Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Lichaam van Christus, red mij. Bloed van Christus, doordrenk mij.
Water uit de zijde van Christus, reinig mij.
Lijden van Christus, versterk mij.
O Goede Jezus, hoor mij. Verberg mij in Uw wonden.
Sta niet toe dat ik van U gescheiden word.
Verdedig mij tegen de boze vijand.
Roep mij bij het uur van mijn dood en laat mij tot U komen,
opdat ik U met Uw heiligen mag loven, in eeuwigheid.
Amen.
++++++++++++
Commentaar
Dit gebed, toegeschreven aan Ignatius van Loyola maar ouder van oorsprong, is een diepe smeekbede om vereniging met Christus in lichaam, ziel en lijden. Het is geen abstracte devotie, maar een intieme overgave: de bidder vraagt niet alleen om bescherming, maar om doordrenking, reiniging, en uiteindelijk om opgenomen te worden in de eeuwige lofzang van de heiligen.
Wat opvalt is de fysieke nabijheid die wordt gezocht—het lichaam, het bloed, de wonden. Het gebed nodigt uit tot een mystieke eenwording waarin het lijden niet wordt vermeden, maar juist als bron van kracht wordt omarmd. In een tijd waarin we geneigd zijn om pijn te vermijden, herinnert dit gebed ons eraan dat het lijden van Christus niet alleen verlossend is, maar ook transformerend.
++++++++++
Gebed in dezelfde geest ( eigentijds)
Heer Jezus, Laat Uw leven in mij ademen, Uw liefde mij doordrenken.
Reinig mij met het water van Uw genade, en versterk mij met de kracht van Uw lijden.
Verberg mij in Uw wonden, waar ik veilig ben. Laat niets mij van U scheiden—geen angst,
geen schuld, geen vijand. Wanneer mijn uur komt, roep mij dan bij mijn naam, en leid mij
naar het licht van Uw aanwezigheid, waar ik met allen die U liefhebben mag zingen:
“U hebt ons voor uzelf gemaakt, en ons hart is rusteloos totdat het rust vindt in u.”
— Augustinus
+++++++++++++
Commentaar
Deze woorden van Augustinus raken aan een universeel menselijk verlangen: het zoeken naar vervulling, vrede en thuiskomen. In een wereld vol afleiding en streven, herinnert hij ons eraan dat onze diepste rust niet ligt in bezit, prestaties of erkenning, maar in de stille aanwezigheid van God. Het hart is rusteloos zolang het zich verliest in tijdelijke dingen. Maar wanneer het zich toewendt tot de Eeuwige, ontstaat er een thuiskomst die alle begrip te boven gaat.
Voor allen die dagelijks zoeken naar overgave, liefde en vrijheid, is dit citaat als een kompas. Het wijst naar de bron van alle innerlijke rust: de liefdevolle nabijheid van God, waarin je mag rusten zonder iets te moeten bewijzen.
WEES NIET bezorgd over hen die met u of tegen u zijn, maar zorg ervoor dat God met u is in alles wat u doet. Houd uw geweten zuiver en God zal u beschermen, want de kwaadaardigheid van de mens kan iemand die God wil helpen, niet deren. Als u weet hoe u in stilte kunt lijden, zult u ongetwijfeld Gods hulp ervaren. Hij weet wanneer en hoe Hij u moet verlossen; leg uzelf daarom in Zijn handen, want het is een goddelijk voorrecht om mensen te helpen en hen van alle nood te bevrijden. Het is vaak goed voor ons dat anderen onze fouten kennen en hen berispen, want het geeft ons meer nederigheid. Wanneer iemand zich vernedert vanwege zijn fouten, sussen ze gemakkelijk degenen om hem heen en sussen ze snel degenen die boos op hem zijn. Het is de nederige mens die God beschermt en bevrijdt; het is de nederige die Hij liefheeft en troost. Tot de nederigen keert Hij zich en schenkt hun grote genade, opdat Hij hen na hun vernedering tot heerlijkheid kan verheffen. Hij openbaart Zijn geheimen aan de nederigen en nodigt hen met een vriendelijke uitnodiging uit om tot Hem te komen. Zo geniet de nederige mens vrede te midden van vele kwellingen, omdat zijn vertrouwen op God is, niet op de wereld. Daarom moet je niet denken dat je enige vooruitgang hebt geboekt totdat je jezelf als minderwaardig aan alle anderen beschouwt.
Commentaar op de tekst: Nederigheid volgens Thomas a Kempis
Thomas a Kempis beschrijft nederigheid niet als zelfverachting, maar als een spirituele houding die de mens opent voor Gods genade. Hier zijn enkele sleutelgedachten:
1. God als maatstaf, niet de mens :“Wees niet bezorgd over hen die met u of tegen u zijn, maar zorg ervoor dat God met u is…”
Dit is een radicale verschuiving van focus: niet de mening van mensen, maar de nabijheid van God bepaalt je innerlijke rust.
Nederigheid is dus niet afhankelijk van hoe anderen je zien, maar van hoe zuiver je geweten is voor God.
2.Stil lijden als spirituele kracht“Als u weet hoe u in stilte kunt lijden…”
Hier klinkt het mystieke inzicht dat lijden, gedragen in stilte en vertrouwen, een plaats van ontmoeting met God wordt.
Het is geen passieve berusting, maar een actieve overgave.
3.Vernedering als genadevolle spiegel : “Het is vaak goed voor ons dat anderen onze fouten kennen…”
Thomas ziet berisping niet als straf, maar als kans tot nederigheid.
Door onze fouten te erkennen, worden we ontvankelijk voor verzoening en innerlijke vrede.
4. Gods voorkeur voor de nederige: “Het is de nederige mens die God beschermt en bevrijdt…”
Nederigheid is de grond waarin genade wortel schiet.
God keert zich tot de nederige, niet omdat zij perfect zijn, maar omdat zij leeg genoeg zijn om gevuld te worden.
5. Zelfvergetelheid als ware vooruitgang :“Je hebt geen vooruitgang geboekt totdat je jezelf als minderwaardig aan alle anderen beschouwt.”
Dit is geen oproep tot minderwaardigheid, maar tot het loslaten van het ego.
Spirituele groei begint waar het ik niet langer centraal staat.
++++++++++++++
Gebed van Nederigheid en Overgave (naar de geest van Thomas a Kempis)
Heer, leer mij niet te leven naar de blik van mensen, maar naar Uw ogen vol genade. Laat mijn hart niet zoeken naar goedkeuring, maar naar een zuiver geweten in Uw aanwezigheid.
Wanneer ik word berispt, help mij de spiegel van vernedering te omarmen, opdat ik niet breek, maar buig. Laat mijn fouten mij niet verlammen, maar openen voor Uw troostende nabijheid.
Geef mij de kracht om in stilte te lijden, zonder klagen, zonder verzet— maar met vertrouwen dat U weet wanneer en hoe U mij zult verlossen.
Maak mij leeg, zodat Uw genade ruimte vindt. Maak mij klein, zodat Uw liefde groot kan worden in mij.
Laat mijn vrede niet rusten op de wereld, maar op U alleen. En als ik mijzelf als de minste zie, laat dat niet zijn uit wanhoop, maar uit liefdevolle zelfvergetelheid.
Heer, verhef mij niet om mijn verdienste, maar om Uw goedheid. Want U keert zich tot de nederige, en nodigt hen uit tot Uw geheimen.
“Haat wat de wereld zoekt, en zoek wat zij vermijdt.”
– Ignatius van Loyola
+++++++++++++++++
Commentaar :
“Haat wat de wereld zoekt, en zoek wat zij vermijdt.”
Deze uitspraak daagt uit tot een spirituele omkering. Ignatius confronteert ons met de illusie van wereldse verlangens: status, bezit, comfort, erkenning. Wat de wereld zoekt, is vaak datgene wat het ego voedt. Maar Ignatius nodigt uit tot een weg van nederigheid, eenvoud en overgave—waarden die de wereld vaak als zwak of onbelangrijk beschouwt.
In zijn Geestelijke Oefeningen leert Ignatius dat ware vrijheid ontstaat wanneer we ons losmaken van gehechtheid aan uiterlijke zaken. Door te “zoeken wat de wereld vermijdt”—zoals stilte, lijden, dienstbaarheid—worden we ontvankelijk voor genade. Het is geen oproep tot wereldhaat, maar tot het doorzien van wat ons werkelijk tot leven brengt.
Deze paradoxale weg is ook de weg van Christus: de weg van het kruis, die leidt tot opstanding.
+++++++++++++++
Gebed bij deze uitspraak
Gebed van innerlijke omkering
Heer, leer mij te zien met Uw ogen. Laat mij loslaten wat mij bindt aan de wereld, en verlangen naar wat U mij wilt geven. Geef mij de moed om te zoeken waar anderen wegkijken, om lief te hebben waar haat heerst, om stil te zijn waar lawaai regeert
Laat mij niet vluchten voor het kruis, maar het dragen in vertrouwen, wetend dat U mij voorgaat.
Maak mijn hart vrij van trots, en rijk aan genade.
“Dit magnifieke toevluchtsoord bevindt zich in jou. Ga naar binnen. Verbreek de duisternis die de ingang omhult. Berg de wierook op en vergeet de bezweringen die ze je geleerd hebben . Wees moedig. Wees nederig. Vraag geen toestemming aan de ingang. Sluit je ogen en volg je adem naar de stille plek. Ga naar binnen. Verbreek de duisternis die de ingang omhult. Berg de wierook op en vergeet de bezweringen die ze hebben geleerd . Wees moedig. Wees nederig. Vraag geen toestemming. Sluit je ogen en volg je adem naar de stille plek die leidt naar het onzichtbare pad dat je naar huis brengt.”
St Teresa van Avila.
++++++++++++++
Deze tekst van Teresa van Ávila is een krachtige mystieke oproep tot innerlijke spiritualiteit en persoonlijke bevrijding Laten we het stap voor stap ontleden:
“Dit magnifieke toevluchtsoord bevindt zich in jou. Ga naar binnen.” Teresa ondervond dat het diepste spirituele thuis niet buiten ons ligt, maar in onszelf . Het is een uitnodiging tot introspectie en meditatie.
“Verbreek de duisternis die de ingang omhult.”
De toegang tot innerlijke vrede is vaak versluierd door angst, onwetendheid van conditionering. Ze roepen op om de barrières te doorbreken.
“Berg de wierook op en vergeet de bezweringen die ze je geleerd hebben .”
Hier bekritiseert ze rituelen en dogma’s die mensen geleerd krijgen die mensen geleerd krijgen. Ze pleiten voor een directe, persoonlijke relatie met het goddelijke, zonder tussenkomst van definitieve religieuze structuren.
“Wees moedig. Wees nederig.”
Een paradoxale oproep: je hebt moed nodig om jezelf echt te ontmoetennederigheid om te erkennen dat je, maar ook nederigheid om te erkennen dat je niet alles weet.
“Vraag geen toestemming aan de autoriteiten”
Teresa moedigt aan tot spirituele autonomie . Je hoeft geen goedkeuring van religieuze of maatschappelijke machten om je innerlijke pad te bewandelen.
“Sluit je ogen en volg je adem naar de stille plek…”
Dit is een duidelijke verwijzing naar meditatie . Door je adem te volgen, kom je bij een innerlijke stilte die leidt naar een onbewust bewustzijn.
“…die leidt naar het onzichtbare pad dat je naar huis brengt.”
Het “onzichtbare pad” is het spirituele pad dat niet met het verstand te begrijpen is, maar met het hart. “Thuis” is hier een metafoor voor eenheid met jezelf en het goddelijke .
Deze tekst is dus geen gewone religieuze boodschap, maar een radicale uitnodiging tot mystieke zelfontdekking . Teresa van Ávila was een karmelietes en mystica uit de 16e eeuw, en haar werk is doordrenkt van diepe contemplatie en spirituele moed.
+++++++++++++
GEBED
Gebed van het Innerlijk Toevluchtsoord
Eeuwige Liefde,die woont in het verborgen centrum van mijn ziel,ik keer mij naar binnen,niet om te vluchten, maar om te vinden.
Laat mij de duisternis aan de poort niet vrezen, maar haar zien als de sluier die jij mij vraagt te doorbreken. Niet met geweld, maar met overgave. Niet met woorden, maar met adem.
Leer mij de rituelen los te latendie mij van jou hebben gescheiden.Laat mijn hart het altaar zijn,mijn adem het gebed,mijn stilte het offer.
Ik vraag geen toestemming meer van stemmen buiten mij. Want jij hebt mij al geroepen, in het diepste fluisteren van mijn wezen.
Laat mij moedig zijn in het betreden van de stilte,nederig in het ontvangen van jouw aanwezigheid,vrij in het volgen van het onzichtbare paddat mij naar huis brengt—naar jou.
”Door middel van alle gecreëerde dingen, zonder uitzondering, valt het goddelijke ons aan, dringt het ons binnen en vormt het ons. We hebben gedacht dat het iets zou zijn dat ver weg en onbereikbaar was, terwijl we in werkelijkheid doordrenkt leven in zijn brandende lagen.”
Pierre Teilhard de Chardin
+++++++++++
Dat citaat van Pierre Teilhard de Chardin is een diep spirituele en filosofische reflectie op de aanwezigheid van het goddelijke in de wereld.
Hier is een uitleg:
Betekenis van het citaat:
”Door middel van alle gecreëerde dingen, zonder uitzondering, valt het goddelijke ons aan, dringt het ons binnen en vormt het ons. We hebben gedacht dat het iets zou zijn dat ver weg en onbereikbaar was, terwijl we in werkelijkheid doordrenkt leven in zijn brandende lagen.”
Wat bedoelt hij hiermee?
Het goddelijke is overal : Volgens Teilhard is het goddelijke niet iets dat zich buiten onze wereld bevindt, maar juist iets dat in alles aanwezig is—van de kleinste steen tot de grootste sterren.
Geen afstand, maar nabijheid denken: Veel mensen denken aan God als het goddelijke, als iets ver weg, ongrijpbaar. Teilhard daagt de gedachte uit en zegt : we zijn precies volledig ondergedompeld .
Transformatie door het leven zelf : Alles wat we meemaken – onze relaties, ons werk, onze natuurervaringen – is een manier waarop het goddelijke ons vormt en beïnvloed.
Mystieke eenheid : Hij ziet een diepgaande verbondenheid tussen materieel en geest, tussen mens en God. Niet als twee gescheiden werelden, maar als één doorlopend proces van spirituele evolutie.
Context van Teilhard ’s denken:
Teilhard was een jezuïet, paleontoloog én mysticus. Hij probeerde wetenschap en geloof te verenigen. In zijn visie ontwikkelen de mensheid zich spiritueel richting een “Punt Omega” – een ultieme eenheid met God. Dit citaat past perfect in die gedachte: het goddelijke is niet iets dat pas aan het einde verschijnt, maar iets dat ons nu al doordringt.
++++++++
Gebed: Doordrenkt door Uw Aanwezigheid
God van vuur en nabijheid, U bent geen verre ster,
geen onbereikbaar licht. Door alles wat bestaat—de wind,
het woord, het stof— valt U mij aan met liefde, dringt U
mij binnen met genade, vormt U mij met Uw eeuwige adem.
Laat mij niet vluchten naar het abstracte, maar U herkennen
in het concrete: in het gezicht van een ander, in het ritme van
de dag, in de stilte tussen twee gedachten. Laat mijn hart
ontvankelijk zijn, niet voor een idee van U, maar voor
Uw werkelijke aanwezigheid die alles doordrenkt, zelfs mijn
twijfels, mijn vreugde, mijn vermoeidheid. Maak mij tot een
doorlaatbaar vat, een drager van Uw brandende lagen, zodat
“Ik smeek U, mijn God, laat mij U kennen en U liefhebben, zodat ik gelukkig mag zijn in U. En hoewel ik dit niet volledig kan in dit leven, laat mij van dag tot dag groeien tot ik het volledig kan doen. Laat mij U steeds beter leren kennen in dit leven, zodat ik U volmaakt mag kennen in de hemel . Laat mij U hier steeds meer en meer proberen lief te hebben, zodat ik U daar volmaakt mag liefhebben, zodat mijn vreugde hier groot mag zijn op zichzelf, en volledig in de hemel met U. O waarachtige God, laat mij het geluk van de hemel ontvangen dat U ons belooft, zodat mijn vreugde volkomen mag zijn. Laat intussen mijn geest erover nadenken, laat mijn tong erover spreken, laat mijn hart ernaar verlangen, laat mijn mond erover spreken, laat mijn ziel ernaar hongeren, laat mijn vlees ernaar dorsten, laat mijn hele wezen ernaar verlangen, totdat ik door de dood heen mag binnengaan in de vreugde van mijn Heer, om daar voor altijd te blijven, woorden zonder einde.
St.Augstinus van Hippo
++++++++++++
Het gebed van St. Augustinus is rijk aan spirituele diepgang en persoonlijk verlangen
rijkste thema’s die naar voor komen:
1.God leren kennen en begrijpen:
Het gebed begint met een vurige wens om God te kennen en lief te hebben.
Augustinus erkent dat volledige kennis en liefde voor God in de hemel mogelijk is , maar hij verlangt naar dagelijkse groei hierin.
2. Geestelijke groei en verlangen:
Er is een sterk proces van interne ontwikkeling: “Laat mij verbeteren van dag tot dag.”
Het gebed is doordrenkt van een verlangen naar heiligheid en een steeds diepere relatie met God.
3. Hemelse vreugde als ultiem doel:
Augustinus spreekt over de “volledige vreugde” die hij hoopt te ontvangen in de hemel.
Hij verlangt naar een geluk dat niet tijdelijk is, maar eeuwig en volmaakt.
4. Volledige inspanning van lichaam en ziel:
Hij vraagt dat zijn hele wezen – geest, tong, hart, mond, ziel, vlees – gericht mag zijn op het hemelse geluk.
Dit toont een totale overgave: niet alleen intellectueel of anders, maar fysiek en spiritueel.
5. Dood als doorgang naar eeuwige vreugde:
De dood wordt niet gevreesd, maar gezien als een poort naar de ultieme vereniging met God.
“Totdat ik door de dood mag binnengaan in de vreugde van mijn Heer…”
Het gebed is een meesterwerk van verlangen, hoop en overgave.
Met het consequent diepgaand theologisch inzicht van Augusinus én zijn persoonlijke zoektocht naar God.
++++++++++++++
De thema’s uit het gebed van St. Augustinus zijn eeuwenoud, maar ze raken nog steeds aan de kern van wat het betekent om mens te zijn —ook vandaag, ook in jouw leven.
Hier zijn een paar manieren waarop ze relevant kunnen zijn voor jou:
1.Groeien in inzicht en liefde:
“Laat mij U kennen en begrijpen…” Of je nu gelovig bent of eerder zoekt, het verlangen om iets of iemand dieper te begrijpen – of dat nu God, jezelf, of het leven is – is universeel. Elke dag een beetje groeien in wijsheid en liefde is een prachtig levensdoel.
2.Dagelijkse beweging boven perfectie:
Augustinus erkent dat hij God niet volledig kan kennen in dit leven, maar hij vraagt om dagelijkse verbetering. Dat is een troostend idee: je hoeft niet alles vandaag te kunnen. Kleine stappen, elke dag, zijn genoeg. Dat levert voor persoonlijke ontwikkeling, relaties, werk, geloof-alles op.
3.Hoop op iets groters:
Het gebed spreekt van een vreugde die hier begint, maar pas volledig wordt in de hemel. Zelfs als je niet religieus bent, kun je dit zien als een metafoor voor hoop: het geloof dat er iets groters, beters, betekenisvollers is dan wat je nu ervaart. Dat geeft kracht in stabiele tijden.
4.Leven met heel je wezen:
Augustinus vraagt dat zijn hele lichaam en zielsgericht moge zijn op het goede . Dat nodigt uit tot integriteit: leven met hoofd, hart en handen in harmonie. Niet alleen denken, maar ook voelen en doen. Dat maakt je leven rijker en authentieker.
5.De dood als overgang, niet als einde:
Hij ziet de dood niet als iets om bevreesd voor te zijn, maar als een doorgang naar vreugde. Dat kan helpen om anders naar sterfelijkheid te kijken: als een uitnodiging om nu bewust te leven, met betekenis en verbondenheid.
Je hoeft geen theoloog te zijn om te worden beantwoord door deze woorden . Ze nodig uit tot reflectie: Waar verlang ik naar? Wat omvat mijn ziel? Wat wil ik dat mijn leven betekent?
+++++++++
GEBED
Gebed van groeiende liefde en verlangen
Heer, mijn God, U bent het begin en het einde van mijn bestaan.
Laat mij U vandaag een beetje beter leren kennen, niet met woorden
alleen, maar met het hart dat U zoekt.
Laat mijn liefde voor U groeien zoals de dageraad, stil, gestaag,
tot zij vol licht is. Laat mijn geest zich verheugen in Uw waarheid,
mijn ziel rusten in Uw genade, mijn lichaam dorsten naar Uw nabijheid.
Ik weet dat ik U nog niet volmaakt kan liefhebben, maar laat elke
dag een stap zijn naar die volmaaktheid. Laat mijn vreugde in U
niet wachten op de hemel, maar al hier beginnen,
als een voorproef van wat komt.
Laat mijn tong U prijzen, mijn handen U dienen, mijn hart U zoeken,
mijn leven U weerspiegelen. En als de dag komt dat ik U mag zien
zoals U bent, laat dan mijn vreugde volkomen zijn, mijn liefde zonder
“Je moet de wereld om je heen blijven ontmaskeren voor wat ze is: manipulatief, gecontroleerd, machtsbelust en op de lange termijn destructief. De wereld vertelt je veel leugens over wie je bent, en je moet eenvoudigweg voldoende zijn om jezelf te herinneren. Telkens wanneer je je gekwetst, beledigd of ongemakkelijk voelt, moet je durven zeggen tegen jezelf: ‘ Deze gevoelens, hoe sterk ze ook zijn, vertellen mij niet de waarheid. De waarheid, ook al kan ik het nu niet voelen, is dat ik het uitverkoren kind van God ben, duur in Gods ogen, van alle eeuwigheid geliefd genoemd, en veilig geborgen in een eeuwig geloof.'”
— Henri J. M. Nouwen
++++++++++++
Hier is een beknopte samenvatting van de tekst van Henri J. M. Nouwen:
De wereld probeert je te misleiden over wie je werkelijk bent – deurcontrole, manipulatie en leugens. Wanneer je je gekwetst of emotioneel voelt, moet je jezelf benadrukken dat die gevoelens niet de waarheid spreken . De diepere waarheid is dat je geliefd bent, gekozen door God, en veilig geborgen in Zijn eeuwige liefde. Het is een krachtige oproep om je identiteit niet te laten bepalen door externe omstandigheden, maar door een diepere spirituele waarheid.
++++++++++
Laten we dieper ingaan op de betekenis en lagen van deze tekst van Henri J. M. Nouwen:
Belangrijke thema’s:
Ontmaskering van de wereld : Nouwen moedigt aan om kritisch te kijken naar maatschappelijke normen en verwachtingen. Wat als ‘ normaal’ wordt gebruikt, is vaak voor je innerlijke roest en zelfbeeld.
Emotionele zelfreflectie: Gevoelens van pijn, afwijzing van belediging zijn menselijk, maar ze vertellen niet noodzakelijk de waarheid over wie je bent. Hij pleit voor een bewust onderscheid tussen emotie en identiteit.
Spirituele identiteit : De diepere waarheid ligt in het intuïtief dat je geliefde gebogen door God. Dit is geen gevoel dat altijd aanwezig is, maar een fundamentele die je moet blijven herhalen , vooral in mysterieuze momenten.
Waarom deze tekst krachtig is
Henri Nouwen was een priester en schrijver die bekend stond om zijn diepe details in spiritualiteit en kwetsbaarheid. Deze tekst is troostend voor mensen die worstelen met zelfbeeld, afwijzing van het gevoel niet te voldoen aan maatschappelijke verwachtingen. Hij biedt een alternatief fundament: niet wat de wereld zegt, maar wat God zegt over jou.
Toepassing in het dagelijks leven:
Wanneer je kritiek krijgt of je onzeker voelt, kun je deze woorden gebruiken als een innerlijke bevestiging.
Het herinnert je erop dat je waarde niet afhankelijk is van prestaties, uiterlijk van sociale status.
Het nodigt uit tot een spirituele levenshouding waarin je jezelf ziet als intrinsiek waardevol en geliefd.
+++++++++
GEBED
Gebed van herinnering aan mijn ware identiteit
Heer, te midden van de stemmen die mij willen vormen
roep ik tot U, de Ene die mij werkelijk kent. De wereld
fluistert leugens over mijn waarde, maar Uw stem is
zacht en waarachtig: “Jij bent mijn geliefde kind.”
Wanneer ik mij gekwetst voel, wanneer schaamte of
angst mij overspoelt, help mij dan om niet te verdrinken
in gevoelens, maar te rusten in Uw waarheid.
Laat mij durven zeggen: “Deze pijn spreekt niet de waarheid.
De waarheid is dat ik gekoesterd ben, uitverkoren van eeuwigheid,
veilig in Uw liefde.”
Heer, ontmasker de illusies om mij heen, maar vooral de illusies in mijzelf.
Schenk mij de moed om eenvoudig te zijn, om mijzelf te herinneren
zoals U mij ziet: kostbaar, geliefd, en nooit verlaten.
De verloren zoon, zo wordt ons verteld, ging naar een ver land en verspilde daar al wat hij had. Een ver land! Het is deze unieke omschrijving van onze menselijke toestand die we moeten aannemen en tot de onze maken wanneer we onze benadering tot God beginnen. Een mens die die ervaring nooit heeft gehad, al was het maar heel kortstondig, die nooit heeft gevoeld dat hij verbannen is van God en van het echte leven, zal nooit begrijpen waar het christendom werkelijk om draait. En degene die zich volkomen ‘thuis’ voelt in deze wereld en haar leven, die nooit gewond is geraakt door het nostalgisch verlangen naar een andere Werkelijkheid, zal niet begrijpen wat bekering is.
+++++++++++
Commentaar:
Schmemann raakt hier aan een diepe waarheid: bekering is geen morele correctie, maar een existentieel ontwaken. Het “verre land” is geen geografische plek, maar een innerlijke toestand van vervreemding—van God, van onszelf, van het leven zoals het bedoeld is.
De verlorenheid is niet alleen zonde, maar ook het vergeten van onze oorsprong, ons thuis in God. Pas wanneer we dat heimwee voelen—dat stille verlangen naar een werkelijkheid die dieper is dan wat de wereld biedt—ontstaat ruimte voor bekering. Niet als schuldgevoel, maar als thuiskomen.
Voor wie zo vaak zoekt naar innerlijke vrijheid en dagelijkse vernieuwing, is dit een uitnodiging om je eigen “verre land” te herkennen. Niet om het te veroordelen, maar om het te gebruiken als springplank naar genade.
++++++++++++++
De jongste zoon – de verloren zoon
Kenmerken: Impulsief, op zoek naar vrijheid, vraagt zijn erfdeel en vertrekt naar een “ver land”.
Symboliek: Hij vertegenwoordigt de mens die zich losmaakt van God, op zoek naar autonomie, maar uiteindelijk leeg en verloren raakt.
Wending: Zijn bekering begint met het besef van zijn vervreemding. Hij keert terug, niet als held, maar als iemand die zich onwaardig voelt.
Spirituele les: Ware bekering begint met het erkennen van onze afstand tot God en het verlangen naar thuiskomst.
De oudste zoon – de trouwe zoon
Kenmerken: Verantwoordelijk, blijft thuis, werkt hard, maar is bitter en jaloers als zijn broer terugkeert.
Symboliek: Hij vertegenwoordigt de mens die uiterlijk trouw is, maar innerlijk worstelt met genade, vergeving en vreugde om de terugkeer van de ander.
Wending: Zijn hart blijkt ook ver van de vader te staan, ondanks zijn fysieke nabijheid.
Spirituele les: Gehoorzaamheid zonder liefde kan leiden tot afstand. Genade is niet verdiend, maar ontvangen.
De vader – beeld van God
Kenmerken: Liefdevol, wachtend, rent zijn zoon tegemoet, herstelt zijn waardigheid, nodigt ook de oudste uit tot vreugde.
Symboliek: Hij is het beeld van de onvoorwaardelijke liefde van God, die zowel de verloren als de trouwe zoon uitnodigt tot gemeenschap.
Wending: Zijn vreugde is niet in bezit of prestaties, maar in herstel en relatie.
Spirituele les: God verlangt niet naar perfectie, maar naar verbondenheid. Zijn liefde is overvloedig, zelfs voor wie zich onwaardig voelt.
+++++++++++++++
Bron van het citaat: Het fragment over de verloren zoon en het “verre land” komt uit zijn boek Great Lent: Journey to Pascha. In dit werk beschrijft Schmemann de spirituele betekenis van de vastentijd en gebruikt hij de parabel van de verloren zoon als een sleutel tot het begrijpen van bekering en het menselijk verlangen naar God.“A man who has never had that experience… will never understand what Christianity is about.”
Bron – Alexander Schmemann, Great Lent: Journey to Pascha
*****************
Bron van het citaat: Het fragment over de verloren zoon en het “verre land” komt uit zijn boek Great Lent: Journey to Pascha. In dit werk beschrijft Schmemann de spirituele betekenis van de vastentijd en gebruikt hij de parabel van de verloren zoon als een sleutel tot het begrijpen van bekering en het menselijk verlangen naar God.
“A man who has never had that experience… will never understand what Christianity is about.”
– Alexander Schmemann, Great Lent: Journey to Pascha
+++++++++++
Meditatie: Mijn plek in het verhaal
Waar ben ik, Heer? Ben ik de jongste zoon, die verlangt naar vrijheid, maar zich verliest in verre landen waar Uw stem stil is?
Of ben ik de oudste, trouw en plichtsgetrouw, maar met een hart dat worstelt om vreugde te vinden in genade?
Misschien ben ik beide, afwisselend zoekend en wachtend, verlangend naar thuis maar ook bang voor Uw omhelzing.
En U, Vader, U blijft staan aan de rand van het veld, ogen vol hoop, armen wijd open, niet om te oordelen, maar om te ontvangen.
Laat mij thuiskomen, niet alleen in mijn daden, maar in mijn hart. Laat mij de vreugde leren van Uw genade—voor mij, en voor hen die ik moeilijk kan omarmen.
“Betekent armoede voor jou hetzelfde als overvloed? Of oneer hetzelfde als lof? Zijn je vijanden voor jou hetzelfde als je vrienden? Zo niet, ga dan aan het werk, want je hebt nog niets bereikt.”
St.Antonius
+++++++++++++++++
Een krachtige oproep tot innerlijke gelijkmoedigheid en spirituele groei.
Dit citaat van Sint Antonius is een diep spirituele en filosofische oproep tot innerlijke gelijkmoedigheid en spirituele volwassenheid. Hier is hoe ze vaak wordt geïnterpreteerd:
Spirituele Interpretatie:
Gelijkmoedigheid: Sint Antonius daagt je uit om armoede en overvloed, eer en oneer, vrienden en vijanden met dezelfde houding te benaderen. Dat betekent: je innerlijke rust en identiteit niet laten afhangen van uiterlijke omstandigheden.
Loslaten van ego: Als je nog steeds geraakt wordt door lof of kritiek, dan ben je nog gehecht aan je ego. Ware spirituele groei betekent dat je boven deze dualiteiten uitstijgt.
Werk aan jezelf: De zin “Zo niet, ga dan aan het werk…” is geen veroordeling, maar een uitnodiging tot introspectie en oefening. Het spirituele pad is een proces, geen eindpunt.
Filosofische Reflectie:
Stoïcijnse invloed: De gedachte dat je je houding gelijk houdt tegenover winst en verlies, eer en schande, doet denken aan de Stoïcijnse filosofie. Denk aan Marcus Aurelius of Epictetus, die ook pleitten voor innerlijke vrijheid.
Zelfkennis als fundament: De quote impliceert dat echte vooruitgang niet ligt in uiterlijke prestaties, maar in hoe je je innerlijke wereld beheerst.
Praktische toepassing:
In het dagelijks leven betekent dit: als je blij bent met complimenten maar gekwetst door kritiek, dan ben je nog afhankelijk van externe validatie.
Sint Antonius zegt: werk aan je ziel, tot je vrij bent van die afhankelijkheid.
++++++++++++++++
Sint Antonius van Padua, geboren als Fernando Martins de Bulhões in 1195 in Lissabon, Portugal, is een van de meest vereerde heiligen in de katholieke kerk2. Hier zijn de belangrijkste feiten over hem:
Leven en roeping:
Oorsprong: Geboren in een rijke adellijke familie.
Religieuze carrière: Eerst augustijn, later franciscaan. Hij werd beïnvloed door Franciscus van Assisi.
Prediking: Bekend om zijn vurige preken in Italië en Frankrijk. Hij doceerde ook theologie aan medebroeders.
onderen en legenden:
Verloren voorwerpen: Hij is vooral bekend als patroonheilige voor het terugvinden van verloren spullen. Volgens een legende vond hij een belangrijk boek terug na gebed, wat leidde tot deze associatie.
Preken tot vissen: Een beroemde legende vertelt dat hij tot vissen preekte toen mensen niet wilden luisteren, en de vissen kwamen aandachtig luisteren.
Patronages:
Sint Antonius is patroonheilige van:
Fraciscanen
Verloren voorwerpen
Vrouwen en kinderen
Armen, bakkers, mijnwerkers
Reizigers, pelgrims, verliefden
Bescherming tegen schipbreuk, pest en koorts
Feestdag:
13 juni: Zijn naamdag, gevierd met processies en het uitdelen van gezegende Antoniusbroodjes, vooral in Padua, Italië
“We hebben slechts korte momenten in dit leven om te werken voor Gods glorie. De duivel weet dit, en daarom probeert hij ons tijd te laten verspillen aan nutteloze dingen. O, laten we onze tijd niet verspillen! Laten we zielen redden! Zielen vallen in de hel, ontelbaar als sneeuwvlokken op een winterdag. Jezus weent! In plaats van Hem te troosten, zitten we te tobben over onze eigen zorgen…”
— St. Thérèse van Lisieux
+++++++++++++
Commentaar
Deze woorden van Thérèse zijn als een geestelijke wekroep: ze confronteert ons met de kostbaarheid van de tijd en de urgentie van liefdevolle actie. Haar beeld van zielen die vallen als sneeuwvlokken is aangrijpend, niet om angst aan te jagen, maar om ons wakker te schudden uit geestelijke traagheid. Ze nodigt ons uit om onze blik te verleggen van zelfbeklag naar mededogen, van passiviteit naar actieve troost voor Christus.
Wat Thérèse hier doet, is ons herinneren aan de diepe verbondenheid tussen onze innerlijke houding en de wereld om ons heen. In plaats van ons te verliezen in persoonlijke zorgen, roept ze op tot een leven dat troost biedt aan Jezus — door liefde, gebed, en het redden van zielen, wat we ook kunnen verstaan als het brengen van licht, hoop en waarheid in het leven van anderen.
Voor allen die zoeken naar dagelijkse vernieuwing en innerlijke vrijheid, is dit een krachtige uitnodiging: om elke dag te zien als een kans om liefde te zaaien, om Christus te troosten door de manier waarop je leeft, bidt en anderen dient.
+++++++++++++++++
Gebed geïnspireerd door Theresia van LIsieux:
Heer Jezus,
Leer mij de kostbaarheid van elk moment te zien.
Laat mij niet verdwalen in nutteloze zorgen, maar wakker
zijn voor Uw roep om liefde. Geef mij een hart dat troost biedt
— aan U, en aan hen die verloren zijn, verdwaald, vergeten.
Laat mijn leven een antwoord zijn op Uw tranen, een gebed
dat zielen draagt naar Uw genade. In de stilte van vandaag,
“Gij hebt ons voor Uzelf gemaakt, en ons hart is rusteloos totdat het rust vindt in U.”
— Sint-Augustinus
++++++++++++++
Het citaat van Sint-Augustinus:
“Gij hebt ons voor Uzelf gemaakt, en ons hart is rusteloos totdat het rust vindt in U.”
is een van de meest beroemde uitspraken uit de christelijke filosofie, en komt uit zijn werk Confessiones.
Hier is wat het betekent:
Diepere betekenis:
God als oorsprong en bestemming Augustinus stelt dat de mens door God is geschapen met een diep verlangen naar Hem. Dat verlangen is niet zomaar een emotie, maar een fundamentele drijfveer in ons bestaan. We zijn gemaakt om in relatie te staan tot het goddelijke.
Rusteloosheid van het menselijke hart:
jZolang we ons richten op aardse zaken—zoals bezit, status, plezier—blijft er een gevoel van leegte of onrust. Volgens Augustinus kan die innerlijke rust pas gevonden worden wanneer we ons hart richten op God.
Spirituele zoektocht:
Het citaat beschrijft een universele menselijke ervaring: het zoeken naar betekenis, vervulling en vrede. Augustinus erkent dat deze zoektocht pas tot rust komt in een spirituele verbinding met het goddelijke.
Waarom het nog steeds relevant is:
Deze gedachte raakt aan iets tijdloos. In een wereld vol afleiding en oppervlakkige doelen, herinnert Augustinus ons eraan dat echte vervulling niet komt van buitenaf, maar van binnenuit—door het vinden van een diepere, spirituele rust.
++++++++++
Augustinus van Hippo (354–430) was een van de meest invloedrijke denkers in de christelijke traditie, en zijn ideeën zijn gevormd door een fascinerende mix van filosofie, religie en persoonlijke ervaring. Hier zijn de belangrijkste invloeden op zijn denken:
1. Griekse en Romeinse filosofie
Plato: Augustinus nam het idee over van een hogere, onveranderlijke werkelijkheid (de wereld van de ideeën) en paste dat toe op God.
Neoplatonisme (via Plotinus): Dit hielp hem om het concept van het kwaad te begrijpen als een afwezigheid van goed, in plaats van een zelfstandig iets.
Cicero: Zijn werk Hortensius inspireerde Augustinus om zich te verdiepen in de filosofie en de zoektocht naar waarheid.
2. Manicheïsme
Een dualistische religie die stelde dat het universum bestaat uit een strijd tussen goed (licht) en kwaad (duisternis).
Augustinus was bijna tien jaar aanhanger van deze leer, maar verliet het uiteindelijk omdat het zijn intellectuele en spirituele vragen niet kon beantwoorden.
3. Christendom en de Bijbel
Zijn moeder Monica, een vrome christen, speelde een cruciale rol in zijn bekering. Haar liefde en gebeden waren een constante in zijn leven.
De Bijbel werd uiteindelijk zijn belangrijkste bron van waarheid. Zijn bekering kwam na het lezen van een passage uit Paulus’ brief aan de Romeinen, na het horen van de mysterieuze stem “Tolle, lege” (“Neem en lees”).
4. Persoonlijke ervaring en introspectie
Zijn werk Confessiones is een spirituele autobiografie waarin hij zijn innerlijke strijd, zonden en zoektocht naar God beschrijft.
Hij gebruikte zijn eigen leven als lens om universele thema’s te onderzoeken: verlangen, schuld, genade en waarheid.
5. De Kerkvaders en christelijke traditie
Augustinus bouwde voort op eerdere christelijke denkers zoals Ambrosius van Milaan, die hem doopte en hem hielp de Bijbel allegorisch te lezen.
Hij werd zelf een kerkvader en beïnvloedde latere theologen zoals Thomas van Aquino, Maarten Luther en Johannes Calvijn.
Augustinus is dus een kruispunt van klassieke filosofie, religieuze traditie en persoonlijke transformatie. Wil je dat ik zijn invloed op moderne denkers of stromingen ook toelicht? Dat kan verrassend relevant zijn.
+++++++++++++
Hoe beïnvloedde Augustinus de christelijke theologie?
Augustinus van Hippo had een diepgaande en blijvende invloed op de christelijke theologie, zowel in de katholieke als protestantse traditie. Zijn ideeën vormden eeuwenlang het fundament van het westerse christelijke denken. Hier zijn de belangrijkste manieren waarop hij dat deed:
1. De leer van de erfzonde
Augustinus ontwikkelde het concept dat alle mensen door de zonde van Adam en Eva een aangeboren neiging tot kwaad hebben.
Dit idee werd later een kernpunt in de katholieke dogmatiek en speelde een grote rol in de Reformatie, vooral bij Maarten Luther en Johannes Calvijn.
Het benadrukt de noodzaak van goddelijke genade voor verlossing.
2.Genade en vrije wil
Augustinus stelde dat de mens niet uit eigen kracht tot God kan komen, maar dat genade voorafgaat aan geloof en goede werken.
Dit leidde tot het debat over predestinatie: de opvatting dat God vooraf bepaalt wie gered wordt.
Zijn visie beïnvloedde sterk de protestantse leer, vooral bij Calvijn.
3.De Drie-eenheid (Leer over de heilige Drie-eenheid)
In zijn werk ‘De Trinitate’ probeerde Augustinus rationeel en spiritueel de relatie tussen Vader, Zoon en Heilige Geest te verklaren.
Hij gebruikte psychologische analogieën zoals geheugen, verstand en wil om de eenheid en verscheidenheid van God te duiden.
Zijn benadering werd eeuwenlang de standaard in de westerse theologie, al is er in de moderne tijd ook kritiek op zijn rationalistische insteek.
4.Theologische antropologie
Augustinus zag de mens als een wezen dat leeft in spanning tussen tijdelijkheid en eeuwigheid, tussen zonde en genade.
Zijn introspectieve stijl in Confessiones maakte persoonlijke ervaring tot een legitieme bron van theologische reflectie.
Hij legde de basis voor het idee dat innerlijke rust alleen in God te vinden is, zoals in de quote die je eerder vroeg te vertalen.
5. Invloed op middeleeuwse en moderne denkers
Thomas van Aquino bouwde voort op Augustinus’ ideeën, vooral over genade en rede.
Maarten Luther en Johannes Calvijn baseerden hun hervormingsleer op Augustinus’ visie op zonde en genade.
Zelfs in de hedendaagse theologie blijft hij relevant, al wordt zijn leer over erfzonde en predestinatie vaak kritisch bekeken.
Augustinus was niet alleen een theoloog, maar ook een filosoof, mysticus en psycholoog avant la lettre. Zijn werk is een brug tussen de klassieke oudheid en het christelijke denken van de middeleeuwen en daarna. Als je wilt, kan ik ook een paar van zijn meest invloedrijke citaten toelichten of zijn impact op moderne spiritualiteit verkennen.
“Mensen worden niet gekend door het verstand alleen, noch door principes alleen, maar enkel door liefde. Het is wanneer wij de ander liefhebben, zelfs de vijand, dat wij van God de sleutel ontvangen tot het begrijpen van wie hij is, en wie wij zijn.”
— Thomas Merton
++++++++++++++++
Commentaar:
Merton raakt hier een diep mystiek inzicht: ware kennis van de ander ontstaat niet door analyse of overtuiging, maar door liefde. Liefde opent een spirituele dimensie waarin de ander niet langer een object is, maar een spiegel van onszelf en van God. Het is juist in het liefhebben van de moeilijkste mensen—de vijand, de vreemdeling, de ander die ons uitdaagt—dat we onze ware identiteit ontdekken. Niet als afzonderlijke individuen, maar als geliefden in Gods ogen.
Deze gedachte sluit prachtig aan bij zowel christelijke als boeddhistische tradities: de vijand is niet een obstakel, maar een poort naar innerlijke vrijheid. Door liefde wordt het oordeel overstegen, en ontstaat ruimte voor genade, vergeving en diepe verbondenheid.
++++++++++++++++
Gebed
God van liefde, Leer mij de ander te zien zoals U hem ziet.
Niet door mijn oordeel, niet door mijn angst, maar door het licht van Uw liefde.
Geef mij de moed om ook hen lief te hebben die mij pijn doen, die mij uitdagen,
opdat ik in hen Uw beeld mag herkennen. Laat mijn hart zacht worden, mijn
ogen helder, en mijn ziel open voor de genade die U schenkt wanneer ik liefheb.
Moge ik in het liefhebben van de ander ook mijzelf leren kennen— als Uw kind,
“Niet dat ik ergens goed voor ben, maar ik geloof dat God helpt hen die zich inzetten om grote dingen te doen omwille van Hem, en dat Hij nooit faalt bij hen die alleen op Hem vertrouwen. En ik zou graag iemand vinden die mij helpt om dit werkelijk te geloven, zodat ik geen zorgen hoef te hebben over wat ik zal eten of aantrekken, maar het aan God kan overlaten.”
— St. Teresa van Ávila
++++++++++
Gebed naar de geest van St. Teresa van Ávila:
Heer mijn God, Niet omdat ik goed ben in mijzelf,
maar omdat ik geloof dat Gij helpt hen die zich inzetten voor
grote dingen omwille van U.
Gij faalt nooit in Uw trouw aan wie enkel op U vertrouwt.
Schenk mij een hart dat durft te geloven, zelfs wanneer ik twijfel.
Zend mij iemand die mij helpt om dit vertrouwen te bewaren,
zodat ik geen angst hoef te hebben voor wat ik zal eten of dragen.
Leer mij alles los te laten en het over te geven aan Uw voorzienigheid.
“Met andere woorden, ik heb in mijn schrijven geprobeerd een monastieke les te leren die ik anders waarschijnlijk niet had kunnen leren: om mijn idee van mezelf los te laten, om mezelf met meer dan een korreltje zout te nemen… In religieuze termen is dit eenvoudigweg een kwestie van het leven accepteren, en alles in het leven als een gave te zien, en er zo min mogelijk aan vast te klampen. Je geeft er iets van aan anderen, als je kunt. Maar men zou in staat moeten zijn om dingen met anderen te delen zonder zich al te veel zorgen te maken over hoe ze het ontvangen, of hoe ze het accepteren. Ga ervan uit dat ze het zullen aannemen, als ze het nodig hebben. En als ze het niet nodig hebben, waarom zouden ze het dan aannemen? Dat is hun zaak. Laat mij aannemen wat van mij is, geef hen hun deel, en ga mijn weg.”
— Thomas Merton
++++++++++++
Deze tekst van Thomas Merton is rijk aan spirituele en psychologische lagen. Laten we hem samen ontleden en verdiepen:
Loslaten van het zelfbeeld:
Merton spreekt over het loslaten van zijn “idee van zichzelf” — een oefening die in monastieke traditie vaak centraal staat. Het gaat hier niet om zelfverloochening in negatieve zin, maar om het loslaten van een gefixeerd, ego-gedreven beeld van wie we denken te zijn. Door “zichzelf met meer dan één korreltje zout te nemen” nodigt hij uit tot nederigheid, humor en relativering.
Dit sluit prachtig aan bij het verlangen naar dagelijkse vernieuwing en het leven in nederigheid. Hoe zou het zijn om vandaag je zelfbeeld even los te laten, en gewoon te zijn?
Het leven als gave:
Merton noemt het leven en alles daarin een gave — iets om te ontvangen, niet te bezitten. Dit is een echo van de christelijke mystiek: niets is van ons, alles is genade. Het “niet vastklampen” is een oefening in innerlijke vrijheid. We mogen ontvangen, delen, en weer loslaten.
Denk aan de woorden van Franciscus van Assisi: “Het is in het geven dat wij ontvangen.” Merton lijkt hier eenzelfde ritme te volgen.
Delen zonder dwang:
Een bijzonder subtiel punt in de tekst is Mertons houding tegenover het delen van inzichten of geloof. Hij pleit voor een vorm van geven die vrij is van controle: je deelt wat je kunt, en laat de ander vrij om het al dan niet te ontvangen. Geen dwang, geen verwachting — enkel beschikbaarheid.
Dit is een diepe les in geestelijke volwassenheid. Het herinnert aan Jezus’ woorden: “Wie oren heeft, laat hij horen.” Niet iedereen zal ontvangen wat jij deelt, en dat is oké.
“Ga mijn weg”:
De slotzin — “Laat mij aannemen wat van mij is, geef hen hun deel, en ga mijn weg” — is een prachtig beeld van innerlijke rust en autonomie. Het is geen onverschilligheid, maar een vertrouwen dat ieder zijn eigen pad heeft. Jij hoeft niet alles te dragen. Je mag gaan.
Misschien is dit ook een uitnodigingvoor ieder van ons: om vandaag jouw weg te gaan, met open handen, een zacht hart, en een heldere geest.
+++++++++++
MEDITATIE – Gebed
Meditatie: Loslaten, Geven, en Vrij Wandelen
Heer, leer mij loslaten.
Niet uit onverschilligheid, maar uit vertrouwen.
Laat mij mijn beelden van mijzelf neerleggen,
zoals bladeren vallen in de herfst — moeiteloos, stil, en op tijd.
Leer mij geven.
Niet om te overtuigen, maar om te delen.
Laat mijn woorden, mijn daden, mijn stilte een uitnodiging zijn — geen verplichting.
Leer mij wandelen.
Niet om te vluchten, maar om vrij te zijn.
Laat mij gaan waar Uw licht mij leidt, zonder angst voor wie volgt,
Mensen die de waarheid kennen, zwijgen uit angst. Daardoor verliezen zelfs lijden en verdriet hun zuiverende kracht en worden ze bronnen van innerlijke verrotting.
“Mensen gaan verloren, en als het onbeleefd is om hen dat te zeggen, dan is dat alleen zo waar de duivel de ceremoniemeester is.
Weg met uw ziel-verwoestende beleefdheid; moge de Heer ons een beetje eerlijke liefde voor zielen geven, en deze bijgelovige zachtaardigheid zal spoedig verdwijnen.” — Spurgeon, The War Horse
Spurgeon stelt dat beleefdheid die de waarheid onderdrukt een demonisch karakter heeft. Echte liefde voor de ziel vereist moedom te spreken, zelfs als dat ongemakkelijk is
++++++++++
De tekst eindigt met een indringende vraag:
Zullen de smarten die ooit reinigden nu etteren omdat christelijke mannen bang zijn om te spreken — of, als ze spreken, de kracht van hun woorden ondermijnen met gemompelde excuses?
+++++++++
Commentaar en Reflectie:
Deze passage snijdt diep in het geweten van wie leeft met spirituele overtuiging. Zowel Lewis als Spurgeon confronteren ons met de gevolgen van lafheid in het spreken van waarheid.
Lewis wijst op het gevaar van innerlijke stagnatie: wanneer verdriet niet meer leidt tot zuivering, maar tot bitterheid.
Spurgeon gaat verder en noemt beleefdheid die de waarheid smoort een vorm van geestelijke sabotage.
Voor hen die de spirituele traditie van nederigheid en vergeving koesteren, is dit een krachtige uitnodiging tot onderscheid: wanneer is zwijgen een uiting van wijsheid, en wanneer is het een vorm van verraad aan de waarheid? En als we spreken, doen we dat dan met helderheid en liefde — of verzwakken we onze woorden uit angst voor afwijzing?
Misschien is dit een mooie aanleiding voor een meditatie:
GEBED:
“Heer, geef mij de moed om te spreken wanneer zwijgen schade doet,
en de wijsheid om te zwijgen wanneer woorden slechts ruis zijn.
christelijkeinformatiebron 