Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Hoe zacht we ook spreken, God is zo dicht bij ons dat Hij ons kan horen; en we hebben geen vleugels nodig om Hem te zoeken, maar slechts de stilte waarin we Hem in onszelf aanschouwen, zonder verbaasd te zijn zo’n goede Gast daar aan te treffen.”
++++
Commentaar:
Het is een zachte, contemplatieve uitspraak van Johannes van het Kruis over Gods nabijheid en de innerlijke weg van stilte.
Johannes van het Kruis raakt hier aan een van de kernintuïties van de christelijke mystiek: God is niet ver weg, maar intiem nabij. Niet als een verre heerser die we moeten zoeken in grote daden of verheven ervaringen, maar als een stille, liefdevolle Aanwezigheid in het hart.
Enkele accenten vallen op:
God hoort ons altijd, zelfs wanneer onze woorden nauwelijks fluisteren. Het gaat niet om volume, maar om oprechtheid.
We hoeven niet te reizen om God te vinden. Geen vleugels, geen bijzondere technieken, geen spirituele prestaties. De weg is naar binnen.
God is een Gast in ons. Niet een indringer, maar een goede, liefdevolle Gast die al aanwezig is, wachtend tot wij stil genoeg worden om Hem te herkennen.
Het beeld van de “goede Gast” is bijzonder teder. Het suggereert dat God niet alleen aanwezig is, maar ook blij is om bij ons te zijn. De stilte wordt dan geen leegte, maar een ruimte van ontmoeting.
“O, christenen! Het is tijd om jullie Koning te verdedigen en Hem te vergezellen in zo’n grote eenzaamheid, want er zijn nog maar heel weinig dienaren die Hem trouw zijn gebleven, terwijl de menigte die Lucifer volgt groot is. En wat nog erger is: zij tonen zich in het openbaar als vrienden, maar verraden Hem in het geheim. Hij vindt bijna niemand meer op wie Hij kan vertrouwen.”
— Heilige Teresa van Jezus
++++
Commentaar:
Deze woorden van Teresa van Ávila zijn scherp, eerlijk en diep pastoraal. Ze schrijft niet om te veroordelen, maar om wakker te schudden. Haar toon is die van iemand die de liefde van Christus zo intens kent, dat ze het lijden van Zijn verlatenheid bijna lichamelijk voelt.
Enkele lagen die opvallen:
Eenzaamheid van Christus
Teresa spreekt over de “grote eenzaamheid” van Christus. Niet alleen in de Hof van Olijven, maar in elke tijd waarin mensen Hem vergeten, verraden of slechts uiterlijk volgen.
Schijn en werkelijkheid
Ze benoemt een pijnlijke waarheid: dat velen zich “vriend” tonen, maar in het geheim anders leven. Het is een oproep tot integriteit, tot een geloof dat niet alleen zichtbaar is, maar doorleefd.
Een uitnodiging, geen beschuldiging
Teresa’s woorden zijn geen beschuldigende vinger, maar een uitnodiging:
“Kom dichterbij. Laat Hem niet alleen. Wees een van de weinigen die blijven.”
Trouw als antwoord op liefde
Voor Teresa is trouw geen plicht, maar een antwoord op de liefde van Christus. Wie Hem liefheeft, wil bij Hem blijven — juist wanneer Hij alleen lijkt te staan.
Deze tekst raakt omdat hij ons zacht maar krachtig herinnert aan de kern van het christelijk leven: nabijheid aan Christus, in vreugde én in verlatenheid.
++++
Gebed:
Heer Jezus,
U die de eenzaamheid van het hart kent,
leer mij bij U te blijven,
niet alleen wanneer het licht is,
maar ook wanneer de nacht valt.
Bewaar mij voor een geloof dat slechts uiterlijk is.
Augustinus werd geboren als de oudste van drie kinderen, in Thagaste, Noord‑Afrika. Zijn moeder, Monica, was een vrome christen; zijn vader, Patricius, was een heiden.
371
Augustinus ging naar Carthago om zijn opleiding te voltooien. Hij kwam onder invloed van het manicheïsme, een dualistische religie waar zijn moeder grote moeite mee had.
Zijn vader stierf een jaar later.
Op 17‑jarige leeftijd nam hij een concubine, en binnen een jaar werd hun zoon Adeodatus geboren.
Ze leefden 13 jaar samen.
383
Het jonge gezin verliet Afrika en verhuisde naar Rome om er een retoricaschool te openen.
Hij keerde zich af van de manicheeërs en dreef geleidelijk richting het neoplatonisme.
384
Hij verhuisde naar Milaan om professor in de retorica te worden aan het keizerlijk hof.
385
Zijn concubine keerde terug naar Afrika (Adeodatus bleef bij Augustinus).
Monica voegde zich bij hen in Milaan. Zij regelde een huwelijk voor Augustinus met een vrouw van passende sociale status. Augustinus stemde in met de verbintenis en werd catechumeen. Maar tijdens de twee jaar dat hij moest wachten tot zijn bruid oud genoeg was, nam hij een nieuwe concubine.
386
Hij ontmoette Ambrosius (bisschop van Milaan), die hem aanmoedigde de Bijbel te lezen.
In een tuin hoorde hij een stem roepen: “Neem en lees, neem en lees.”
Augustinus sloeg de Bijbel open en las Romeinen 13:13‑14:
“Laten wij eerbaar leven, als op klaarlichte dag… niet in brasserijen en losbandigheid… Maar bekleed u met de Heer Jezus Christus en geef niet toe aan de begeerten van het vlees.”
Dit was zijn bekering:
Biografische gegevens:
Volledige naam: Aurelius Augustinus
Geboortedatum: 13 november 354
Geboorteplaats: Thagaste, Numidië (nu Souk Ahras, Algerije)
De zondaar die een heilige werd. God bleef geduldig op de deur van Augustinus kloppen, en toen hij die eindelijk opende, werd hij verteerd door het vuur van Gods liefde.
De jonge Augustinus was rusteloos in zijn zoektocht naar de Waarheid. Telkens wanneer hij zich aangetrokken voelde tot een bepaalde filosofie of groep, raakte hij teleurgesteld zodra hij dieper in hun denken doordrong. Uiteindelijk vond hij Jezus Christus — en eindelijk vond hij rust.
Ons hart is rusteloos, o God, totdat het rust vindt in U.”
— Augustinus over zijn vroegere zoeken
387
Hij besloot zijn veelbelovende carrière op te geven, afstand te doen van zijn concubine en katholiek te worden.
Augustinus werd samen met zijn zoon gedoopt door Ambrosius in Milaan.
Hij was een nieuw mens, levend in vreugdevolle gehoorzaamheid aan God.
Kort daarna keerde hij terug naar Afrika met zijn moeder Monica en zijn zoon.
388
Augustinus keerde terug naar Thagaste, waar hij een lekengemeenschap vond.
390
Augustinus’ zoon stierf op 17‑jarige leeftijd.
391
Augustinus werd priester gewijd in Hippo Regius.
395
Hij werd tot bisschop van Hippo Regius gewijd.
Als onvermoeibare herder van zijn kudde was hij een onverschrokken en compromisloze verdediger van het geloof tegen ketterijen.
430
Bisschop Augustinus stierf op 28 augustus, juist toen het Romeinse Rijk in Afrika ten onder ging tijdens de inval van de Vandalen.
1298
Augustinus werd door paus Bonifatius VIII uitgeroepen tot Kerkleraar.
Graf (Arca) van Sint‑Augustinus:
Zijn tombe bevindt zich in San Pietro in Ciel d’Oro (“Sint‑Pieter in de Gouden Hemel”) in Pavia, Italië.
De marmeren ark is versierd met scènes uit zijn leven.
Zijn relieken worden bewaard in een zilveren urn aan de voet van de ark.
Carthago, de grote metropool
In de tijd van Augustinus was Carthago de op één na grootste stad van het West‑Romeinse Rijk. Alleen Rome was groter.
Augustinus in de kunst:
Hij wordt meestal afgebeeld in bisschoppelijke gewaden met een herdersstaf, maar latere kunstenaars tonen hem ook met een brandend hart als symbool.
Een van de invloedrijkste christelijke schrijvers
Belangrijke werken van Augustinus zijn:
Belijdenissen
Over de christelijke leer
Over de Drie‑eenheid
De Stad van God
Sint‑Monica en Sint‑Augustinus
Het bekendste moeder‑en‑zoon‑paar van heiligen binnen de christelijke traditie.
++++
Gebed geïnspireerd door het leven van Augustinus
Heer onze God,
Gij die het hart van Augustinus hebt aangeraakt
te midden van zijn zoeken, zijn dwalen en zijn verlangen,
raak ook ons aan met dezelfde zachte kracht.
Leer ons de moed om eerlijk te zijn
over onze onrust, onze vragen, onze honger naar waarheid.
Nouwen raakt hier aan iets dat tegelijk eenvoudig en radicaal is: echte compassie is nooit afstandelijk. Het is geen vriendelijk gebaar van bovenaf, maar een beweging naar beneden, naar binnen, naar de plek waar het leven rauw en onopgesmukt is.
Hij beschrijft compassie niet als een daad van kracht, maar als een bereidheid om onze eigen kwetsbaarheid niet te ontlopen. Wie werkelijk met een ander mee-lijdt, verliest de illusie van controle. Je stapt een ruimte binnen waar je niets kunt oplossen, maar waar je wél aanwezig kunt zijn.
En precies daar — in die gedeelde kwetsbaarheid — ontstaat iets heiligs. Niet omdat de pijn verdwijnt, maar omdat niemand er nog alleen in staat.
Nouwen herinnert ons eraan dat compassie geen techniek is, maar een manier van leven: een keuze om mens te zijn met de mens die voor ons staat.
Het geloof wordt verheven in een glorievolle drie-eenheid met de liefde en de hoop. Want wanneer je deze drie ziet als onderscheiden aspecten van één en hetzelfde mysterie, zul je voor altijd verheerlijkt worden in God.
En als je gelooft, zul je liefhebben, en door de liefde zul je hopen op Zijn ongeziene beloften.
~ St. Gregorius van Narek, Het Boek der Klaagliederen, 990 n.Chr.
++++
Commentaar:
Deze korte passage van Gregorius van Narek is een klein juweel van mystieke theologie. Hij beschrijft geloof, hoop en liefde niet als drie losse deugden, maar als drie facetten van één goddelijk licht.
Geloof opent het hart voor Gods aanwezigheid.
Liefde is de beweging van de ziel naar God en naar de ander.
Hoop is het vertrouwen dat deze liefde ons draagt naar een toekomst die we nog niet zien.
Gregorius nodigt ons uit om deze drie niet te scheiden, maar te zien als een innerlijke eenheid: geloof dat niet liefheeft wordt koud; liefde zonder hoop wordt moe; hoop zonder geloof wordt leeg.
Wanneer ze samenkomen, ontstaat een diepe, stille zekerheid:
God is aanwezig, God bemint, God komt.
Het is opvallend hoe Gregorius spreekt over “verheerlijkt worden in God”. Niet wij die God verheerlijken, maar God die óns verheerlijkt wanneer wij ons openen voor dit drievoudige mysterie. Het is een beweging van genade, niet van prestatie.
++++
Gebed
Heer,
leer mij geloof dat rust vindt in Uw aanwezigheid,
liefde die zich uitgiet zonder angst,
en hoop die verder kijkt dan wat mijn ogen kunnen zien.
“Geduld vraagt van ons dat we het moment ten volle leven, volledig aanwezig zijn in het nu, de smaak proeven van het hier en nu, en werkelijk zijn waar we zijn. Wanneer we ongeduldig zijn, proberen we weg te vluchten van waar we zijn. We gedragen ons alsof het echte leven morgen, later, of ergens anders zal beginnen. Laten we geduldig zijn en vertrouwen dat de schat die we zoeken verborgen ligt in de grond waarop we staan.”
— Henri Nouwen
++++
Commentaar
Nouwen raakt hier een diepe, bijna verborgen waarheid: ongeduld is niet alleen een gebrek aan rust, maar een vorm van wantrouwen. Ongeduld fluistert dat het huidige moment niet genoeg is, dat het echte leven elders te vinden is — in een toekomst die we nog niet kennen, of op een plek waar we nog niet zijn.
Maar Nouwen nodigt ons uit om het omgekeerde te geloven: dat God juist hier werkt, in het gewone, in het onvoltooide, in het soms frustrerende nu. Geduld is dan geen passieve houding, maar een actieve keuze om te vertrouwen dat de grond waarop we staan vruchtbaar is, zelfs als we de oogst nog niet zien.
Het is een spirituele oefening: aanwezig zijn, luisteren, ademen, wachten — niet omdat er niets gebeurt, maar omdat er al iets gebeurt, vaak onder de oppervlakte.
++++
Gebed
Eeuwige God, leer mij het heilige van dit moment te zien. Wanneer mijn hart vooruit wil rennen, breng mij terug naar de plek waar U mij nu roept te zijn. Geef mij de moed om te vertrouwen dat Uw genade niet in de toekomst ligt, maar in het hier en nu verborgen is. Open mijn ogen voor de schat onder mijn voeten, en geef mij een geduldig hart dat rust vindt in Uw aanwezigheid.
“Onze ware waarde bestaat niet uit wat mensen van ons denken. Wie we werkelijk zijn, bestaat uit wat God van ons weet.”
— Johannes Berchmans
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van de heilige Johannes Berchmans nodigt uit tot een diepe innerlijke rust. In een wereld waarin waardering vaak afhangt van uiterlijk vertoon, prestaties of de mening van anderen, herinnert hij ons eraan dat onze echte identiteit ligt in Gods blik. Niet in roem, niet in reputatie, maar in de stille waarheid die God in ons hart ziet. Het is een oproep tot nederigheid én vertrouwen: dat we onszelf mogen kennen zoals God ons kent — geliefd, gewild, en kostbaar.
++++
Gebed:
Heer, U kent mij zoals ik werkelijk ben. Niet zoals anderen mij zien, niet zoals ik mij voordoe, maar zoals ik ben in Uw ogen. Laat mij rust vinden in die waarheid. Bevrijd mij van de drang om indruk te maken, om te voldoen aan verwachtingen. Leer mij leven vanuit Uw liefde, zodat mijn waarde niet afhangt van stemmen om mij heen, maar van Uw stem die fluistert: “Je bent van Mij.”
Amen.
Johannes Berchmans (1599–1621)
Johannes Berchmans was een jonge Vlaamse jezuïet uit Diest, bekend om zijn diepe eenvoud, zijn trouw in kleine dingen en zijn oprechte, vreugdevolle spiritualiteit. Hij leefde maar 22 jaar, maar liet een indruk na die hem later tot heilige maakte.
Korte schets van zijn leven:
Geboren: 13 maart 1599 in Diest
Jezuïet geworden: 1616, in Mechelen
Studie: filosofie in Leuven en later in Rome
Overleden: 13 augustus 1621 in Rome, na een korte ziekte
Heiligverklaring: 1888 door paus Leo XIII
Wat hem bijzonder maakte:
Johannes was geen mysticus met grote visioenen, geen missionaris die verre landen bereikte, geen martelaar. Zijn heiligheid lag in iets anders:
Trouw in het gewone: hij geloofde dat je God vindt in de dagelijkse plichten, hoe klein ook.
Vreugdevolle eenvoud: hij was vriendelijk, zachtmoedig, en geliefd door zijn medestudenten.
Zuiver hart en heldere intenties: hij wilde alles doen “met een zuiver geweten en een blij gemoed”.
Liefde voor studie: hij zag leren als een vorm van dienst aan God.
Zijn bekendste motto werd: “Age quod agis” — Doe wat je doet, met heel je hart.
Iconografie:
Hij wordt vaak afgebeeld:
in jezuïetenhabijt
met een crucifix, rozenkrans en regelboek
als jonge, serene student
Spirituele betekenis vandaag
Johannes Berchmans is een heilige voor wie zoekt naar:
trouw in het dagelijkse
eenvoud zonder spektakel
zuiverheid van hart
vreugde in plicht en studie
jongeren en studenten
Hij is een stille herinnering dat heiligheid niet altijd groots of dramatisch is — soms is ze gewoon trouw, liefdevol en helder aanwezig in het gewone leven.
Uit vuur en ijzer (Poolse melodie) Huub Oosterhuis
Zonnelied gezongen door A Branduardi.
De tekst van het Zonnelied:
Wees geloofd voor Zuster Maan en de sterren die er staan en de nacht hun klaar en helder schijnsel geven. Wees geloofd voor Broeder Wind, die in wolken regen vindt en verspreidt opdat uw schepping moge leven.
Wees geprezen, goede Vader, voor het koele reine water, Dat ons laaft en wast en droogte doet verdwijnen. Wees geloofd ook voor het vuur, dat ons warmt in ‘t late uur En zijn vreugde en zijn kracht op ons laat schijnen.
Wees geprezen, o mijn Hoeder, voor de Aarde onze moeder, die ons koestert en ons dierbaar leven geeft, vruchten vol van smaak en geuren, bloemen weelderig van kleuren en de bomen en het gras en al wat leeft.
Wees geloofd voor hen die leven in uw liefde en vergeven, ook als onrecht en ellende hen dan honen, en gezegend ook diegenen, die door vrede te verlenen, zich voor U, o Vader, mogen laten kronen.
Wees geprezen, o mijn Heer, voor ons lichaam broos en teer, dat de Dood van ‘t leven zomaar kan bestelen, want gezegend zijn ook dezen, die de Dood niet moeten vrezen, omdat zij voor altijd in uw liefde delen.
Enkel U komt toe, o Heer, alle glorie, alle eer. Goede Vader, wees gezegend en geloofd. Enkel U wordt niet te licht het allergrootste toegedicht en wij buigen voor U nederig het hoofd.
Wees geprezen, goede Heer, en uw schepping evenzeer. Zuster Zon haar licht en helend-warme stralen. ‘t Is een wonder, wis en waar, dat U ons verlicht door haar, moge zij uw goedheid naar ons toe vertalen.
*****************
Gebed : de zaligsprekingen:
3‘Gelukkig wie nederig van hart zijn,
want voor hen is het koninkrijk van de hemel.
4Gelukkig de treurenden,
want zij zullen getroost worden.
5Gelukkig de zachtmoedigen,
want zij zullen de aarde bezitten.
6Gelukkig wie hongeren en dorsten naar de gerechtigheid,
want zij zullen verzadigd worden.
7Gelukkig de barmhartigen,
want zij zullen barmhartigheid ondervinden.
8Gelukkig wie zuiver van hart zijn,
want zij zullen God zien.
9Gelukkig de vredestichters,
want zij zullen kinderen van God genoemd worden.
10Gelukkig wie vanwege de gerechtigheid vervolgd worden,
want voor hen is het koninkrijk van de hemel.
Matteüs: 3-10 – Uit de nieuwe Bijbelvertaling: de NBV (2025)
Bezinning bij de Zaligsprekingen
Heer, wij komen tot U met alles wat wij zijn: onze vreugde, onze zorgen, onze vragen, ons verlangen om te leven zoals Jezus ons heeft voorgedaan. Zijn woorden raken ons opnieuw, woorden die niet dwingen maar uitnodigen, woorden die ons openen voor een andere manier van kijken.
U noemt gelukkig wie klein durven zijn, wie niet bouwen op eigen kracht maar op uw liefde die draagt. Leer ons die eenvoud, opdat wij ruimte maken voor uw Koninkrijk.
U noemt gelukkig wie verdriet kennen, want in hun tranen schuilt een belofte van nabijheid. Laat ons niet wegkijken van het lijden, maar aanwezig zijn, zoals U aanwezig bent bij ieder die treurt.
U noemt gelukkig wie zachtmoedig zijn, wie niet antwoorden met hardheid maar met een hart dat luistert. Geef ons die mildheid in onze woorden, in onze keuzes, in onze relaties.
U noemt gelukkig wie hunkeren naar gerechtigheid, wie niet berusten in onrecht maar blijven verlangen naar een wereld die recht doet. Wakker dat vuur in ons aan, en maak ons tot mensen die handelen uit liefde.
U noemt gelukkig wie barmhartig zijn, die niet rekenen maar schenken, die niet oordelen maar omarmen. Vorm ons tot zulke mensen, opdat uw barmhartigheid zichtbaar wordt in ons leven.
U noemt gelukkig wie zuiver van hart zijn, die niet leven uit dubbele agenda’s maar uit oprechtheid en eenvoud. Zuiver ons hart, zodat wij U kunnen herkennen in de gezichten van de mensen om ons heen.
U noemt gelukkig wie vrede stichten, die niet kiezen voor verdeeldheid maar voor verbinding. Maak ons tot bruggenbouwers, tot mensen die woorden van vrede spreken waar spanning heerst.
En U noemt gelukkig wie lijden omwille van het goede. Geef kracht aan allen die trouw blijven aan gerechtigheid en waarheid, ook wanneer het moeilijk wordt.
Heer, laat deze woorden van Jezus niet alleen klinken in ons oor, maar wortel schieten in ons leven. Dat wij steeds meer worden wie U ons bedoelt te zijn: mensen van eenvoud, troost, mildheid, gerechtigheid, barmhartigheid, zuiverheid, vrede en trouw.
“Laten wij dan verheugd zijn en God danken dat wij niet alleen christenen zijn geworden, maar Christus zelf. Begrijpen en vatten jullie, broeders, Gods genade jegens ons? Verwonder u en wees verheugd: wij zijn Christus geworden.”
— St. Augustinus
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Augustinus is zowel mysterieus als majestueus. Hij nodigt ons uit om de christelijke identiteit niet slechts als een naam of overtuiging te zien, maar als een diepe vereniging met Christus zelf. In de traditie van Paulus — “niet ik leef, maar Christus leeft in mij” — herinnert Augustinus ons eraan dat door de genade van God, wij niet alleen volgelingen zijn, maar dragers van Christus’ aanwezigheid in de wereld.
Het is een radicale genade: dat wij, met al onze gebrokenheid, geroepen zijn om Christus te zijn voor anderen. Niet uit eigen kracht, maar door de Geest die ons vormt, draagt en verbindt. Deze woorden zijn geen triomfalisme, maar een uitnodiging tot verwondering, dankbaarheid en heilig leven.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus,
U die ons roept om niet alleen Uw naam te dragen, maar Uw leven te weerspiegelen,
laat Uw genade in ons groeien tot een levende eenheid met U.
Help ons te begrijpen wat het betekent om U te zijn —
niet uit hoogmoed, maar uit liefde, dienstbaarheid en overgave.
Laat ons verwonderd blijven over Uw nabijheid,
en vreugde vinden in het mysterie dat U ons in U opneemt.
Maak ons tot Uw handen, Uw stem, Uw hart in deze wereld.
Zij misleiden zichzelf die geloven dat de vereniging met God bestaat uit extases of vervoeringen, en in het genieten van Hem. Want zij bestaat uit niets anders dan de overgave en onderwerping van onze wil – met onze gedachten, woorden en daden – aan de wil van God.”
~ St. Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Teresa van Ávila is een krachtige correctie op een veelvoorkomende misvatting in het geestelijk leven: dat mystieke ervaringen of intense gevoelens het hoogste teken zijn van goddelijke nabijheid. Teresa, zelf een mystica, benadrukt juist dat ware vereniging met God niet ligt in het ervaren van Hem, maar in het gehoorzamen aan Hem.
Ze plaatst de kern van spiritualiteit niet in het buitengewone, maar in het dagelijkse: het afstemmen van onze wil op die van God, in alles wat we denken, zeggen en doen. Dat is geen passieve onderwerping, maar een actieve, liefdevolle keuze om onszelf te richten op Gods verlangen voor ons leven. Het is een spiritualiteit van trouw, eenvoud en innerlijke overgave.
++++
Gebed in de geest van Teresa van Ávila
God van liefde en waarheid,
leer mij niet te zoeken naar U in extase of verheven gevoelens,
ook al stuiten sommige van zijn gedachten en daden mij tegen de borst.
ER IS IEMAND DIE IK VERGEEF,
ook al kwetst hij de mensen van wie ik het meest houd.
DIE PERSOON BEN IKZELF.
++++
Commentaar
Deze woorden van C.S. Lewis zijn een krachtige uitnodiging tot zelfcompassie. Ze doorbreken het idee dat liefde, aanvaarding en vergeving alleen voor anderen zijn bedoeld. Lewis herinnert ons eraan dat we ook onszelf mogen zien met de ogen van genade: niet als perfect, maar als menselijk. Het is een spirituele daad om onszelf te vergeven, juist wanneer we tekortschieten tegenover onze waarden of geliefden. In die erkenning ligt geen zwakte, maar een diepe kracht: de kracht om opnieuw te beginnen, om te groeien, en om onszelf niet af te wijzen, maar te omarmen zoals God ons omarmt.
++++
Gebed
Eeuwige, die ons kent tot in het diepst van ons hart,
Leer mij lief te hebben zoals U liefhebt:
zonder voorwaarden, zonder uitvluchten,
ook als ik struikel, ook als ik faal.
Help mij mezelf te aanvaarden,
niet uit gemakzucht, maar uit waarheid.
Laat mijn ogen zacht zijn voor mijn eigen gebreken,
De juiste richting leidt niet alleen tot vrede, maar ook tot kennis.
Wanneer een mens beter wordt, begrijpt hij steeds duidelijker het kwaad dat nog in hem aanwezig is.
Wanneer een mens slechter wordt, begrijpt hij zijn eigen slechtheid steeds minder.
Een matig slecht mens weet dat hij niet erg goed is; een grondig slecht mens denkt dat hij in orde is.
Dat is eigenlijk gezond verstand.
Je begrijpt slaap wanneer je wakker bent, niet terwijl je slaapt.
Je ziet fouten in rekenwerk wanneer je geest goed werkt; terwijl je ze maakt, zie je ze niet.
Je begrijpt de aard van dronkenschap wanneer je nuchter bent, niet wanneer je dronken bent.
Goede mensen kennen zowel het goede als het kwade; slechte mensen kennen geen van beide.
++++
Commentaar:
Lewis wijst hier op een diep spiritueel inzicht: dat groei in goedheid gepaard gaat met een groeiend bewustzijn van onze gebrokenheid. Het is een paradox die in veel religieuze tradities terugkomt — hoe dichter we bij het licht komen, hoe scherper we onze schaduw zien. Slecht gedrag verduistert niet alleen onze moraal, maar ook ons vermogen om helder te zien. Zoals slaap ons het bewustzijn ontneemt, zo ontneemt kwaad ons het inzicht in onszelf.
Zijn analogieën — slaap, rekenfouten, dronkenschap — zijn eenvoudig maar krachtig. Ze maken duidelijk dat zelfkennis en moreel besef pas mogelijk zijn wanneer we ons in een toestand van innerlijke orde bevinden. Het is een oproep tot nederigheid: wie denkt dat hij ‘in orde’ is, zonder ooit zijn eigen tekortkomingen te onderzoeken, is misschien juist het verst afgedwaald.
++++
Gebed
Heer van licht en waarheid,
Leid ons op de weg die niet alleen vrede brengt, maar ook helderheid.
Geef ons de moed om eerlijk te kijken naar wat nog duister is in ons hart.
Laat ons niet verblind zijn door trots of gemak, maar wakker en nuchter in onze geest.
Zoals de ochtend het duister verdrijft, zo verdrijft Uw genade onze zelfmisleiding.
Maak ons tot mensen die het goede kennen — en het kwade herkennen —
opdat wij in waarheid kunnen leven,
en anderen met wijsheid en liefde tegemoet kunnen treden.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Jouw voeten zijn de voeten waarmee Hij het goede tegemoet gaat.
Jouw handen zijn de handen waarmee Hij de wereld zegent.
Jouw handen, jouw voeten, jouw ogen — jij bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het jouwe,
Geen handen, geen voeten op aarde dan de jouwe.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het jouwe.
++++
Commentaar:
Deze tekst, vaak toegeschreven aan St. Teresa van Ávila, is geen letterlijke citaat uit haar geschriften, maar een spirituele parafrase die haar mystieke visie weerspiegelt. Ze benadrukt de diepe eenheid tussen Christus en de gelovige: wij zijn Zijn verlengstuk in de wereld. Het is een oproep tot actieve compassie, tot het belichamen van Christus’ liefde in ons dagelijks handelen.
De herhaling in de tekst versterkt de urgentie: het is niet alleen een mooie gedachte, maar een roeping. In de geest van Teresa — die zelf een hervormer, mystica en vrouw van diepe gebed was — is dit een uitnodiging tot heilige verantwoordelijkheid.
++++
Gebed in de geest van St. Teresa
Heer Jezus,
Gij die in stilte woont in het hart van uw dienaren,
Maak mijn handen zacht en bereid om te zegenen,
Mijn voeten licht en trouw om het goede te zoeken,
Mijn ogen helder en bewogen om uw mededogen te weerspiegelen.
Laat mij uw lichaam zijn in deze wereld,
Niet uit trots, maar uit liefde.
Niet uit macht, maar uit dienstbaarheid.
Niet uit angst, maar uit vertrouwen.
Heilige Teresa, leer mij te bidden met het leven zelf,
“De Evangeliën dringen aan op twee tegengestelde waarheden die de tragedie van de menselijke conditie uitdrukken: de eerste is dat als je niet liefhebt, je niet zult leven; de tweede is dat als je wél liefhebt, je zult worden gedood.
Als je niet kunt liefhebben, blijf je opgesloten in jezelf en onvruchtbaar — niet in staat om een toekomst te scheppen voor jezelf of voor anderen, niet in staat om werkelijk te leven.
Maar als je wél effectief liefhebt, ben je een bedreiging voor de structuren van overheersing waarop onze menselijke samenleving rust, en zul je worden gedood.”
— Herbert McCabe
++++
Commentaar:
McCabe legt hier een rauwe, profetische waarheid bloot: liefde is zowel de bron van leven als de weg naar het kruis. Zijn woorden echoën het evangelie zelf — waar Christus, uit liefde, de dood ingaat. Liefde is geen veilige keuze in een wereld die gebouwd is op macht, controle en zelfbehoud. Wie werkelijk liefheeft, breekt met die structuren en roept weerstand op.
Toch is dit geen oproep tot wanhoop, maar tot moed. Liefde is het enige dat leven voortbrengt, zelfs als het lijden meebrengt. In deze paradox ligt het mysterie van het christelijk geloof: dat sterven uit liefde de poort opent naar opstanding.
++++
Gebed: Liefde die Leven en Lijden draagt:
Heer Jezus, Gekruisigde Liefde,
Gij hebt ons geleerd dat ware liefde geen veilige weg is,
maar een pad dat leidt door lijden naar leven.
Geef ons de moed om lief te hebben zoals Gij:
zonder terughoudendheid, zonder angst voor verlies.
Laat ons niet verstijven in zelfbehoud,
maar open ons hart voor de kwetsbaarheid van liefde.
Wanneer onze liefde botst met de machten van deze wereld,
wees dan onze kracht, onze troost, onze hoop.
Moge onze liefde vrucht dragen,
zelfs als zij ons kost wat wij niet willen verliezen.
Want in U, Heer, is elke dood een kiem van opstanding.
Amen.
++++
Wie is Herbert mc cabe ?
Herbert McCabe (1926–2001) was een Engelse Dominicaner priester, katholiek theoloog en filosoof die diepe invloed heeft uitgeoefend op het denken over geloof, ethiek en politiek.
Korte biografie:
Volledige naam: Herbert John Ignatius McCabe OP
Geboren: 2 augustus 1926 in Middlesbrough, Engeland
Gestorven: 28 juni 2001
Orde: Dominicanen (Ordo Praedicatorum)
Studie: Begon met chemie aan Manchester University, maar schakelde over naar filosofie onder invloed van Dorothy Emmet.
Specialisatie: Thomisme (leer van Thomas van Aquino), ethiek, filosofie van religie
Bekend om:
Zijn scherpe, vaak provocerende essays over liefde, macht, en de rol van de Kerk
Zijn redactie van het tijdschrift New Blackfriars
Zijn uitspraak: “Natuurlijk is de Kerk corrupt — maar dat is geen reden om haar te verlaten.”
Wat maakt hem bijzonder?
McCabe combineerde de klassieke scholastiek van Thomas van Aquino met moderne denkers zoals Wittgenstein, Marx en Freud. Hij was een briljant denker die weigerde zich te conformeren aan academische conventies. Zijn werk is doordrenkt van een diepe liefde voor waarheid, maar ook van een scherp besef van de tragiek en complexiteit van menselijke structuren.
Hij geloofde dat ware liefde altijd een politieke daad is — een bedreiging voor systemen van overheersing. Zijn theologie is radicaal in de zin dat ze het evangelie serieus neemt als een oproep tot transformatie, zelfs ten koste van het eigen leven.
1.Christus heeft geen ander lichaam dan dat van jou.
Christus heeft geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Uw voeten zijn de voeten waarmee Hij loopt om goed te doen.
Uw handen zijn de handen waarmee Hij de hele wereld zegent.
Uw handen zijn de uwe.
Uw voeten zijn de uwe.
Uw ogen zijn de uwe.
U bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het uwe, geen andere handen, geen andere voeten op aarde dan de uwe.
Uw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het uwe.
Amen.
– Sint Teresa van Avila
Opmerking
Dit is, naar mijn mening, het belangrijkste gebed van de heilige Teresa. Het spreekt over de noodzaak om het goddelijke bewustzijn te belichamen. Om de Liefde zelf door ons heen te laten stromen in actie. Liefde, zegt de heilige Teresa, is niet zomaar een ervaring – het is veeleer een beweging van het goddelijke door ons heen in de wereld.
In een wereld waarin zowel mens als natuur gebukt gaan onder groot lijden en een existentiële dreiging ondervinden, is onze rol niet alleen om de goddelijke tussenkomst te vragen. Het is veeleer onze taak om zelf een kanaal van goddelijke liefde in actie te worden.
We kunnen niet alleen bidden. We moeten ook worden wat we bidden.
++++
2.Laat niets je storen.
Laat niets je verontrusten,
laat niets je bang maken,
alles gaat voorbij:
God verandert nooit.
Geduld verkrijgt alles.
Wie God heeft, mist niets;
God alleen is genoeg.
– Sint Teresa van Avila
++++
Geleid door jou
3.Heer, geef dat ik mij altijd door U mag laten leiden,
altijd Uw plannen mag volgen
en Uw heilige wil volmaakt mag volbrengen.
Geef dat ik in alles, groot en klein,
vandaag en alle dagen van mijn leven,
mag doen wat U van mij verlangt.
Help mij gehoor te geven aan de geringste ingeving van Uw genade,
zodat ik Uw betrouwbaar instrument mag zijn tot Uw eer.
Moge Uw wil geschieden in tijd en eeuwigheid door mij,
in mij en door mij.
– Sint Teresa van Avila
++++
4. Een liefdeslied
Majestueuze vorst, tijdloze wijsheid,
uw goedheid doet mijn harde, koude ziel smelten.
Knappe minnaar, onbaatzuchtige gever,
uw schoonheid vult mijn doffe, droevige ogen.
Ik ben van u, u hebt mij geschapen.
Ik ben van u, u hebt mij geroepen.
Ik ben van u, u hebt mij gered.
Ik ben van u, u hebt mij liefgehad.
Ik zal uw aanwezigheid nooit verlaten.
Geef mij de dood, geef mij het leven.
Geef mij ziekte, geef mij gezondheid.
Geef mij eer, geef mij schande.
Geef mij zwakte, geef mij kracht.
Ik zal alles ontvangen wat u mij geeft.
Amen
– Sint Teresa van Avila
+++++
5. Heer, U bent dichterbij.
Heer, U bent mij nabijer dan mijn eigen adem, nabijer dan mijn handen en voeten. Amen.
– Sint Teresa van Avila
++++
6. Als jouw liefde voor mij sterk is
Als Uw liefde voor mij, Heer, zo sterk is
als deze die mij aan U bindt,
wat houdt mij dan zo lang van U weg, Heer,
wat houdt U, Heer, zo lang van mij weg?
O ziel, wat verlangt u dan?
Heer, ik wil U zien, ik die U zo verkoos.
7. Welke angsten kunnen je nu nog kwellen?
Alles wat ik vrees is jou te verliezen.
Ik smeek om Gods volledige liefde,
Heer, maak mijn ziel tot Uw woning,
en ik zal een nest bouwen zo lieflijk
dat het niet te armoedig zal zijn voor God.
Een ziel in God, verborgen voor de zonde,
welke verlangens resten er nog voor jou,
behalve opnieuw liefhebben,
en alles in vuur en vlam zetten van liefde vanbinnen,
liefhebben en terugkeren naar de liefde.
– Sint Teresa van Avila
++++
Ouder worden:
Heer, U weet beter dan ikzelf
dat ik ouder word en ooit oud zal zijn.
Bewaar mij voor de fatale gewoonte om te denken dat
ik over elk onderwerp en bij elke gelegenheid iets moet zeggen.
Bevrijd me van de drang om
ieders zaken op orde te brengen.
Maak me attent, maar niet humeurig;
behulpzaam, maar niet bazig.
Met mijn enorme schat aan wijsheid
lijkt het zonde om die niet volledig te benutten;
maar U weet, Heer,
dat ik aan het einde een paar vrienden wil hebben.
Bevrijd mijn geest van het eindeloos opdreunen van details;
geef me vleugels om tot de kern van de zaak te komen.
Ik zwijg over mijn pijnen en kwalen;
ze worden steeds erger, en de liefde voor het herhalen ervan
wordt met de jaren steeds zoeter.
Ik durf niet te vragen om een beter geheugen,
maar wel om meer nederigheid en minder overmoed
wanneer mijn herinneringen botsen met die van anderen.
Leer me de waardevolle les dat ik me soms kan vergissen.
Houd mij redelijk vriendelijk, want een zure oude mens
is een van de grootste werken van de duivel.
Geef mij het vermogen om goede dingen te zien op onverwachte plaatsen
en talenten in onverwachte mensen;
en geef mij, o Heer, de genade om het hen te vertellen.
“Laten we niet aarzelen om hen die gestorven zijn te helpen en onze gebeden voor hen aan te bieden.”
– St. Johannes Chrysostomos
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Johannes Chrysostomos weerspiegelt een diepe overtuiging binnen de christelijke traditie: dat onze verbondenheid met anderen niet eindigt bij de dood. In zijn visie blijven we verantwoordelijk voor elkaar, zelfs voorbij het graf. Gebed voor de overledenen is geen plicht uit schuldgevoel, maar een daad van liefde, trouw en gemeenschap.
Chrysostomos nodigt ons uit om de dood niet als een grens te zien, maar als een doorgang waarin onze gebeden nog steeds kracht hebben. Hij herinnert ons eraan dat de Kerk – als mystiek lichaam van Christus – zich uitstrekt over tijd en eeuwigheid. Door te bidden voor de overledenen, oefenen we barmhartigheid, hoop en verbondenheid.
In een wereld die vaak haastig voorbijgaat aan rouw en herinnering, is dit een oproep tot innerlijke stilte en trouw: om stil te staan bij hen die ons zijn voorgegaan, en hen in liefde te blijven dragen
++++
Gebed
Heer van leven en dood, Gij die ons roept tot gemeenschap die de tijd
overstijgt, leer ons trouw te zijn in gebed voor hen die ons zijn
voorgegaan. Laat onze gebeden een balsem zijn voor hun ziel,
een teken van liefde die niet sterft. Geef ons de moed om stil te staan,
“…onthouding is geen doel op zich: ze helpt ons om dingen beter te gebruiken. Ze helpt ons om ze weg te geven. Als de werkelijkheid ons tegenstaat, als we ons er enkel met afschuw van afkeren, aan wie zullen we haar dan aanbieden? Hoe zullen we haar heiligen? Hoe zullen we er een gegeven van maken voor God en voor de mens?”
Thomas Merton
++++
Iets moeilijks in je leven…
Stel dat je geconfronteerd wordt met een situatie die je afstoot – een conflict, een verlies, een gevoel van zinloosheid. Merton zou zeggen: het is de bedoeling dat je ervan uitgaat dat je wilt afkeren. Maar als je het alleen maar wegduwt, blijft het onbenut.
Zijn filosofie nodigt je uit om te vragen:
Hoe kan ik deze ervaring transformeren tot iets betekenisvols?
Kan ik lijden , de frustratie, of het gemis van omvormen tot een gegeven – iets dat anderen helpen, iets dat mij verdiept?
Bijvoorbeeld: iemand die een burn-out heeft gehad, kan zeker kiezen om zijn ervaring te gebruiken om anderen te begeleiden. Dan wordt het geen litteken, maar een bron van wijsheid.
Als je afstand neemt van materiële zaken of gebruikelijk…
Misschien ben je bezig met minimalisme, sober leven, of het loslaten van bepaalde patronen. Merton zou zeggen: onthouding is niet het eindpunt. Het gaat erom wat je met de ruimte doet. Gebruik je die vrijheid om meer aanwezig te zijn voor anderen? Om creatief te leven? Om diepgaand te verbinden?
Als je teleurgesteld bent in de wereld …
Voel je je soms moedeloos over de maatschappij, politiek, klimaat, of menselijke relaties? Merton stelt: afkeer is voorstel, maar niet genoeg. De uitdaging is om die afkeer om te zetten in een daad van toewijding —iets heiligs maken. Bijvoorbeeld door activisme, kunst, zorg, of dialoog.
++++
Hier zijn vijf praktische stappen die je kunt overwegen, actieve of je worstelt met verlies , teleurstelling, interne onrust, of een verlangen naar meer zingeving:
1.Benoem wat je afstoot of wilt loslaten:
Neem zelfs de tijd om te reflecteren:
Wat in jouw leven voelt zwaar, zinloos, frustrerend of leeg?
Is het een standaard, een relatie, een betrouwbare, een situatie?
Voorbeeld : “ Ik voel me vervreemd van mijn werk, het lijkt ook geen betekenis heeft.”
2.Onderzoek de waarde die erin verborgen zit:
Merton zegt: we moeten niet alleen afkeren, maar ook heiligen .
Wat heeft deze situatie geleerd ?
Welke kracht, inzicht of empathie heeft je definitieve ontwikkeling?
Voorbeeld : “Door mijn frustratie op het werk heb ik ontdekt dat ik daadwerkelijk wil bijdragen aan iets dat mensen echt helpen.”
3.Transformeer het:
Vraag jezelf: hoe kan ik deze ervaring gebruiken om iets te geven aan anderen of aan een groter doel?
Kan je vertellen schrijven, praten, anderen mee helpen?
Kan je het omzetten in actie, kunst, zorg, of verandering?
Voorbeeld : “Ik ga vrijwilligerswerk doen in een sector die wél aansluit bij mijn waarden.”
4.Creëer rituelen van betekenis:
Afstand doen wordt krachtig als je het verbindt aan een ritueel of intentie.
Maak een moment van bewust loslaten : schrijf een korte, houd een stilte, plant iets nieuws.
Geef het een spirituele of symbolische lading.
Voorbeeld : “Ik schrijf een afscheidsbrief aan mijn oude betrouwbare dat succes gelijkstaat aan status.”
5.Leef met openheid voor het nieuwe:
Laat ruimte ontstaan. Niet alles hoeft direct ingevuld.
Sta open voor wat zich aandient.
Vertrouw erop dat betekenis groeit in de leegte die je hebt gemaakt.
Voorbeeld : “Ik weet nog niet wat mijn volgende stap is, maar ik geef mezelf toestemming om te zoeken zonder haast.”
++++
Gebed
Heer,
leer mij de werkelijkheid niet te verwerpen, maar te omarmen.
Laat mijn onthouding geen afkeer zijn, maar een weg naar liefdevolle vrijheid. Help mij om alles wat ik ontvang
— bezit, tijd, talenten — met open handen te gebruiken en weg te schenken.
Laat mijn leven een gave zijn, een offer van dankbaarheid,
een zegen voor anderen. Heilig mijn blik, zodat ik in het gewone het goddelijke
herken. En geef mij de moed om de wereld niet te ontvluchten,
christelijkeinformatiebron 