Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

En als iemand u vordert een mijl met hem te gaan, ga er dan twee met hem.

Mattheus 5,41

Zo,  als  Christus u uitnodigt om uw naaste van dienst te zijn, geef geen acht op zijn slechtheid, maar  vult  uw eigen goedheid tot de rand toe. Zo nodigt Hij ons uit om te worden  zoals onze Vader “die zijn zon doet opgaan over slechten en goeden” (Mt 5-45).

St.Irenaeus van Lyon (c 130-c 202)
Kerkvader

Christus, de ‘aanvoerder van onze
redding’, transformeerde
de dood van een wapen om
de menselijke natuur te vernietigen in
een wapen om de zonde te vernietigen.

-Maximus de Belijder

Als je bidt, kruisig jezelf dan aan het kruis van het gebed. Duw alle herinneringen, hoe belangrijk ze ook zijn, die tijdens het gebed bij je opkomen opzij; negeer ze allemaal. Ga niet theologiseren, laat je niet meeslepen door briljante, originele en krachtige ideeën na te jagen die plotseling in je opkomen. Heilige stilte, die tijdens het gebed in de geest wordt opgewekt door een gevoel van Gods grootheid, spreekt dieper en welsprekender over God dan enig menselijk woord. ‘Als je oprecht bidt’, zeiden de kerkvaders, ‘BEN je een
theoloog.’

– Ignatius Brianchininov

“Dan zal Christus tegen ons zeggen: ‘Kom ook jullie.! Kom jullie dronkaards! Kom jullie zwakkelingen! Kom jullie verdorvenen! En hij zal tegen ons zeggen: “Verachtelijke schepsels, jullie zijn naar het beeld van het beest en jullie dragen zijn zijn merkteken . Allemaal hetzelfde, jullie komen ook! En de wijzen en verstandigen zullen zeggen, “Heer, waarom verwelkomt u hen? En hij zal zeggen: “O wijze en verstandige , ik verwelkom hen omdat niet één van hen ooit zichzelf waardig heeft bevonden. En hij zal zijn armen naar ons uitstrekken, en wij zullen aan zijn voeten vallen en in snikken uitbarsten, en… dan zullen we alles begrijpen, alles! Heer, uw koninkrijk kome!”

Fyodor Dostoevsky

“Hij stierf, maar Hij overwon de dood; in Zichzelf maakte Hij een einde aan wat wij vreesden; Hij nam het op Zich en Hij overwon het, als een machtige jager ving en doodde Hij de leeuw.”

Sint-Augustinus

Hij die zich bezighoudt met de zonden van anderen, of zijn broer beoordeelt op verdenking, is nog niet eens begonnen zich te bekeren of zichzelf te onderzoeken om zijn eigen zonden te ontdekken, die waarlijk zwaarder zijn dan een grote klomp lood;; hij weet ook niet waarom een mens zwaarmoedig wordt als hij van ijdelheid houdt en achter leugens aanjaagt.

Daarom houdt hij zich als een dwaas die in duisternis wandelt, niet langer bezich met zijn eigen zonden, maar laat hij verbeelding stilstaan bij de zonden van anderen, of deze zonden nu echt zijn of slechts het product zijn van zijn eigen achterdochtige geest. (Maximos Confessor)

De wereld van het lichaam en de wereld van het intellect

Zoals de wereld van het lichaam uit dingen bestaat, zo bestaat de wereld van het intellect uit conceptuele beelden. En zoals het lichaam hoererij is met het lichaam van een vrouw, zo vervormt het intellect, dat een beeld vormt van zijn eigen lichaam, met het conceptuele beeld van een vrouw. Want in de geest ziet het de vorm van zijn eigen lichaam dat gemeenschap heeft met de vorm van een vrouw. Op dezelfde manier valt het door de vorm van zijn eigen lichaam mentaal de vorm aan van iemand die het aanstoot heeft gegeven.
Hetzelfde geldt voor andere zonden. Want wat het lichaam in de wereld der dingen doet, handelt het intellect ook in de wereld van conceptuele beelden. Gebaseerd op de heilige Maximos de Belijder.

Een openhartig beeld voor de kapel van Sint Modestos, in de buurt van het Vatopedi klooster, de berg Athos : 

 

Liefde voor vijanden en lijden

Heilige Sofrony Sacharov

“Heb uw vijanden lief.” Ja, het is moeilijk. Het is pijnlijk. Maar de morele schoonheid van Christus trekt ons in zo’n mate dat we klaar zijn om alle beproevingen te doorstaan om door Zijn Geest verhoogd te worden. Er is geen andere optie.

Christus offerde Zijn goddelijke leven aan degenen die naar Zijn beeld zijn gemaakt, maar hij ontving haat als reactie. Wat zien we vandaag, na tweeduizend jaar christendom? De moderne wereld verliest steeds meer Christus, het eeuwige leven.

De diepe duisternis van zondige hartstochten, haat, onderdrukking, oorlogen van allerlei aard, vormen ons aardse bestaan. In deze situatie geeft Jezus degenen die besluiten Hem te volgen het gebod: “Heb uw vijanden lief.” Waarom is de wereld bang voor zo’n God? Kan men een beter begin vinden dan dit: “Zegen onze verdoemde zonen, heb uw vijanden lief”?

Men kan niet liefhebben zonder te lijden. Het grootste lijden is liefhebben tot het einde. Christus had zoveel lief dat Hij zich overgaf aan een afschuwelijke dood. De Heiligen hetzelfde. Hemel en hel komen altijd voor deze prijs. Gebed voor de wereld is de vrucht van extreem diep en acuut lijden.

Om Christus te volgen die opstijgt naar Golgotha. Deze beklimming is niets anders dan de strijd van Christus uit liefde voor de hele wereld. Wanneer de strijd wordt gevoerd op het niveau van de wereld en passies, raken mensen op en verouderen ze heel snel. Maar wanneer het lijden voortkomt uit de strijd tegen de passies met de Geest van Christus, zijn de mensen wedergeboren.

Niets is pijnlijker dan de liefde van Christus in deze wereld te hebben. Dit is een strijd van kosmische proporties.

Hoe naar God toe te lopen? Wanneer we naar dit unieke doel neigen, wordt al het andere een bron van lijden en pijn. Maar we dragen dit kruis in stilte.

Hier is de paradox van het christelijk leven: door het lijden van Christus voor de wereld te kiezen, hebben we het gevoel dat we dichter bij Hem en bij het eeuwige leven zijn.

Wanneer we besluiten Christus te volgen, wordt elke dag van ons leven een dag van lijden, tranen en pijn. Van tijd tot tijd rijst de vraag: “Heer, waarom hebt U ons zo gemaakt dat we zoveel lijden moeten doorstaan”? We begrijpen niet dat deze negatieve ervaring de weg van verlossing is.

Het bestaan op aarde is voor de mens pijn zonder einde. Waarom lijden we dit allemaal? Want de Schepper kwam en woonde bij ons. En nu kennen we Hem persoonlijk.

We zijn gemaakt “naar het beeld en de gelijkenis” van God. Wanneer we de realiteit van ons dagelijks leven vergelijken met deze goddelijke openbaring, vervallen we in wanhoop. Waarom is het zo moeilijk om hier en nu als christenen te handelen? Omdat het gaat over goddelijk en eeuwig leven. Voor degenen onder ons die uit het niets kwamen, welke relatie is er tussen onze kleinheid, onze armoede en dit verheven en oneindige doel?

Bron: Boek “On Spirit and Life Spiritual Chapters”
Vertaling : Krisbiesbroeck

“De christen bidt terwijl hij wandelt, terwijl hij praat, terwijl hij rust, terwijl hij werkt of leest: en wanneer hij alleen mediteert in de geheime retraite van zijn eigen ziel, en de Vader aanroept met kreunen die niet minder echt zijn omdat ze onuitgesproken zijn, laat de Vader nooit na om te antwoorden en tot hem te naderen.”

St. Clemens van Alexandrië 

“Kinderen zijn geschenken van God… Als mensen trouwen en God  geeft hen kinderen, moeten ze God verheerlijken. Als God geen kinderen geeft, moeten ze kalm zijn en zich geen zorgen maken.”

Heilige Sophrony van Essex

V. HARMONIE IS VOORTGEKOMEN UIT HET GELOOF VAN DE GELOOFSBELIJDENIS

Maar als een mens de reden van de Synode in Nicea wil begrijpenn, en die van het grote aantal dat vervolgens door deze mannen werd gehouden, zal hij ontdekken dat hoewel er een redelijke reden was voor de eerste, de anderen met geweld bijeen werden gebracht, vanwege haat en twist. Want het vroegere concilie werd bijeengeroepen vanwege de Ariaanse ketterij, en vanwege Pasen, in die zin dat zij van Syrië, Cilicië en Mesopotamië van ons verschilden en het feest in hetzelfde seizoen hielden als de Joden. Maar dankzij de Heer is er niet alleen harmonie ontstaan over het Geloof, maar ook over het Heilige Feest. En dat was de reden van de synode in Nicea. Maar de volgende waren zonder nummer, allemaal gepland in tegenstelling tot het oecumenische.

St. Athanasius van Alexandrië, Para 2 ~369 AD

“Zoals zij toekeken, zo kijken ook wij naar Zijn wonden als Hij hangt. We zien Zijn bloed als Hij sterft. We zien de prijs die de verlosser biedt, raken de littekens van Zijn opstanding aan. Hij buigt Zijn hoofd, alsof hij je wil kussen. Zijn hart wordt als het ware opengemaakt in liefde voor jou. Zijn armen zijn uitgestrekt zodat Hij je mag omhelzen. Zijn hele lichaam wordt getoond voor Uw verlossing. Denk er eens over na hoe groot deze dingen zijn. Laat dit alles terecht in uw gedachten worden gewogen: zoals Hij eens in elk deel van Zijn lichaam voor u aan het Kruis was gefixeerd, zo kan Hij nu in elk deel van uw ziel worden gefixeerd!”

Sint-Augustinus

Een arme man die je de hand reikt, smeekt niet, maar biedt je het Koninkrijk van God aan.

~ St. Arsenie Papacioc.

Ik deelde in het beeld van God, maar hield het niet veilig; de Heer deelt in mijn vlees, om het beeld te redden en het vlees onsterfelijk te maken.

-Gregorius van Nazianze

Het is onmogelijk om aan de verdrukking in deze wereld te ontsnappen, maar de man die zich overgeeft aan de wil van God draagt alle verdrukking gemakkelijk, en ziet het als vertrouwen in zijn Heer, en zo gaat de verdrukking voorbij.

– Heilige Sophrony

De heilige Johannes Chrysostomus leert ons dat al het kwaad in de eerste plaats van onszelf komt en pas in de tweede plaats van de duivel. Als we onze geest waakzaam houden en ons hart sterk in het geloof, heeft de duivel geen toegang tot ons. De duivel handelt alleen naar onze eigen kwade gedachten en wensen. Wanneer we boos of jaloers zijn, of wanneer we gewelddadige gevoelens hebben tegenover iemand, vaak of gedurende een lange periode, openen we zelf het venster van ons hart voor de demonen. Dan voeden ze onze zonden en voeden ze, en we kunnen er niet gemakkelijk vanaf komen. Soms wentelen we ons zo lang in een bepaalde zonde dat het een tweede natuur voor ons wordt. In dit geval kan alleen God ons redden, zowel van onszelf als van de klauwen van de demonen.

-Ouderling Thaddeus

Door Hem worden harten opgeheven, de zieken bij de hand gehouden en zij die vooruitgang boeken, worden tot in de perfectie gebracht. Hij schijnt op hen die van elke plek gereinigd zijn en maakt hen tot geestelijke mensen, door gemeenschap met Zichzelf. Wanneer een zonnestraal op een transparante substantie valt, wordt de stof zelf helder en straalt licht uit zichzelf. Zo worden ook de Geestdragende zielen, door Hem verlicht, uiteindelijk zelf geestelijk en wordt hun genade naar anderen uitgezonden. Hieruit komt kennis van de toekomst, begrip van mysteries, angst voor verborgen dingen, verdeling van prachtige geschenken, hemels burgerschap, een plaats in het koor van engelen, eindeloze vreugde in de aanwezigheid van God, worden als God en het hoogste van alle verlangens – God worden.

Basilius de Grote

 

Irenaeus van Lyon

De gave van God (de Geest) is voor dit doel aan de Kerk toevertrouwd, zoals de adem aan de eerstgeschapen mens, opdat alle leden die haar ontvangen, levend gemaakt kunnen worden; en het [middel tot] gemeenschap met Christus is er doorheen verspreid, dat wil zeggen, de Heilige Geest, het onderpand van onverderfelijkheid, het middel om ons geloof te bevestigen, en de ladder om naar God op te stijgen…. Want waar de Kerk is, daar is de Geest van God; en waar de Geest van God is, daar is de kerk en elke vorm van genade; maar de Geest is waarheid. Degenen die dus geen deel hebben aan Hem, worden niet tot leven gevoed door de borsten van de moeder, noch genieten ze van de meest heldere fontein die uit het lichaam van Christus komt.

St. Irenaeus van Lyon

Tegen ketterijen, III, 24, 1.

Clemens van Alexandrie

Ziek, we hebben echt de Heiland nodig; hebben afgedwaald, van een om ons te leiden; blind, van één om ons naar het licht te leiden; dorstig, van de bron van het leven, … dood, we hebben leven nodig; … de universele mensheid heeft Jezus nodig. Zo is onze Instructeur, rechtvaardig goed. ‘Ik ben niet gekomen’, zegt Hij, ‘om gediend te worden, maar om te dienen’, en Hij belooft ‘zijn leven te geven als een losprijs voor velen’. (…) Vrijgevig is Hij daarom die ons de grootste van alle geschenken geeft, zijn eigen leven; en buitengewoon welwillend en liefdevol voor mensen, omdat Hij, terwijl Hij de Heer van de mensen had kunnen zijn, een broedermens wenste te zijn; en zo goed was Hij dat Hij voor ons stierf.

Clemens van Alexandrië – De instructeur, boek 1, hoofdstuk 9.

ANF ​​II, blz. 230-231.