over zuivering en voorbereiding op de communie

Metropoliet Antony Bloom

“Hoe kunnen we in onszelf zo’n zuiverheid uitwerken die ons in staat zal stellen de Communie te ontvangen en ons door die Communie met God te verenigen? Ik denk dat de vraag moet worden omgedraaid. Alleen onze banden met God kunnen zo’n zuiverheid creëren. We kunnen onszelf in onze verdorvenheid niet reinigen en dan, als een rein vat, God ontvangen. De apostel Paulus zegt dat wij heiligheid dragen in aarden vaten. Het vat is niet geschikt voor wat erin zit. En we kunnen niet eerst een waardig vat voorbereiden en er dan de gave van de Heilige Geest in ontvangen.

Maar we kunnen tot God komen en openlijk tegen Hem zeggen: ‘Heer, kom! Heer, stroom in mij! Verenig mij met Uzelf! Ik weet dat ik het niet waard ben, maar wees gij als vuur dat de doornen [van zonde en onvolmaaktheid] wegbrandt, niet als vuur dat mij volledig zal wegbranden in de verschrikking van de hel.’ En dit is iets dat geleidelijk gebeurt.

Als je wachtte om je te verenigen met de Heilige Gaven totdat je waardig werd, zou niemand in staat zijn om het te doen. Om te beginnen zou men tegen de persoon die zegt: “Vandaag zal ik naar de communie gaan omdat ik het waard ben”, moeten zeggen: “O, nee! Niet vandaag, want je bent gepoft van trots of anders je zintuigen kwijt! Waarschijnlijker dan niet, je zintuigen verloren.’ Wat zou je nog meer kunnen zeggen? Als iemand naar voren komt en zegt: ‘Ik ben totaal onwaardig, maar Gij bent Mens geworden om mij te redden’ – dat is mogelijk.”

Metropoliet Anthony (Bloom) van Sourozh, ontleend aan zijn boek Coming Closer to Christ: Confession and Forgiveness

Vertaling : Kris Biesbroeck

ONS KRUIS EN HET KRUIS VAN CHRISTUS

Sint-Ignatius (Brianchaninov)

De Heer zei tegen Zijn discipelen: Als iemand na mij komt, laat hij zichzelf verloochenen en zijn kruis opnemen en mij volgen (Mt. 16:24).

Wat betekent zijn kruis? Waarom is zijn [ons] kruis, dat wil zeggen het afzonderlijke kruis van elke persoon, ook wel het afzonderlijke kruis genoemd Kruis van Christus?

Ons kruis: Het is verdriet en lijden in dit aardse leven, en iedereen heeft zijn eigen kruis.

jOns kruis: Het is vasten, waken en andere vrome ascetische arbeid waardoor het vlees wordt vernederd en in onderwerping aan de geest wordt geplaatst. Deze arbeid moet overeenkomen met ieders kracht, en iedereen heeft zijn eigen kracht.

Ons kruis: Het zijn zondige zwakheden en hartstochten, en ieder mens heeft zijn eigen!  Met sommigen van hen worden we geboren, terwijl we met anderen besmet zijn op het pad van ons aardse leven.

Het kruis van Christus is de leer van Christus. 1

Ons kruis is ijdel en onvruchtbaar, hoe zwaar het ook is, als het niet door onze navolging van Christus in het Kruis van Christus wordt veranderd.

Voor de discipel van Christus wordt zijn eigen kruis het Kruis van Christus, omdat de discipel van Christus er vast van overtuigd is dat Christus altijd over hem waakt, dat Christus hem toestaat om smarten te hebben als de noodzakelijke en onontkoombare voorwaarde voor het christendom, dat geen verdriet dicht bij hem zou kunnen komen als het niet door Christus was toegestaan, dat door smarten een christen in Christus wordt geassimileerd en deelgenoot wordt van Zijn lot op aarde, en later ook in de hemel.

Voor de discipel van Christus wordt zijn eigen kruis het kruis van Christus, omdat de ware discipel van Christus de vervulling van Christus’ geboden eert als het enige doel van zijn leven. Deze alheilige geboden worden voor hem een kruis, waaraan hij voortdurend zijn oude man kruisigt met zijn hartstochten en begeerten (vgl. Gal. 5,24).

Hieruit wordt duidelijk waarom we, om het kruis te aanvaarden, onszelf eerst moeten verloochenen, zelfs tot in het diepst van onze ziel.

Zondigen heeft zich zo krachtig en overvloedig vermengd in onze gevallen natuur dat het Woord van God niet ophoudt het de ziel van de gevallen mens te noemen.

Om ons kruis op onze schouders te nemen, moeten we eerst het lichaam zijn wellustige verlangens ontzeggen en het alleen overlaten wat nodig is voor het bestaan. We moeten onze “gerechtigheid” erkennen als de wreedste ongerechtigheid voor God, onze redenering als volkomen onredelijk, en ten slotte, nadat we onszelf met alle kracht van ons geloof aan God hebben gegeven, moeten we ons inzetten voor de onophoudelijke studie van het Evangelie en afstand doen van onze eigen wil.

Wie deze afstand van zichzelf heeft gedaan, is in staat zijn eigen kruis te aanvaarden. Met onderwerping aan God is het roepen om Gods hulp om hem te sterken in zijn zwakheid, hij kijkt zonder angst of verwarring naar een naderend verdriet en bereidt zich voor om het grootmoedig en moedig te dragen. Hij heeft de hoop dat hij daardoor deel zal uitmaken van het lijden van Christus en de mystieke belijdenis van Christus zal bereiken, niet alleen met zijn verstand en hart, maar ook in veel  van zijn daden, door zijn eigen leven.

Het kruis is alleen belastend zolang het ons eigen kruis is. Wanneer het in het Kruis van Christus wordt veranderd, krijgt het een buitengewone lichtheid, Want mijn juk is gemakkelijk en mijn last is licht (Matt. 11:30), zei de Heer.

Het kruis wordt op de schouders van de leerling van Christus gelegd wanneer die leerling zichzelf erkent als waardig voor de smarten die hem door de Goddelijke Voorzienigheid zijn toegezonden.

De discipel van Christus draagt zijn eigen kruis correct wanneer hij erkent dat juist die smarten die tot hem zijn gezonden, en geen andere, noodzakelijk zijn voor zijn opvoeding in Christus en redding.

Ons geduldig dragen van ons eigen kruis is de ware visie en het bewustzijn van onze eigen zonde. Er is helemaal geen zelfbedrog in dit bewustzijn. Maar wie zichzelf erkent als een zondaar, maar tegelijkertijd klaagt en schreeuwt vanaf zijn kruis, bewijst eenvoudigweg dat hij zichzelf alleen vleit met een oppervlakkig besef van zijn zonde, en dus zichzelf bedriegt.

Geduldig het eigen kruis dragen is ware bekering.

O gij die aan het kruis gekruisigd bent! Ken Christus – en de poorten van de hemel zullen zich voor je openen.

Prijs de Heer voor uw kruis, wend alle gedachten van klacht en gemompel af en verwerp ze als crimineel en godslasterlijk.

Dank de Heer voor uw kruis voor dit onschatbare geschenk, voor uw kruis, voor uw kostbare benarde situatie, voor de gelegenheid om Christus na te volgen door uw lijden.

Theologiseer je kruis, want het kruis is de echte en enige school, schatkamer en troon van de ware theologie. Zonder het kruis is er geen levende kennis van Christus.

Zoek geen christelijke perfectie in menselijke deugden. Het is er niet; het is verborgen in het Kruis van Christus.

Je eigen kruis verandert in het Kruis van Christus wanneer je het als discipel van Christus draagt met een actief bewustzijn van je zondigheid – wat straf vereist – wanneer je het draagt met dankbaarheid aan Christus en lofprijzing van Christus. Uit lofprijzing en dankbaarheid verschijnt geestelijke troost aan de lijder; dankbaarheid en lofprijzing worden een overdadige bron van onuitsprekelijke, onvergankelijke vreugde die borrelt van genade in het hart, over de ziel stroomt en zelfs over het lichaam zelf.

j

Alleen al door zijn uiterlijke verschijning, voor vleselijke ogen, is het Kruis van Christus een wrede plaats. Voor de discipel en volgeling van Christus is het de plaats van opperste geestelijke verrukking. Deze verrukking is zo groot dat het verdriet nogal wordt gedempt door verrukking, en de volgeling van Christus voelt alleen maar vreugde te midden van het hardste wegkwijnen. 3

De jonge Maura zei tegen haar jonge man Timotheüs, die vreselijke kwellingen doorstond en haar uitnodigde om deel te nemen aan dat martelaarschap: “Ik vrees, mijn broer, dat ik misschien verongelijkt zou worden als ik de verschrikkelijke kwellingen en de toornige hegemonie zie, dat ik vanwege mijn jonge leeftijd misschien niet de kracht heb om te volharden.” De martelaar antwoordde: “Hoop op onze Heer Jezus Christus, en de kwellingen zullen zijn als de olie van blijdschap die over uw lichaam stroomt, en de geest van dauw over uw beenderen, die al uw pijnen verlicht.”

Het kruis is de kracht en heerlijkheid van alle heiligen uit de eeuwen.

Het kruis is de genezer van passies en de vernietiger van demonen.

Het kruis is dooddragend voor hen die hun eigen kruisen niet in het Kruis van Christus hebben veranderd; die morren tegen de Goddelijke Voorzienigheid, die lasteren en zich overgeven aan hopeloosheid en wanhoop. De zondaars aan hun kruis die hun zonden niet erkennen en zich van hun zonden bekeren, sterven een eeuwige dood en verliezen door hun ongeduld het ware leven, het leven in God. Ze worden van hun kruisen gehaald om vervolgens in ziel af te dalen naar een eeuwig graf – de donkere kerkers van de hel.

Het kruis van Christus heft de discipel van Christus op die erop gekruisigd is. De discipel van Christus, gekruisigd aan zijn kruis, overdenkt de hoogten, leeft in gedachten en hart in de hemel en aanschouwt het mysterie van de Geest in Christus Jezus, onze Heer.

Als iemand na mij komt, zegt de Heer laat hem zichzelf verloochenen, en dagelijks zijn kruis opnemen en mij volgen. Amen.

Uit Deel 1 van Ascetical Experience.

St. Ignatius (Brianchaninov)

Vertaling : Kris Biesbroeck

 AAN HET KRUIS  VAN CHRISTUS

Door St. Efrem de Syriër

De dood vertrapte onze Heer met voeten, maar Hij behandelde op zijn beurt de dood als een hoofdweg voor zijn eigen voeten. Hij onderwierp het, verdroeg het gewillig, omdat hij op deze manier ondanks zichzelf de dood zou kunnen vernietigen. De dood had zijn eigen weg toen onze Heer uit Jeruzalem vertrok met zijn kruis; maar toen hij door een luide kreet vanaf dat kruis de doden uit de onderwereld opriep, was de dood machteloos om dat te voorkomen.

De dood doodde Hem door middel van het lichaam dat Hij had aangenomen, maar datzelfde lichaam bleek het wapen te zijn waarmee Hij de dood overwon. Verborgen onder de mantel van zijn mannelijkheid, voerde Zijn godheid de dood in de strijd; maar door onze Heer te doden, werd de dood zelf gedood. Het was in staat het natuurlijke leven te doden, maar werd zelf gedood door het leven dat boven de aard van de mens staat.

De dood kon onze Heer niet verslinden tenzij Hij een lichaam bezat, noch kon de hel hem opslokken tenzij Hij ons vlees droeg; en zo kwam Hij op zoek naar een strijdwagen om naar de onderwereld te rijden. Deze strijdwagen was het lichaam dat hij van de Maagd ontving; daarin viel hij het fort van de dood binnen, brak zijn sterke kamer open en verspreidde al zijn schatten.

Eindelijk kwam Hij Eva tegen , de moeder van alle levenden. Zij was de wijngaard waarvan ze de omheining door haar eigen handen had laten doorbreken, zodat ze de vruchten ervan kon proeven; zo werd de moeder van alle levenden de bron van de dood voor elk levend wezen. Maar in haar plaats groeide Mary op, een nieuwe wijnstok in plaats van de oude. Christus, het nieuwe leven, woonde in haar. Toen de dood, met zijn gebruikelijke onbeschaamdheid, kwam zoeken naar haar sterfelijke vrucht, stuitte hij op zijn eigen vernietiging in het verborgen leven dat die vrucht bevatte. Nietsvermoedend slokte het Hem op, en door dat te doen, bevrijdde het leven zelf en bevrijdde het een menigte mensen.

Hij die ook de glorieuze zoon van de timmerman was, richtte zijn kruis boven de alles verterende kaken van de dood, en leidde het menselijk ras naar de woonplaats van het leven. Omdat een boom de ondergang van de mensheid had veroorzaakt, was het op een boom dat de mensheid overstak naar het rijk van het leven. Bitter was de tak die ooit op die oude boom was geënt, maar zoet de jonge scheut waarin nu is geënt, de scheut waarin we de Heer moeten herkennen die geen schepsel kan weerstaan.

Wij geven glorie aan U, o Heer, die Uw kruis heeft opgewekt om de kaken van de dood te overspannen als een brug, waardoor zielen van het gebied van de doden naar het land van de levenden kunnen gaan. Wij geven eer aan U die het lichaam van een enkele sterfelijke man aantrok en het tot de bron van onsterfelijkheid voor elke andere sterfelijke mens maakte. Je leeft ontegenzeggelijk. Uw moordenaars zaaiden Uw lichaam in de aarde zoals boeren graan zaaiden, maar het ontstond en leverde een overvloedige oogst op van mensen die uit de dood werden opgewekt.

Kom dan, broeders en zusters, laten we onze Heer het grote en allesomvattende offer van onze liefde brengen, en onze schatkamer van hymnen en gebeden uitstorten voor Hem die Zijn kruis offerde aan God voor de verrijking van ons allen.

St. Efraïm de Syriër

Bron : orthochristian.com

Vertaling : Kris Biesbroeck

OVER DE VERERING VAN HET KRUIS

Het woord “Kruis” is dwaasheid voor hen die vergaan, maar voor ons die zijn gered is het de kracht van God (1 Korintiërs 1:23). Want wie geestelijk is, oordeelt over alle dingen, maar de de natuurlijke mens ontvangt niet de dingen van de Geest. Ervoor is dwaasheid voor hen die niet in geloof ontvangen en die Gods goedheid en almacht niet in overweging nemen, maar zoek goddelijke dingen met menselijk en natuurlijk redeneringen. Want alle dingen die van God zijn, zijn boven natuur en rede en conceptie. Voor moet iemand overweeg hoe en met welk doel God alle dingen bracht uit het niets en in het bestaan, en streef ernaar om tot dat te komen door natuurlijke redeneringen begrijpt hij het niet. Voor dit soort kennis behoort toe aan geesten en demonen. Maar als iemand, onder leiding van het geloof, zou moeten overwegen de goddelijke goedheid en almacht en waarheid en wijsheid en gerechtigheid, hij zal alle dingen glad en gelijkmatig vinden, en de weg recht. Maar zonder geloof is het onmogelijk om gered te worden (Hebreeën 11:6). Want het is door het geloof dat alle dingen, zowel menselijke als geestelijke, in stand worden gehouden. Want zonder geloof snijdt de boer ook niet in zijn groef, evenmin wijdt de koopman zijn leven aan de woeste golven van de zee op een klein stukje hout, evenmin als huwelijken opgelopen noch enige andere stap in het leven genomen. Door geloof bedenk dat alle dingen uit het niets in het niets zijn gebracht zijn door Gods kracht. En we regisseren alle dingen, beide goddelijk en menselijk, door geloof. Verder is geloof instemmingsvrij van alle bemoeizuchtige nieuwsgierigheid.

Elke handeling en elke verrichting van wonderen door Christus zijn daarom zeer groot en goddelijk en wonderbaarlijk: maar de het meest wonderbaarlijke van alles is Zijn kostbare Kruis. Voor geen ander het ding heeft de dood onderworpen, de zonde van de eerste uitgewist ouder, ontsloeg Hades, schonk de opstanding, ons de macht verleend om het heden te minachten en zelfs de dood zelf, bereidde de terugkeer naar onze vroegere zaligheid, opende de poorten van het Paradijs, gegeven onze de natuur een zetel aan de rechterhand van God, en maakte ons de kinderen en erfgenamen van God, red het kruis van onze Heer Jezus Christus. Want door het Kruis zijn alle dingen gemaakt Rechts. Zovelen van ons, zegt de apostel, zoals gedoopt werden in Christus, werden gedoopt in Zijn dood Romeinen 6:3, en zovelen van u die in Christus gedoopt zijn, hebben op Christus. Galaten 3:27 Verder is Christus de kracht van God en de wijsheid van God (1 Korintiërs 1:24). Lo! De dood van Christus, dat wil zeggen het Kruis, kleedde ons met de enhypostatische wijsheid en kracht van God. En de kracht van God is het Woord van het Kruis, hetzij omdat Gods macht, dat wil zeggen de overwinning op de dood, is ons erdoor geopenbaard, of omdat, net als de vier uiteinden van het kruis worden vastgehouden en aan elkaar gebonden door de bout in het midden, dus ook door Gods kracht de hoogte en de diepte, de lengte en de breedte, dat wil zeggen, elk schepsel zichtbaar en onzichtbaar, wordt in stand gehouden.

Dit werd ons gegeven als een teken op ons voorhoofd, net zoals de besnijdenis werd aan Israël gegeven, want daardoor hebben wij gelovigen worden gescheiden en onderscheiden van Ongelovigen. Dit is het schild en het wapen tegen, en trofee over, de duivel. Dit is het zegel dat de vernietiger mag je niet aanraken (Exodus 12:23), zoals zegt de Schrift. Dit is de opstanding van hen die in dood, de steun van de staande, de staf van de zwakken, de roede van de kudde, het veilige gedrag van de ernst, de perfectie van hen die voorwaarts drukken, de redding van ziel en lichaam, de afkeer van alle dingen die kwaad zijn, de beschermheilige van alle goede dingen, het wegnemen van de zonde, de plant van opstanding, de boom van het eeuwige leven.

Dus, dan, deze zelfde echt kostbare en augustusboom, op die Christus Zelf heeft geofferd als offer voor onze sakes, moet worden aanbeden als geheiligd door contact met Zijn heilig lichaam en bloed; zo ook de spijkers, de speer, de kleren, Zijn heilige loofhutten die de kribbe zijn, de grot, Golgotha, die redding brengt, het graf dat geeft leven, Sion, het belangrijkste bolwerk van de kerken en dergelijke, moeten aanbeden worden. In de woorden van David, de vader van God, Wij zullen in Zijn loofhutten gaan, wij zal aanbidden op de plaats waar Zijn voeten stonden. En dat het het Kruis is dat bedoeld wordt, wordt duidelijk gemaakt door wat volgt, Sta op, o Heer, in Uw Rust. Voor de opstanding komt na het Kruis. Want als van die dingen waar we van houden, huis en bank en kledingstuk, moeten zijn verlangd na, hoeveel de eerder moeten we lang na dat wat toebehoorde aan God, onze Verlosser, waardoor we zijn in waarheid gered.

Bovendien aanbidden we zelfs het beeld van de kostbare en levengevend Kruis, hoewel gemaakt van een andere boom, niet het eren van de boom (God verhoede) maar het beeld als symbool van Christus. Want Hij zeide tot Zijn discipelen, hen vermanend: Dan zal het teken van de Zoon des Mensen in de hemel verschijnen. Matteüs 24:30, wat het Kruis betekent. En zo ook de engel van de opstanding zeide tot de vrouw: Gij zoekt Jezus van Nazareth dat gekruisigd werd (Marcus 16:6). En de Apostel zei: Wij prediken christus gekruisigd (1 Korintiërs 1:23). Want er zijn vele Christussen en velen Jezussen, maar Eén gekruisigd. Hij zegt niet gespietst maar gekruisigd. Het betaamt ons dus om het teken van Christus. Want waar het teken ook mag zijn, daar zal Hij ook zijn. zijn. Maar het past ons niet om het materiaal van dat het beeld van het Kruis is samengesteld, ook al is het goud of edelstenen zijn, nadat het is vernietigd, als dat zou moeten gebeuren. Alles wat dus in het teken staat van God aanbidden we, die hem de aanbidding verleent.

De boom des levens die door God in het Paradijs werd geplant voorbestemd dit kostbare Kruis. Want aangezien de dood door een boom, het was passend dat leven en opstanding geschonken door een boom. Jakob, toen Hij de top van Jozefs staf was de eerste die het kruis afbeeldde, en toen hij zijn zonen zegende met gekruiste handen (Hebreeën 11:21) maakte hij het kruisteken het duidelijkst. Zo ook deed Mozes’ roede, toen die de zee in smoorde. de figuur van het kruis en redde Israël, terwijl het overweldigde Farao in de diepte; ook de handen dwars uitgerekt en Amalek gerouteerd; en het bittere water zoet gemaakt door een boom, en de rots huren en gieten uit stromen van water (Numeri 20), en de roede die betekende voor Aäron de waardigheid van het hogepriesterschap (Exodus 4): en de slang in triomf opgetild op een boom alsof het was dood, de boom bracht redding aan hen die in het geloof zag hun vijand dood, net zoals Christus werd vastgespijkerd de boom in het vlees van de zonde die toch geen zonde kende. De machtige Mozes riep: U zult uw leven zien voortduren de boom voor uw ogen, en Jesaja evenzo, ik heb mijn handen de hele dag uitgespreid tot een ongelovige en opstandige mensen (Jesaja 65:2). Maar mogen wij die aanbidden dit een deel in Christus de gekruisigde verkrijgen. Amen.

***

Uit een uiteenzetting van het orthodoxe geloof, boek IV, hoofdstuk 11: Over het kruis .

Vertaling : Kris Biesbroeck