“Wanneer wij in het licht staan, zijn wij niet degenen die het licht doen schijnen, maar worden wij verlicht en stralend gemaakt door het licht… God schenkt zijn zegen aan wie Hem dienen, omdat zij Hem dienen, en aan wie Hem volgen, omdat zij Hem volgen. Maar Hij ontvangt geen zegen van hen, want Hij is volmaakt en heeft aan niets gebrek.”

— St. Irenaeus van Lyon (ca. 130–208)

++++

Commentaar

Deze woorden van Irenaeus zijn een krachtige herinnering aan de bron van alle goedheid en glans: God zelf. Ze nodigen ons uit tot nederigheid. Wanneer wij iets goeds doen, wanneer wij stralen in liefde, waarheid of dienstbaarheid, is dat niet onze eigen verdienste. Het is het licht van God dat ons aanraakt en door ons heen werkt.

Irenaeus benadrukt dat God geen zegen nodig heeft van ons — Hij is volmaakt, zonder gebrek. Toch kiest Hij ervoor ons te zegenen, niet omdat Hij iets van ons nodig heeft, maar omdat wij ons hart op Hem richten. Dit is pure genade: een God die geeft, niet om te ontvangen, maar om te delen.

Het beeld van het licht is diep mystiek en tegelijk heel praktisch. Het herinnert aan Johannes 1: “Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet overwonnen.” Wij mogen ons laten verlichten, niet om zelf te schitteren, maar om het Licht zichtbaar te maken in de wereld.

++++

Gebed

God van licht en leven, U bent de bron van alle glans,

alle goedheid, alle waarheid. Laat mij niet proberen zelf te stralen,

maar leer mij open te staan voor Uw licht. Verlicht mijn hart,

zodat ik Uw liefde mag weerspiegelen. Zegen mijn dienstbaarheid,

niet omdat ik iets verdien, maar omdat ik U wil volgen, in eenvoud,

in vertrouwen, in overgave. U hebt niets nodig van mij,

maar ik heb alles nodig van U. Maak mij een lamp,

gevoed door Uw vuur.

Amen.

****************

“Wij zijn geroepen om wonden te helen, om te verenigen wat uiteen is gevallen, en om thuis te brengen wie de weg zijn kwijtgeraakt.”

— Franciscus van Assisi

++++

Commentaar:

Deze woorden van Franciscus zijn een oproep tot compassie, herstel en gemeenschap. Ze raken aan drie diepe menselijke noden:

Wonden helen: Niet alleen lichamelijk, maar vooral innerlijk—gebrokenheid door verdriet, schuld, angst of eenzaamheid. Franciscus nodigt ons uit om aanwezig te zijn bij het lijden van anderen, zonder oordeel, met open hart.

Verenigen wat uiteen is gevallen: In een wereld van verdeeldheid—tussen mensen, binnen families, zelfs in kerken—herinnert hij ons aan onze roeping tot verzoening. Niet door macht, maar door liefde, geduld en nederigheid.

Thuisbrengen wie verdwaald zijn: Dit gaat over spirituele begeleiding. Niet dwingen, maar uitnodigen. Niet overtuigen, maar begeleiden. Zoals Franciscus zelf leefde: eenvoudig, vreedzaam, met een hart dat ruimte bood aan ieder mens.

Deze oproep is geen taak voor enkel heiligen, maar een uitnodiging aan ieder van ons om een genezende aanwezigheid te zijn in onze omgeving.

++++

Gebed

God van vrede en genezing, U roept ons om wonden te helen,

om bruggen te bouwen waar muren zijn, om te zoeken wie verdwaald zijn in

duisternis. Geef ons het hart van Franciscus: zachtmoedig,

moedig, vol vertrouwen. Laat ons niet voorbijgaan aan het lijden van anderen,

maar stil worden, luisteren, en aanwezig zijn.

Maak ons tot instrumenten van uw liefde,

zodat wie gebroken zijn, weer hoop vinden, wie

verdeeld zijn, weer verbonden worden, en wie de weg kwijt zijn,

weer thuiskomen bij U.

Amen.

*******************

“Als je hart afdwaalt of afgeleid raakt, breng het dan heel zachtjes terug naar het punt en plaats het opnieuw volledig in de aanwezigheid van zijn Meester. En zelfs als je tijdens dat hele uur niets anders deed dan je hart terugbrengen en opnieuw in de aanwezigheid van onze Heer plaatsen—ook al dwaalde het telkens weer af—dan zou je uur toch heel goed besteed zijn.”

— Franciscus van Sales

++++

Commentaar:

Deze woorden zijn een troost voor iedereen die worstelt met afleiding tijdens gebed of meditatie. Franciscus van Sales erkent de menselijke neiging tot verstrooidheid, maar verheft het eenvoudige, herhaalde terugkeren tot God tot een daad van diepe liefde en trouw. Hij leert ons dat het niet gaat om perfectie, maar om volharding in relatie. Elke terugkeer is een kleine overwinning van de ziel, een teken van verlangen naar God.

In een tijd waarin onze aandacht voortdurend wordt opgeëist, is deze houding revolutionair: zachtmoedig, geduldig, en vol vertrouwen dat God onze inspanning ziet en waardeert. Het is een uitnodiging tot innerlijke vrijheid—niet door controle, maar door overgave.

++++

Gebed

Goede God, U kent mijn hart en ziet hoe het soms afdwaalt,

verstrikt raakt in zorgen, gedachten, verlangens.

Maar telkens weer wil ik terugkeren naar U,

zoals een kind dat de weg naar huis zoekt.

Leer mij zachtmoedig te zijn voor mezelf,

geduldig in het terugbrengen van mijn aandacht,

trouw in het zoeken van Uw aanwezigheid.

Laat mijn onvolmaakte gebed een offer van liefde zijn, een teken van mijn

verlangen om bij U te zijn.

Zelfs als ik duizend keer afdwaal,

breng mij duizend keer terug, Heer.

Want bij U is mijn rust, mijn vrede,

mijn thuis.

Amen.

************

 

“Het zijn mensen, niet God, die folterbanken, zwepen, gevangenissen, slavernij, geweren, bajonetten en bommen hebben voortgebracht; het is door menselijke hebzucht of menselijke dwaasheid, niet door de onvriendelijkheid van de natuur, dat we armoede en overwerk kennen. Maar toch blijft er veel lijden over dat niet op onszelf terug te voeren is.”

— C.S. Lewis Het probem van het lijden

++++

Commentaar:

Lewis confronteert ons hier met een pijnlijke waarheid: veel van het lijden in de wereld is door mensen veroorzaakt. Niet door een wrede God, maar door onze eigen keuzes, systemen en zonden. Tegelijk erkent hij dat er ook lijden is dat niet direct aan ons te wijten is — het mysterieuze, onverklaarbare lijden dat ons doet roepen: “Waarom?”

Deze spanning — tussen verantwoordelijkheid en overgave — is een kernpunt in de christelijke mystiek. Denk aan Franciscus van Assisi, die armoede koos als weg naar vrijheid, of aan Teresa van Ávila, die in haar pijn een ontmoeting met God vond. Lewis nodigt ons uit om eerlijk te kijken naar onze rol in het lijden, zonder het mysterie van het onverklaarbare uit te wissen.

++++

GEBED:

Heer van licht en waarheid, leer mij zien waar ik bijdraag aan het lijden van

anderen — door mijn woorden, mijn zwijgen, mijn keuzes. Geef mij de moed

om verantwoordelijkheid te nemen, en de nederigheid om te erkennen wat ik

niet begrijp. In het lijden dat ik niet kan verklaren, wees Gij mijn troost, mijn

gids, mijn hoop. Laat mijn hart niet verharden, maar openbloeien in liefde, zelfs

te midden van pijn.

Amen.

*******************

Het is dwaas om alle rozen te haten omdat één doorn je heeft geprikt. Om alle dromen op te geven omdat er één niet is uitgekomen. Om alle pogingen te laten varen omdat je één keer hebt gefaald.

Het is dwaas om alle vriendschappen te veroordelen omdat één vriend je heeft verraden. Om niet meer in liefde te geloven omdat één geliefde ontrouw was. Om alle kansen op geluk weg te gooien omdat iets niet is gegaan zoals je hoopte.

Er zal altijd een nieuwe kans zijn, een nieuwe vriend, een nieuwe liefde, een nieuwe kracht. Voor elk einde is er altijd een nieuw begin.

citaat van Antoine de Saint-Exupéry: (Le petit prince)

++++

Commentaar: een uitnodiging tot innerlijke vrijheid:

Saint-Exupéry’s woorden zijn een zachte maar krachtige oproep tot innerlijke vrijheid. Hij confronteert ons met de neiging om vanuit pijn te generaliseren: één teleurstelling wordt een reden om alles op te geven. Maar het hart dat zich afsluit uit angst voor herhaling, sluit zich ook af voor vreugde, groei en genade.

Deze tekst nodigt uit tot vergeving, tot het loslaten van bitterheid, en tot het herontdekken van hoop. Het is een spirituele oefening in vertrouwen: durven geloven dat het leven méér is dan onze mislukkingen. Dat er altijd een nieuwe roos zal bloeien, een nieuwe droom zal ontwaken, een nieuwe liefde zal verschijnen.

Voor wie bidt, is dit een uitnodiging om God te vragen om een hart dat niet verhardt, maar open blijft. Een hart dat durft lief te hebben, opnieuw en opnieuw.

++++

Gebed: voor een hart dat blijft hopen

God van het nieuwe begin, leer mij niet te oordelen vanuit mijn pijn. Help mij om niet alle rozen te verwerpen omwille van één doorn.

Geef mij de moed om opnieuw te dromen, opnieuw te vertrouwen, opnieuw lief te hebben.

Laat mijn hart niet bitter worden, maar zacht en ontvankelijk, open voor de kansen die U nog geeft.

Voor elke mislukking, geef mij een nieuwe kracht. Voor elke teleurstelling, een nieuw perspectief. Voor elke einde, een nieuw begin.

Amen.

******************

“Ontelbare scheppingen: mensen en vogels, vissen in de diepte en bloedzuigers op de Everest, alle wezens schoon en onrein – alles zingt lof aan God deze ochtend, en Hij vult alles, en overal is Hij nabij… En Hij is ook dicht bij jou, en jij bent geschapen in deze wereld als een deel ervan, niet minder dan de anderen werd jij waardig geacht om te bestaan; je bent een burger van zowel deze aarde als van deze sterren, en van al die eindeloze dingen, zowel groot als klein. En je kunt en moet daarom luisteren naar het lied van de wereld dat van alle kanten tot je komt, je moet luisteren naar de glorie van God die hemel en aarde vult. Want hier is er geen toen of daar; er is alleen het onveranderlijke hier en nu. Al het leven, totdat de Heer dit licht van jouw leven zou uitdoven, is een onophoudelijk nu. En wat een zonde tegen zichzelf en tegen de wereld, welke lafheid toon je in jezelf wanneer je ontsnapt naar dat toen. Zie, het is hier, nu, dat de Heer en Zijn Glorie nabij zijn, dat de eeuwigheid nabij is, evenals deze oneindige wereld van God: de engelen zingen lof aan God, en alle schepping doet dat ook. Hoe dit in een enkel moment te voelen, het kloppen van het hart van de wereld en mezelf als een druppel van het warme bloed van de wereld dat door het lichaam van de wereld stroomt?”

Sergius Bulgakov.

++++

Commentaar:

Bulgakovs tekst is een lofzang op de onmiddellijke aanwezigheid van God in de schepping. Hij roept op tot een spiritueel ontwaken: niet vluchten in herinnering of toekomst, maar het heilige ‘nu’ omarmen. Alles leeft, alles zingt, en wij zijn geroepen om mee te zingen. Zijn woorden herinneren aan Franciscus van Assisi’s Zonnelied, waarin ook de vogels, de zon, het water en de dood zelf God loven.

Wat bijzonder is: Bulgakov noemt zelfs de bloedzuiger op de Everest. Daarmee overstijgt hij elke menselijke hiërarchie van ‘waardig’ of ‘onwaardig’. Alles is opgenomen in het kosmische koor. En wij, als mensen, zijn niet buitenstaanders maar mede-burgers van deze aarde én van de sterren. Dat is een diepe uitnodiging tot contemplatie én actie: om met ons hele wezen te antwoorden op Gods nabijheid.

+++++

Gebed:

God van het levende nu, U bent nabij in alles wat ademt, zingt en beweegt.

Laat mij niet vluchten in het verleden of verdwalen in de toekomst, maar

wakker zijn voor Uw glorie die hier en nu straalt.

Open mijn oren voor het lied van de wereld, mijn hart voor de engelenzang,

mijn bloed voor de stroom van Uw leven.

Laat mij antwoorden met lof, met liefde, met het diepe besef dat ik deel ben van

Uw schepping— geroepen om te zingen, te leven, en U te eren.

Amen

++++

Wie was Serge Bulgakov ?

********************

7 Fascinerende Feiten over Sint

Martinus de Porres:

(De eerste zwarte heilige van Amerika)

1.Zijn vader weigerde hem te erkennen. Hij was de zoon van een Spaanse edelman en een voormalige zwarte slavin uit Panama. Zijn vader, Don Juan de Porres, weigerde de jongen publiekelijk als zijn zoon te erkennen omdat Martinus zwart was, net als zijn moeder.

2.Hij begon al vóór zijn dertiende met het beoefenen van geneeskunde. Martinus was leerling bij een arts, en nog vóór zijn dertiende begon hij met het leren van medische praktijken.

3.Hij werd als Dominicaan gediscrimineerd. Het toetreden tot de Dominicaanse orde was moeilijk voor Martinus, omdat een Peruaanse wet mensen van gemengd ras verbood om religieuze ordes binnen te gaan.

4.Hij kon leviteren en op meerdere plaatsen tegelijk verschijnen. Martinus was diep gebedsvol. Broeders zagen hem soms zweven in intense gebedstoestand, omarmend het gekruisigde kruis. Er werd ook gezegd dat hij het vermogen had tot bilocatie: sommigen beweerden hem te hebben ontmoet op verre plaatsen zoals Japan, terwijl hij in Lima bleef.

5.Hij hield van dieren en was vegetariër. Martinus had een grote liefde voor dieren. Hij weigerde vlees te eten en runde een dierenkliniek voor zieke dieren die spontaan zijn hulp kwamen zoeken.

6.Hij hield van dieren en was vegetariër, en wordt vaak afgebeeld met een bezem, een kat, een hond en muizen, die symbool staan voor zijn eenvoud en liefde.

7. Hij is patroonheilige van verschillende handenarbeidberoepen. Martinus stond bekend om zijn vele taken en werd patroonheilige van kappers, zieken en straatvegers.

++++

Commentaar:

Wat mij raakt in deze heilige is zijn diepe nederigheid en zijn vermogen om liefde te laten zegevieren over afwijzing, discriminatie en lijden. Hij werd niet erkend door zijn vader, uitgesloten door de wet, en toch koos hij voor dienstbaarheid, gebed en liefde. Zijn leven is een levend antwoord op de vraag: hoe blijf ik trouw aan God als de wereld mij afwijst?

Zijn liefde voor dieren en armen, zijn stille wonderen, en zijn vreugde in het kleine — een bezem, een zieke hond, een straat vol vuil — maken hem tot een heilige van het gewone leven. Hij herinnert ons eraan dat heiligheid niet begint met erkenning, maar met overgave.

++++

Gebed tot Sint Martinus de Porres:

Heilige Martinus van de Liefde,

Jij die werd verworpen en toch koos voor genade,

Leer ons de kracht van nederigheid,

De schoonheid van dienstbaarheid, En de vreugde van het verborgen leven.

Help ons lief te hebben zonder voorbehoud, Te bidden met heel ons hart, En te

leven als kinderen van het Licht.

Zegen onze handen, dat ze helen.

Zegen onze voeten, dat ze dienen.

Zegen ons hart, dat het rust vindt in God.

Amen.

++++

Wie was Martinus de Porres ?

Geboren op 9 december 1579 in Lima, Peru, als zoon van een Spaanse edelman en een Afro-Peruaanse vrouw, Anna Velazquez. Hij was een mulat en groeide op in armoede.

Zijn vader erkende hem pas jaren later, waardoor Martinus en zijn zus door hun moeder werden grootgebracht in moeilijke omstandigheden.

Op jonge leeftijd werd hij leerling bij een barbier-chirurg, waar hij medische kennis opdeed en begon met het verzorgen van zieken.

Op elfjarige leeftijd trad hij als bediende toe tot een dominicanenklooster, waar hij later aalmoezenier en ziekenverzorger werd.

Hij stond bekend om zijn diepe gebedsleven, zijn nederige taken (zoals schoonmaken), en zijn wonderbaarlijke gaven zoals levitatie en bilocatie.

Hij hield van dieren en was vegetariër, en wordt vaak afgebeeld met een bezem, een kat, een hond en muizen, die symbool staan voor zijn eenvoud en liefde.

Hij werd patroonheilige van o.a. verpleegkundigen, barbiers, straatvegers en zieke huisdieren, en zijn feestdag is op 3 november.

Heiligverklaring vond plaats in 1962 door paus Johannes XXIII, die hem “Martinus van de Liefde” noemde.

Spirituele betekenis:

Martinus belichaamt een spiritualiteit van radicale nederigheid en grenzeloze liefde. Hij koos niet voor macht of erkenning, maar voor dienstbaarheid aan de minstbedeelden. Zijn leven is een getuigenis van hoe innerlijke vrijheid en vertrouwen op God sterker zijn dan sociale uitsluiting.

Zijn mystieke gaven — zoals bilocatie en levitatie — zijn geen spektakel, maar uitdrukking van een ziel die volledig opgaat in Gods aanwezigheid. Zijn liefde voor dieren en zieken toont hoe heiligheid zich uit in het kleine, het kwetsbare, het dagelijkse.

+++++

Gebed om in zijn geest te leven:

Heilige Martinus, vriend van de armen en de dieren, Jij die koos voor de

laagste plaats, Leer mij de kracht van nederigheid, De vreugde van

dienstbaarheid, En de stilte van het gebed.

Heilige Martinus, Bid voor ons,

Dat wij, zoals jij,

Lichtdragers worden in de duisternis.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Martinus_van_Porres

https://www.dominicanen.org/nl/collecties/kopstukken-artikelen/martin-de-porres-1579-1639

https://www.vaticannews.va/en/saints/11/03/st–martin-de-porres–dominican.html

https://www.ewtn.lc/7-fascinerende-feiten-over-sint-martinus-van-porres-de-eerste-zwarte-heilige-van-amerika/

******************

 Wie was Basilius de Grote?

Basilius de Grote (ook bekend als Basil van Caesarea) was een kerkvader uit de 4e eeuw, beroemd om zijn verdediging van de orthodoxe leer tegen het arianisme, zijn geschriften over de Heilige Geest en zijn inzet voor armenzorg en monastiek leven.

• Geboorte en familie: Geboren rond 330 in Caesarea (Cappadocië, huidig Turkije). Hij kwam uit een diep christelijke familie waarin meerdere leden heilig verklaard zijn, waaronder zijn broer Gregorius van Nyssa en zijn zus Macrina.

• Opleiding: Hij studeerde in Caesarea, Constantinopel en Athene, waar hij bevriend raakte met Gregorius van Nazianze.

• Bisschop van Caesarea: In 370 werd hij bisschop. Hij verdedigde de kerk tegen het arianisme en schreef invloedrijke werken zoals De Spiritu Sancto (Over de Heilige Geest).

• Monastiek leven: Basilius wordt gezien als een van de grondleggers van het oosterse kloosterleven. Hij benadrukte gemeenschapsleven, gehoorzaamheid en zorg voor de armen.

• Erfenis: Hij behoort samen met Gregorius van Nazianze en Gregorius van Nyssa tot de Cappadocische Vaders, die de triniteitsleer hebben gevormd.Zijfeestdag wordt gevierd op 1 januari.

                             Gebed:

Heer, die uw Kerk hebt geleid door Basilius de Grote,

leer ons zoals hem te leven in nederigheid en liefde.

Geef ons de moed om de waarheid te verdedigen,

de kracht om de armen te dienen,

en de vreugde om uw Geest te ontvangen.

Moge zijn voorbeeld ons leiden tot innerlijke vrijheid

en een leven geworteld in uw liefde.

Amen.

+++++

https://nl.wikipedia.org/wiki/Basilius_van_Caesarea

https://www.heiligen.net/heiligen/01/02/01-02-0379-basilius-grote.php

Https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/b/basilius-de-grote

******************

“Onze Heer wil dat wij begrijpen dat Hij op aarde onderdanig was aan de heilige Jozef – want Jozef, die de titel van vader droeg en Zijn beschermer was, kon Hem bevelen geven – en dat Hij nu in de hemel al diens smeekbeden verhoort.”

— Teresa van Ávila

++++

Commentaar:

Teresa van Ávila benadrukt hier iets diep mysterieus en tegelijk troostvol: dat Jezus, de Zoon van God, zich vrijwillig onderwierp aan Jozef als aardse vader. Dit onderstreept niet alleen de nederigheid van Christus, maar ook de verheven rol van Jozef in het goddelijke plan. Als Jezus Hem op aarde gehoorzaamde, hoe zou Hij dan in de hemel Jozefs gebeden niet verhoren?

Voor Teresa is dit geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot vertrouwen: als Jozef zo’n intieme relatie had met Jezus, dan mogen wij met vrijmoedigheid tot hem bidden, in het vertrouwen dat zijn voorspraak krachtig is. Het is een oproep om Jozef niet te vergeten in ons gebedsleven, vooral in tijden van nood, twijfel of zorg.

++++

 Gebed tot de heilige Jozef:

Heilige Jozef, beschermer van Jezus en Maria, gij die de Zoon van God hebt geleid met vaderlijke wijsheid, leer ook mij om met vertrouwen en gehoorzaamheid te leven.

Gij die Jezus op aarde mocht bevelen geven, spreek nu voor mij in de hemel, en breng mijn noden voor Hem die u liefhad als een zoon.

Help mij om stil te worden, om te luisteren zoals gij luisterde, en om te handelen met rechtvaardigheid en zachtmoedigheid.

Heilige Jozef, wees mijn gids, mijn beschermer in de nacht, en mijn voorbeeld in het verborgen leven met God.

**********************

Het gedicht “Santo del Silencio…” van José Domingo de Mena (Pomo Moreno)

Heilige van de Stilte

I

Heilige van de stilte, tragische Sint Bruno, jij biedt het geheim van de volmaaktheid aan. Waar jouw ascese reikt, komt niemand toe, je overdrijft de kunst van het verzaken voortaan.

Alle martelingen van het lichaam, het vasten, en het boetekleed van een voortdurende gebed, voor jou betekenen ze geen enkel offer, je schept een martelaarschap van visioen en wet…

Zelfs je stem, die trouwe metgezel van het eenzame, sobere levensspel, lijkt jou een vreugde die je moet verloochenen…

En heldhaftig, wreed, van jezelf gescheiden, leg je jezelf de sombere gelofte van zwijgen op, en bereik je de grote deugd van het stil zijn.

II

Zwijgen, zoals de edelste dingen zwijgen: de boom, de ster, de wolk, de bloem. Laat de uren stil voorbijgaan, luisterend enkel naar de innerlijke stroom…

Zwijgen, beseffend dat de mooiste woorden niet genoeg waarde hebben of kracht, om alle wonderen uit te drukken van een mens vol liefde en pracht.

Zwijgen… jezelf de ijzeren muilkorf opleggen van koppige stilte. De list overwinnen van de Duivel, die fluistert en wil misleiden…

jEn als het nodig is het zwijgen te breken, wees dan een lied, een echo van glorie of pijn, spreek zoals vogels en de zee zich laten horen!

III

Beheers mijn losse tong, o God van mij. Sint Bruno, bescherm mijn oprechte streven. Laat mij niet verder afdrijven in de stroom van onverschilligheid. Heer, ik wil zwijgen.

Een enkel woord wordt al gauw een rivier die mijn sobere geest overspoelt en doet beven. Sprekend zonder maat, zonder oordeel, zonder vuur, Heer, droog mijn woorden op, laat ze beven.

Laat mijn leven de invloed voelen van uw stille, smetteloze Woord, dat ik aanbid en verheerlijk met vurige ziel.

En als ik moet spreken zoals U mij opdraagt, leg dan een vlammend zwaard op mijn tong, en laat mijn woorden spreken met verlossend doel.

++++

Commentaar:

Dit gedicht is een krachtige ode aan Sint Bruno, stichter van de Kartuizerorde, die bekendstaat om zijn radicale stilte en afzondering. De dichter verheerlijkt het zwijgen als een spirituele daad, een vorm van ascese die verder gaat dan lichamelijke offers. In een wereld vol lawaai en oppervlakkigheid, stelt hij stilte voor als een weg naar innerlijke zuiverheid, contemplatie en goddelijke nabijheid.

De drie delen van het gedicht bouwen op elkaar:

Deel I schetst Bruno’s heroïsche verzaking.

Deel II filosofeert over de schoonheid van het zwijgen.

Deel III is een persoonlijke smeekbede om diezelfde deugd te mogen bezitten.

Het is een spirituele meditatie over hoe woorden, hoewel krachtig, vaak tekortschieten tegenover de diepte van het innerlijke leven. De dichter verlangt naar een taal die zuiver is, goddelijk geïnspireerd — of liever nog: naar de heiligheid van het zwijgen zelf.

++++

Gebed geïnspireerd door het gedicht:

Heer van de stilte, leer mij luisteren naar Uw stem in de stilte van mijn hart.

Zoals Sint Bruno zich terugtrok uit de wereld,  wil ik mij terugtrekken uit het

rumoer van mijn gedachten.

Laat mijn woorden spaarzaam zijn, mijn stilte vol betekenis, mijn hart ontvankelijk voor Uw aanwezigheid. Als ik spreek, laat het zijn met wijsheid en liefde.

Als ik zwijg, laat het zijn met vrede en overgave.

Heilige Bruno, bid voor mij, dat ik de moed vind om te zwijgen waar het nodig is, en te spreken waar het heil brengt.

Amen.

 

******************

Mijn ziel prijst de grootheid van de Heer, mijn geest juicht van vreugde om God, mijn Redder, want Hij heeft omgezien naar zijn nederige dienares. Vanaf vandaag zullen alle generaties mij gelukkig prijzen: de Machtige heeft grote dingen voor mij gedaan, heilig is zijn Naam. Zijn barmhartigheid blijft bestaan voor wie Hem vrezen, van generatie op generatie. Hij heeft zijn macht getoond met krachtige daden, Hij heeft de hoogmoedigen uiteengedreven. Heersers heeft Hij van hun troon gestoten, en de kleinen heeft Hij verheven. Hongerigen heeft Hij overladen met het goede, en rijken heeft Hij met lege handen weggestuurd. Hij heeft zich het lot van Israël, zijn dienaar, aangetrokken, zoals Hij beloofd had in zijn barmhartigheid, aan onze voorouders, aan Abraham en zijn nageslacht, voor altijd.

Het Magnificat (Lucas 1:46-55)

++++

Commentaar – Een lied van omkering en vertrouwen:

Maria’s lofzang is geen zoet, passief gebed. Het is een profetisch lied van omkering: de machtigen worden onttróónd, de kleinen worden verhoogd. Het is een lofzang op Gods trouw, die niet vergeet wie klein is, wie wacht, wie hoopt. Maria spreekt niet alleen over zichzelf, maar over een God die ingrijpt in de geschiedenis – een God van gerechtigheid en genade.

Wat opvalt is haar diepe vertrouwen: ze spreekt over Gods daden alsof ze al voltooid zijn. Haar geloof is niet gebaseerd op wat ze ziet, maar op wie God is. Dit maakt het Magnificat tot een gebed van hoop voor iedereen die zich klein, vergeten of machteloos voelt.

++++

Gebed – In de geest van Maria

God van omkering en trouw,

leer mij zingen zoals Maria: met een hart dat vertrouwt,

met ogen die zien wat U doet in het verborgene.

Verhef wat klein is in mij, en breek wat trots is in mij.

Laat mijn ziel uw grootheid prijzen, niet alleen met woorden,

maar met een leven dat U weerspiegelt.

Gebed

**************

        ( Tekst: Met vertaling uit het Spaans in het Nederlands)

Luz Joven – Hymne aan Carlo Acutis

(Vertaling uit het Spaans naar het Nederlands)

1. Zoete jonge lichtstraal van grote hoop, gave van genade die de wereld verlicht, in jouw glimlach openbaart zich de Hemel en toon je ons zijn vreugde.

2. Op jouw weg naar het oneindige keerde jouw hart terug naar het eeuwige,vol van leven in jouw korte reis heb je de hoop gezaaid.

Glorie aan U, God van eeuwige liefde, voor de gaven van uw heil. In uw heiligen toont U steeds aan de wereld de glans van de liefde.

3. Dat verlangen om God te vinden droeg jouw hart al van jongs af aan.

4.Jouw hart was een huis van zijn genade en met zijn licht verlichtte Hij jouw stappen. Zijn liefde werd zichtbaar in elk gebaar van jou en straalde zijn vrede volledig uit.

Glorie aan U, liefdevolle Vader…

5. Toen pijn en lijden al vroeg jouw dagen tekenden,heb je ze moedig aanvaard en je aangeboden voor de Kerk.

6. Carlo, in ons straalt jouw onschuld, Jonge die inspireert wie God zoeken,met jouw hele leven getuigend van het Evangelie dat ons redt. Glorie aan U, liefdevolle Vader…

Glorie aan U, Liefdevolle Vader, bron van het leven, Glorie aan de Zoon, Verlosser van de wereld, Glorie aan U, Geest van liefde, nu en tot in eeuwige tijden.

 Amen, amen, amen, amen.

*******************************************

De hymne Luz Joven bezingt Carlo Acutis als een jong licht dat hoop en geloof uitstraalt. Zijn korte leven wordt gezien als een pelgrimstocht naar het eeuwige, waarin hij door zijn eenvoud, liefde en digitale apostolaat het Evangelie zichtbaar maakte.

De tekst legt drie accenten:

1.Jeugdige zuiverheid: Carlo’s glimlach en onschuld worden een teken van Gods aanwezigheid.

2.Lijden als offer: Zijn ziekte en pijn worden niet als zinloos gezien, maar als een gave voor de Kerk.

3.Trinitarische lofprijzing: Het lied eindigt in aanbidding van Vader, Zoon en Geest, waardoor Carlo’s getuigenis ingebed wordt in de eeuwige lofzang van de Kerk.

Het hymne nodigt ons uit om in ons eigen leven “licht” te zijn: hoop zaaien, lijden dragen met moed, en het Evangelie zichtbaar maken in kleine dagelijkse daden.

++++

Heer, liefdevolle Vader, 

U hebt Carlo Acutis gegeven als een jong licht voor onze tijd. 

Leer ons, zoals hij, vreugde te vinden in U, 

hoop te zaaien in onze korte reis, 

en ons lijden met moed te dragen. 

Laat ons hart een woning zijn van uw genade, 

zodat uw liefde zichtbaar wordt in onze gebaren 

en uw vrede straalt in ons leven. 

Glorie aan U, liefdevolle Vader, bron van het leven, 

Glorie aan de Zoon, onze Redder, 

Glorie aan de Geest van liefde, 

nu en tot in eeuwigheid. 

Amen.

*************************************************