Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

Het Hooglied is een allegorisch verhaal over het huwelijk van Christus en de Kerk, versluierd zodat de Kerk vuriger naar de Bruidegom kan verlangen naarmate Hij vreugdevoller wordt ontsluierd. De Kerk hoort dus uit deze leer dat de liefde datgene is waar de Heer behagen in schept van ons.

Maar nu is het Hooglied een zeker spiritueel genoegen voor heilige geesten, in het huwelijk van die koning- en koninginstad, dat wil zeggen Christus en de Kerk . Maar dit genot is gehuld in allegorische sluiers, zodat de Bruidegom vuriger begeerd mag worden, en met vreugde ontsluierd kan worden, en kan verschijnen; tegen wie in hetzelfde lied wordt gezegd: Equity heeft u in verrukking gebracht; Hooglied 1:4 en de bruid die daar hoort: naastenliefde is in uw vreugde.  Hooglied 7:6 We gaan in stilte aan veel dingen voorbij, in ons verlangen om dit werk af te maken

Augustinus -City of God

… iedereen die de geest van de heilige schrijvers wil begrijpen, moet eerst zijn eigen leven zuiveren en de heiligen benaderen door hun krabbels te kopiëren.

Athanasius van Alexandrië

Het lijkt mij, en ik ben er persoonlijk van overtuigd, dat de Kerk nooit mag spreken vanuit een positie van kracht. [Dit zijn schokkende woorden.] Het zou niet een van de krachten moeten zijn die deze of gene staat beïnvloeden. De Kerk zou, zo u wilt, net zo machteloos moeten zijn als God zelf, die niet dwingt maar de schoonheid en de waarheid der dingen oproept en onthult zonder ze op te leggen. Zodra de Kerk macht begint uit te oefenen, verliest zij haar diepste kenmerk: de goddelijke liefde [dat wil zeggen] het begrip van degenen die zij geroepen is te redden en niet te vernietigen.

Antony Bloom (van Surozh).

“In overeenstemming met Zijn plan staat God toe dat ieder van ons door verschillende soorten verdriet wordt gekweld , zodat duidelijk wordt wie van ons van Hem houdt. En de boze verleidt en kwelt ook onze ziel, niet zoveel als hij wil, maar alleen zoveel als God hem toestaat.”

St.Ephrem de Syriër

Door de Heilige Geest komt ons herstel naar het paradijs, onze hemelvaart naar het koninkrijk der hemelen, onze terugkeer naar de adoptie van zonen, onze vrijheid om God onze Vader te noemen, ons deelgenoot worden van de genade van Christus, ons feit dat we kinderen van het licht worden genoemd. , ons delen in de eeuwige heerlijkheid, en, in één woord, ons gebracht worden in een staat van alle ‘volheid van zegen’, zowel in deze wereld als in de komende wereld, van alle goede gaven die voor ons in petto zijn, door de belofte hiervan, door het geloof en door de weerspiegeling van hun genade te aanschouwen alsof ze al aanwezig waren, wachten we op het volledige genot.

St  Basilius

En dus vraag ik mezelf af: ‘Waar zijn je dromen?’ En ik schud mijn hoofd en mompel: ‘Wat gaan de jaren voorbij!’ En ik vraag mezelf opnieuw af: ‘Wat heb je met die jaren gedaan? Waar heb je je beste momenten begraven? Heb je echt geleefd? Kijk,’ zeg ik tegen mezelf, ‘hoe koud het over de hele wereld wordt!’ En er zullen nog meer jaren verstrijken en daarachter zal een grimmig isolement kruipen. Wankelende seniliteit zal hobbelen, leunen op een kruk, en daarachter zal onopgeloste verveling en wanhoop komen. De wereld van fantasieën zal vervagen, dromen zullen verwelken en sterven en vallen als herfstbladeren van de bomen. . . .

Fjodor Dostojevski

Tertullianus (ca. 2e en 3e eeuw) “Wanneer mensen die oprecht en goed zijn samenkomen, wanneer de vromen en deugdzamen samenkomen, moet de vergadering geen geheim genootschap worden genoemd, maar een senaat.”

Uit Apologie (hoofdstuk 39) door Tertullianus,

“Vrede is niet het product van terreur of angst.

Vrede is niet de stilte van begraafplaatsen.

Vrede is niet het stille resultaat van

gewelddadige onderdrukking.

Vrede is de genereuze, rustige bijdrage van

allen aan het welzijn van allen.

Vrede is dynamiek.

Vrede is generositeit.

Het is juist en het is plicht.”

Wij geven glorie aan U, Heer, die Uw kruis heeft opgericht om de kaken van de dood te overspannen als een brug waarlangs zielen van het gebied van de doden naar het land van de levende kunnen gaan.

St.Ephrem de Syriër

Er bestaat dus geen twijfel over dat, zoals dit voorbeeld bewijst, de plichtsgetrouwen (of goddelozen) onderscheiden moeten worden van de zondaars. En inderdaad is de algemene opinie het erover eens om die mensen goddeloos te noemen die het minachten om naar de kennis van God te zoeken , die in hun oneerbiedige geest als vanzelfsprekend aannemen dat er geen Schepper van de wereld is, die beweren dat zij tot de orde en schoonheid is gekomen die we zien bij toeval bewegingen die, om hun Schepper alle macht te ontnemen om een ​​oordeel uit te spreken over een leven dat op de juiste manier of in zonde is geleefd , ervoor willen zorgen dat de mens ontstaat en er weer uit gaat door de simpele werking van een wet. van nature.
Aldus is al het advies van deze mannen wankel, onvast en vaag, en dwaalt rond op dezelfde vertrouwde paden en over hetzelfde vertrouwde terrein, zonder ooit een rustplaats te vinden, want het slaagt er niet in om tot een definitief besluit te komen. Zij zijn in hun systeem nooit gestegen tot de leer van een Schepper van de wereld, want in plaats van onze vragen te beantwoorden over de oorzaak , het begin en de duur van de wereld, of de wereld nu voor de mens is , of de mens voor de wereld, reden van de dood, de omvang en de aard ervan, ze bewegen zich in onophoudelijke beweging rond de cirkel van dit goddeloze argument en vinden geen rust in deze verbeeldingen.

De theoloog is ook een baptist en een voorloper van Christus, die een lamp van licht en een morgenster is voor iedere menselijke ziel. In feite is de theoloog een spiegel die het goddelijke licht reflecteert. Als hij het licht niet heeft ontvangen, kan hij dit licht niet doorgeven.

De theoloog is degene die uit regels en woorden put en uit bladzijden en boeken het water perst waar de Samaritaan uit dronk, zodat rivieren van levend water van hem naar zijn broeders en zusters zullen stromen. De theoloog is de zoon van de tempel en van de aanbiddende wereld. In zijn aanbidding gaat hij een ‘heilige sabbatical’ in, waar God rust. De theoloog wordt op de achtste dag geboren. Hij wil niet aan dit leven ontsnappen, maar hij wil de tijd van het koninkrijk in deze aardse tijd onthullen.

+ Zijne Eminentie Metropoliet Paul Yazigi, ontvoerd en nog steeds vermist in Syrië

(De tekst hierboven bevat stukken uit het volledige artikel – Hieronder is een vertaling van de ganse tekst) :

De missie van Jezus van de Vader is niet de missie om gekruisigd te worden; wat de Vader wenste is dat Jezus mens zou zijn. Alle minimaal intelligente mensen die voorstellen om ouders te worden, weten dat hun kinderen een leven van lijden, teleurstelling en misschien tragedie zullen hebben, maar dit is niet wat ze voor hen wensen; wat ze willen is dat ze leven, mens zijn. En dit is wat Jezus ziet als een gebod dat hem door zijn Vader in de hemel is opgelegd; de gehoorzaamheid van Jezus aan zijn Vader moet totaal, volledig menselijk zijn. Dit is zijn gehoorzaamheid, een uitdrukking van zijn liefde voor de Vader; het feit dat mens zijn betekent gekruisigd worden, is niet iets dat de Vader rechtstreeks heeft gepland, maar wat wij hebben geregeld. We hebben een wereld gemaakt waarin er geen manier is om mens te zijn die geen lijden met zich meebrengt. Jezus aanvaardde het kruis in liefde en gehoorzaamheid, en zijn gehoorzaamheid was aan het gebod om mens te zijn…

Niet Adam maar Jezus was de eerste mens, het eerste lid van het menselijk ras waarin de mensheid tot vervulling kwam, de eerste mens voor wie het leven simpelweg bestond uit liefhebben – want daar zijn mensen voor… Wanneer we Jezus ontmoeten , op welke manier we hem ook tegenkomen, hij raakt een snaar in ons; wij resoneren met hem omdat hij de menselijkheid laat zien die in ons verborgen ligt – de menselijkheid waar we bang voor zijn. Hij is de mens die wij niet durven te zijn. Hij neemt risico’s uit de liefde die wij herkennen als risico’s en die we dus voor het grootste deel niet nemen… Om deze reden zijn we bang en nemen we er genoegen mee minder dan menselijk te zijn. We erkennen dat onze aard ons tot iets nieuws en beangstigends roept; het roept ons op tot communicatie, wat betekent dat we onszelf overgeven, onszelf overgeven en dat we ter beschikking staan ​​van anderen. We erkennen, hoe vaag ook, dat we het soort wezen zijn dat zijn vervulling, zijn geluk en bloei alleen vindt door zichzelf op te geven, door boven zichzelf uit te stijgen. We moeten onszelf verliezen in liefde; dit is waar we bang voor zijn… Meestal nemen we genoegen met wat we zijn, wat we zelf hebben gemaakt. We nemen genoegen met de persoon die we hebben bereikt of opgebouwd; we nemen genoegen met ons eigen zelfbeeld omdat we bang zijn om naar het beeld van God te worden gemaakt… Het is wanneer liefde naakt verschijnt voor wat het is, dat ze het meest kwetsbaar is; en daarom hebben wij Christus gekruisigd. Jezus was de eerste mens die helemaal geen angst voor liefde had; de eerste die geen angst had om mens te zijn…Zijn hele leven en dood waren een reactie in liefde en gehoorzaamheid op de gave van het mens-zijn, een daad van dankbaarheiden waardering voor de gave van het mens-zijn…

Mijn stelling is dus dat Jezus stierf omdat hij mens was. Juist door zijn menselijkheid heeft hij geen barrières en geen verdedigingsmechanismen opgeworpen tegen degenen van wie hij hield en die hem haatten. Hij weigerde de gevolgen van het mens-zijn in onze onmenselijke wereld te ontlopen. Dus het kruis laat onze wereld zien zoals die werkelijk is, wat wij ervan gemaakt hebben. Het is een wereld waarin het gevaarlijk en zelfs fataal is om mens te zijn; een wereld gestructureerd door geweld en angst. Het kruis laat zien dat wat er ook nog meer mis mag zijn met deze of gene samenleving, wat er ook verholpen kan worden door deze of gene politieke of economische verandering, er een fundamentele fout bestaat die door de geschiedenis heen en door alle vooruitgang heen blijft bestaan… Het kruis ontmaskert of onthult dus de zonde van de wereld. In deze zin is de kruisiging van Jezus de archetypische zonde van de mensheid, de wortel en de betekenis van onze oorspronkelijke ‘zonde’… Vanuit één gezichtspunt is het kruis het sacrament van de zonde van de wereld – het is de ultieme zonde die werd begaan. onvermijdelijk door het soort wereld dat we hebben gemaakt. Vanuit een ander gezichtspunt is het het sacrament van onze vergeving, omdat het het ultieme teken is van Gods liefde voor ons…

De allerhoogste uitdrukking van zijn menselijkheid in onze wereld is het kruis. Het kruis is het teken dat Jezus de eerste echte mens is, de eerste die leeft en sterft, puur uit liefde… Het is Jezus als mens die het werk van onze verlossing doet, uiteraard handelend door de genade van God en optredend als instrument van God, maar handelend als mens, als heilige. Het is deze liefdevolle gehoorzaamheid die uiteindelijk aan het kruis wordt getoond en die voor Jezus zijn opstanding en de redding van zijn volgelingen verdient. We worden niet gered door de tussenkomst van een god, maar door de grote heiligheid van iemand van onszelf…

Het kruis en de opstanding zijn de eeuwige dialoog tussen Vader en Zoon zoals geprojecteerd op het scherm van de geschiedenis, hoe het er in de geschiedenis uitziet. Als je wilt weten hoe de Drie-eenheid eruit ziet, wees dan vervuld met de Geest en kijk naar het kruis. Wanneer de Drie-eenheid in onze geschiedenis wordt weerspiegeld, zoals iets dat wordt weerspiegeld in kabbelend water, ziet het er nogal vreemd uit, net zoals de mens in onze geschiedenis er vreemd uitziet, veracht en gekruisigd: Ecce homo …

De evangeliën, zoals ik bij vele gelegenheden heb gezegd, benadrukken twee tegengestelde waarheden die de tragedie van de menselijke situatie tot uitdrukking brengen: de eerste is dat als je niet liefhebt, je niet zult leven; de tweede is dat als je liefhebt, je gedood zult worden. Als je niet kunt liefhebben, blijf je in jezelf opgesloten en steriel, niet in staat een toekomst voor jezelf of anderen te creëren, niet in staat om te leven. Als je echter effectief liefhebt, zul je een bedreiging vormen voor de structuren van overheersing waarop onze menselijke samenleving rust en zul je gedood worden. Het leven en de dood van Jezus dramatiseren deze stand van zaken. De gehoorzaamheid van Christus is gewoon de eeuwige. afhankelijkheid van de Zoon van de Vader, de processie van de Zoon van de Vader, van ware God van ware God, geprojecteerd in de geschiedenis… Het feit dat deze gehoorzaamheid een gehoorzaamheid tot de dood is , zelfs de dood aan het kruis, is omdat de geschiedenis waarop er wordt geprojecteerd dat het een zondige geschiedenis is, een geschiedenis waarin werkelijk mens zijn gelijk staat aan vermoord worden.” ( Herbert McCabe , God doet er toe , pp. 22-23, 93-95, 97-100, 218, 233)

Bron : https://afkimel.wordpress.com/2015/05/27/god-is-being-god-is-prayer-god-is-father-son-and-holy-spirit/

Verhoog uw geld niet onder het mom van familievroomheid. “Ik bewaar het voor mijn kinderen”; een prachtig excuus! Hij bewaart het voor zijn kinderen. Laten we eens kijken, zullen we? Je vader bewaart het voor jou, jij bewaart het voor je kinderen, je kinderen voor hun kinderen, enzovoort, door alle generaties heen, en niet één van hen zal de geboden van God uitvoeren,

Augustinus van Hippo.

Omdat we weten en geloven dat God onze Vader is, beschouwen we de kerk, vooral als we de liturgie vieren, als ons ware thuis. We komen vrij binnen en gaan naar buiten, we zijn blij om hier te zijn, we maken een kruisteken, we steken onze kaarsen aan, we spreken met onze vrienden ,  en het is gemakkelijk te zien dat de orthodoxen het gevoel hebben dat de kerk hun thuis. En de kerk is ons thuis. Onze familie is de bijeenkomst (synaxis) van de kerk. Ons gezin bestaat niet alleen uit onze kinderen en familieleden, hoeveel we er ook hebben. Het zijn eerder wij allemaal, de hele mensheid, inclusief al degenen die zich naar links of naar rechts hebben afgewend, of die misschien nog niet eens aan God hebben gedacht, of hebben durven toegeven dat hun hart gevuld is met geschreeuw en gekreun, en dat ze hiermee hopen de hemel te openen, of dat God hen zal antwoorden, maar ze aarzelen en schamen zich. De liturgie is onze familie, onze bijeenkomst, ons huis. En wat een ruim huis is het! Samen met ons zijn degenen die afwezig zijn, samen met zondaars, en de goddelozen, en de doden, ja, zelfs degenen die in de hel zijn, maar die zich misschien toch iets over God herinneren. En wie weet hoeveel van hen verlichting zullen vinden, uit de Hades zullen worden gehaald en zelfs uit de diepten van de hel zullen worden gesleept, dankzij de gebeden van de Kerk, haar herdenkingsdiensten en goddelijke liturgieën.* Dit is ons thuis. Wij gelovigen hebben zo’n groot huis!

“Zo bid je voortdurend – niet

door het gebed in woorden uit te spreken, maar door

je gedurende je hele manier

van leven met God te verbinden, zodat je leven één

voortdurend en ononderbroken gebed wordt”

St. Basilius de Grote