Heilige Theresia van Lisieux

“Ik verzeker u dat de goede Heer veel vriendelijker is dan u zich kunt voorstellen. Hij is tevreden met een blik, met een zucht van liefde… Wat mijzelf betreft, vind ik het gemakkelijk om perfectie te beoefenen, omdat ik heb geleerd dat de weg naar Jezus via Zijn Hart loopt. Denk aan een klein kind dat zijn moeder heeft geërgerd door een vertoning van slecht humeur of ongehoorzaamheid. Als het kind zich in een hoekje verstopt uit angst voor straf, voelt hij dat zijn moeder hem niet zal vergeven. Maar als hij in plaats daarvan zijn kleine armpjes naar haar uitstrekt en met een glimlach roept: ‘Liefde, kus me, mamma, ik zal het niet meer doen’, zal zijn moeder het kleintje dan niet met tederheid aan haar hart drukken en vergeten wat het kind heeft gedaan? En toch, hoewel ze heel goed weet dat haar lieve kleintje zich bij de eerste gelegenheid weer zal misdragen, betekent dat niets als het kind een beroep doet op haar hart. Hij zal nooit gestraft worden…”

Theresia van Lisieux

Wordt vervolgd, maar vervolg niet.

Word gekruisigd, maar kruisig niet.

Wordt onrecht aangedaan, maar doe dat niet.

Wordt belasterd, maar laster niet

Heb clementie, geen ijver, met betrekking tot het kwaad.

Houd vast aan goedheid, niet aan gerechtigheid.

Gerechtigheid behoort niet tot de

Christelijke manier van leven, en er is geen

vermeld in het onderwijs van Christus.

Verblijdt u met hen die zich verheugen, en

ween met hen die wenen, want dit is

het teken van heldere zuiverheid. Lijd met

de zieken, en treur met de zondaars;

verheugt u met hen die berouw hebben…..

Wees deelgenoot van het lijden van alle

mensen, maar houd je lichaam

van allen. Berisp niemand, beschimp niemand

zelfs niet op hen die zeer slecht leven.

Spreid je mantel uit over de man die

valt en bedek hem

St. Isaak van Syrië

 

++++++++++++++++++++++++++++

(Dit is het volledige artikel waaruit bovenstaande tekst is genomen ) :

“Personen, gebeurtenissen en situaties alleen beschouwen in het licht van hun effect op mezelf is leven op de drempel van de hel. Zelfzucht is gedoemd tot frustratie, gecentreerd als het is op een leugen. Om uitsluitend voor mezelf te leven, moet ik alle dingen zich laten buigen naar mijn wil alsof ik een god was. Maar dit is onmogelijk. Is er een overtuigender indicatie van mijn schepsel-zijn dan de ontoereikendheid van mijn eigen wil? Want ik kan het universum niet aan mij laten gehoorzamen. Ik kan andere mensen niet laten voldoen aan mijn eigen grillen en fantasieën. Ik kan zelfs mijn eigen lichaam niet aan mij laten gehoorzamen. Wanneer ik het plezier geef, bedriegt het mijn verwachting en laat het mij pijn lijden. Wanneer ik mezelf geef wat ik als vrijheid beschouw, bedrieg ik mezelf en ontdek ik dat ik de gevangene ben van mijn eigen blindheid en zelfzucht en ontoereikendheid. Het is waar, de vrijheid van mijn wil is iets groots. Maar deze vrijheid is geen absolute zelfredzaamheid. Als de essentie van vrijheid slechts de daad van keuze was, dan zou het loutere feit van het maken van keuzes onze vrijheid vervolmaken. Maar hier zijn twee moeilijkheden. Ten eerste moeten onze keuzes echt vrij zijn, dat wil zeggen, ze moeten ons vervolmaken in ons eigen wezen. Ze moeten ons vervolmaken in onze relatie tot andere vrije wezens. We moeten de keuzes maken die ons in staat stellen de diepste capaciteiten van ons ware zelf te vervullen. Hieruit vloeit de tweede moeilijkheid voort: we nemen te gemakkelijk aan dat weons echte zelf, en dat onze keuzes echt de keuzes zijn die we willen maken, terwijl onze daden van vrije keuze (hoewel ongetwijfeld moreel toerekenbaar) grotendeels worden gedicteerd door psychologische dwangmatigheden, voortvloeiend uit onze buitensporige ideeën over ons eigen belang. Onze keuzes worden te vaak gedicteerd door ons valse zelf. Daarom vind ik in mezelf niet de kracht om gelukkig te zijn door alleen maar te doen wat ik leuk vind. Integendeel, als ik niets doe behalve wat mijn eigen fantasie bevalt, zal ik bijna de hele tijd ellendig zijn. Dit zou nooit zo zijn als mijn wil niet was geschapen om zijn eigen vrijheid te gebruiken in de liefde voor anderen. Mijn vrije wil consolideert en perfectioneert zijn eigen autonomie door zijn actie vrij te coördineren met de wil van een ander. Er is iets in de aard van mijn vrijheid zelf dat mij neigt om lief te hebben, goed te doen, mezelf aan anderen te wijden. Ik heb een instinct dat me vertelt dat ik minder vrij ben als ik alleen voor mezelf leef. De reden hiervoor is dat ik niet volledig onafhankelijk kan zijn. Omdat ik niet zelfvoorzienend ben, ben ik afhankelijk van iemand anders voor mijn vervulling. Mijn vrijheid is niet volledig vrij als ik aan zichzelf word overgelaten. Dat wordt het wanneer het in de juiste relatie wordt gebracht met de vrijheid van een ander. Tegelijkertijd is mijn instinct om onafhankelijk te zijn geenszins slecht. Mijn vrijheid wordt niet vervolmaakt door onderwerping aan een tiran. Onderwerping is geen doel op zich. Het is juist dat mijn natuur in opstand komt tegen onderwerping. Waarom zou mijn wil vrij geschapen zijn als ik mijn vrijheid nooit zou gebruiken? Als mijn wil bedoeld is om zijn vrijheid te vervolmaken door een andere wil te dienen, betekent dat niet dat hij zijn vervolmaking zal vinden door elke andere wil te dienen. In feite is er maar één wil in wiens dienst ik vervolmaking en vrijheid kan vinden. Mijn vrijheid blindelings geven aan een wezen dat gelijk is aan of inferieur is aan mij, is mezelf degraderen en mijn vrijheid weggooien. Ik kan alleen volkomen vrij worden door de wil van God te dienen. Als ik in feite andere mensen gehoorzaam en hen dien, zal ik dat niet alleen omwille van hen doen, maar omdat hun wil het sacrament is van de wil van God. Gehoorzaamheid aan de mens heeft geen betekenis tenzij het primair gehoorzaamheid aan God is. Hieruit vloeien vele gevolgen voort. Waar geen geloof in God is, kan er geen echte orde zijn; daarom is gehoorzaamheid waar geen geloof is, zinloos. Het kan alleen aan anderen worden opgelegd als een kwestie van opportunisme. Als er geen God is, is geen enkele regering logisch, behalve tirannie. En in feite neigen staten die het idee van God verwerpen, naar tirannie of naar morele chaos. In beide gevallen is het einde wanorde, omdat tirannie zelf een wanorde is. Het onvolwassen geweten is niet zijn eigen meester. Het is slechts de afgevaardigde van het geweten van een ander persoon, of van een groep, of van een partij, of van een sociale klasse, of van een natie, of van een ras. Daarom neemt het zelf geen echte morele beslissingen, het papegaait eenvoudigweg de beslissingen van anderen na. Het velt zelf geen oordelen, het “conformeert” zich slechts aan de partijlijn.Het heeft niet echt motieven of bedoelingen van zichzelf. Of als het dat wel heeft, dan verwoest het ze door ze te verdraaien en te rationaliseren om ze te laten passen bij de bedoelingen van een ander. Dat is geen morele vrijheid. Het maakt ware liefde onmogelijk. Want als ik echt en vrij wil liefhebben, moet ik in staat zijn om iets te geven dat echt van mij is aan een ander. Als mijn hart niet eerst van mij is, hoe kan ik het dan aan een ander geven? Het is niet van mij om te geven! Vrije wil wordt ons niet gegeven als vuurwerk dat in de lucht wordt geschoten. Er zijn mensen die lijken te denken dat hun daden vrijer zijn naarmate ze geen doel hebben, alsof een rationeel doel een soort beperking oplegt aan onze vrijheid. Dat is alsof je zegt dat je rijker bent als je geld uit het raam gooit dan als je het uitgeeft. Omdat geld is wat het is, ontken ik niet dat je alle lof verdient als je er je sigaretten mee aansteekt. Dat zou laten zien dat je een diep, puur besef hebt van de ontologische waarde van de dollar. Niettemin, als dat alles is wat u kunt bedenken om met geld te doen, zult u niet lang genieten van de voordelen die het nog steeds kan opleveren. Het kan waar zijn dat een rijke man het zich beter kan veroorloven om geld uit het raam te gooien dan een arme man, maar noch het uitgeven noch het verspillen van geld is wat een man rijk maakt. Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat vrijheid betreft, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen of gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren. Thomas Merton,Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat betreft vrijheid, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen het niet en gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren.”Thomas Merton,Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat betreft vrijheid, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen het niet en gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren.

Bron : “Thomas Merton,Niemand is een eiland

THOMAS MERTON :

p 10 december 1941 werd een jongeman genaamd Thomas Merton ontvangen als novice door een klooster in Kentucky, de Abbey of Gethsemani. Precies zevenentwintig jaar later stierf hij door accidentele elektrocutie in zijn kamer in een retraitecentrum in Bangkok, Thailand. Hij trad het klooster binnen drie dagen na Pearl Harbor; hij stierf een maand nadat Richard Nixon werd verkozen tot zijn eerste termijn als president. Het was een bewogen tijd geweest

Zijn belangrijkste uitspraak was :

We do not find the meaning of life by ourselves alone – we find it with another.

We vinden de zin van het leven niet alleen bij onszelf, maar samen met anderen

Een woord uit de woestijn :

“Een broeder kwam om Abba Macarius de Egyptenaar te zien en zei tegen hem: ‘Abba, geef me een woord, zodat ik gered kan worden.’ Dus zei de oude man: ‘Ga naar de begraafplaats en scheld [beledig] de doden.’ De broeder ging daarheen, schold [beledigde] hen uit en gooide stenen naar hen; toen keerde hij terug en vertelde het aan de oude man. Deze zei tegen hem: ‘Hebben ze je niets gezegd?’ Hij antwoordde: ‘Nee.’ De oude man zei: ‘Ga morgen terug en prijs ze.’ Dus ging de broeder weg en prees hen, en noemde ze ‘Apostelen, heiligen en rechtvaardige mannen.’ Hij keerde terug naar de oude man en zei tegen hem: ‘Ik heb ze gecomplimenteerd.’ En de oude man zei tegen hem: ‘Hebben ze je niet geantwoord?’ De broeder zei nee. De oude man zei tegen hem: ‘Je weet hoe je ze beledigde en ze niet antwoordden, en hoe je ze prees en ze niet spraken; dus ook jij, als je gered wilt worden, moet hetzelfde doen en een dode man worden. Houd, net als de doden, geen rekening met de minachting van mensen of hun lof, en je kunt gered worden.”

Sayings of the desert Fathers

De zonden van de rijken, zoals hebzucht en egoïsme, zijn voor iedereen duidelijk zichtbaar. De zonden van de armen zijn minder opvallend, maar net zo corrosief voor de ziel. Sommige arme mensen zijn geneigd om de rijken te benijden; dit is inderdaad een vorm van plaatsvervangende hebzucht, omdat de arme persoon die grote rijkdom wil, in geest niet anders is dan de rijke persoon die grote rijkdom vergaart. Veel arme mensen worden gegrepen door angst: hun hart is gevangen in een keten van angst, zich zorgen makend of ze morgen eten op hun bord zullen hebben of kleren aan hun lijf. Sommige arme mensen formuleren voortdurend in hun gedachten sluwe plannen om de rijken te bedriegen om hun rijkdom te verkrijgen; dit is in geest niet anders dan de rijken die plannen maken om de armen uit te buiten door lage lonen te betalen. De kunst van arm zijn is om voor alles op God te vertrouwen, niets te eisen – en dankbaar te zijn voor alles wat gegeven wordt.

Johannes Chryssostomos : “On living dimply, Homily 7”.

“Vermijd vooral leugens, alle leugens, vooral de leugen tegen jezelf. Houd je eigen leugen in de gaten en onderzoek hem elk uur, elke minuut. En vermijd minachting, zowel voor anderen als voor jezelf: wat jou in jezelf slecht lijkt, wordt gezuiverd door het feit dat je het in jezelf hebt opgemerkt. En vermijd angst, hoewel angst gewoon het gevolg is van elke leugen. Wees nooit bang voor je eigen lafhartigheid bij het verkrijgen van liefde, en wees intussen zelfs niet erg bang voor je eigen slechte daden.”

Fjodor Dostojevski, De gebroeders Karamazov.

Gregory van Tours :

“Toen de Heilige Maagd uiteindelijk de loop van dit leven had volbracht en nu uit deze wereld zou worden weggeroepen , werden alle apostelen uit de regio’s naar haar huis verzameld… en zie, de Heer Jezus kwam met zijn engelen en , terwijl ze haar ziel ontvingen… bij het aanbreken van de dag tilden de apostelen het lichaam met de bank op en legden het in het graf, en ze bewaakten het in afwachting van de komst van de Heer. En zie, de Heer stond opnieuw bij hen en beval dat het heilig lichaam wordt opgenomen en op een wolk naar het paradijs word gedragen, waar ze nu, herenigd is met haar ziel….”

Fragment uit een homilie….

“De apostelen echter hieven het kostbare lichaam van onze meest glorieuze dame, Maria, de Moeder van God en eeuwige maagd, en plaatsten het in een nieuw graf, op de plaats die de Heiland hen had gewezen. Ze bleven drie dagen op die plaats, wakker in eenheid van geest. En na de derde dag openden ze de sarcofaag om de kostbare tabernakel te vereren van haar die alle lof verdient,maar vonden alleen  haar graf-kleding; want ze was weggenomen door Christus, de God die  vlees van haar werd, naar de plaats van haar eeuwigheid naar de plaats van haar eeuwige, levende erfenis. En onze Heer Jezus Christus Zelf  glorie schonk aan Zijn onbevlekte MoederMaria Theotokos, zal ook glorie schenken aan hen die haar verheerlijken.”

-“Homilie over het Ontslapen van de Theotokos”.

Johannes van Thessalonica (610-649 na Christus)

Saint Basil says of solitude: “A solitary life is the school in which the heavenly doctrine is learned and a preparation for the practice of the divine arts is given. It is a paradise of pleasures that diffuses the perfume of virtue. For there are the roses of charity clothed in crimson flames, and no sudden gusts are able to destroy the violets of humility. There the myrrh of perfect mortification spreads, and the incense of constant prayer hangs heavy in the air.” And as if this were not enough praise, he adds: “O workshop of spiritual training, in which the human soul rebuilds within itself the image of its Creator and returns to its original purity.”  Saint Basil .

De heilige Basilius zegt over de eenzaamheid: “Een eenzaam leven is de school waarin de hemelse leer wordt geleerd en een voorbereiding op de beoefening van goddelijke kunsten wordt gegeven. Het is een paradijs van geneugten dat het parfum van deugd verspreidt. Want daar zijn de rozen van de naastenliefde gehuld in karmozijnrode vlammen en geen plotselinge rukwinden zijn in staat om de viooltjes van nederigheid te vernietigen. Daar verspreidt de mirre van volmaakte versterving zich en hangt de wierook van het voortdurende gebed zwaar in de lucht.” En alsof dit nog niet genoeg lof is, voegt hij eraan toe: “O werkplaats van geestelijke oefening, waarin de menselijke ziel in zichzelf het beeld van haar Schepper herbouwt en terugkeert naar haar oorspronkelijke zuiverheid.”  St. Basilius de Grote

It is the sign of the beginning of a man’s recovery from his illness when he desires hidden things. There is, however, a delay until he witnesses true health. Man who find it tedious to make entreaty is the companion to him who becomes despondent when there is a delay. Tedium causes a man to put off making supplication in prayer, that is to say, it impedes supplication. But expectation causes a man to acquire patience and stimulates him to linger in prayer. Expectation relieves the limbs of the weight of fatigue, for it knows how to give rest to the heart amid its afflictions. There is no burden whose weight is more pleasant than labor undertaken with expectation, nor is there any companion whose intimacy is so desirable as expectation. Even prison is pleasant for the man who dwells there with expectation. Make this your companion, O repentant brother, and you will not be conscious of any of the labors of your struggle. If you are in your cell, it will be with you. And if you find yourself among men, establish your mind in it, and your heart will never wander toward anything earthly, and this world and all that is in it will be a stranger to you.

St. Isaac the Syrian

Het is het teken van het begin van het herstel van een man van zijn ziekte wanneer hij naar verborgen dingen verlangt. Er is echter een vertraging totdat hij getuige is van echte gezondheid. De mens die het vervelend vindt om te smeken, is de metgezel van hem die moedeloos wordt als er een vertraging is. Verveling zorgt ervoor dat een mens het uitspreken van smeekbeden in het gebed uitstelt, dat wil zeggen, het belemmert de smeekbede. Maar verwachting zorgt ervoor dat een mens geduld verwerft en stimuleert hem om in gebed te verwijlen. Verwachting verlost de ledematen van het gewicht van vermoeidheid, want het weet hoe het rust moet geven aan het hart te midden van zijn kwellingen. Er is geen last waarvan het gewicht aangenamer is dan arbeid die met verwachting wordt ondernomen, noch is er een metgezel wiens intimiteit zo wenselijk is als verwachting. Zelfs de gevangenis is aangenaam voor de man die er met verwachting verblijft. Maak dit tot uw metgezel, o berouwvolle broeder, en u zult u niet bewust zijn van het werk van uw strijd. Als je in je cel zit, zal het bij je zijn. En als u zich onder de mensen bevindt, vestig dan uw geest daarin, en uw hart zal nooit afdwalen naar iets aards, en deze wereld en alles wat daarin is, zal een vreemde voor u zijn.

St. Isaac de Syriër

Verheug je met de vreugdevolle mensen en huil met degenen die huilen; want dit is het teken van heldere zuiverheid. Lijd met hen die ziek zijn en treur met zondaars; terwijl degenen die zich bekeren zich verheugen. Wees de vriend van iedere man, maar blijf in gedachten alleen. Wees deelgenoot van het lijden van alle mensen, maar houd uw lichaam ver van iedereen verwijderd. Bestraf niemand, beschimp niemand, zelfs niet mensen die heel slecht leven. Spreid je mantel uit over de man die valt en bedek hem. En als je zijn zonden niet op je kunt nemen en zijn kastijding tijdens zijn verblijf niet kunt ontvangen, lijd dan tenminste geduldig zijn schaamte en maak hem niet te schande. . . . Weet, broeder, dat de reden waarom we binnen de deur van onze cel moeten blijven, is dat we onwetend zijn over de slechte daden van mensen, en dat we, door alles als heilig en goed te beschouwen, een zuiverheid van geest zullen bereiken.

St. Isaac de Syriër

Bron : http://www.Tumbler.com

Wat een diepgang van rijkdom, wat een geest en verheven wijsheid is die van God. Wat een medelevende vriendelijkheid en overvloedige goedheid behoort de Schepper toe! Met welk doel en met welke liefde heeft Hij deze wereld geschapen en tot stand gebracht! Wat een mysterie ziet het ontstaan ​​van deze schepping eruit! Tot welke staat is onze gemeenschappelijke natuur uitgenodigd! Wat een liefde heeft ertoe bijgedragen dat de schepping van de wereld op gang kwam! Dezelfde liefde die de scheppingsdaad in gang zette, bereidde vooraf door een andere dispensatie de dingen voor die geschikt waren om de majesteit van de wereld te sieren, die voortkwam uit de macht van Zijn liefde.

In liefde bracht Hij de wereld tot stand; in liefde leidt Hij het tijdens zijn tijdelijke bestaan; in liefde zal Hij het naar die wonderbaarlijk getransformeerde staat brengen, en in liefde zal de wereld worden verzwolgen in het grote mysterie van Hem die alle dingen heeft volbracht; in liefde zal uiteindelijk het hele verloop van het bestuur van de schepping worden omvat. En aangezien in de Nieuwe Wereld de liefde van de Schepper heerst over de hele rationele natuur, zal de verwondering over Zijn mysteries die dan geopenbaard zullen worden, het intellect van alle rationele wezens die Hij heeft geschapen gevangen nemen, zodat zij vreugde in Hem zouden kunnen hebben, of zij nu kwaadaardig zijn of dat ze rechtvaardig zijn. Met dit plan heeft Hij hen tot bestaan ​​gebracht, ook al hebben zij onderling, na hun ontstaan, dit onderscheid tussen rechtvaardigen en goddelozen gemaakt. Ook al is dit zo, toch is er in het ontwerp van de Schepper niemand, onder allen die geschapen zijn en tot stand zijn gekomen – dat wil zeggen, elke rationele natuur – die zich voor of achter de liefde van God bevindt. Integendeel, Hij heeft één enkele gelijke liefde die de hele omvang van de rationele schepping omvat, alle dingen, zichtbaar of onzichtbaar: er is bij Hem geen eerste of laatste plaats in deze liefde voor één van hen, zoals ik heb gezegd.

En net zoals er geen enkele natuur is die in de schepping op de eerste of laatste plaats staat in de kennis van de Schepper – verwijs ik hier naar deze kennis die in Zijn eeuwig doel was vastgelegd, namelijk dat Hij ze tot stand zou brengen: het was niet het geval dat Hij de één voor of na de ander kent, maar ze allemaal in gelijke mate zonder voor of na, in een oogwenk – op dezelfde manier is er geen voor of na in Zijn liefde jegens hen: er is geen grotere of kleinere hoeveelheid liefde. überhaupt bij Hem te vinden zijn. Integendeel, net als de voortdurende gelijkheid van Zijn kennis, zo is dat ook de voortdurende gelijkheid van Zijn liefde; want Hij kende ze allemaal voordat ze ooit rechtvaardig of zondaars werden. De Schepper en Zijn liefde veranderden niet omdat ze verandering ondergingen nadat Hij ze tot stand had gebracht, noch verandert Zijn doel, dat eeuwig bestaat. En als het anders zou zijn, zou Hij net zo aan verandering onderhevig zijn als geschapen wezens – een schokkend idee.

Mijn broeders, als er iemand is voor wie deze dingen moeilijk te geloven zijn, moet hij oppassen dat hij, door weg te rennen voor het ene element in de discussie, in godslastering terechtkomt bij het andere: zich inbeelden dat hij de woorden van een medemens afwijst. . kan het zijn dat hij zichzelf bewapent tegen wat de goddelijke natuur aangaat, terwijl hij door de logica van zijn zaak gedwongen wordt de glorieuze natuur van zijn Schepper te reduceren tot zwakte en verandering.

Maar we weten dat iedereen het hierover eens is, dat er geen verandering is, noch eerdere en latere bedoelingen, met de Schepper: er is geen haat of wrok in Zijn natuur, geen grotere of kleinere plaats in Zijn liefde, geen voor of na in Zijn kennis. Want als iedereen gelooft dat de schepping tot stand is gekomen als gevolg van de goedheid en liefde van de Schepper, dan weten we dat deze oorspronkelijke oorzaak nooit afneemt of verandert in de natuur van de Schepper als gevolg van het ongeordende verloop van de schepping.

Sint Isaak van Nineve
Bron : Pater Aidan Kimel 

Kierkegaard : Het grote  geheim van de liefde….

“Wat verbindt namelijk het tijdelijke met de eeuwigheid, wat anders dan liefde? Om die reden gaat ze aan alles vooraf en blijft ze wanneer alles voorbij is.”

Wie zo over liefde schrijft, geeft haar een wel heel belangrijk plaats in het bestaan. Dat doet Kierkegaard dan ook. Niet alleen in Wat de liefde doet, waaruit dit citaat afkomstig is, maar in heel zijn werk speelt de liefde een hoofdrol. Vaak expliciet, maar ook waar dat niet gebeurt is de liefde voortdurend aan de orde. Wie Kierkegaard oppervlakkig kent en naar de periode kijkt waarin hij leefde, wie hoort dat hij zijn verloving heeft verbroken en nooit meer een partnerrelatie is aangegaan, zou gemakkelijk kunnen denken daarmee de fascinatie van Kierkegaard met de liefde te begrijpen. Met de lucht nog vol van de romantiek en een ongelukkige liefde achter de rug lijkt het logisch dat een dichterlijk denker als Kierkegaard schrijft over het voor hem onbereikbare ideaal van de gelukkige relatie.

Liefde vinden in de sleur

Toch is dat nu juist niet wat Kierkegaard het meest bezighoudt als hij het over liefde heeft. Het punt waarop tijdelijkheid en eeuwigheid elkaar raken, is niet het verheven moment van de ontmoeting van twee geliefden. Die verbinding, door Kierkegaard ook wel het Ogenblik genoemd, is veel alledaagser, gewoner en onopvallender dan wat de romantici ons voorspiegelen. Niet in de grote geluksmomenten, maar in de eenvoudige voortgang van het dagelijks leven moeten we de liefde zoeken. Niet primair tussen twee geliefden, maar tussen ieder mens en zijn naaste. Het begrip ‘naaste’ is bij Kierkegaard uiterst concreet en verontrustend onmatig: mijn naaste is iedere mens die op mijn weg komt.

Echte liefde verdwijnt niet

Dat geeft aan liefde een alledaagsheid die botst met het hedendaagse beeld van liefde als de ultieme ervaring. Op de eerste plaats binden concrete gewaarwordingen, zoals aantrekkingskracht of voorkeur, mij aan een ander. Van verhevenheid is weinig sprake. Tegelijkertijd begint hier pas het verhaal van de liefde. Als slechts aantrekkingskracht bepalend blijft voor een liefde, dan is de kans groot dat gewenning, irritatie en ergernis een relatie binnensluipen, of zelfs dat haat het roer overneemt. We blijven in wat Kierkegaard het ‘esthetische’ zou noemen – in wat ons onmiddellijk bevalt, maar wat nog niet bestendig is. Een omslag van aantrekking tot irritatie geeft volgens Kierkegaard blijk van het feit dat we ten prooi zijn gevallen aan een soort onbestendigheid die niet past bij wat liefde ten diepste is. Op een bepaald moment zeggen van iemand te houden, en op een volgend moment zeggen dat de liefde over is, betekent volgens hem dat er nooit sprake is geweest van echte liefde. Verliefdheid zou het best geweest kunnen zijn, of – in het geval van vriendschap – sympathie; maar geen liefde. Dat begrip reserveert Kierkegaard voor iets dat niet kan verdwijnen of omslaan in het tegendeel.

Dood aan de romantiek

In onze hedendaagse oren maakt Kierkegaard de romantiek rond liefde vervolgens helemaal dood door te betogen dat liefhebben een opdracht is, een plicht. Iets verplicht zijn en iemand liefhebben lijken elkaar uit te sluiten. Hoe kun je nu verplicht zijn iemand lief te hebben? Maar juist de paradox is bij Kierkegaard wel vaker een teken dat we in de buurt van een belangrijk inzicht komen. Die verplichting is in dit geval natuurlijk niet zoiets als een willekeurig opgelegd regeltje. Het is eerder een moeten dat aan iedereen duidelijk wordt die eerlijk naar zichzelf durft te kijken. We zijn aangelegd op liefde, en we weten het; we falen in de liefde, en we weten het. Dat tekort of onvermogen om lief te hebben wordt niet opgevuld of goedgemaakt door nieuwe verliefdheden of meer vriendschappen, daar is iets anders voor nodig.

Liefhebben door jezelf te worden

Wat er voor nodig is om lief te hebben, is dat een mens zichzelf wordt. De opdracht om lief te hebben valt bij Kierkegaard dus samen met de opdracht tot zelfwording. Ook dat lijkt weer paradoxaal: liefde is toch juist op de ander gericht en niet bezig met zichzelf? Maar zelfwording is bij Kierkegaard altijd net zo naar buiten gericht, als naar binnen. Het zelf is bij hem geen project of eigen maaksel. ‘Wordt jezelf’ is bij Kierkegaard geen uiting van een maakbaarheids-denken. De opdracht is om jezelf juist niet te zien als het centrum waar alles om draait, maar als een, weliswaar uniek, deel van de gegeven werkelijkheid. Dat vraagt een ommekeer in ons bestaan die niet alleen vriendschaps- of liefdesrelaties, maar iedere verhouding tot anderen in een heel ander perspectief plaatst. Een relatie draait niet om jou, het is geen manier om tot volledige zelfontplooiing te komen. Zelfwording betekent in de goede zin van het woord ‘jezelf genoeg zijn’ en van daar uit de verantwoordelijkheid dragen voor een relatie of ander, met wie je een wereld deelt. Alleen in deze beweging naar buiten krijgt liefde de kans ons bestaan te vullen.

Overspannen verwachtingen van liefde

Wat er in verliefdheid en in sommige vriendschapsrelaties gebeurt, is eerder het tegenovergestelde van zelfwording: we willen onszelf verliezen in een ander, maken onszelf daarmee afhankelijker in plaats van vrijer, en vinden het vervolgens vreemd dat dat eindigt in een teleurstelling waarin gevoelens omdraaien als bladeren aan een boom. In feite denken we dan nog steeds dat het leven een project of maaksel is, alleen besteden we het uit aan een ander. Het als romantisch compliment bedoelde ‘zonder jou kan ik niet leven’ duidt dan ook volgens Kierkegaard op een vorm van wanhoop bij de spreker. Hij heeft nog steeds overspannen verwachtingen; hij beseft alleen dat hij ze zelf niet kan waarmaken. Dus legt hij de verantwoordelijkheid bij zijn geliefde. Dat kan niet, als ik mijzelf niet word, als ik mijn verantwoordelijkheid een ander in de schoenen schuif, dan is de hypotheek op iedere relatie tussen mij en een ander te hoog.

Liefde mag dan aan alles voorafgaan en blijven wanneer alles voorbij is, onze opgave is het in ons tijdelijk bestaan die liefde concreet te maken. Ondanks het feit dat Kierkegaard zichzelf ongeschikt achtte voor het huwelijk, is hij nergens uit op het afwaarderen van de partnerliefde. Zo is Wat de liefde doet een buitengewoon praktisch boek waarin de ‘oververhitting en verbittering’ tussen geliefden in de vorm van verwachtingen koesteren, vergelijken, jaloezie, haat en nijd worden ontrafeld als symptomen van een ongezonde relatie. Het doel daarvan is niet de partnerliefde te ontraden, maar te laten zien hoe ontspanning in plaats van overspanning en relativering in plaats van verabsolutering samenhangen met een kader dat ongezonde afhankelijkheid buiten sluit. Dat kader is de plicht tot naastenliefde: “Zelfs in de verhouding tot zijn geliefde vrouw is een man allereerst de naaste, en zij is allereerst de naaste voor hem. […] Liefde tot de naaste is juist het meeste en het hoogste, en daarom moet zij voorrang krijgen zelfs in het eerste en opperste ogenblik van de verliefdheid.”

door Geert Jan Blanken.

BRON : eo.nl/artikel/kierkegaard-en-wat-de-liefde-doet

“Genadige Vrouwe,  u bent een Moeder en Maagd,

“ Maria, die het verdiend heeft vlees te geven
aan het Goddelijk Woord
en zo de prijs
voor onze verlossing te betalen, zodat wij van de eeuwige dood
verlost zouden worden , is daarom machtiger dan alle anderen om ons te helpen het eeuwige leven te verwerven.

Sint Augustinus (354-430)
Vader en Doctor in de Genade

“we moeten de weg wijzen om erachter te komen of een zin letterlijk of figuurlijk is. En de weg is zeker als volgt: wat er ook in het woord van God staat dat, wanneer het letterlijk wordt genomen, niet kan worden verwezen naar zuiverheid van leven of degelijkheid van leer, mag u als figuurlijk beschouwen. Zuiverheid van leven heeft betrekking op de liefde voor God en de naaste; degelijkheid van leer op de kennis van God en de naaste.” –

Over Christelijke Doctrine Boek III: 10:14

O onze eerbiedwaardige en Goddragende vader Antonius! Wij geloven dat u grote vrijmoedigheid hebt in het gebed als u voor de troon van de Heilige Drie-eenheid staat, en de Albarmhartige Heer hoort u, Zijn trouwe dienaar, altijd. Daarom vallen wij nederig voor u neer met wroeging, heilige van God: houd nooit op voor ons ten beste te spreken bij de Heer, die in de Drie-eenheid wordt aanbeden en verheerlijkt, opdat Hij barmhartig op ons zou zien en ons niet in onze zonden zou laten omkomen, maar de gevallenen zou opwekken en de boze en ellendige levens zou verbeteren, het afwenden van onze toekomstige overtredingen, en het vergeven van alle fouten die in woord of gedachte zijn begaan vanaf onze geboorte tot op het huidige uur. O asceet van de deugd, die de zwakheid en het verdriet van de tegenwoordige tijd ziet, houdt niet op Christus God te smeken om Zijn goedertierenheid niet van ons weg te nemen, maar om ons te bewaren voor wereldse verzoekingen, duivelse strikken en vleselijke begeerten, zodat we alles mogen ontvangen wat nodig is voor dit tijdelijke leven, bevrijding van ellende en verdrukking, en onwankelbaar geduld tot het einde. Smeek dat we de rest van ons leven in vrede en berouw mogen leiden en van de aarde naar de hemel mogen gaan om te ontsnappen aan verdrukkingen, demonen van de lucht en eeuwige kwellingen, en het hemelse koninkrijk waardig te zijn met u en alle heiligen die onze Heer God en Heiland Jezus Christus hebben behaagd, aan Wie alle eer toekomt, eer en aanbidding, samen met Zijn Vader zonder begin en Zijn Alheilige, Goede en Levenscheppende Geest, nu en in alle eeuwigheid en tot in de eeuwen der eeuwen. Amen.

Gebed tot de H.Antonius de Grote….

 

 

De kwestie van het brood
voor mijzelf is een materiële
kwestie , maar de
kwestie van het brood voor
mijn naaste is een
geestelijke kwestie.”

Nikolaj Berdjajev

 Sint Elias de Profeet

 

 Elias de Profeet (Elias van het Grieks) leefde tijdens de regering van Koning Achab (9e eeuw v.Chr.), volgens de Boeken der Koningen. De spelling ‘Elia’ is afkomstig uit het Hebreeuws.

Geboren in Thisbe in de 9e eeuw voor Christus, ten tijde van koning Achab, wijdde hij zijn leven aan het afkeren van de mensen van de aanbidding van afgoden en het terugbrengen van hen naar de ene ware God, in overeenstemming met de naam die hem gegeven werd – Elias betekent namelijk: “De Heer is mijn God”.

Voorloper van Sint Johannes de Doper:

Een deugdzaam en sober man, hij droeg een kamelenhuidmantel over een eenvoudig schort om zijn heupen gebonden, en was daarmee acht eeuwen eerder een voorloper van Sint Johannes de Doper.
Elias was begiftigd met het hart van een krijger en een verfijnd intellect, hij combineerde in zijn ziel het brandende vuur van geloof en ijver voor de Heer, zozeer zelfs dat Sint Johannes Chrysostomus hem omschreef als “een engel van de aarde en een man van de hemel.”
Eeuwen later presenteerde de Kerk hem als een model van christelijk leven en passie voor God.

De botsing met de volgelingen van Baäl:

Een opvallend voorbeeld van Elias’ profetische kracht is te lezen in het eerste boek der Koningen, hoofdstuk 18, dat vertelt hoe Israël ten tijde van koning Achab bezweek voor de verleiding van afgoderij: in feite aanbaden ze Baäl omdat ze geloofden dat hij regen bracht en daarom vruchtbaarheid voor de velden, het vee en de mensheid. Juist om dit leugenachtige geloof te ontmaskeren, verzamelde Elias het volk op de berg Karmel en legde een keuze voor: volg de Heer of volg Baäl. De profeet nodigde meer dan 400 afgodendienaars uit voor een confrontatie – ieder zou een offer voorbereiden en ieder zou bidden tot zijn eigen god, zodat hij zichzelf zou openbaren. Degene die ondubbelzinnig antwoordde, was de Heer, “ God van Abraham, Isaak en Israël “, die het offer voor het offer verbrandde dat Elias had voorbereid op een altaar gemaakt van twaalf stenen, “ volgens het aantal stammen van de zonen van Jakob, waaraan de Heer de naam Israël had gegeven. ”

Zo werden de harten van het volk bekeerd, geconfronteerd met het bewijs van de Waarheid. Baäl blijft echter stil en machteloos omdat – en dit is de leer van Elia – “ de ware aanbidding van God is om jezelf aan God en aan de mensen te geven, de ware aanbidding is liefde. ”

Het offer van Elia wordt verteerd door vuur uit de hemel

De ontmoeting met de Heer op de berg Horeb:

Een nieuwe test wacht de profeet echter, hij die voor het geloof heeft gevochten, moet ontsnappen aan de toorn van koningin Izebel, de afgodische vrouw van Achab, die wil dat hij permanent wordt verwijderd.

Uitgeput en bang vraagt ​​Elias aan God dat hij uit dit leven mag worden gehaald en geeft zichzelf over aan een ononderbroken slaap. Maar een engel wekt hem en beveelt hem de berg Horeb te beklimmen om de Heer te ontmoeten. Elias gehoorzaamt – hij loopt 40 dagen en 40 nachten om de bestemming te bereiken, in een reis die de metafoor is van de pelgrimstocht en zuivering van het hart, opstijgend naar de ervaring van God.

De sonore stilte:

Zoals voorafgebeeld, vindt de ontmoeting met de Heer plaats, maar niet op een menselijke sensationele manier – God openbaart zichzelf, in feite, in de vorm van een lichte bries. Het is een “ draad van een sonore stilte ” – die Elias aanspoort om niet ontmoedigd te raken en zijn stappen terug te trekken om zijn missie te voltooien.

En de profeet, die zijn gezicht bedekt als een teken van aanbidding en nederigheid, gehoorzaamt Gods roeping omdat hij de waarde ervan begrijpt – die van beproeving, gehoorzaamheid en volharding.

Nogmaals daagt Elias Achab en Izebel uit, die het land van een boer hadden toegeëigend, en profeteert vreselijke tegenslagen aan hen, totdat hij hen ertoe aanzet zich te bekeren.

De profeet verlicht ook het lijden en de ellende van een weduwe, voedt haar en geneest haar zoon die op de rand van de dood staat.

Toen zijn missie eenmaal was volbracht, verdween Elias, steeg op naar de hemel op een strijdwagen van vuur en betrad de oneindigheid van die God, die hij met zoveel passie had gediend.

Zijn mantel bleef op aarde en was bestemd voor de discipel Elisa als teken van zijn investituur.

St Elias en de weduwe

Profetische ijver:

Tegenwoordig herinnert de religieuze Orde van de Kluizenaars van de berg Karmel (de Karmelieten) zich deze grote Profeet in haar schildvormige wapenschild – het toont een arm met een vlammend zwaard en een lint met de woorden “ Zelo zelatus sum pro Domino Deo exercitum”, of “vol ijver voor de God van de hemelse machten “.

Het werk van spirituele wederopbouw, zo moeizaam begonnen, werd met volledig succes voortgezet door zijn discipel Elisa, aan wie hij de Goddelijke roeping communiceerde terwijl hij in de velden achter de ploeg was, zijn mantel over zijn schouders gooiend.

Elisa was ook de enige getuige van het mysterieuze einde van Elias’ aardse verblijf dat plaatsvond rond 850 v.Chr.

Leven in het licht: goed advies van Fjodor Dostojevski

Mattheus Becklo

 

Op 11 november 2021 was het 200 jaar geleden dat Fjodor Dostojevski werd geboren, een grootheid in de wereldliteratuur en een christen met een diep geloof. Zijn verhalen – hartstochtelijk energiek, psychologisch scherpzinnig, filosofisch diepgaand, religieus roerend – hebben op hun eigen manier invloed gehad op veel grootheden, waaronder Nietzsche, Freud, James Joyce, Albert Einstein en René Girard. Hij wordt terecht beschouwd als een van de grootste schrijvers die ooit heeft geleefd.

Ter ere van zijn werk en als uitnodiging om zijn geschriften te onderzoeken, volgen hier 20 ‘regels voor het leven’ – één voor elk decennium sinds zijn geboorte – geïnspireerd door de geschriften van Dostojevski.

1. Neem God serieus, want zonder Hem is alles toegestaan.

In De gebroeders Karamazov stelt de jonge scepticus Ivan een idee voor dat lezers sindsdien heeft achtervolgd: zonder geloof in God en onsterfelijkheid is “alles toegestaan.” De mens kan nog steeds goed zijn zonder God, maar hij vindt geen ultieme basis meer voor moraliteit. Dostojevski zag profetisch, voordat Nietzsche hetzelfde idee verwoordde , dat goddeloosheid een afgrond “buiten goed en kwaad” opende.

2. Neem het probleem van het kwaad serieus.

Maar Dostojevski, via Ivan, gebruikt ook een van de krachtigste argumenten tegen het bestaan ​​van God: het lijden van onschuldige kinderen. Als dat de hoge toegangsprijs is, concludeert Ivan, geeft hij zijn ticket respectvol terug. Dostojevski biedt een antwoord via het geloof van Ivans broer Aljosja, vooral in de krachtige, hoopvolle slotscène van de roman, maar pas nadat hij het probleem recht in de ogen heeft gekeken en ons heeft uitgedaagd hetzelfde te doen.

3. Omarm de vrijheid en het avontuur van het geloof.

In “ De Grootinquisiteur ,” een meesterwerk binnen Dostojevski’s meesterwerk, stelt Ivan zich de Kerk voor als een humanistische instelling die de mens kalmeert en hem verlost van de last van de vrijheid, zelfs als dat betekent dat hij Christus bij zijn terugkeer moet arresteren. Er zou zoveel gezegd kunnen worden over dit rijke, complexe verhaal, maar een fundamentele les is deze: de oproep om Christus te volgen is een oproep tot spiritueel avontuur, niet tot spirituele middelmatigheid. Genade kan niet verdoven wat Kierkegaard “de duizeligheid van de vrijheid” noemde . We hebben beide nodig.

4. Geef een kus, ook als alleen een kus kan spreken.

Aan het einde van “The Grand Inquisitor” imiteert Alyosha het gebaar van de zwijgende Christus in de parabel, die een kus aanbiedt aan zijn gekwelde broer. Soms lijken alle uitleg, discussie en argumentatie ter wereld ons nergens te brengen met iemand van wie we houden. Het enige wat we kunnen doen is weigeren om ze op te geven, aanwezig te zijn bij hen en te omarmen wat goed , waar en mooi in hen is.

5. Wees niet bang voor de smeltkroes van twijfel.

Dostojevski wist dat geloof niet betekent dat het leven van de geest onderdrukt wordt; integendeel, in het jaar van zijn dood schreef hij: “Het is niet als een kind dat ik in Christus geloof en Hem belijd. Mijn hosanna is door een grote smeltkroes van twijfel gegaan.” De christen moet niet bang zijn voor de harde, moeilijke vragen die in het leven opkomen; in feite kunnen vragen uiteindelijk het geloof smeden en versterken.

6. Wees je bewust van de duistere kant van de menselijke natuur.

Een thema van zoveel werk van Dostojevski is dat — ondanks de droom van de Verlichting — er voortdurend duistere krachten aan het werk zijn in het menselijk leven: irrationaliteit, zelfkwelling, verslaving (Dostojevski worstelde zelf met gokken), wreedheid, woede en geweld. Dit thema wordt krachtig tentoongespreid in Aantekeningen uit het ondergrondse —een kort en uitstekend onderdeel van Dostojevski’s corpus—dat waarschijnlijk de beste openingszin in de hele literatuur heeft: “Ik ben een zieke man… Ik ben een slecht mens.”

7. Wees wantrouwend tegenover de ‘kristalpaleizen’ van de wereld.

Dostojevski’s Underground Man stelt dus voor dat als er ooit een “kristallen paleis” van harmonie, rationaliteit, vrede en vooruitgang zou worden gebouwd (een beeld geïnspireerd door een echt bouwwerk in Londen ), de mens zou reageren met verveling en wrok en, in een soort razernij, spelden in zijn buurman zou gaan steken voordat hij het hele ding omver zou halen. Dostojevski’s waarschuwing over gepoogde utopieën werd keer op keer bevestigd in de 20e eeuw – de bloedigste ooit vastgelegd in de menselijke geschiedenis.

8. Breek de morele wet niet, anders breekt de wet jou.

In Crime and Punishment vermoordt Raskolnikov, ervan overtuigd dat er “buitengewone” mannen zijn die de morele wet kunnen overtreden (opnieuw anticiperend op Nietzsche), een oude pandjesbaas, om vervolgens in diepe mentale en spirituele kwelling te belanden. Het meeslepende verhaal, dat tientallen verfilmingen, films als Rope en The Machinist en een recent toneelstuk heeft geïnspireerd , biedt een meeslepend portret van de vaste realiteit van morele waarheid en de spirituele effecten van het overtreden ervan.

9. Vermijd de hel; het is erger dan je ooit had gedacht.

Het gehekelde beeld van de hel als een plek van eeuwige vlammen en hooivorken is lang niet zo angstaanjagend als de definitie die Vader Zosima, een spiritueel meester en oudere die de jongste Karamazov begeleidt, eraan geeft: de hel is “het lijden van het niet langer in staat zijn om lief te hebben.” Het is totale en eeuwige liefdeloosheid. Dit is niet zomaar een spirituele straf die ons na de dood wel of niet te wachten staat; het is een spirituele staat die in het leven begint. Streef in plaats daarvan naar liefde, wat de vreugde van de hemel is.  

10. Heb lief, maar weet dat liefde iets hards en vreselijks is.

Maar wat is liefde? Zoals pater Zosima het zegt: “Liefde in actie is een hard en vreselijk iets vergeleken met liefde in dromen.” De laatste is “hebzuchtig naar onmiddellijke actie, snel uitgevoerd en in het zicht van iedereen,” terwijl de eerste “arbeid en standvastigheid” is. We moeten niet overdreven sentimenteel zijn over liefde; het is het willen van het goede voor de ander , wat even hard als moeilijk kan zijn.

11. Leg de verantwoordelijkheid voor de zonde bij uzelf.

Zosima biedt ook de volgende uitdaging: “Neem uzelf op en maak uzelf verantwoordelijk voor alle zonden van de mens. . . . U bent het die schuldig bent namens allen en voor allen. Terwijl u door uw eigen luiheid en machteloosheid op anderen af ​​te schuiven, uiteindelijk zult delen in Satans trots en zult morren tegen God.” In plaats van aan de splinter in de ogen van onze broeder te peuteren, moeten we aandacht besteden aan de balk in onze eigen ogen – die in feite een bron kan zijn van talloze splinters om ons heen.

12. Heb de hele schepping lief en zie haar glorie.

Lees verder “”