Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
Als God de Vader haar koos, God de Heilige
Geest op haar neerdaalde, en God de Zoon
in haar woonde, zich aan haar onderwierp in de dagen
van Zijn jeugd, bezorgd was voor haar toen
Hij aan het kruis hing- zou dan niet
iedereen die de Heilige Drie-eenheid belijdt
haar niet vereren?
St. John Maximovitch
“Het waren onze zwakheden die hij droeg, ons lijden dat hij heeft doorstaan.” (Lk 8:17; Jes. 53:4) Er staat niet “hij vernietigde” maar “hij droeg” en “hij verdroeg” en laat naar mijn mening zien dat de profeet meer over zonde sprak dan over lichamelijke ziekten. En dat is in overeenstemming met de woorden van Johannes: “Er is het Lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt!” (Joh. 1:29)
En Matteüs 8:15 al die zieken genas Hij
Johannes Chrysostomos
Daarom moet een christen altijd denken en
spreken en alleen het goede doen, want zoals de
Heer zegt: ‘Een huis dat tegen zichzelf verdeeld is,
zal niet standhouden’ (Matt. 12:25).
Eerbiedwaardige Simeon, de nieuwe theoloog,
de eerst geschapen mens p.62
GRIEKS-ORTHODOX GEBED VOOR GENEZING
O Heer Jezus Christus, onze God, die
geduldig de geseling en
verwonding van uw allerheiligste lichaam heeft verdragen , opdat
de zielen en
lichamen van uw volk zouden gered worden , zie genadig neer
op het lijden van deze uw dienaar
( Naam) en geef hem (haar)de kracht
om geduldig te zijn in
wat U ook nodig zult achten om hem (haar) te genezen
Zegen de middelen die worden gebruikt voor het
uitwerken van zijn (haar) genezing, en maak
dat hij (zij) zijn (haar)
lijden in het vlees zo mag verdragen dat de
verwonding van zijn (haar) lichaam kunnen dienen
voor het herstel en de
redding van zijn (haar) ziel, want van U verwachten wij
genade en redding,
o Christus, onze God; en tot U zenden wij
Glorie, als tot Uw Eeuwige
Vader en Uw Alheilige, Goede en
Levenscheppende Geest, zowel nu als
altijd, en tot in de eeuwen der eeuwen.
Amen.
De Bijbel is het boek van de kerk. Daarom lezen we de Heilige Schrift, niet als geïsoleerde individuen, maar als leden van de kerk. Om de Heilige Schrift in de geest van de kerk te houden, observeren we hoe de Schrift wordt gebruikt in de eredienst en hoe deze wordt geïnterpreteerd door de Heilige Vaders. Onze benadering van de Bijbel is dan zowel liturgisch als patristisch.
Het oosters-orthodoxe geloof van de kerk over de Heilige Schrift, dat is de Bijbel van het Oude Testament en het Nieuwe Testament, moeten we ons volledig bewust zijn van de heilige traditie. Traditie, is een leven, een persoonlijke ontmoeting met Christus, onze Heer in de Heilige Geest. Traditie wordt dan niet alleen door de kerk bewaard – ze leeft ook in de kerk, het is het leven van de Heilige Geest in de kerk. De Bijbel is dan de allerhoogste uitdrukking van Gods openbaring aan de mens.laat me u nu nederig een duidelijker begrip geven van de heilige traditie in de oosters-orthodoxe kerk:
De betekenis van traditie in de vroege christelijke vaders verwijst naar de Openbaring die God heeft gedaan en aan Zijn trouwe volk heeft overgeleverd door de monden van Zijn profeten en apostelen. Het betekent dus niet dat er iets is “overgeleverd”. Het Griekse woord voor Traditie, of het bijbehorende werkwoord, wordt op een vergelijkbare manier gebruikt in het Nieuwe Testament en op dezelfde manier toegepast op het verraad van Christus onze Heer door Judas aan de Joden (verlost), en op de levering (pardosis) van christelijke leer door St. Paulus aan zijn bekeerlingen.
De traditie werd “Apostolisch” genoemd omdat het door de apostelen werd overgeleverd aan de kerken die zij stichtten. Het werd later ook “kerkelijk” genoemd omdat het in elke generatie opnieuw werd geleverd door de leraren van de kerk aan hun volk. De inhoud ervan werd beschouwd als een van de centrale feiten en overtuigingen die in de geloofsbelijdenis van de grote orthodoxe bisdommen werden uitgekristalliseerd. In de vroegchristelijke literatuur zijn er verwijzingen naar een “ongeschreven traditie” die door de apostelen is achtergelaten. Dit lijkt echter niet te verwijzen naar enige hoeveelheid informatie die onafhankelijk is van de Schrift, maar eerder naar het bewijs van primitieve christelijke instellingen en gebruiken die bijbelse leringen bevestigen.
“Oh, ik weet het, ik ken dat hart, dat wilde maar dankbare hart, heren van de jury! Het zal buigen voor uw genade; het dorst naar een grote en liefdevolle actie, het zal smelten en naar boven klimmen. Er zijn zielen die, in hun beperking, de hele wereld de schuld geven. Maar onderwerp zo’n ziel met genade, toon haar liefde, en zij zal haar verleden vervloeken, want er zitten vele goede impulsen in. Zo’n hart zal zich uitbreiden en zien dat God genadig is en dat mensen goed en rechtvaardig zijn. Hij zal door verschrikkingen getroffen worden; hij zal verpletterd worden door berouw en de enorme verplichting die hem voortaan is opgelegd. En hij zal dan niet zeggen: “Ik ben opgestapt,” maar hij zal zeggen: “Ik ben schuldig in het aangezicht van alle mensen en ben onwaardiger dan allen.” Met tranen van boetedoening en schrijnende, tedere angst zal hij uitroepen: “Anderen zijn beter dan ik, ze wilden me redden, niet om me te ruïneren!”
FJODOR DOSTOJEVSKI De gebroeders Karamazov
jDe kerk is oecumenisch, katholiek, godmenselijk, leeftijdloos, en daarom is het een godslastering — een onvergeeflijke godslastering tegen Christus en tegen de Heilige Geest — om van de kerk een nationale instelling te maken, om haar te beperken tot kleine, voorbijgaande, tijdgebonden aspiraties en manieren om dingen te doen. Haar doel gaat verder dan nationaliteit, oecumenisch, allesomvattend: alle mensen in Christus verenigen, alles zonder uitzondering tot natie, ras of sociale lagen. –
St Justin Popovitch
+++
Wanneer een man in de vrees voor God wandelt, kent hij geen angst, ook al zou hij omringd worden door goddelozen. Hij heeft de vrees voor God in zich en draagt de onoverwinnelijke wapenrusting van het geloof. Dit maakt hem sterk en in staat om alleaan te nemen, zelfs dingen die voor de meeste mensen moeilijk of onmogelijk lijken. Zo’n man is als een reus omringd door apen, of een brullende leeuw tussen honden en vossen. Hij gaat vooruit vertrouwend op de Heer en de standvastigheid van zijn wil om zijn vijanden aan te vallen en te verlammen. Hij hanteert de brandende club van het Woord in wijsheid.
St. Symeon de Nieuwe Theoloog
+ + +
Wanneer we de verborgen betekenis van de geschiedenis blootleggen, wordt de Schrift gezien om te leren dat de geboorte die de tiran verontrust het begin is van het deugdzame leven. Ik heb het over het soort geboorte waarin de vrije wil dient als vroedvrouw, het kind wordt bevallen te midden van grote pijn. Want niemand veroorzaakt verdriet aan zijn tegenstander tenzij hij in zichzelf die tekens tentoonstelt die het bewijs geven van zijn overwinning op de ander.
St. Gregory van Nyssa, Het leven van Mozes.
+ ++
O vreemd en ondenkbaar ding! We zijn niet echt gestorven, we zijn niet echt begraven,we zijn niet echt gekruisigd en weer opgestaan, maar onze imitatie was maar een figuur, terwijl onze redding werkelijkheid is. Christus werd eigenlijk gekruisigd, en eigenlijk begraven, en stond werkelijk weer op; en al deze dingen zijn ons veilig gesteld, opdat wij, door imitatie van het communiceren in Zijn lijden, in werkelijkheid redding zouden kunnen krijgen. O het overtreffen van liefdevolle vriendelijkheid! Christus ontving de spijkers in Zijn onbezoedelde handen en voeten, en verdroeg angst; terwijl hij voor mij zonder lijden of zwoegen, door de gemeenschap van Zijn pijn, de verlossing in staat heeft gebracht.
St. Cyrillus van Jeruzalem, over de Christelijke Sacramenten.
+ ++
Bekering is de vernieuwing van de doop. Bekering is een contract met God voor een tweede leven. Een boetedoener is een koper van nederigheid. Bekering is een constant wantrouwen tegen lichamelijk comfort. Bekering is zelfveroordeeld reflectie en zorgeloze zelfzorg. Bekering is de dochter van hoop en het afstand doen van wanhoop. Een boetedoener is een ongekamde veroordeelde. Bekering is verzoening met de Heer door het beoefenen van goede daden die in strijd zijn met de zonden.Bekering is zuivering van het geweten. Bekering is het vrijwillige uithoudingsvermogen van alle aandoeningen. Een boetedoener is de verstoter van zijn eigen straffen. Bekering is een machtige vervolging van de maag, en een slag van de ziel in krachtig bewustzijn.
St. John Climacus
+ + +
Degenen die nederigheid zoeken, moeten rekening houden met de drie volgende dingen: dat ze de ergste zondaars zijn, dat ze de meest verachtelijke van alle schepselen zijn, omdat hun staat onnatuurlijk is, en dat ze nog zieliger zijn dan de demonen, omdat ze slaven zijn van de demonen.Je zult er ook van profiteren als je dit tegen jezelf zegt: hoe weet ik wat of hoeveel zonden van anderen zijn, of dat ze groter zijn dan of gelijk zijn aan die van mij? In onze onwetendheid zijn jij en ik, mijn ziel, erger dan alle mensen, we zijn stof en as onder hun voeten. Hoe kan ik mezelf niet als verachtelijker beschouwen dan alle andere schepselen, want ze handelen in overeenstemming met de natuur die ze hebben gekregen, terwijl ik, vanwege mijn ontelbare zonden, in een staat verkeer die in strijd is met de natuur.
St. Gregorius van Sinaï, Philokalia, Vol.IV.
+ + +
Herinner je de val van de sterken, opdat je nederig mag blijven onder je deugden. En denk aan de zware zonden van hen die vielen en zich bekeerden. en van de lof en eer die zij daarna ontvingen, opdat jullie moed kunnen verwerven tijdens de bekering. –
St. Isaac de Syriër
+++
Het kind heeft noch gezag noch macht, maar de afwezigheid van gezag onthult hem als een koning; zijn weerloosheid en kwetsbaarheid zijn precies de bron van zijn diepe macht. Het kind in die verre grot van Bethlehem heeft geen verlangen dat wij hem vrezen; Hij komt ons hart binnen, niet door ons bang te maken, door zijn kracht en autoriteit te bewijzen, maar door liefde alleen. Hij wordt ons als kind gegeven, en alleen als kinderen kunnen we op onze beurt van hem houden en onszelf aan hem geven. De wereld wordt geregeerd door gezag en macht, door angst en overheersing. Het kind God bevrijdt ons daarvan. Alles wat Hij van ons verlangt is onze liefde, vrij gegeven en vreugdevol; Alles wat Hij verlangt is dat we hem ons hart geven. En we geven het aan een weerloos, eindeloos vertrouwend kind.
-Alexander Schmemann
* rond 300
† na 370 in Thmuis, vandaag Timai el-Amdid in Egypte
Bisschop en hoofd van de beroemde Catechetische School van Alexandrië, Egypte, ook bekend als Serapion van Arsinoc. Hij was oorspronkelijk een monnik in de Egyptische woestijn en een metgezel van St. Anthonios die in zijn testament twee mantels van schapenvacht naliet, een voor Serapion en de andere voor St. Athanasius van Alexandrië. Hij was een goede vriend van Athanasius en gaf steun aan de patriarch tegen de ketterse Arianen in Egypte, vooral nadat hij was benoemd tot bisschop van Thmuis, in Neder-Egypte, aan de Nijldelta. Vanwege zijn ondubbelzinnige steun aan Athanasius en zijn verzet tegen het Arianisme, werd hij een tijdlang verbannen.door de vurige Ariaanse keizer Constantius II. Als briljant geleerde en theoloog was hij ook de auteur van een reeks geschriften over de leer van de goddelijkheid van de Heilige Geest (gericht aan de keizer), het Euchologion (een sacramentarium) en een verhandeling tegen het manichaïsme.
“Blijf in gebed, volhard, ga de dag door zonder zonde. De rest zal door God Zelf gegeven worden.”
St. Sophrony van Essex-
Johannes Chrysostomos
H. Johannes Chrysostomus (ca 345-407)
priester te Antiochië, daarna bisschop te Constantinopel, kerkleraar
Homilie over het evangelie van Mattheus, nr. 29,
“Men bracht Hem een lamme.” Mattheus vertelt eenvoudig dat deze verlamde naar Jezus werd gebracht. De andere evangelisten vertellen dat hij door een opening in het dak naar beneden werd gelaten, en zo voor de Verlosser werd gelegd zonder ook maar iets te vragen, ze lieten Hem zelf een oordeel vellen over zijn genezing…
Het Evangelie zegt “toen Jezus hun geloof zag”, dat wil zeggen van hen die de verlamde naar Jezus hadden gebracht. Zie hoe Christus soms geen enkele zaak maakt van het geloof van deze zieke: misschien is hij er niet toe in staat, of onwetend of bezeten door een kwade geest. Hier had de verlamde toch een groot geloof in Jezus; zou hij het anders toegestaan hebben dat men hem voor Hem neer zou leggen? Christus antwoordt op dat vertrouwen met een bijzonder wonder. Met de macht van God zelf vergeeft Hij de zonden van deze man. Hij toont op deze wijze dat Hij aan de Vader gelijk is, een waarheid die Hij al eerder had getoond, toen Hij tegen de lamme zei: “Ik wil het, wordt rein” (Mt 8,3)… en toen Hij met één woord de woeste zee had gekalmeerd (Mt 8,26), of toen Hij, in de hoedanigheid van God demonen had uitgedreven, die in Hem hun vorst en hun rechter zagen (Mt 8,32). Welnu, hier toont Hij zich aan zijn tegenstanders, tot hun grote verbazing, dat Hij gelijk aan de Vader is.
Lees verder “Johannes Chrysostomos : Alleen God kan zonden vergeven…”
Vroege Kerkvader Origines
Origines (ca 185-253)
priester en theoloog
Homilie over Numeri 17
Bileam profeteerde: “Hoe schoon zijn uw woningen, o Jakob, en uw tenten, o Israël” (Num 24:5). Hier is Jakob het symbool van de volmaakte mens in daden en werken, en Israël van de zoekers naar wijsheid en kennis. (…) Van hem die zijn plichten vervuld heeft en de volmaaktheid van werk heeft bereikt, zou men kunnen zeggen dat het volmaakte werk zijn huis is, zijn prachtige huis. In tegenstelling tot hen die werken aan de wijsheid en de kennis, hier komt geen einde aan hun inspanningen – want waar is de grens van de werken van God? Hoe dichter men erbij komt, hoe meer diepte men ontdekt; hoe meer men doorgrondt, hoe beter men het onuitsprekelijke en onbegrijpelijke karakter ervan zal begrijpen; want de wijsheid van God is onbegrijpelijk en onschatbaar. Voor deze mensen die op de weg van de wijsheid van God voortschrijden, prijst Bileam niet hun huizen, want ze zijn niet aan het einde van hun reis gekomen, maar hij bewondert de tenten waarmee ze zich steeds verplaatsen en voortgaan. (…)
christelijkeinformatiebron 