Anthony Bloom 

Predikatie voor Thomas zondag

Vandaag vieren we de dag van de heilige Thomas de Apostel. Te vaak herinneren we ons hem alleen als een twijfelaar; hij is inderdaad degene die vraagtekens zette bij de boodschap die de andere apostelen hem brachten toen ze zeiden: Christus is verrezen! We hebben Hem levend gezien!
Maar hij is niet iemand die zijn hele leven heeft getwijfeld of ontrouw is gebleven aan de volheid van de goddelijke openbaring van Christus. We moeten niet vergeten dat toen de apostelen en de Heer hoorden van de ziekte van Lazarus, Christus tegen hen zei: Laten we terugkeren naar Jeruzalem. Waarop de anderen zeiden: Maar de Joden wilden je daar vermoorden. Waarom zouden we terugkeren? Alleen Thomas de Apostel antwoordde: Laten we met Hem gaan en met Hem sterven. Hij was niet alleen bereid om zijn discipel in woorden te zijn, niet alleen om Hem te volgen zoals men een leraar volgt, maar om met Hem te sterven zoals men sterft met een vriend en, indien nodig, voor een vriend. Dus laten we ons zijn grootsheid, zijn trouw, zijn heelheid herinneren.
Maar wat gebeurde er toen na de opstanding van Christus de apostelen tegen degene die Christus niet had zien opstaan, zeiden dat ze de opgestane Christus wel hadden gezien? Waarom accepteerde hij hun boodschap niet? Waarom twijfelde hij? Waarom zei hij dat hij bewijzen moest hebben, materiële bewijzen? Want toen hij naar hen keek, zag hij dat ze zich verheugden over wat ze hadden gezien, verheugd dat Christus niet dood was, verheugd dat Christus leefde, verheugd dat de overwinning was behaald. Maar toen hij ernaar keek, zag hij geen verschil in hen.. Dit waren dezelfde mannen, alleen vol vreugde in plaats van angst. En Thomas zei: Tenzij ik zie, tenzij ik de opstanding onderzoek, kan ik je niet geloven.
Is het niet hetzelfde wat iedereen die ons ontmoet tegen ons kan zeggen?
Een paar dagen geleden verkondigden we de opstanding van Christus, hartstochtelijk, oprecht en waarheidsgetrouw. We geloven er met heel ons wezen in; en toch, als mensen ons thuis ontmoeten, op straat, op ons werk, waar dan ook, kijken ze ons aan en zeggen: wie zijn deze mensen? Wat is er met hen gebeurd?
De apostelen hadden Christus zien opstaan, maar de opstanding was geen onderdeel geworden van hun eigen ervaring. Ze waren niet uit de dood in het eeuwige leven gekomen. Zo is het ook met ons; behalve bij de heiligen, wanneer ze hen zien, weten ze dat hun boodschap waar is.
Wat is het in onze boodschap dat niet wordt gehoord? Omdat we spreken, maar niet zijn. We zouden zo anders moeten zijn dan mensen die geen ervaring hebben met de levende Christus, verrezen, die zijn leven met ons heeft gedeeld, die de Heilige Geest naar ons heeft gezonden omdat, in de woorden van CS Lewis, een levend persoon anders is dan een standbeeld . Een beeld kan mooi, magnifiek, glorieus zijn, maar het is steen. Een mens kan in zijn uiterlijke aanwezigheid veel minder bewegen, maar hij leeft, hij is een getuigenis van het leven.
Dus laten we onszelf onderzoeken. Laten we ons afvragen waar we zijn. Hoe komt het dat mensen die ons ontmoeten nooit merken dat we ledematen zijn van de verrezen Christus, tempels van de Heilige Geest? Waarom?
Ieder van ons moet zijn eigen antwoord op deze vraag geven. Laten wij, ieder van ons, onszelf onderzoeken en bereid zijn om voor ons eigen geweten te antwoorden en te doen wat nodig is om ons leven zodanig te veranderen dat mensen die ons ontmoeten naar ons kunnen kijken en zeggen: zulke mensen hebben we nog nooit gezien. Er is iets aan hen dat we nog nooit bij iemand hebben gezien. Wat is het? En we zouden kunnen antwoorden: het is het leven van Christus dat in ons aanwezig is. Wij zijn Zijn ledematen. Dit is het leven van de Geest in ons. Wij zijn zijn tempel. Amen.

De ongelovige Sint Thomas – schilderij van  Giuseppe Bottani