Ireneos van Lyon 

DE KERK

De nieuwe Wet van de Heilige Geest

j89. Reeds Jesaja leert ons dat Christus ons niet tot de Mozaïsche Wet wil terugvoeren, – Hij heeft immers de Oude Wet tot een einde gebracht – maar dat men door het geloof en de liefde voor Gods Zoon voortaan een nieuw leven moet leiden, door de krachtige bijstand van het goddelijk Woord (Jes.43,18-21) : Denk niet meer aan wat gebeurd is, blijf niet steeds denken hoe het vroeger was. Voorwaar, Ik doe iets nieuws; reeds staat het op het punt te gebeuren en gij zult het meemaken. Ik leg een weg aan in de woestijn. Ik laat stromen vloeien door de dorre aarde, om Mijn uitverkoren volk te drenken, het volk dat Ik Mij verworven heb om mijn deugden te verkondigen.
‘Woestijn’ en ‘dorre grond’ dat waren de heidenen vóór zij geroepen werden, want het Woord was nog niet onder hen gekomen, en zij waren nog niet gedrenkt met de Heilige Geest, die een nieuwe weg had geopend van vroomheid en gerechtigheid, en die rijke bronnen han doen ontspringen : de door de profeten beloofde Heilige Geest, die uitgestort was over geheel de aarde.

Lees verder “Ireneos van Lyon : de kerk”

Geestelijken en leken in de orthodoxe kerk
Een dringende kwestie

Door Alexander Schmemann

Niemand zal ontkennen dat de kwestie van geestelijken en leken in onze kerk hier in Amerika (maar ook elders : vertaler)zowel urgent als verwarrend is. Het is urgent omdat de voortgang van de kerk vaak gehinderd wordt door wantrouwen en conflicten, misverstanden en frustraties. Het is verwarrend, want er is geen constructieve en oprechte discussie geweest, geen echte poging om het te begrijpen in het licht van ons geloof en in termen van onze werkelijke situatie. Het is inderdaad een paradox, want van beide kanten, klerus en leken, komt dezelfde klacht naar voren: zowel priesters als leken verkondigen dat hun respectieve rechten worden ontzegd, hun verantwoordelijkheden en actiemogelijkheden beperkt. Als de priester het wel eens heeft over de “tirannieën” van de leken, verwerpen de leken de “bazigheid” van de priester. Wie heeft er gelijk, wie heeft het mis? En moeten we doorgaan in deze frustrerende “burgeroorlog” in een tijd waarin we eenheid en de totale mobilisatie van al onze middelen nodig hebben om de uitdaging van de moderne wereld het hoofd te bieden? Wanneer katholieken en protestanten ons met 150 tegen 1 in aantal overtreffen, schudden de jongere generaties hun gehechtheid aan de orthodoxie en moeten we op elk rekenen voor de gigantische taken waarmee we worden geconfronteerd? We noemen onszelf orthodox, dat wil zeggen mannen van het ware geloof. We zouden dan in staat moeten zijn om in hun ware geloof leidende principes en positieve oplossingen voor al onze problemen te vinden …

Lees verder “A.Schmemann : Geestelijken en leken in de kerk”

Geestelijk vaderschap:
aantekeningen van een
Athonitische geestelijke vader
Door Archimandriet Sofrony

Op een onverwachte en onbegrijpelijke manier plaatste de goddelijke Voorzienigheid me in omstandigheden die me in staat stelden lange tijd getuige te zijn van het spirituele leven van vele asceten van de Heilige Berg. Verscheidene van hen waren geneigd mij aspecten van hun leven te onthullen die ze zeker niet aan anderen hadden geopenbaard. Ik was ontroerd om de uitverkorenen van God verborgen te zien onder bescheiden verschijningen. Soms begrepen ze, onder de hoede van God, zelf niet wat een rijke zegen op hen rustte. Bovenal werd het hun gegeven om hun eigen tekortkomingen op te merken, zo erg zelfs dat ze zich soms niet eens durfden voor te stellen dat God in hen rustte en zij in God. Sommigen hadden de genade ontvangen om het ongeschapen Licht te aanschouwen, maar ze hadden de spirituele aard van deze gebeurtenis niet gerealiseerd, deels omdat ze weinig wisten van de patristische werken die deze vorm van genade beschrijven. Hun onwetendheid beschermde hen tegen een mogelijke val in ijdelheid. In overeenstemming met de traditie van het orthodoxe geestelijk vaderschap legde ik hun niet uit wat de Heer hen werkelijk schonk. Om een ​​asceet te helpen, moet men op zo’n manier met hem praten dat zijn hart en intellect nederig zijn, anders wordt zijn volgende beklimming gestopt.

Lees verder “Sofrony van Essex : geestelijk vaderschap”

Instructies van

de Heilige Antonius

de Grote

Antonius de Grote

Anthonius de Grote werd geboren in Egypte in het jaar 250 (circa) van nobele en rijke ouders, die hem opvoedden in het christelijk geloof. Op 18-jarige leeftijd verloor hij zijn ouders en bleef hij alleen achter om voor zijn zus te zorgen.
De terugtrekking van de gezegende Anthonius uit de wereld gebeurde niet plotseling maar geleidelijk. Aanvankelijk woonde hij bij een vrome ‘starets’, dicht bij de stad, en probeerde hij zijn levensstijl na te bootsen. Hij bezocht ook andere kluizenaars die in de buitenwijken van de stad woonden, om hun advies te vragen. Zelfs op dit moment, vanwege de vrijwillige beproevingen die hij onderging, werd hij door de mensen gevierd en ‘Gods vriend’ genoemd.
Waarop hij besloot zich verder te isoleren. Nadat hij de “starets” had gevraagd zich bij hem aan te sluiten en een weigering had gekregen, nam hij afscheid en trok hij naar een van de verre grotten. Af en toe bracht een van zijn vrienden hem eten. Ten slotte trok Sint Antonius volledig weg uit bewoonde gebieden, stak de rivier de Nijl over en vestigde zich in de ruïnes van een fort. Hij bracht genoeg brood mee voor 6 maanden. Daarna brachten zijn vrienden hem twee keer per jaar eten, dat ze door de opening in het dak binnen lieten.
Het is onmogelijk voor te stellen welke verleidingen en worstelingen deze grote heilige heeft doorstaan. Hij leed aan honger en dorst, koude en hitte. De meest angstaanjagende verleiding voor de kluizenaar was echter, zoals hij zelf toegeeft, in het hart: hunkering naar het wereldse leven en verontrustende gedachten. De verleidingen en gruwelen van demonen verergerden deze beproevingen nog meer.

Lees verder “instructies van de heilige Antonios de Grote”

De zeven Oecumenische Concilies

1 Het concilie van Nicea (325)

Dat Arius, priester van Alexandrië, veroordeelde en daardoor de Mensgeworden Zoon van God als wezensgelijk met de Vader definieerde. Ook hield men zich bezig met de materiële organisatie van de Kerk. De eerste vier patriarchaten werden vastgelegd : in volgorde : Rome, Alexandrië, Antiochië en Jeruzalem (Later zou ook Constantinopel patriarchaat worden).

2. Het concilie van Constantinopel (431).

Dat de geloofsbelijdenis (Credo) vastlegde en waar Constntinopel als Nieuw Rome (het werd de hoofdstad van het Romeinse rijk), de tweede ereplaats ontving na Rome en boven Alexandrië.

3. Het concilie van Efese (431).

Lees verder “De 7 Oecumenische concilies”

EEN KERK IS EEN PARADIJS OP AARDE

De kerk is het meest centrale punt van elk monasterie. Zoals het monastieke leven een voortdurende cultus van de levende God is, zo is de kerk de plaats van de offerande van elke monnik Daarom is de kerk ook gebouwd in het midden en wordt ze het catholicon genoemd om haar te onderscheiden van de kapellen die men vindt binnenin het monasterie. In het catholicon verzamelen de monniken zich op vastgestelde uren van de dag om gezamenlijk te bidden, terwijl bijzondere opdrachten met betrekking tot de netheid en het goede voorkomen van de kerk alsook de kerkelijke ordo’s gedurende de heilige diensten verdeeld worden onder de monniken, die ze op zich moeten nemen en uitvoeren in bereidwilligheid en trouw. Niets in de kerk is toevallig of overtollig. Alles heeft er zijn plaats en staat ten dienste van een heilig doel. Het gebouw op zichzelf symboliseert het universum. Hemel en aarde zijn verenigd , met de mens in het midden, en vormen een eenheid tot aanbidding van God. De heilige afbeeldingen op de muren en de iconen scheppen een ruimte van inkeer en gebed. De lusters en de olielampen, de manier om ze aan te steken, soms ook het ontbreken van elektriciteit, het gebruik van olie dragen heel wat bij om de mystieke dimensie van de Orthodoxie uit te drukken.De koorstoelen met hun

Lees verder “Een kerk is een paradijs op aarde”

VERGEEF-ONS…….ZOALS OOK WIJ VERGEVEN

DE VERGEVING IN HET GEBED DES HEREN

Bisschop Kallistos (Ware)

Hoe vergeven ? Wanneer vergeven ? Waarom ? Zovele vragen die rechtstreeks voortvloeien uit de evangelische geboden en vooral uit het gebed dat Christus geleerd heeft aan Zijn leerlingen. Vragen waarop bisschop Kallistos heeft geprobeerd alle implicaties, zowel op theologisch als op anthropologisch vlak in het licht te stellen en dit tijdens een voordracht ter gelegenheid van een recent bezoek aan Jeruzalem.

Lees verder “Kallistos Ware : vergeving”

Het (eerste oecumenisch) concilie van Nicea (325)

 

De zaak die de meeste aandacht zou vragen op het concilie van Nicea begon rond het jaar 320 in Alexandrië. Een zekere presbyter Arius kwam in conflict met bisschop Alexander van de stad over de status van Jezus Christus als Zoon van God. Moest dit zoonschap zo worden opgevat, dat de Zoon evenzeer God was als zijn Vader, of was er een essentieel verschil, en moest de Zoon als schepsel worden beschouwd? Arius leerde het laatste, Alexander het eerste. Het duurde niet lang, of dit werd een strijdpunt in grote delen van de kerk, zeker in het oosten.
Bisschoppen en andere betrokkenen konden deze kwestie hun onverdeelde aandacht geven, omdat de kerk pas door Constantijns tolerantie-edict van 313 was bevrijd van het gevaar van vervolgingen. Sterker nog, omdat Constantijn het christendom als keizerlijke godsdienst had aangenomen, was het van het grootste belang dat er duidelijkheid bestond over de juiste leer en dat er geen scheuringen in de kerk ontstonden.

Lees verder “Het concilie van Nicea (325)”

TEKSTEN VAN KERKVADERS OVER DE EUCHARISTIE

 

1 De werkelijke tegenwoordigheid

De leer van de werkelijke tegenwoordigheid, dit betekent dat Jezus letterlijk en werkelijk aanwezig is, Zijn lichaam en bloed, Zijn godheid en mensheid, onder de gedaanten van brood en wijn in de Eucharistie is een wezenlijk geloofspunt in de Kerk. De Schrift spreket erover in 1 Kor. 10,16-17; 11,23-29; en m.n. in Joh. 6,32-71. Vanaf het begin hebben de Kerkvaders de nadruk gelegd op de werkelijke tegenwoordigheid, zoals blijkt uit de volgende citaten. De vertalingen zijn vrijwel volledig eigen werk.

Lees verder “Teksten van Kerkvaders over de eucharistie”

Petrus en Paulus

Petrus en Paulus

De griekse Vaders, de Byzantijnse theologen en de orthodoxe liturgie onderlijnen het primaatschap van Petrus onder de apostelen. ‘Hij is de leider der apostelen, schrijft de heilige Photius…Op hem rusten de fundamenten van de Kerk’ (P.G; 102-685 C en 909 A). Op hem, omdat hij de getuige is en omdat hij de goddelijkheid van Christus heeft beleden:’ Het is naar aanleiding van de belijdenis van Petrus dat de Heer het fundament van de Kerk heeft gesteld’ schrijft diezelfde Photius (P.G; 101,933 A).Als ‘Leider’ van het apostolisch hart spreekt Petrus altijd in naam van allen.

Lees verder “De opvolging van Petrus”

Martelaarschap en

verrijzenis

Olivier Clément

Martelaarschap betekent getuigen. Maar getuigen van Christus op het vlak van de dood betekent iemand worden die opnieuw moet verrijzen. Christelijk martelaarschap is een mystieke ervaring, de eerste getuige in de geschiedenis van het christendom. Het werd in het begin van de geschiedenis opgeschreven in verband met het martelaarschap van Stephanus de “protomartelaar”, in de handelingen der Apostelen : “Maar hij, vol van de Heilige geest,sloeg de ogen ten hemel en zag de heerlijkheid Gods en Jezus, staande aan de rechterhand Gods”…. Dan voerden zij hem buiten de stad en stenigden hem, en terwijl hij werd gestenigd, bad Stephanus “ Heer Jezus, ontvang mijn Geest. En op de knieën vallend riep hij met luide stem : Heer, reken hen deze zonde niet aan. En toen hij dit zei, sliep hij in (Hand.7,55-60). Een glorievolle visie ….gebed voor de vervolgers…. Als de geschiedenis rond is en een ander getuige tot de dood gebracht wordt, “openen zich de hemelen” en staat het de liefdes-energieën toe om hun intrede te doen in de wereld.
Lees verder “Martelaarschap en Verrijzenis”

In voorbereiding op de zondag van het heilige Kruis

 

HET KRUIS IN DE ORTHODOXE THEOLOGIE

 

In Jezus Christus is de dood het opperste offer : vooreerst omdat zij ondergaan is als verzoening voor alle menselijke zonden; en in de tweede plaats, omdat Christus zich onderwerpt aan het offer van het kruis alleen wanneer Zijn uur gekomen is, dus niet toevallig. Dit betekent dat Zijn offer ondergaan is op het moment waarop Hij tot Zijn einde toe het mysterie die, van alle eeuwigheid, de mens betreft.
Hier raken we het hart zelf van het probleem : de historische reële dood van Jezus Christus die ons tegelijk de oplossing biedt, te weten dat het antwoord op de aankondiging van de dood van God, het evangelie van de verrijzenis van de mens is. En omgekeerd, indien de Verrijzenis volgt op het Kruis en indien zij het begin is van de achtste dag, dan is het offer van de Heer een conclusie en een opperste bekroning van de achtste dag.

Lees verder “Het kruis in de orthodoxe theologie”

De Heilige Gregorius Palamas : Over de heilige iconen.

‘Je zal u geen afbeelding maken, noch van iets in de hemel hierboven, noch van iets op de aarde beneden of in de zee’ (Ex.20,4), in deze betekenis dat we ze niet mogen aanbidden en verheerlijken als goden. Want allen zijn schepselen van de ene God, geschapen door hem in de Heilige Geest door Zijn Zoon en Logos van God in deze laatste tijden vlees geworden uit een maagd. Hij is op aarde verschenen en werd deelgenoot van mensen. Hij heeft voor de bevrijding van de mensen geleden, is gestorven en verrezen. Hij is neergedaald met zijn lichaam in de hemelen, en « zit neer aan de rechterhand van de Majesteit in de hoge »(Hebr.1,3). Hij zal wederkomen met Zijn Lichaam om levenden en doden te oordelen. Uit liefde voor Hem zal je een icoon maken, voor Hem die mens is geworden voor ons, en door Zijn icoon zal je hem in herinnering brengen en Hem aanbidden. Door de icoon zal uw verstand op een verheven wijze het eerbiedwaardige Lichaam van de Verlosser erkennen.

Lees verder “Gregorius Palamas : over de heilige iconen”

Veertigdagentijd in de vroege kerk

Onder ‘Veertigdagentijd’ wordt een periode van boete en inkeer verstaan die voorafgaat aan het Paasfeest.
Naam
De term ‘Veertigdagentijd’ is afgeleid van het Latijnse ‘Quadragesima’. Evenals het Griekse Tessarakostê betekent dat woord ‘veertigste’ en duidde het aanvankelijk de dag aan waarop deze periode begon, maar het werd al vroeg gebruikt voor de hele voorbereidingstijd. We vinden de term in deze betekenis voor het eerst bij Hieronymus (in een brief uit 384/5) en in het pelgrimsverslag van Egeria (ca. 381-384). De Franse benaming ‘Carême’ en het Italiaanse ‘Quaresima’ zijn van het Latijnse woord afgeleid. Het Nederlandse ‘Vastentijd’ benadrukt evenals het Duitse ‘Fastenzeit’ één belangrijk aspect van de voorbereiding, terwijl het Engelse ‘(Great) Lent’ samenhangt met het seizoen waarin de periode (op het noordelijk halfrond) valt.

Lees verder “Veertigdagentijd in de vroege kerk”

De orthodoxe Kerk staat aan de vooravond van de Grote Vasten als voorbereiding op Pasen

 

Zondag 1 maart is de laatste zondag van de voorvasten.Na de Goddelijke Liturgie zal de Kerk in een speciale sfeer herschapen worden : men zal er plechtig de vespers van VERGEVINGSZONDAG vieren, wij vragen aan allen vergiffenis voor onze fouten. Dit luidt officieel reeds een overgang in naar de Grote Vasten de zondag daarop. Die zondag eten de Orthodoxen ook geen vlees, omdat wij ons reeds willen aanpassen aan de grote inspanning die zeven dagen later van ons verwacht wordt.

Troparion van Vergevingszondag

Een bittere spijze was het die Adam uit het paradijs verdreven heeft : hij weigerde om te vasten volgens het gebod van zijn Heer, en werd toen veroordeeld om de aarde, waaruit hij genomen was, met veel moeite te bewerken, en zijn brood te eten in het zweet zijns aanschijns. Laat ons daarom het vasten beminnen, opdat wij niet als Adam wenen moeten buiten het Paradijs, maar dat wij daarin mogen binnentreden.

Kondakion van Vergevingszondag

Gids der wijsheid, Schenker van het verstand, Opvoeder der onverstandigen en Beschermer der armen, bevestig en onderricht mijn hart, o Meester. Schenk mij het woord, Gij die het Woord des Vaders zijt, want zie, mijn lippen houden niet op om tot u te roepen : Barmhartige, ontferm U mijner, die gevallen ben.

PS t.8 – Doet geloften aan de Heer uw God. God wordt gekend in Judea : zijn Naam is groot in Israël. ALL : Het is goed de Heer te belijden ….psalm 216 – Rom.13,11b-14,4 – Matt. 6,14-21.
Het Orthodox Pasen valt dit jaar ongeveer één maand later dan het Katholieke Pasen.

VASTEN,GEBED EN LIEFDE

De periode van de vasten, van de veertig dagen die beginnen met Vergevingszondag, kan begrepen worden als een volmaakt unieke tijd, een tijd van voorbereiding tot het jaarlijkse Pasen van de lente, en daardoor, tot het eeuwige Pasen van de ‘doortocht’ ( dit is de letterlijke betekenis van het joodse woord Pasen-Pesah), van het bederfelijk leven naar het eeuwig leven, van het halfduister naar het licht, van de ballingschap in een verre wereld, deze van de zonde, naar het visioen van het ‘van aangezicht tot aangezicht’ in het Koninkrijk. Het programma van de Vasten dat de voortdurende ascese van gans het christelijk leven, bewust en verantwoordelijk samenvat en terug in herinnering brengt, is het antwoord op de drie bekoringen welke Christus in de loop van de veertig dagen heeft ondergaan in de woestijn ,en waarin Hij niet at en honger leed (Mt.4,3).

Bekoring van het brood :
’t Is te zeggen, van elk aards voedsel welke aan de mens de illusie geeft uit zichzelf te kunnen leven, door in wezen elke angst voor de dood en de vrees voor het hiernamaals te verdringen Kiezen om honger te hebben, te vasten, is ook kiezen om open te staan voor een ander voedsel : het woord en het brood van de levende God, waar elke mens nood aan heeft om te kunnen voortbestaan.

Bekoring van het mirakel :
’t Is te zeggen een onbeperkte macht over de anderen, door hen te dwingen om God te aanbidden, om Hem te gehoorzamen, door hen te onderwerpen, veeleer dan ten overstaan van hen te handelen door middel van het enig mirakel van de Heilige Geest, dat van de liefde, van de bekering van het hart. Deze innerlijke bekering eist de ontlediging van zichzelf, de weigering om gediend te worden. De ‘Zoon des mensen is niet gekomen om gediend te worden, maar om te dienen’(Marc.10,45). De waarachtige liefde moet erop gericht zijn om al onze relaties, al onze menselijke houdingen, tot de meest gewone toe, te doordringen.

Bekoring van de macht …
…over de koninkrijken van deze wereld, met als enige voorwaarde, om de satan te aanbidden. ‘Gij zult de Heer uw God aanbidden en Hem alleen dienen’. Deze aanbidding van God de Vader in Christus door de Heilige Geest moet onze belangrijkste innerlijke houding zijn, het meest vaststaande gegeven in ons leven, de meest absolute voorrang van alles in het geloof van elk menselijk wezen. Het nederig en onopvallend gebed, zoals de dagelijkse tekens van liefde kunnen in werkelijkheid ons hart zodanig overrompelen, dat het voor altijd gekwest blijft. Het waarachtige gebed is niet alleen spreken en in dialoog treden met God, maar het moet in het binnenste van onszelf gebed van de Heilige Geest zijn, die in ons leeft en die samenvalt met ons menselijk bestaan en onze meest persoonlijke en diepste bezieling.
Dit driedelig programma van de Vasten moet gekruid worden met bescheidenheid , het niet-uiterlijk vertoon, de vreugde op het gezicht, met het niet beoordelen van de zwakken, met het niet jaloers zijn op de sterken, met het gevoel ook, dat de Heer Jezus gekomen is om de zondaars te redden waarvan ik de eerste ben (‘Laat mij eerst mijn eigen zonden zien en mijn broeder niet beoordelen’). De vrucht van de Vasten en haar kracht zal het gebed zijn, het teken van de komst in ons van de Heilige Geest van liefde zal de liefde zelf zijn, de liefde voor onze naaste, voor iedereen waarvoor Christus is gestorven.

Vertaling : kris biesbroeck

De parochie

De Parochie is de oudste institutie van de Kerk. Zij heeft beproevingen doorstaan en weerstand geboden voor het welzijn van de christenen, gedurende gans haar bestaansgeschiedenis. De parochie is geen ‘deeltje’ van de Kerk. Zij IS de kerk. Want niets ontbreekt aan de parochie opdat zij een Kerk zou zijn. De parochie is onze kerkelijke gemeenschap in een bepaald gebied. Overal waar het volk van God, het priesterschap en het heilig Altaar is, daar is de Kerk. Welnu, de Kerk bevat deze drie elementen : het zijn de christenen met hun priester, die in naam van de bisschop de Goddelijke Liturgie celebreren. Onze parochie is onze Kerk. Ieder christen, als lid van zijn parochie, behoort toe aan de Kerk. Iedereen in zijn parochie is verenigd met de Kerk en blijft ermee in contact. Het in zijn eigen kerk dat elke gelovige is gedoopt. In het doopregister van die kerk is zijn naam ingeschreven, op dezelfde wijze als hij ingeschreven is in de registers van zijn geboorteplaats, om zijn rechten als burger te kunnen uitoefenen. Door zijn doopsel ontvangt de gedoopte ook nog een ander burgerschap : dit van het koninkrijk der hemelen. In diezelfde parochieregisters zal men ook de namen schrijven van alle kinderen die later zullen geboren worden, de dag van hu doopsel, het huwelijk en hun begrafenis.

Lees verder “De parochie”