit liefde, niet uit angst. De woorden “ik geef mij over” en “ik aanvaard alles” zijn geen fatalistische zinnen, maar een uitdrukking van een hart dat rust vindt in Gods wil.
Wat bijzonder is aan dit gebed, is de tederheid waarmee Foucauld God aanspreekt: “mijn Vader.” Het is een kinderlijke, maar niet kinderachtige benadering—een volwassen geloof dat zich klein durft te maken. De laatste regels drukken een mystieke zekerheid uit: “met een oneindig vertrouwen, want Gij zijt mijn Vader.” Hier klinkt het evangelie door: vertrouwen is niet gebaseerd op omstandigheden, maar op Gods karakter.
Wie was Charles de Foucauld ?
Charles de Foucauld (1858–1916) was een Franse militair, ontdekkingsreiziger, monnik en heremiet die een diepgaande spirituele bekering doormaakte en een unieke vorm van christelijke navolging ontwikkelde: de “weg van Nazareth”.
Levensloop in vogelvlucht:
Geboren in Straatsburg op 15 september 1858, in een katholiek gezin. Hij verloor op jonge leeftijd zijn ouders en raakte als jongvolwassene zijn geloof kwijt.
Diende als officier in het Franse leger, maar leidde een losbandig leven zonder duidelijke richting.
Werd ontdekkingsreiziger in Marokko, waar hij de islamitische devotie bewonderde en opnieuw begon te zoeken naar God.
Bekeerde zich rond zijn 30ste, trad in bij de Trappisten, maar verliet de orde om Jezus na te volgen als arme werkman in Nazareth.
Werd priester in 1901 en vestigde zich in de Sahara, waar hij leefde onder de Toearegs als “universele broeder”.
Vermoord in Tamanrasset (Algerije) op 1 december 1916, vermoedelijk door bandieten tijdens de onrust van de Eerste Wereldoorlog.
Spirituele erfenis:
Zijn spiritualiteit draait om het navolgen van de “verborgen Jezus”: het eenvoudige, verborgen leven van Christus vóór zijn publieke optreden.
Hij noemde dit de weg van Nazareth, gekenmerkt door armoede, nederigheid, broederlijkheid en stille aanwezigheid.
Hij wilde geen grote orde stichten, maar inspireerde later vele gemeenschappen zoals de Kleine Broeders en Zusters van Jezus.
Zijn motto: “Leven zoals Jezus, onder de armen, in stilte, in liefde.”
Heiligverklaring en betekenis vandaag:
Zalig verklaard in 2005 door paus Benedictus XVI, en heilig verklaard op 15 mei 2022 door paus Franciscus.
Zijn feestdag is 1 december.
Hij wordt gezien als een symbool van universele broederlijkheid, interculturele dialoog en contemplatief leven in de wereld.
++++++++++
Nederlandse vertaling van Charles de Foucauld’s overgavegebed:
Vader, ik geef mij over aan U. Doe met mij wat U goed acht. Wat U ook doet, ik dank U. Ik ben bereid op alles. Alles aanvaard ik. Zolang Uw wil met mij gebeurt, wens ik niets anders, mijn God.
In Uw handen leg ik mijn leven neer. Ik geef het U, mijn God, met heel de liefde van mijn hart, omdat ik U liefheb. Omdat het mij een behoefte is mij te geven, mij over te geven in Uw handen, zonder voorbehoud, met oneindig vertrouwen, want U bent mijn Vader.
++++++
Reflectie
Dit gebed is geen vlucht uit het leven, maar een diepe ja tegen alles wat het leven brengt.
Foucauld bidt niet om duidelijkheid of controle, maar om vertrouwen. Zijn overgave is geen passiviteit, maar een actieve liefdevolle keuze: “Ik geef mij over met heel de liefde van mijn hart.”
Het is een gebed dat ons uitnodigt om onszelf te verliezen in God, en daarin juist ons ware zelf te vinden.
++++++
Nog een prachtig en rijk gebed van broeder Charles:
Heer, leer mij leven in het verborgene, zoals Gij in Nazareth leefde: stil, eenvoudig, vol liefde.
Laat mijn hart rusten in Uw wil, zelfs als ik niets begrijp.
Geef mij de moed om los te laten, de vrijheid om U te vertrouwen, en de nederigheid om Uw stem te horen in het kleine, het stille, het dagelijkse.
Ik geef mij over aan U, niet omdat ik alles weet, maar omdat ik weet dat Gij liefde zij
GEBED:
Gebed in de geest van Charles de Foucauld
Vader van licht en liefde, ik kom tot U met lege handen,
maar met een hart dat verlangt naar Uw wil, Uw vrede, Uw nabijheid.
Neem wat ik ben, wat ik hoop, wat ik vrees. Vorm het tot iets dat
U verheerlijkt. Als ik struikel, wees mijn steun. Als ik twijfel, wees
mijn licht. Als ik zwijg, hoor mijn stilte. Ik geef mij over aan U, niet
omdat ik alles begrijp, maar omdat ik weet dat U mij liefhebt.
Laat mijn leven een gebed zijn, een fluistering van vertrouwen,
Geef niet te veel om wie met je is of tegen je is; maar zorg er vooral voor dat God met je is in alles wat je doet. Heb een goed geweten, en God zal je veilig verdedigen; niemand kan je schaden als God je wil helpen.
Als je weet hoe je in stilte kunt lijden, zul je zeker Gods hulp ontvangen. Hij weet immers het beste wanneer en hoe Hij je zal bevrijden. Leg je daarom in vertrouwen neer bij Hem, want God helpt je en bevrijdt je van alle verwarring.
Het is vaak goed voor ons — en helpt ons om nederig te blijven — als anderen onze zwakheden kennen en ons ermee confronteren. Wanneer iemand zich vernedert om zijn fouten, behaagt hij anderen gemakkelijker en verzoent hij degenen die hij heeft gekrenkt.
God beschermt en bevrijdt een nederig mens; Hij bemint en troost een nederig mens; Hij begunstigt hem en overstroomt hem met genade. En na het lijden verheft God hem tot glorie.
Hij openbaart zijn geheimen aan een nederig mens en trekt hem in zijn goedheid liefdevol tot zich. Wanneer een nederig mens in verwarring wordt gebracht, ervaart hij vrede, omdat hij stevig staat in God en niet in deze wereld. Denk niet dat je vooruitgang hebt geboekt, tenzij je voelt dat je de minste van alle mensen bent.
Boven alles: bewaar de vrede in jezelf, dan zul je ook vrede kunnen brengen onder anderen. Het is beter vredelievend te zijn dan geleerd. De hartstochtelijke mens denkt vaak kwaad van een goed mens en gelooft gemakkelijk het ergste; maar een goed en vredig mens keert alles ten goede.
Een mens die in vrede leeft, wantrouwt niemand. Maar een mens die gespannen en door het kwaad beroerd is, wordt geplaagd door allerlei verdenkingen; hij is nooit in vrede met zichzelf, en laat anderen ook geen rust. Hij spreekt vaak wanneer hij zou moeten zwijgen, en zwijgt wanneer hij iets nuttigs zou kunnen zeggen. Hij kent de plichten van anderen, maar verwaarloost zijn eigen.
Wees dus eerst ijverig met jezelf, dan ben je meer gerechtvaardigd om je te bekommeren om je naaste. Je bent goed in het verontschuldigen van je eigen daden, maar je luistert niet naar de excuses van anderen. Het zou rechtvaardiger zijn jezelf te beschuldigen en je broeder te verontschuldigen. Wil je dat anderen jou verdragen? Verduur dan eerst hen.
+++++++++
Kern van de tekst:
De tekst roept op tot:
+ Vertrouwen op God boven angst voor mensen.
+ innerlijke vrede als fundament voor ware liefde en dienstbaarheid.
+ Nederigheid als weg naar genade, troost en verheffing.
+ Zelfonderzoek boven oordeel over anderen.
Geduld en stilte in lijden als plaats waar God ons ontmoet.
+++++++
Spirituele commentaar:
Deze passage is een spirituele spiegel. Ze nodigt uit tot een leven dat niet draait om status, goedkeuring of controle, maar om overgave aan God. De kernboodschap is: God is genoeg. Als Hij met ons is, kunnen we alles dragen.
De tekst confronteert ons met onze neiging tot zelfrechtvaardiging, achterdocht en onrust. Maar ze doet dat niet met veroordeling—ze nodigt uit tot een zachte omkering: van buiten naar binnen, van oordeel naar genade, van strijd naar vrede.
De nederige mens wordt hier niet gezien als zwak, maar als degene die het dichtst bij Gods hart leeft. Hij wordt getroost, beschermd, verheven. Zijn kracht ligt in zijn overgave
En dan dat zinnetje: “Denk niet dat je vooruitgang hebt geboekt, tenzij je jezelf als de minste van alle mensen beschouwt.” Dat is geen oproep tot zelfhaat, maar tot radicale openheid: wie zichzelf klein weet, maakt ruimte voor God om groot te zijn.
Je raakt hier twee kernbegrippen uit de christelijke spiritualiteit: vrede en nederigheid, beide als genade — dus niet als menselijke prestatie, maar als gave van God.
Laten we ze eerst onderscheiden, dan verbinden, en vervolgens kijken hoe Henri Nouwen deze thema’s belichaamt.
+++++++
Nederigheid als genade:
Definitie : Het innerlijk besef dat je klein bent voor God, afhankelijk, geliefd ondanks je gebrokenheid.
Weg ernaartoe : Door zelfkennis, overgave, het erkennen van je kwetsbaarheid.
Vrucht: Openheid voor genade, mildheid naar anderen, innerlijke vrijheid.
Relatie: Nederigheid maakt vrede mogelijk: wie zichzelf niet hoeft te verdedigen, kan rust vinden.
+++++++
Vrede als genade:
Definitie: Een diepe rust en vertrouwen in God, ongeacht omstandigheden.
Weg ernaartoe: Door loslaten van controle, vergeving, en leven in Gods aanwezigheid.
Vrucht: Stilte van hart, harmonie met jezelf en anderen, rust in stormen.
Relatie: Vrede verdiept nederigheid: wie rust vindt in God, hoeft zichzelf niet te verheffen.
Kort gezegd: Nederigheid is de houding, vrede is de vrucht. Nederigheid opent het hart voor God, en vrede is het stille bewijs dat Hij daar woont.
++++++++++++
Een verband met wat Henri Nouwen zegt:
Henri Nouwen verbindt deze twee thema’s op een unieke, tedere manier. In zijn werken — zoals Inner Voice of Love, The Return of the Prodigal Son, en Life of the Beloved — zie je hoe hij nederigheid niet als zelfverachting beschrijft, maar als zelfaanvaarding in het licht van Gods liefde. En vrede is bij hem nooit oppervlakkige rust, maar een diepe innerlijke stilte die ontstaat als je durft te leven vanuit je geliefd-zijn.
Een paar accenten die H. Nouwen legt:
Nederigheid: “De weg naar het hart van God is via de weg van de kwetsbaarheid.” Hij nodigt uit om je wonden niet te verbergen, maar ze te laten aanraken door God.
Vrede: “Vrede komt wanneer je je geliefd weet, niet wanneer je alles onder controle hebt.” Zijn spiritualiteit is doordrenkt van het besef dat vrede niet komt door prestaties, maar door overgave.
In The Way of the Heart verbindt hij nederigheid en vrede met de woestijnvaders: stilte, afzondering, gebed. Daar leert de mens zichzelf kennen, en in die nederigheid ontstaat ruimte voor vrede.
++++++++
Je raakt hier twee kernbegrippen uit de christelijke spiritualiteit: vrede en nederigheid, beide als genade — dus niet als menselijke prestatie, maar als gave van God.
Laten we ze eerst onderscheiden, dan verbinden, en vervolgens kijken hoe Henri Nouwen deze thema’s belichaamt.
+++++++
[Gebed geïnspireerd door Henry Nouwen:]
Heer, leer mij nederig te zijn, niet door mezelf te verachten, maar door mezelf te aanvaarden in Uw liefde.
Laat mijn kwetsbaarheid geen bron van schaamte zijn, maar een poort naar Uw genade.
Geef mij vrede, niet als afwezigheid van strijd, maar als aanwezigheid van U.
Laat mijn hart stil worden, zodat ik Uw stem kan horen.
Maak mij zacht, zodat ik anderen kan dragen in hun pijn.
En laat mijn leven getuigen: dat wie zich klein weet, groot wordt in Uw liefde.
God zal niet vernietigen wat Hij heeft verlost; Hij zal hen niet vernietigen voor wie Hij zijn bloed heeft vergoten. En als je je geest wilt laten genieten van de spelen, wat is daar dan mis mee? En die feesten die ze door de hele stad vieren, vrolijk drinkend en feestvierend, denkend dat ze genieten terwijl ze zichzelf in feite vernietigen aan de publieke tafels—ga gerust mee, vier ze zonder zorgen. Groot is de barmhartigheid van God, die alles kan vergeven. Bekroon jezelf met rozen voordat ze verwelken. Vier feest in het huis van je God, en wees dankbaar. Neem volop voedsel en wijn, en jij ook. Uiteindelijk is dat waarom deze schepping jou gegeven is: om ervan te genieten. God gaf het niet aan de heidenen en de goddelozen, en onthield het niet van jou.
— Augustinus van Hippo, Over de herders, Preek 46.8
++++++
Commentaar:
Augustinus spreekt hier met een verrassende vrijheid over vreugde, feest en genot—niet als iets verdachts, maar als iets dat geworteld is in Gods genade. Hij keert zich tegen de oppervlakkige viering van de wereld, die zichzelf verliest in roes en zelfvernietiging, maar hij ontzegt de gelovige niet het recht op vreugde. Integendeel: hij nodigt uit tot een heilige viering, een dans in het huis van God, een bekroning met rozen vóór ze verwelken.
De kernzin—“Groot is de barmhartigheid van God, die alles kan vergeven”—is als een poort naar innerlijke vrijheid. Het is geen oproep tot roekeloosheid, maar tot vertrouwen. De schepping is ons gegeven, niet om haar te misbruiken, maar om haar te vieren in verbondenheid met de Gever.
Augustinus herinnert ons eraan dat genade niet alleen vergeving is, maar ook vreugde. Dat het leven niet alleen een pelgrimstocht is, maar ook een dans. Dat we niet alleen geroepen zijn tot boete, maar ook tot bekroning.
Gebed: God van genade,
U hebt ons verlost met het bloed van Uw Zoon, en ons de schepping gegeven als een tuin van vreugde. Laat ons niet verdwalen in de roes van de wereld, maar leer ons feest te vieren in Uw huis.
Bekroon ons met rozen van liefde vóór ze verwelken, laat onze dans een lofzang zijn, onze vreugde een echo van Uw barmhartigheid.
Vergeef ons alles, en leer ons alles te ontvangen als gave.
Amen.
++++++++
Augustinus’ visie op genade en vreugde is rijk, paradoxaal en diep menselijk—een bron waaruit we samen kunnen putten. Laten we een reeks van zeven meditaties opzetten, elk geworteld in een kernzin van Augustinus, met:
Een citaat (vertaald in het Nederlands)
Een korte beschouwing
Een gebed of oefening
*************
Zeven meditaties over genade en vreugde met Augustinus
1. De vreugde van de verlossing
“God zal niet vernietigen wat Hij heeft verlost.”
Beschouwing: Augustinus begint niet bij onze zonden, maar bij onze verlossing. Genade is sterker dan oordeel. Wat God heeft aangeraakt met liefde, wordt niet losgelaten. Dit is vreugde die rust geeft: we zijn veilig in Zijn genade.
Gebed:
Heer, laat mij rusten in Uw verlossing. Niet in mijn verdiensten, maar in Uw trouw. Laat mijn vreugde wortelen in Uw genade.
2. De dans in het huis van God
“Dans zoals je wilt; het is voor jou dat deze schepping je is gegeven.”
Beschouwing: Augustinus nodigt uit tot een heilige vrijheid. Niet de dans van roes en ontvluchting, maar van dankbaarheid en verbondenheid. Vreugde is een vorm van aanbidding.
Oefening:
Beweeg vandaag bewust: een wandeling, een dans, een gebaar van vreugde. Laat je lichaam meedoen aan je gebed.
3. De roos vóór ze verwelkt
“Bekroon jezelf met rozen voordat ze verwelken.”
Beschouwing: Augustinus herinnert ons aan de vergankelijkheid van het leven. Genade is niet uitstel, maar uitnodiging tot het nú. Vreugde is niet naïef, maar wijs.
Gebed:
Heer, leer mij de schoonheid van het moment. Laat mij de roos plukken vóór ze verwelkt, en haar geur dragen als teken van Uw goedheid.
4. De barmhartigheid die alles vergeeft
“Groot is de barmhartigheid van God, die alles kan vergeven.”
Beschouwing: Hier klinkt de radicaliteit van genade. Niet selectief, maar totaal. Niet berekend, maar overvloedig. Vreugde komt wanneer we durven geloven dat we werkelijk vergeven zijn.
Gebed:
God van genade, Ik breng U mijn schaamte, mijn fouten, mijn verleden. Vergeef mij alles, en leer mij alles te ontvangen.
5. De vreugde die niet vernietigt
“Ze denken dat ze genieten, terwijl ze zichzelf vernietigen.”
Beschouwing: Augustinus maakt onderscheid tussen vreugde die opbouwt en vreugde die afbreekt. Genade leert ons het verschil. Ware vreugde is verbonden met liefde, niet met ontkenning.
Oefening:
Vraag jezelf vandaag af: wat geeft mij vreugde die leven brengt? Wat laat mij leeg achter? Kies bewust voor vreugde die voedt.
6. De schepping als gave
“Het is voor jou dat deze schepping je is gegeven.”
Beschouwing: De wereld is geen valstrik, maar een geschenk. Genade opent onze ogen voor het goede, het schone, het ware. Vreugde is het vermogen om te ontvangen.
Gebed:
Heer, open mijn ogen voor Uw gaven. Laat mij de schepping zien als een liefdesbrief, en haar beantwoorden met dankbaarheid.
7. De vreugde van het behoren
Beschouwing: Augustinus spreekt hier niet over exclusiviteit, maar over identiteit. Jij bent geroepen, geliefd, gewild. Genade is persoonlijk. Vreugde is weten dat je erbij hoort.
Gebed:
God, ik hoor bij U. Laat die waarheid mijn vreugde zijn. Laat mijn leven een antwoord zijn op Uw roep.
“Hij die de Communie ontvangt, wordt geheiligd en vergoddelijkt in ziel en lichaam, zoals water dat boven vuur wordt gezet begint te koken… De Communie werkt als gist die door het deeg wordt gemengd en het hele geheel doet rijzen; …Zoals je door het samensmelten van twee kaarsen één stuk was krijgt, zo, denk ik, wordt degene die het Vlees en Bloed van Jezus ontvangt met Hem versmolten door deze Communie, en de ziel ontdekt dat hij in Christus is en Christus in hem.”
— St. Cyrillus van Alexandrië
+++++++++++
Commentaar
St. Cyrillus gebruikt drie krachtige beelden om de mystieke werking van de Eucharistie te beschrijven:
Water dat kookt: De hitte van Gods liefde transformeert ons wezen. Zoals koud water door vuur tot leven komt, zo wordt onze ziel door de Communie tot vurige liefde gewekt.
Gist in deeg: De werking van Christus is niet oppervlakkig, maar doordringt ons hele bestaan. De Communie is geen momentopname, maar een innerlijke transformatie die ons hele leven doordesemt.
Samensmelting van kaarsen: Dit beeld van eenwording is bijzonder intiem. Het gaat niet alleen om nabijheid, maar om volledige versmelting—een mystieke eenheid waarin de grenzen tussen ‘ik’ en ‘Gij’ vervagen.
Cyrillus spreekt hier niet over een symbolische herinnering, maar over een reële, heiligmakende en vergoddelijkende ontmoeting. De Communie is niet slechts een ritueel, maar een mystieke deelname aan het leven van Christus zelf. Het is een uitnodiging om ons te laten doordringen, verteren, en hervormen door Zijn aanwezigheid.
++++++++++
Gebed
Heer Jezus Christus, Gij die Uzelf geeft in Brood en Bloed, laat mij niet slechts naderen met woorden, maar met een hart dat dorst naar vereniging. Laat Uw vuur mijn water doen koken, Uw gist mijn leven doordringen, Uw licht mijn duisternis verjagen. Smelt mijn wil samen met de Uwe, zodat ik niet meer leef, maar Gij leeft in mij.Maak mijn ziel tot een woning van Uw liefde, en mijn lichaam tot een tempel van Uw genade. In U, met U, door U — nu en altijd.
“Simon Petrus… hoofd van de apostelen, nadat hij bisschop van Antiochië was geweest… trok verder naar Rome in het tweede jaar van keizer Claudius en bekleedde daar de priesterlijke zetel gedurende 25 jaar, tot het laatste, het 14e jaar van Nero. Door diens toedoen ontving hij de kroon van het martelaarschap, toen hij aan het kruis werd genageld met zijn hoofd naar beneden… omdat hij beweerde onwaardig te zijn om op dezelfde wijze als zijn Heer gekruisigd te worden.”
— Sint-Jerome
++++++++++
Commentaar
Deze passage van Sint-Jerome is doordrenkt van eerbied en nederigheid. Petrus, de rots waarop Christus zijn Kerk bouwde, kiest ervoor om met zijn hoofd naar beneden gekruisigd te worden — een daad van diepe zelfkennis en eerbied voor Christus. Het is een krachtig beeld van hoe ware leiderschap in het christendom niet triomfantelijk is, maar doordrenkt van dienstbaarheid, lijden en overgave.
Jerome’s beschrijving is niet slechts historisch; het is spiritueel geladen. Hij toont Petrus als een man die zijn roeping tot het uiterste leeft — niet als heerser, maar als dienaar, niet als held, maar als getuige. Het kruis wordt hier niet alleen een instrument van dood, maar een troon van nederigheid.
Voor ons vandaag is dit een uitnodiging om onze eigen roeping te herzien: hoe dragen wij ons kruis? Hoe tonen wij eerbied voor Christus in ons dagelijks leven? Durven wij, zoals Petrus, onszelf klein te maken om Hem groot te laten zijn?
++++++++++
Gebed van nederigheid en overgave:
Heer Jezus, Gij die Petrus hebt geroepen om U te volgen tot in de dood, leer ook mij de weg van nederigheid. Laat mijn hart niet zoeken naar eer, maar naar trouw in het kleine. Zoals Petrus zijn hoofd boog in ontzag voor Uw lijden, wil ik mijn leven buigen voor Uw liefde. Geef mij de moed om mijn kruis te dragen, niet als last, maar als teken van verbondenheid met U. Laat mijn zwakheid geen struikelblok zijn, maar een poort naar genade. In mijn falen, wees mijn kracht. In mijn stilte, spreek Uw Woord. In mijn leven, wees mijn Heer.
Amen.
******************
Wie was St Jerom(e) ?
Sint-Jerome (ca. 342–420 n.Chr.), ook bekend als Eusebius Sophronius Hieronymus, was een van de invloedrijkste christelijke geleerden uit de vroege Kerk. Hij staat vooral bekend om zijn vertaling van de Bijbel in het Latijn — de beroemde Vulgata — die eeuwenlang de standaardtekst van de Westerse Kerk bleef.
Leven en werk
Geboorteplaats: Stridon, een stad op de grens van Dalmatia en Pannonia (mogelijk in het huidige Kroatië of Slovenië).
Opleiding: Hij studeerde in Rome, waar hij zich verdiepte in klassieke literatuur en filosofie.
Bekering: Hoewel hij christelijk werd opgevoed, liet hij zich pas op 18-jarige leeftijd dopen.
Ascetisch leven: Jerome leidde een monastiek leven in de woestijn van Syrië en later in Bethlehem, waar hij een klooster stichtte.
Bijbelvertaling: Zijn grootste bijdrage was de vertaling van de Bijbel uit het Hebreeuws en Grieks naar het Latijn. Hij werkte met grote nauwkeurigheid en eerbied voor de oorspronkelijke teksten.
Spirituele betekenis
Jerome was niet alleen een taalkundige en theoloog, maar ook een vurige verdediger van de Schrift. Zijn werk weerspiegelt een diepe liefde voor Gods Woord en een verlangen om het toegankelijk te maken voor gewone mensen. Hij wordt vaak afgebeeld met een leeuw (volgens een legende genas hij een gewonde leeuw), een schedel (symbool van vergankelijkheid), en boeken of schrijfgerei.
christelijkeinformatiebron 