Maand: april 2026

Drie jaar lang liep ik met Jezus op.

Ik liet mijn netten achter; Hij noemde mij een rots.

Samen met wat vrienden gingen wij ervoor.

Er hing iets in de lucht; Gods koninkrijk brak door.

Drie jaar lang was ik overal bij.

Hij trok me uit het water; ik voelde me zo klein.

Ik ken alle verhalen, die Hij ons heeft verteld.

Hij gaf de mensen hoop, overal in Israël.

Drie jaar lang ging ik achter Hem aan.

Hij liet de blinden zien; de lammen gingen staan.

Hij zou ons gaan bevrijden; ik heb het lang gedacht,

maar alles ging kapot; ik heb gehuild die nacht.

Drie jaar lang en toen opeens die angst.

Ik zou Hem nooit verlaten, maar ik bleek het bangst.

Hoe kon ik Hem verraden? Ik haat dat deel van mij!

En toen kraaide de haan en alles was voorbij.

Drie jaar lang; het einde kwam zo vlug.

Hij liep hier door de straten; zijn vonnis op zijn rug.

Ik wil er niet aan denken; ik was er niet voor Hem.

Hij riep nog: ‘Heer, vergeef hen’ met zijn gebroken stem.

Drie jaar lang en hier zitten we dan:

iedereen verdrietig; niemand heeft een plan.

Morgen maar weer vissen; iets anders kan ik niet.

‘Bedankt, Jezus, voor alles. U was mijn beste vriend’

 Het lijden en sterven van Jezus – een meditatieve beschouwing:

Op Goede Vrijdag vertraagt de tijd.

De wereld lijkt even haar adem in te houden.

Want vandaag staan wij stil bij het mysterie dat te groot is om te begrijpen,

maar te heilig om te negeren:

het lijden en sterven van Jezus Christus.

De weg van de Liefde die niet terugdeinst

Jezus gaat de weg die niemand anders kan gaan.

Niet gedwongen, niet overwonnen,

maar uit vrije liefde.

Hij draagt het gewicht van menselijke gebrokenheid,

de last van verraad, angst, geweld en onbegrip.

En toch blijft Hij zacht.

Zijn stilte is geen zwakte,

maar een kracht die de wereld omkeert.

 De kruisweg als spiegel

Elke stap van zijn kruisweg raakt aan iets in onszelf:

onze neiging om weg te kijken

onze angst om te verliezen

onze kwetsbaarheid

onze hunkering naar vergeving

onze diepe behoefte aan een liefde die blijft

In het gelaat van de lijdende Christus

zien wij de mens die wij zelf zijn,

maar ook de mens die wij mogen worden.

 Het kruis als poort:

Op Golgotha lijkt alles verloren.

De hemel zwijgt.

De aarde beeft.

De Zoon sterft.

Maar juist daar, in dat uiterste donker,

wordt het licht geboren dat geen nacht meer kent.

Het kruis wordt geen eindpunt,

maar een poort.

Een doorgang naar een liefde die sterker is dan dood,

dieper dan schuld,

en tederder dan onze woorden kunnen dragen.

De stilte van de hoop

Goede Vrijdag nodigt ons uit om niet te vluchten voor het lijden,

maar het te laten aanraken door Christus’ nabijheid.

Hij is niet alleen de Gekruisigde,

maar ook de Nabije:

in onze pijn,

in onze vragen,

in onze kwetsbare hoop.

++++

 Gebed

Heer Jezus,

Gekruisigde en Getrouwe,

leer ons de weg van uw liefde te gaan.

Open ons hart voor uw zachtmoedigheid,

zuiver onze blik van oordeel,

en geef ons de moed om te blijven staan

waar liefde kwetsbaar wordt.

Laat uw kruis ons niet verpletteren,

maar bevrijden.

Laat uw sterven ons niet verontrusten,

maar vernieuwen.

En laat uw liefde, sterker dan dood,

ons dragen naar Pasen.

Amen.

***************

De Zeven Laatste Woorden van Jezus

Eerste Woord

“Vader, vergeef hun, want ze weten niet wat ze doen.” 

(Lucas 23:34)

++++

Commentaar:

Hier opent Jezus zijn stervensweg niet met klacht, maar met vergeving.

Hij kijkt niet naar de wreedheid van mensen, maar naar hun blindheid.

Dit woord onthult het hart van God: een liefde die vóór ons pleit, zelfs wanneer wij tegen Hem ingaan.

Het is de omkering van alle menselijke logica — genade vóór berouw.

++++

Gebed

Heer Jezus, leer mij uw zachtmoedigheid.

Waar ik gekwetst ben, laat mij niet verharden.

Waar ik oordeel, open mijn ogen voor mijn eigen blindheid.

Schenk mij een hart dat vergeving ademt, zoals U vergeving ademt.

*****************

Tweede Woord

“Voorwaar, Ik zeg u: vandaag zult u met Mij in het paradijs zijn.” 

(Lucas 23:43)

++++

Commentaar

Een stervende misdadiger ontvangt het eerste evangelie van Pasen.

Niet door verdienste, maar door vertrouwen.

Jezus opent de hemel voor iemand die niets meer kan aanbieden behalve zijn verlangen.

Zo wordt het paradijs niet een verre toekomst, maar een nabijheid: met Mij.

++++

 Gebed

Jezus, gedenk mij wanneer ik U zoek in mijn armoede.

Laat mij rust vinden in uw nabijheid.

Maak mijn hart ontvankelijk voor uw belofte van leven,

nu en in het uur van mijn sterven.

**********************

 Derde Woord

“Vrouw, zie uw zoon… Zie uw moeder.” 

(Johannes 19:26–27)

++++

Commentaar:

Zelfs in zijn doodsstrijd bouwt Jezus gemeenschap.

Hij geeft Maria en Johannes aan elkaar — een nieuw gezin, geboren uit het kruis.

Hier wordt de Kerk geboren als een huis van zorg, nabijheid en gedeelde kwetsbaarheid.

++++

Gebed:

Heer, leer mij zorg te dragen voor wie U mij toevertrouwt.

Open mijn hart voor de stille banden die U weeft tussen mensen.

Laat uw liefde in mij een thuis vinden voor anderen.

****************

Vierde Woord

“Mijn God, mijn God, waarom hebt U Mij verlaten?” 

(Matteüs 27:46)

++++

 Commentaar:

Dit is het diepste punt van Jezus’ menselijkheid.

Hij citeert Psalm 22 — een schreeuw die begint in verlatenheid maar eindigt in vertrouwen.

Jezus daalt af in onze donkerste nacht, zodat geen enkele verlatenheid meer goddeloos is.

++++

Gebed

God, wanneer ik U niet voel, blijf dan bij mij.

Wanneer mijn gebed leeg is, laat uw stilte mij dragen.

Heer Jezus, die mijn nacht hebt gedeeld,

leid mij naar het licht dat U hebt gezien.

******************

Vijfde Woord

“Ik heb dorst.” 

(Johannes 19:28)

++++

Commentaar:

Jezus’ dorst is lichamelijk, maar ook geestelijk:

de dorst naar onze liefde, ons vertrouwen, onze terugkeer.

Hier spreekt de God die kwetsbaar durft te zijn,

de God die verlangt naar de mens.

++++

Gebed:

Heer, vervul mijn dorst naar U,

en laat mij uw dorst naar de mens herkennen.

Maak mijn hart een bron van liefde die U verkwikt.

*********

Zesde Woord

“Het is volbracht.” 

(Johannes 19:30)

++++

Commentaar:

Geen kreet van nederlaag, maar van voltooiing.

Het werk van liefde is afgerond:

de weg van gehoorzaamheid, overgave en verzoening.

Hier wordt de schepping opnieuw geopend voor God.

++++

Gebed:

Jezus, voltooi in mij wat U begonnen bent.

Waar ik halverwege blijf steken, geef mij uw kracht.

Laat uw volbrachte liefde mijn onvoltooide leven dragen.

****************

Zevende Woord

“Vader, in uw handen beveel Ik mijn geest.” 

(Lucas 23:46)

++++

 Commentaar

Jezus sterft zoals Hij leefde: in vertrouwen.

Zijn laatste adem is een overgave aan de Vader die Hem liefheeft.

Dit woord is het gebed van elke gelovige die sterft —

maar ook van elke dag die wij aan God teruggeven.

++++

Gebed

Vader, in uw handen leg ik mijn leven.

Neem mijn angst, mijn zorgen, mijn toekomst.

Leer mij te rusten in uw trouw,

zoals Jezus rustte in uw liefde.

***************************

Ziel van Christus, heilig mij

Lichaam van Christus, red mij

Bloed van Christus, vervul mij

Water uit de zijde van Christus, reinig mij

Passie van Christus, Sterk mij

O goede Jezus, verhoor mij

Verstop me in uw wonden

Sta me nooit toe U te verlaten

Van de kwade vijand, verdedige U mij

In het uur van mijn dood, roept U mij

Leid me naar U toe

opdat ik met de Engelen en Heiligen

U mag prijzen

Tot in de eeuwen der eeuwen.

Amen.

**************

Als Gij er zijt – Henk Kraaijeveld

Als Gij er zijt, wees dan aanwezig,

niet als een vuur dat ons verbrandt

– vuur is te heilig en te hevig –

geef ons de schaduw van uw hand

om in te schuilen, dat wij leven

al zijn wij dood, zo dood als as.

Laat ons er zijn, een eeuwig even,

laat ons er zijn met U die was,

die is, die komen zal ten laatste,

ten eeuwigste. Kom niet te laat!

Gij kunt U toch in ons verplaatsen?

Kom dan, wij zijn ten einde raad.

Als Gij er zijt – Henk Kraaijeveld

Als Gij er zijt, wees dan aanwezig,

niet als een vuur dat ons verbrandt

– vuur is te heilig en te hevig –

geef ons de schaduw van uw hand

om in te schuilen, dat wij leven

al zijn wij dood, zo dood als as.

Laat ons er zijn, een eeuwig even,

laat ons er zijn met U die was,

die is, die komen zal ten laatste,

ten eeuwigste. Kom niet te laat!

Gij kunt U toch in ons verplaatsen?

Kom dan, wij zijn ten einde raad.

Tekst: Willem Barnard

Melodie: Willem Vogel

 

 

Witte Donderdag

Witte Donderdag opent het heilig drieluik van het Paastriduüm. Het is een dag van tederheid én van ontreddering, van intieme nabijheid én van dreigende verlatenheid.

Alles komt samen rond één tafel, één gebaar, één brood.

1.De tafel van overgave:

Jezus kiest niet voor een laatste toespraak, maar voor een maaltijd. Hij spreekt niet in dogma’s, maar in brood dat wordt gebroken en wijn die wordt gedeeld.Het is de taal van kwetsbare liefde:

“Dit is mijn lichaam voor u.”

“Dit is mijn bloed, vergoten voor velen.”

Hier wordt het hart van het evangelie zichtbaar: God geeft zichzelf niet in macht, maar in dienstbaarheid.

2.De voetwassing – de omkering van alle logica

Jezus knielt neer. De Heer wordt dienaar.

De Meester raakt de voeten aan van mensen die Hem niet begrijpen, die Hem zullen verlaten, die Hem verraden.

Het is een stille catechese:

liefde wordt pas geloofwaardig wanneer zij dient.

3.De schaduw van het verraad

Witte Donderdag draagt een dubbele kleur: licht én naderende duisternis.

De maaltijd is heilig, maar de nacht is nabij.

De vriendschap is echt, maar de breuk is voelbaar.

Toch blijft Jezus liefhebben tot het uiterste.

Dat is het mysterie van deze avond:

liefde die niet terugschrikt voor de nacht.

++++

Gebed voor Witte Donderdag:

Heer Jezus,

op deze avond waarop Gij brood werd voor onze honger

en dienstknecht voor onze vermoeidheid,

komen wij tot U met open handen.

Leer ons het geheim van het breken:

dat wij onszelf niet vasthouden,

maar delen wat wij ontvangen hebben.

Leer ons het geheim van het dienen:

dat wij knielen waar anderen worden vergeten,

en dat wij niet bang zijn voor de kwetsbaarheid van liefde.

Blijf bij ons wanneer de nacht valt,

wanneer vertrouwen wankelt

en vriendschap wordt beproefd.

Zegen onze tafel, onze gemeenschap, ons hart,

opdat wij, gevoed door Uw lichaam,

dragers worden van Uw vrede.

Amen.

*********************

In die tijd zei Jezus tot de menigte:

“Ik ben het Brood van het Leven. Wie naar Mij toe komt zal geen honger meer hebben, en wie in Mij gelooft zal nooit meer dorst krijgen.

De wil van mijn Vader is dat iedereen die de Zoon ziet en in Hem gelooft, eeuwig leven heeft, en dat Ik hem laat opstaan op de laatste dag.”

— Johannes 6, 35–40

++++

Commentaar:

Deze woorden behoren tot de meest tedere én meest radicale uitspraken van Jezus. Hij spreekt niet over een leer, niet over een opdracht, maar over Zichzelf. Hij is het Brood — niet als metafoor alleen, maar als levende gave.

Drie lijnen van betekenis:

1. Een uitnodiging tot nabijheid “Wie naar Mij toe komt…” Het christelijk geloof begint niet bij prestaties, maar bij naderen. Jezus vraagt geen volmaaktheid, maar nabijheid. Hij is het Brood dat zich laat breken voor wie honger heeft naar zin, liefde, vergeving, richting.

2. Een belofte van innerlijke vervulling “…zal geen honger meer hebben… nooit meer dorst.” Dit is geen belofte dat het leven probleemloos wordt, maar dat er een bron komt in ons die niet opdroogt. Een vrede die niet afhankelijk is van omstandigheden.

3. De wil van de Vader: leven, niet oordeel Gods diepste verlangen is dat wij leven — nu al, en ten volle. Eeuwig leven begint niet pas na de dood; het begint wanneer wij ons laten aanraken door de Liefde die Jezus is. De opstanding “op de laatste dag” is de voltooiing van een proces dat nu al begint.

Eucharistische diepte:

In de context van Johannes 6 klinkt hier al de belofte van de Eucharistie: Jezus geeft niet alleen woorden, maar Zichzelf. Hij wordt voedsel dat ons innerlijk vernieuwt, dat ons in Zijn leven binnenleidt.

++++

Gebed

Heer Jezus, Brood van het Leven,

open mijn hart voor Uw nabijheid.

Laat mijn honger naar waarheid,

liefde en vrede rusten in Uw aanwezigheid.

Voed mij met Uw Woord, sterk mij met Uw Geest,

en leid mij naar het leven dat nooit vergaat.

Moge ik vandaag een teken zijn van Uw mildheid

en Uw trouw voor allen die ik ontmoet.

Amen.

*********************

AMEN

Als Gij er zijt – Henk Kraaijeveld

+++++++++++++++++

 

Als Gij er zijt, wees dan aanwezig,

niet als een vuur dat ons verbrandt

– vuur is te heilig en te hevig –

geef ons de schaduw van uw hand

 

om in te schuilen, dat wij leven

al zijn wij dood, zo dood als as.

Laat ons er zijn, een eeuwig even,

laat ons er zijn met U die was,

 

die is, die komen zal ten laatste,

ten eeuwigste. Kom niet te laat!

Gij kunt U toch in ons verplaatsen?

Kom dan, wij zijn ten einde raad.

 

Tekst: Willem Barnard

Melodie: Willem Vogel

++++++++++++++

– Efesiërs 2,13‑22

 “Maar nu bent u, die vroeger veraf was, in Christus Jezus dichtbij gekomen door het bloed van Christus.Want Hij is onze vrede. Hij heeft de twee werelden tot één gemaakt en de muur van vijandschap die hen scheidde afgebroken. In zijn vlees heeft Hij de Wet met haar geboden en voorschriften buiten werking gesteld, om in zichzelf uit de twee één nieuwe mens te scheppen, vrede stichtend.

Zo heeft Hij beiden in één lichaam met God verzoend door het kruis, waarop Hij de vijandschap heeft gedood.

Hij is gekomen om vrede te verkondigen: vrede aan u die veraf was, en vrede aan hen die dichtbij waren.

Want door Hem hebben wij beiden in één Geest toegang tot de Vader.

Zo bent u dus geen vreemdelingen of gasten meer, maar medeburgers van de heiligen en huisgenoten van God.

U bent gebouwd op het fundament van de apostelen en profeten, terwijl Christus Jezus zelf de hoeksteen is.

In Hem groeit het hele bouwwerk, hecht samengevoegd, uit tot een heilige tempel in de Heer.

In Hem wordt ook u mee opgebouwd tot een woonplaats van God in de Geest.”

++++

Commentaar – “Van vijandschap naar woning van God”:

Dit is een van de meest tedere en tegelijk krachtige passages van Paulus.

1.Christus is niet alleen de brenger van vrede — Hij is de vrede

Paulus zegt niet dat Jezus vrede geeft als een geschenk buiten Hemzelf.

Nee: Hij is onze vrede.

Wie Hem nadert, nadert vrede. Wie in Hem leeft, leeft in vrede.

2.De muur van vijandschap wordt afgebroken

Paulus verwijst naar de scheidingsmuur in de tempel die Joden en heidenen van elkaar scheidde.

Christus breekt niet alleen muren af tussen groepen, maar ook:

muren tussen mensen

muren in ons eigen hart

muren tussen ons en God

Zijn kruis is geen symbool van afstand, maar van nabijheid.

3.Eén nieuwe mens:

Paulus spreekt niet over twee groepen die naast elkaar blijven bestaan.

Hij spreekt over één nieuwe mens.

In Christus ontstaat een nieuwe identiteit die alle oude grenzen overstijgt.

4.Toegang tot de Vader in één Geest

Dit is pure trinitaire schoonheid:

Door Christus

In de Geest

Tot de Vader

Het christelijk leven is altijd een beweging naar binnen:

van verdeeldheid naar eenheid,

van vreemdelingschap naar huiselijkheid,

van buitenstaan naar thuiskomen.

5. Wij zijn levende stenen

Paulus ziet de Kerk niet als een instituut, maar als een groeiend organisme:

Christus is de hoeksteen

De apostelen en profeten zijn het fundament

Wij worden ingevoegd als levende stenen

Het geheel wordt een tempel van de Geest

Het is een prachtige omkering:

wij zoeken God niet in een gebouw —

God maakt van onszelf zijn woning.

++++

Gebed – “Maak ons tot een huis van vrede”:

Heer Jezus, onze vrede, 

U hebt de muren afgebroken die ons van elkaar en van U scheidden.

Laat uw vrede in ons wonen,

zodat wij vrede worden voor anderen.

 

Breek in ons alles af wat verdeelt,

genees wat verwond is,

verzacht wat verhard is,

en open wat gesloten is.

 

Heilige Geest,

bouw ons op tot levende stenen van uw tempel.

Maak ons tot een plaats waar de Vader graag verblijft,

waar liefde woont,

waar verzoening mogelijk wordt,

waar uw licht zacht maar krachtig straalt.

 

Vader,

laat ons nooit vergeten dat wij geen vreemdelingen zijn,

maar uw kinderen,

uw huisgenoten,

uw geliefden.

 

Amen.

*************

Romeinen 5,1‑11:

“Gerechtvaardigd door het geloof leven wij in vrede met God, door Jezus Christus, onze Heer. Door Hem hebben wij door het geloof toegang gekregen tot de genade waarin wij staan, en wij roemen in de hoop op de heerlijkheid van God.

Meer nog: wij roemen zelfs in onze beproevingen, omdat wij weten dat beproeving volharding voortbrengt; volharding, beproefde deugd; en beproefde deugd, hoop. En de hoop stelt niet teleur, omdat de liefde van God in onze harten is uitgestort door de Heilige Geest die ons gegeven is.Want toen wij nog zwak waren, is Christus, op de door God bepaalde tijd, voor goddelozen gestorven.

Voor een rechtvaardig mens zal iemand nauwelijks zijn leven geven; misschien durft iemand wel te sterven voor een weldoener. Maar God bewijst zijn liefde voor ons juist hierdoor: dat Christus voor ons gestorven is toen wij nog zondaars waren.Nu wij door zijn bloed gerechtvaardigd zijn, zullen wij des te zekerder door Hem worden gered van de toorn. Want als wij, toen wij nog vijanden waren, met God verzoend zijn door de dood van zijn Zoon, hoeveel te meer zullen wij, nu wij verzoend zijn, worden gered door zijn leven. En niet alleen dat: wij roemen in God door Jezus Christus, onze Heer, door wie wij nu de verzoening hebben ontvangen.”

++++

Commentaar — een contemplatieve verdieping:

Deze passage is een van de meest tedere en krachtige samenvattingen van het christelijk mysterie.

1.Gerechtvaardigd door geloof — een nieuwe grondtoon

Paulus begint niet met wat wij doen, maar met wat God doet. Geloof is geen prestatie, maar een openheid waardoor Gods vrede ons binnenstroomt. Het is de grondtoon van het christelijk leven: vrede die niet van ons komt, maar ons wordt geschonken.

2.Beproeving als weg naar hoop:

Paulus is realistisch: het leven kent tribulaties.Maar hij ziet in elke beproeving een innerlijke beweging:

beproeving → volharding

volharding → beproefde deugd

beproefde deugd → hoop

Dit is geen stoïcisme.

Het is de ervaring dat God in de beproeving aanwezig is, en dat de Heilige Geest ons van binnenuit vormt.

3.De liefde die voorafgaat:

Het hart van de tekst:

Christus stierf voor ons toen wij nog zondaars waren. 

God wacht niet tot wij “beter” worden.

Zijn liefde is altijd vóór ons, vóór onze bekering, vóór onze verdiensten.

Dit is pure genade.

4.Verzoening als een nieuwe relatie:

Paulus spreekt niet alleen over vergeving, maar over verzoening:

een herstelde relatie, een nieuwe nabijheid. En deze nabijheid is niet statisch — zij is leven gevend:“gered door zijn leven.”

Het christelijk leven is dus niet alleen kijken naar het kruis, maar leven uit de opstanding.

++++

Gebed — in de geest van Romeinen 5

Heer Jezus Christus,

Gij die ons vrede brengt,

open mijn hart voor de genade waarin ik mag staan.

Laat uw liefde, uitgestort door de Heilige Geest,

mijn wonden aanraken en mijn angst verzachten.

Leer mij de beproevingen van het leven te dragen

met een stille volharding,

wetend dat Gij in alles aanwezig zijt

en dat Gij mijn hoop zuivert en verdiept.

Dank U, Heer,

dat Gij voor mij gestorven zijt

toen ik U nog niet zocht.

Dank U dat uw liefde mij altijd voorafgaat.

Verzoen mij opnieuw en opnieuw,

en laat mij leven uit uw opstanding,

in de vreugde van de verzoening die Gij schenkt.

Laat mijn leven een lofzang worden

op de vrede die Gij geeft,

op de hoop die niet teleurstelt,

en op de liefde die nooit ophoudt.

Amen.

****************

“Het hele leven en de hele zending van Jezus bestaan uit het aanvaarden van machteloosheid en in die machteloosheid het grenzeloze van Gods liefde openbaren.

Hier zien we wat mededogen werkelijk betekent.

Het is geen neerbuigen naar de minderbedeelden vanuit een bevoorrechte positie; het is geen reiken van boven naar hen die minder fortuinlijk zijn;het is geen gebaar van sympathie of medelijden voor wie het niet ‘gemaakt’ heeft in de opwaartse strijd.

Integendeel: mededogen betekent dat je rechtstreeks gaat naar de mensen en plaatsen waar het lijden het scherpst is, en daar een thuis bouwt.”

— Henri Nouwen

++++

Commentaar:

Henri Nouwen raakt hier aan de kern van zijn spiritualiteit: God wordt zichtbaar in kwetsbaarheid, niet in macht of succes.

Enkele lijnen om te overwegen:

Machteloosheid als openbaring:

Voor Nouwen is machteloosheid geen tekort, maar een plaats waar Gods liefde ongehinderd kan stralen. Jezus kiest niet voor afstand, maar voor nabijheid — zelfs wanneer die nabijheid Hem kwetsbaar maakt.

Mededogen is geen neerbuigen: 

Nouwen waarschuwt voor een subtiele vorm van superioriteit: helpen “vanuit boven”. Echte compassie is niet paternalistisch, maar incarnerend: je gaat naar de plek van pijn en deelt het leven van de ander.

“Een thuis bouwen” 

Dit is misschien de mooiste zin. Mededogen is niet vluchtig, niet eenmalig, niet een project. Het is blijven, wonen, aanwezig zijn. Het is de liefde die niet wegloopt wanneer het moeilijk wordt.

De weg van Jezus: 

Nouwen ziet in Jezus’ leven een voortdurende beweging naar de marges: naar de zieken, de armen, de eenzamen, de gebrokenen. Daar, zegt hij, woont God al — en wij worden uitgenodigd om daar met Hem te wonen.

Dit is een spiritualiteit van nabijheid, kwetsbaarheid en trouw.

++++

Gebed:

Heer Jezus,

Gij die uw liefde hebt geopenbaard

in de eenvoud en kwetsbaarheid van uw leven,

leer mij het ware mededogen.

 

Bewaar mij voor neerbuigendheid,

voor het helpen vanop afstand,

voor het zoeken naar veiligheid of controle.

Open mijn hart om te gaan

naar de plaatsen waar het lijden woont,

en daar aanwezig te zijn

met uw zachtmoedigheid en uw vrede.

 

Maak mijn hart een thuis

voor wie geen thuis vindt,

en laat uw liefde door mijn kwetsbaarheid heen

licht worden voor anderen.

Amen.

**************