We aanbaden Jezus in plaats van hem te volgen

op zijn pad. We maakten van Jezus een

religie in plaats van een reis naar eenheid met

God en al het  andere. Deze verschuiving maakte ons tot een

religie van “erbij horen en geloven” in plaats van een

religie van transformatie .

 

Pater  Richard Rohr

Jezus zien is weten, in
berouw, wat er mis is
met ons, een glimp opvangen, in hoop, van wat mooi is in ons en
proeven, in extase, van de God die
ons oproept tot vereniging.

Robert Barron

De evangeliën benadrukken twee tegengestelde waarheden die de tragedie van de menselijke conditie uitdrukken: de eerste is dat als je niet liefhebt, je niet zult leven; de tweede is dat als je wel liefhebt, je gedood zult worden. Als je niet kunt liefhebben, blijf je opgesloten en steriel, niet in staat om een ​​toekomst voor jezelf of anderen te creëren, niet in staat om te leven. Als je echter wel effectief liefhebt, zul je een bedreiging vormen voor de structuren van dominantie waarop onze menselijke samenleving rust en zul je gedood worden. 

Herbert McCabe

Herbert John Ignatius McCabe OP (2 augustus 1926 – 28 juni 2001) was een Dominicaanse priester, theoloog en filosoof.

... wij modernen geloven in niets: de wil die zichzelf op wonderbaarlijke wijze vorm geeft door de wereld te beheersen. De goden waren uiteindelijk echte, zij het vervormde, aanduidingen van het mysterium tremendum, en konden dus zoiets als heilige angst of, af en toe, vrolijke liefde opwekken. Het waren beesten, dat spreekt voor zich, maar vaak ook goedaardige despoten, en ik denk dat wij allemaal, in die geheime hoeken van onze ziel waar we allemaal monarchisten zijn, een goede despoot kunnen waarderen, als hij voldoende zwierig en mysterieus is, en in staat is een aantrekkelijk evenwicht te vinden tussen grillige woede en serene welwillendheid…. Hoe kunnen we echter oorlog voeren tegen de wereld, tegen het misbruik zelf, ontdaan van zijn mythische aantrekkingskracht? Het lijkt mij veel gemakkelijker om een ​​man ervan te overtuigen dat hij in de ban is van demonen en hem vrijlating aan te bieden dan hem ervan te overtuigen dat hij een slaaf van zichzelf is en een gevangene van zijn eigen wil. Hier is een god die ongrijpbaarder, veranderlijker en ontembaarder is dan Apollo of Dionysios; en of hij zich nu manifesteert in een deminisch titanisme van de wil, zoals het massadelirium van het Derde Rijk, of gewoon in de hypnotiserende banaliteit van de consumptiecultuur, zijn troon is gezet in de harten van hen die hij tot slaaf maakt. En het is deze god, denk ik, tegen wie het eerste Gebod ons nu oproept te strijden.

David Bently Hart

David Bentley Hart (Maryland, 1965) is een Amerikaans filosoof en oosters-orthodoxe theoloog. Hij publiceert over metafysica en  oostelijke godsdiensten, …

 

ADVENT (eerste week)

 

Lucas , 10-18
De mensen stelden hem nu de vraag: ‘Wat moeten wij dan doen?’ Hij gaf hun ten antwoord: ‘Wie dubbele kleding heeft, laat hij delen met wie niets heeft en wie voedsel heeft, laat hij hetzelfde doen.’ Er kwamen ook tollenaars om gedoopt te worden en ze vroegen hem: ‘Meester, wat moeten wij doen?’ Hij zei hun: ‘Niet méér vragen dan voor u is vastgesteld.’ Ook soldaten ondervroegen hem: ‘En wij, wat moeten wij doen?’ Hij antwoordde: ‘Niemand uitplunderen, niemand iets afpersen, maar tevreden zijn met uw soldij.’ Omdat het volk vol verwachting was en iedereen zich aangaande Johannes de vraag stelde, of hij niet de Messias zou zijn, gaf Johannes aan allen het antwoord: ‘Ik doop u met water, maar er komt iemand die sterker is dan ik; ik ben niet waardig de riem van zijn sandalen los te maken. Hij zal u dopen met de heilige Geest en met vuur. De wan heeft Hij in zijn hand om zijn dorsvloer grondig te zuiveren en zijn tarwe te verzamelen in de schuur, maar het kaf zal Hij verbranden in onblusbaar vuur.’ Zo en met nog vele andere vermaningen verkondigde hij aan het volk de Blijde Boodschap.

 

Grote God,
In deze weken kijken wij vol verwachting uit.
We geloven dat U naar ons toekomt.
Gelukkig dat U niet wacht tot wij er
op een of andere manier klaar voor zijn.
“Hoe zouden wij U vinden, God,
als Gij ons niet bekeert?”

Toch doet de vreugde om uw nabijheid
ons vragen : “Wat moeten wij doen ?”
U geeft aan iedereen een eigen antwoord
omdat U iedereen met naam en toenaam kent.

Maak ons onbevreesd om eerlijk deze vraag te
stellen en open onze oren voor het antwoord
dat U in ons hart fluistert,
Gee ons de moed om met kleine maar
concrete stappen een weg van bekering te gaan,
Niet zoals wij die dromen, maar zoals U die
verlangt.

Wijs ons uw wegen en schenk ons uw vreugde.

Amen

Elk van deze (prechristelijke filosofen en dichters) schrijvers sprak goed in verhouding tot het aandeel dat hij had van de Logos die onder de mensen verspreid was, ziende wat ermee verband hield…. Want alle schrijvers waren in staat de werkelijkheid duister te zien door het zaaien van de geïmplanteerde Logos die in hen was….

Zij die volgens de Logos leefden zijn christenen, ook al werden ze goddeloos genoemd, zoals onder de Grieken, Socrates en Heraclitus en anderen zoals zij….

Dus ook zij die voor Christus leefden, en niet volgens de Logos leefden, waren ongenadig en vijanden van Christus, en moordenaars van hen die wel volgens de Logos leefden. Maar zij die leefden door de Logos, en zij die nu leven, zijn christenen, onbevreesd en onverstoorbaar.

… [Het koninkrijk van God]… is in u.

Dat wil zeggen, het hangt af van uw eigen wil

en is in uw eigen macht,

of u het ontvangt of niet.

Iedereen die

rechtvaardiging heeft bereikt, door middel van het geloof in Christus

en versierd is met elke deugd,

wordt waardig geacht,

van het koninkrijk der hemelen.

 

Cyrillus van Alexandrië (376-444)

Naarmate mijn gebeden aandachtiger en meer naar binnen gericht werden,
had ik steeds minder te zeggen.
Ik werd uiteindelijk helemaal stil.
Ik begon te luisteren
– wat nog verder verwijderd is van spreken.
Eerst dacht ik dat bidden spreken inhield.
Toen leerde ik dat bidden horen is,
niet alleen maar stil zijn.
Zo is het.
Bidden betekent niet luisteren naar jezelf die spreekt,
Bidden houdt in stil worden,
En stil zijn,
En wachten tot God gehoord wordt.

 

—Søren Kierkegaard, geciteerd door Joachim Berendt in Het Derde Oor – elements Books

“Wanneer we een zekere mate van heiligheid hebben bereikt, moeten we altijd de woorden van de apostel herhalen: “Toch niet ik, maar de genade Gods, die met mij was” (1 Kor. 15:10), evenals wat de Heer zei: “Zonder Mij kunt u niets doen” (Joh. 15:5).

We moeten ook in gedachten houden wat de profeet zei: “Als de Heer het huis niet bouwt, tevergeefs zwoegen zij die eraan bouwen” (Ps. 127:1), en ten slotte: “Het hangt niet af van de wil of inspanning van de mens, maar van Gods barmhartigheid” (Rom. 9:16). Zelfs als iemand ijverig, serieus en vastberaden is, kan hij, zolang hij gebonden is aan vlees en bloed, de perfectie niet naderen, behalve door de barmhartigheid en genade van Christus.

Jakobus zelf zegt dat “elke goede gave van boven is” (Jac. 1:17), terwijl de apostel Paulus vraagt: “Wat hebt u dat u niet hebt ontvangen? Nu, indien gij het ontvangen hebt, waarom roemt gij, alsof gij het niet ontvangen hadt?’ (1 Kor. 4:7). Welk recht heeft de mens dan om trots te zijn, alsof hij volmaaktheid door zijn eigen inspanningen zou kunnen bereiken?”

Thomas Merton over “Vrijheid”

 

(Het volledige artikel ) :

“Personen, gebeurtenissen en situaties alleen beschouwen in het licht van hun effect op mezelf is leven op de drempel van de hel. Zelfzucht is gedoemd tot frustratie, gecentreerd als het is op een leugen. Om uitsluitend voor mezelf te leven, moet ik alle dingen zich laten buigen naar mijn wil alsof ik een god was. Maar dit is onmogelijk. Is er een overtuigender indicatie van mijn schepsel-zijn dan de ontoereikendheid van mijn eigen wil? Want ik kan het universum niet aan mij laten gehoorzamen. Ik kan andere mensen niet laten conformeren aan mijn eigen grillen en fantasieën. Ik kan zelfs mijn eigen lichaam niet aan mij laten gehoorzamen. Wanneer ik het plezier geef, bedriegt het mijn verwachting en laat het mij pijn lijden. Wanneer ik mezelf geef wat ik als vrijheid beschouw, bedrieg ik mezelf en ontdek ik dat ik de gevangene ben van mijn eigen blindheid en zelfzucht en ontoereikendheid. Het is waar, de vrijheid van mijn wil is iets groots. Maar deze vrijheid is geen absolute zelfredzaamheid. Als de essentie van vrijheid slechts de daad van keuze was, dan zou het loutere feit van het maken van keuzes onze vrijheid vervolmaken. Maar hier zijn twee moeilijkheden. Ten eerste moeten onze keuzes echt vrij zijn, dat wil zeggen, ze moeten ons vervolmaken in ons eigen wezen. Ze moeten ons vervolmaken in onze relatie tot andere vrije wezens. We moeten de keuzes maken die ons in staat stellen de diepste capaciteiten van ons ware zelf te vervullen. Hieruit vloeit de tweede moeilijkheid voort: we nemen te gemakkelijk aan dat we ons echte zelf, en dat onze keuzes echt de keuzes zijn die we willen maken, terwijl onze daden van vrije keuze (hoewel ongetwijfeld moreel toerekenbaar) grotendeels worden gedicteerd door psychologische dwangmatigheden, voortvloeiend uit onze buitensporige ideeën over ons eigen belang. Onze keuzes worden te vaak gedicteerd door ons valse zelf. Daarom vind ik in mezelf niet de kracht om gelukkig te zijn door alleen maar te doen wat ik leuk vind. Integendeel, als ik niets doe behalve wat mijn eigen fantasie bevalt, zal ik bijna de hele tijd ellendig zijn. Dit zou nooit zo zijn als mijn wil niet was geschapen om zijn eigen vrijheid te gebruiken in de liefde voor anderen. Mijn vrije wil consolideert en perfectioneert zijn eigen autonomie door zijn actie vrij te coördineren met de wil van een ander. Er is iets in de aard van mijn vrijheid zelf dat mij neigt om lief te hebben, goed te doen, mezelf aan anderen te wijden. Ik heb een instinct dat me vertelt dat ik minder vrij ben als ik alleen voor mezelf leef. De reden hiervoor is dat ik niet volledig onafhankelijk kan zijn. Omdat ik niet zelfvoorzienend ben, ben ik afhankelijk van iemand anders voor mijn vervulling. Mijn vrijheid is niet volledig vrij als ik aan zichzelf word overgelaten. Dat wordt het wanneer het in de juiste relatie wordt gebracht met de vrijheid van een ander. Tegelijkertijd is mijn instinct om onafhankelijk te zijn geenszins slecht. Mijn vrijheid wordt niet vervolmaakt door onderwerping aan een tiran. Onderwerping is geen doel op zich. Het is juist dat mijn natuur in opstand komt tegen onderwerping. Waarom zou mijn wil vrij geschapen zijn als ik mijn vrijheid nooit zou gebruiken? Als mijn wil bedoeld is om zijn vrijheid te vervolmaken door een andere wil te dienen, betekent dat niet dat hij zijn vervolmaking zal vinden door elke andere wil te dienen. In feite is er maar één wil in wiens dienst ik vervolmaking en vrijheid kan vinden. Mijn vrijheid blindelings geven aan een wezen dat gelijk is aan of inferieur is aan mij, is mezelf degraderen en mijn vrijheid weggooien. Ik kan alleen volkomen vrij worden door de wil van God te dienen. Als ik in feite andere mensen gehoorzaam en hen dien, zal ik dat niet alleen omwille van hen doen, maar omdat hun wil het sacrament is van de wil van God. Gehoorzaamheid aan de mens heeft geen betekenis tenzij het primair gehoorzaamheid aan God is. Hieruit vloeien vele gevolgen voort. Waar geen geloof in God is, kan er geen echte orde zijn; daarom is gehoorzaamheid waar geen geloof is, zinloos. Het kan alleen aan anderen worden opgelegd als een kwestie van opportunisme. Als er geen God is, is geen enkele regering logisch, behalve tirannie. En in feite neigen staten die het idee van God verwerpen, naar tirannie of naar morele chaos. In beide gevallen is het einde wanorde, omdat tirannie zelf een wanorde is. Het onvolwassen geweten is niet zijn eigen meester. Het is slechts de afgevaardigde van het geweten van een ander persoon, of van een groep, of van een partij, of van een sociale klasse, of van een natie, of van een ras. Daarom neemt het zelf geen echte morele beslissingen, het papegaait eenvoudigweg de beslissingen van anderen na. Het velt zelf geen oordelen, het “conformeert” zich slechts aan de partijlijn. Het heeft niet echt motieven of bedoelingen van zichzelf. Of als het dat wel heeft, dan verwoest het ze door ze te verdraaien en te rationaliseren om ze te laten passen bij de bedoelingen van een ander. Dat is geen morele vrijheid. Het maakt ware liefde onmogelijk. Want als ik echt en vrij wil liefhebben, moet ik in staat zijn om iets te geven dat echt van mij is aan een ander. Als mijn hart niet eerst van mij is, hoe kan ik het dan aan een ander geven? Het is niet van mij om te geven! Vrije wil wordt ons niet gegeven als vuurwerk dat in de lucht wordt geschoten. Er zijn mensen die lijken te denken dat hun daden vrijer zijn naarmate ze geen doel hebben, alsof een rationeel doel een soort beperking oplegt aan onze vrijheid. Dat is alsof je zegt dat je rijker bent als je geld uit het raam gooit dan als je het uitgeeft. Omdat geld is wat het is, ontken ik niet dat je alle lof verdient als je er je sigaretten mee aansteekt. Dat zou laten zien dat je een diep, puur besef hebt van de ontologische waarde van de dollar. Niettemin, als dat alles is wat u kunt bedenken om met geld te doen, zult u niet lang genieten van de voordelen die het nog steeds kan opleveren. Het kan waar zijn dat een rijke man het zich beter kan veroorloven om geld uit het raam te gooien dan een arme man, maar noch het uitgeven noch het verspillen van geld is wat een man rijk maakt. Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat vrijheid betreft, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen of gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren. Thomas Merton,Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat betreft vrijheid, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen het niet en gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren. “Thomas Merton, Hij is rijk door wat hij heeft, en zijn rijkdommen zijn waardevol voor hem om wat hij ermee kan doen. Wat betreft vrijheid, volgens deze analogie, wordt het niet groter door het te verspillen of uit te geven, maar het wordt ons gegeven als een talent om mee te handelen tot de komst van Christus. Bij deze handel doen we afstand van wat van ons is, alleen om het met rente terug te krijgen. We vernietigen het niet en gooien het niet weg. We wijden het aan een doel, en deze toewijding maakt ons vrijer dan we daarvoor waren.”

 

Thomas Merton, Niemand is een eiland

Bron : https://www.chuckdegroat.net/chuck-degroat-blog/2012/01/20/thomas-merton-on-freedom

(Dit is een samenvatting van bovenstaand artikel)

Het is waar, de vrijheid van mijn wil is een groot goed. Maar deze vrijheid is geen absolute zelfvoorziening. Als de essentie van vrijheid slechts het maken van keuzes zou zijn, dan zou alleen al het maken van keuzes onze vrijheid vervolmaken….. Ik vind in mezelf niet de kracht om gelukkig te zijn door alleen maar te doen wat ik wil. Integendeel, als ik niets doe behalve wat mijn eigen fantasie behaagt, zal ik bijna de hele tijd ongelukkig zijn….. Mijn vrije wil consolideert en perfectioneert zijn eigen autonomie door zijn actie vrijelijk te coördineren met de wil van een ander. Er is iets in de aard van mijn vrijheid dat me ertoe aanzet lief te hebben, goed te doen, mezelf aan anderen toe te wijden. Ik heb een instinct dat me vertelt dat ik minder vrij ben als ik alleen voor mezelf leef….. er is maar één wil in wiens dienst ik perfectie en vrijheid kan vinden. Mijn vrijheid blindelings geven aan een wezen dat gelijk of inferieur is aan mijzelf is mijzelf degraderen en mijn vrijheid weggooien. Blindelings mijn vrijheid geven aan een wezen gelijk aan of inferieur aan mezelf is mezelf onteren en mijn vrijheid weggooien. Ik kan alleen vrij zijn door de wil van God te dienen. Als ik in feite andere mensen gehoorzaam en dien, dan doe ik dat niet omwille van hen alleen, maar omdat hun wil het sacrament is van de wil van God. Gehoorzaamheid aan mensen heeft geen betekenis tenzij het in de eerste plaats gehoorzaamheid aan God is.

Thomas Merton (Trappist)

Kahlil Gibran, auteur van De Profeet

geboren op

 6 januari 1883 in Bsharri, Libanon

Over vreugde en verdriet

Kalhil Gibran (Uit ‘De Profeet’)

 

Toen zei een vrouw: Vertel ons over vreugde en verdriet.

En hij antwoordde:

Jouw vreugde is jouw ontmaskerde verdriet.

En dezelfde bron waaruit jouw lach opwelt, werd vaak gevuld met jouw tranen.

En hoe kan het ook anders?

Hoe dieper het verdriet in je wezen dringt, hoe meer vreugde je kunt bevatten.

Is de beker waarin uw wijn zit niet dezelfde beker die in de oven van de pottenbakker is gebakken?

En is de luit die uw geest kalmeert niet hetzelfde hout dat met messen werd uitgehold?

Wanneer u blij bent, kijk dan diep in uw hart en u zult ontdekken dat alleen datgene wat u verdriet bezorgde, u nu vreugde geeft.

Wanneer u verdrietig bent, kijk dan nog eens in uw hart en u zult zien dat u werkelijk huilt om datgene waar u vreugde in had.

Sommigen van jullie zeggen: “Vreugde is groter dan verdriet,” en anderen zeggen: “Nee, verdriet is groter.”

Maar Ik zeg u: ze zijn onafscheidelijk.

Samen komen ze, en als de een alleen met jou aan boord zit, bedenk dan dat de ander op jouw bed slaapt.

Waarlijk, jullie hangen als een weegschaal tussen jullie verdriet en jullie vreugde.

Alleen als je leeg bent, sta je stil en ben je in evenwicht.

Wanneer de schatbewaarder u optilt om zijn goud en zilver te wegen, moet uw vreugde of verdriet stijgen of dalen.

 

Dit gedicht is in het publieke domein. Gepubliceerd in Poem-a-Day op 10 februari 2019, door de Academy of American Poets.

“Het is goed om in Christus te geloven, want zonder geloof in Christus is het voor niemand mogelijk om gered te worden. Men moet ook onderwezen worden in het woord van de waarheid en het begrijpen en de essentie ervan begrijpen. Maar men moet ook het Doopsel ontvangen in de naam van de Heilige en Levengevende Drie-eenheid, om de ziel tot leven te brengen.

Het is goed om de Doop te ontvangen en daardoor een nieuw geestelijk leven te krijgen. Maar het is noodzakelijk dat dit mystieke leven, of deze geestelijke verlichting in de geest, ook bewust wordt gevoeld.

Het is goed om de mentale verlichting in de geest te ontvangen met gevoel; maar men moet ook de werken van het licht manifesteren.

Het is goed om de werken van het licht te doen, maar men moet zich ook kleden in de nederigheid en zachtmoedigheid van Christus, om volmaakt op Christus te lijken.

Hij die dit bereikt en zachtmoedig en nederig van hart wordt, alsof dit zijn natuurlijke gesteldheid is, zal ongetwijfeld het Koninkrijk der Hemelen en de vreugde van Zijn Heer binnengaan.”

Sint Symeon de Nieuwe Theoloog

 

“Jezus, Zoon van David, ontferm U over mij!” – Lukas 18:39

 

‘Mijn vriend, je hebt geleerd dat het Koninkrijk der Hemelen in jou is, als je dat wilt, en dat elke zegen van de eeuwigheid in je handen ligt. Haast u dus om deze zegeningen die voor u zijn opgeslagen te zien, te grijpen en te winnen… Roep tot God; buig je voor Hem neer.

Net als de blinde uit de oudheid zou ook jij moeten zeggen: “Heb medelijden met mij, Zoon van God, en open de ogen van mijn ziel, opdat ik dat Licht van de wereld mag zien dat U bent, o mijn God, en evenzo een kind van dat goddelijke licht mag worden. O goede en edelmoedige, zend de Heilige Geest, de Trooster, ja, op mij om mij alles te leren over U, alles over wat van U is, God van het universum. Woon ook in mij, zoals Gij hebt gezegd, opdat ik op mijn beurt waardig zou worden om in U te wonen. Laat mij weten hoe ik in U kan binnengaan en weet dat ik U in mij bezit. O Gij, Onzichtbare, verwaardigt mij gestalte te krijgen, opdat ik, bij het zien van Uw ontoegankelijke Schoonheid, Uw beeld mag dragen, o U die in de hemelen woont en ik alle zichtbare dingen mag vergeten. Verleen mij de glorie die de Vader U heeft gegeven, o barmhartige, opdat ik, gelijkend op U zoals al Uw dienaren, door genade mag delen in Uw Goddelijk Leven en voortdurend bij U mag blijven, nu en altijd, tot in alle eeuwigheid!”

– De heilige Simeon de nieuwe theoloog (949-1022), Griekse monnik (Ethica 5).

De volheid van het geloof..

 “We kunnen zien dat de almachtige God zachtmoedig en barmhartig is, hij laat de zon schijnen over rechtvaardigen en onrechtvaardigen, en laat het regenen over de heiligen en de goddelozen”

(Dialoog met Trypho 96). De heilige Justinus de Martelaar

Mijn Heer God,

ik heb geen idee waar ik heen ga.

Ik zie de weg voor me niet.

Ik kan niet zeker weten waar hij zal eindigen.

Ik ken mezelf ook niet echt,

en het feit dat ik denk dat ik uw wil volg,

betekent niet dat ik dat ook daadwerkelijk doe.

Maar ik geloof dat het verlangen om u te behagen

u in feite behaagt.

En ik hoop dat ik dat verlangen heb in alles wat ik doe.

Ik hoop dat ik nooit iets zal doen zonder dat verlangen.

En ik weet dat als ik dit doe, U mij op de juiste weg zult leiden,

al weet ik er niets van.

Daarom zal ik altijd op u vertrouwen, al

lijk ik verloren en in de schaduw van de dood.

Ik zal niet bang zijn, want U bent altijd bij mij

en U zult mij nooit alleen laten in de gevaren die ik onder ogen moet zien.

 

“Het Merton-gebed” uit Gedachten in eenzaamheid