christelijkeinformatiebron

Sint Augustinus :  uit commentaar op de 1e brief van Johannes, VI,3:Sc75

“Reinig eerst de binnenkant”
“Mijn lieve kinderen, zo weten wij dat wij uit de waarheid zijn, wanneer wij liefhebben in daden en waarheid, niet alleen in woorden en woorden, en ons hart verzekeren in zijn tegenwoordigheid” (1Jh 3,18-19). Wat betekent “in zijn tegenwoordigheid”? Waar hij zelf ziet. Daarom zegt de Heer zelf in het evangelie: “Pas op voor het beoefenen van uw gerechtigheid in het bijzijn van mensen, om door hen gezien te worden; anders zult u geen loon ontvangen bij uw Vader, die in de hemelen is” (Mt 6,1)… Je bent voor God. Vraag je hart: zie wat je daar hebt gedaan en waar je naar hebt verlangd – je redding of de winderige lof van mensen. Kijk naar binnen, want een mens kan niet oordelen over iemand die hij niet kan zien. Als we ons hart verzekeren, laten we het dan verzekeren in zijn aanwezigheid.

‘Omdat ons hart slecht denkt’ – dat wil zeggen, als het ons innerlijk beschuldigt, omdat we niet handelen met de geest waarmee we zouden moeten handelen – ‘God is groter dan ons hart en Hij weet alle dingen’ (v.20). U verbergt uw hart voor de mens, verbergt het voor God als u kunt. Hoe zult gij het verbergen voor hem tot wie een zekere zondaar in vrees en belijdenis zeide: “Waar zal men heengaan van uw geest, en waarheen zal men vergoten worden! Ik vlucht voor je gezicht?” … Want waar bestaat God niet? “Als,” zei hij, “ik naar de hemel ga, ben jij daar; als ik naar de hel afdaal, bent u aanwezig” (Ps 139, 7-8). Waar ga je heen? Waar zul je naartoe vluchten? Wil je advies horen? Als je voor hem wilt vluchten, vlucht dan naar hem. Vlucht naar hem toe door te biechten, niet voor hem door je te verbergen, want je kunt je niet verbergen, maar je kunt wel bekennen. Vertel het hem. “Gij zijt mijn toevlucht” (Ps 32,7), en laat in u de liefde worden gekoesterd die alleen tot leven leidt.

Sint Augustinus uit commentaar op de 1e brief van Johannes, VI,3:Sc75

Als geloof nu eenmaal uit vrije wil is en niet door God gegeven wordt, waarom bidden we dan voor hen die niet willen geloven, opdat zij mogen geloven? Dit zou absoluut nutteloos zijn om te doen, tenzij we met volmaakte juistheid geloven dat de Almachtige God in staat is om perverse en tegengestelde geloofswil tot geloof te keren.

en verder :

 De vrije wil van de mens wordt aangesproken als er gezegd wordt: “Vandaag, indien gij Zijn stem hoort, verhardt uw harten niet.” Maar als God niet in staat was om zelfs de koppigheid en hardheid van het menselijk hart weg te nemen, zou Hij niet door de profeet zeggen: “Ik zal hun stenen hart uit hen wegnemen en hun een hart van vlees geven.” Dat dit alles voorspeld werd met betrekking tot het Nieuwe Testament, wordt duidelijk genoeg aangetoond door de apostel wanneer hij zegt: “Gij zijt onze brief,… niet met inkt geschreven, maar met de Geest van de levende God; niet op stenen tafelen, maar op vleselijke tafelen van het hart.” Wij moeten natuurlijk niet veronderstellen dat een dergelijke uitdrukking wordt gebruikt alsof zij die geestelijk zouden moeten leven, op een vleselijke manier zouden kunnen leven; maar aangezien een steen geen gevoel heeft, waarmee het harde hart van de mens wordt vergeleken, wat bleef er dan over om het intelligente hart van de mens te vergelijken met het vlees, dat gevoel bezit? Want dit is wat de profeet Ezechiël zegt: “Ik zal hun een ander hart geven, en Ik zal een nieuwe geest in hun binnenste leggen; en Ik zal het stenen hart uit hun vlees wegnemen, en Ik zal hun een hart van vlees geven, opdat zij in mijn inzettingen wandelen, en mijn verordeningen houden en die doen; en zij zullen mijn volk zijn, en Ik zal hun tot een God zijn, spreekt de HEERE.” Kunnen wij nu mogelijk, zonder extreme absurditeit, volhouden dat er eerder in iemand de goede verdienste van een goede wil bestond, om hem het recht te geven op de verwijdering van zijn stenen hart, terwijl dit stenen hart ondertussen niets anders betekent dan een wil van de hardste soort en van dien aard, die absoluut onbuigzaam is tegenover God? Want waar goede wil voorafgaat, is uiteraard geen hart van steen meer.

St Augustinus

Bron : https://www.logoslibrary.org/augustine/grace1/14.html

Manna betekent het eucharistisch sacrament

 “Dit is het brood dat uit de hemel neerdaalt. Manna betekende dit brood; Gods altaar betekende dit brood. Dat waren sacramenten. In de tekenen waren ze verschillend; in wat werd aangeduid waren ze gelijk. Hoor de apostel: Want ik wil niet dat gij onwetend zijt, broeders, zegt hij, dat al onze vaderen onder de wolk waren, en allen door de zee gingen; en allen tot Mozes gedoopt werden in de wolk en in de zee; en allen hetzelfde geestelijke vlees aten. Natuurlijk, hetzelfde geestelijke vlees; want lichamelijk was het anders: omdat zij manna aten, eten wij iets anders; maar het geestelijke was hetzelfde als wat wij eten.”

St Augustinus – Tractaat 26

“ … De Bruidegom kwam en zij, die gereed waren, gingen met Hem binnen … “ – Matteüs 25:10

“In deze wereld, dat wil zeggen in de Kerk, geheel in navolging van Christus, zegt Hij tegen ons allen: “Wie achter Mij wil komen, moet zichzelf verloochenen.” Dit gebod is niet gericht tot maagden maar niet tot getrouwde vrouwen, tot weduwen maar niet tot echtgenotes, tot monniken maar niet tot echtgenoten, tot priesters maar niet tot leken. Het is de hele Kerk, het hele Lichaam van Christus met al haar leden, gedifferentieerd en verdeeld volgens hun eigenlijke functies, namelijk Christus volgen. Moge zij Hem volledig volgen, zij die alleen één is, de duif, de bruid (Spr 6,9); moge zij Hem volgen, zij die verlost is en begiftigd met het Bloed van haar Bruidegom. De maagdelijke reinheid heeft haar plaats hier; de onkuisheid van de weduwen heeft haar plaats hier; de huwelijkse kuisheid heeft haar plaats hier…

Deze leden die hier hun plaats hebben, moeten Christus volgen, ieder naar zijn categorie, ieder naar zijn status, ieder naar zijn mode. Laten ze zichzelf verloochenen, dat wil zeggen, niet op zichzelf vertrouwen. Laten ze hun kruis dragen, dat wil zeggen, omwille van Christus in de wereld alles dragen wat de wereld hen aandoet. Mogen zij Hem liefhebben, Hij, de Enige, Die nooit bedriegt of bedrogen wordt, de Enige, Die zich niet vergist. Mogen ze Hem liefhebben omdat wat Hij belooft waar is. Maar omdat Hij het ons nu niet geeft, wankelt ons geloof. Ga door, volhard, draag en accepteer deze vertraging en je hebt Zijn kruis gedragen!”

 – Augustinus (354-430) Kerkvader (Preek 96:9

Bron : Anastpaul .com

De wereld is als een veld

gevuld met de geur van Christus’ naam: van Hem is

de zegen van de dauw van de hemel, dat wil zeggen,

van de regens van goddelijke woorden;

en van de vruchtbaarheid van de aarde, dat is

van het bijeenbrengen van de volken: van Hem is

het koren en de wijn, dat is de menigte die brood

en wijn verzamelt in het sacrament van Zijn lichaam en bloed.

Hem dienen de natiën, Hem aanbidden vorsten.

Augustinus : de Stad van God  – 420 AD

Mensen trekken erop uit om zich te verbazen over de hoogte van de bergen, de enorme golven van de zee, de lange loop van de rivieren, de uitgestrektheid van de oceaan en de cirkelvormige bewegingen van de sterren. Maar ze trekken er zonder verbazing voorbij.

Sint Augustinus

Laten wij voor de Heer een lied van liefde zingen

Dit nieuwe lied is niet van de oude mens. Alleen de nieuwe mens leert het: de mens die door de genade van God uit zijn gevallen toestand is hersteld en nu deelneemt aan het nieuwe verbond, dat wil zeggen het koninkrijk der hemelen. Daarnaar verlangt nu al onze liefde en zingt een nieuw lied. Laten we een nieuw lied zingen, niet met onze lippen, maar met ons leven…

” Zing voor de Heer een nieuw lied; zijn lof is in de vergadering van de heiligen.Wij worden aangespoord om een ​​nieuw lied voor de Heer te zingen, als nieuwe mensen die een nieuw lied hebben geleerd. Een lied is iets van vreugde; dieper nog, het is iets van liefde. Iedereen die heeft geleerd om het nieuwe leven lief te hebben, heeft daarom geleerd om een ​​nieuw lied te zingen, en het nieuwe lied herinnert ons aan ons nieuwe leven. De nieuwe mens, het nieuwe lied, het nieuwe verbond, behoren allemaal tot het ene koninkrijk van God, en zo zal de nieuwe mens een nieuw lied zingen en tot het nieuwe verbond behoren.

Er is niemand die niet van iets houdt, maar de vraag is wat je moet liefhebben. De psalmen vertellen ons niet om niet lief te hebben, maar om het object van onze liefde te kiezen. Maar hoe kunnen we kiezen als we niet eerst gekozen zijn? We kunnen niet liefhebben als iemand ons niet eerst heeft liefgehad. Luister naar de apostel Johannes: Wij hebben Hem lief, omdat Hij ons eerst heeft liefgehad. De bron van de liefde van de mens voor God kan alleen worden gevonden in het feit dat God hem eerst heeft liefgehad. Hij heeft ons zichzelf gegeven als het object van onze liefde, en Hij heeft ons ook de bron ervan gegeven. Wat deze bron is, kunt u duidelijker leren van de apostel Paulus die ons vertelt: De liefde van God is in onze harten uitgestort. Deze liefde is niet iets dat we zelf genereren; het komt tot ons door de Heilige Geest die ons is gegeven.

Omdat we zo’n zekerheid hebben, laten we God dan liefhebben met de liefde die hij ons heeft gegeven. Zoals Johannes ons uitgebreider vertelt . God is liefde, en wie in de liefde woont, woont in God, en God in hem. Het is niet genoeg om te zeggen: Liefde is van God. Wie van ons zou de woorden van de Schrift durven uitspreken: God is liefde? Hij alleen kon het zeggen die wist wat het was om God in zich te hebben wonen. God biedt ons een korte weg naar het bezit van zichzelf. Hij roept uit: Heb mij lief en je zult mij hebben, want je zou niet in staat zijn om mij lief te hebben als je mij niet al had.

Mijn geliefde broeders en zonen, vrucht van het ware geloof, heilig zaad van de hemel, allen die wedergeboren zijn in Christus en wiens leven van boven is, luister naar mij; of liever, luister naar de Heilige Geest die door mij zegt: Zing voor de Heer een nieuw lied. Kijk, zeg je me, ik zing. Jazeker, je zingt; je zingt duidelijk, ik kan je horen. Maar zorg ervoor dat je leven je woorden niet tegenspreekt. Zing met je stemmen, je harten, je lippen en je leven: Zing voor de Heer een nieuw lied.

Nu is het uw onbetwiste verlangen om te zingen over Hem die u liefhebt, maar u vraagt ​​mij hoe u Zijn lof kunt zingen. U hebt de woorden gehoord: Zing voor de Heer een nieuw lied, en u wilt weten welke lofzangen u moet zingen. Het antwoord is : Zijn lof is in de vergadering van de heiligen; het is in de zangers zelf. Als u Hem wilt prijzen, leef dan wat u uitdrukt. Leef goede levens, en u zult zelf Zijn lof zijn .

Uit een preek van Sint Augustinus , bisschop (Sermo 34.1-3, 5-6; CCL 41, 424-426)

Bron : https://www.vatican.va/spirit/documents/spirit_20010508_agostino-vescovo_en.html

Onthouding van vlees reinigt de ziel, verheft de geest, maakt het vlees ondergeschikt aan de geest, wekt een nederig en berouwvol hart op, verdrijft de wolken van begeerte, dooft het vuur van lust en ontsteekt het ware licht van kuisheid.

Uit de uitspraken van St. Augustinus over vasten

“ Een christen is: een geest waardoor Christus denkt,

een hart waardoor Christus liefheeft,

een stem waardoor Christus spreekt,

en een hand waardoor Christus helpt. ”

— Sint Augustinus

ST.AUGUSTINUS

BEKENTENISSEN – BOEK  ACHT

HOOFDSTUK VII

16. Zo was het verhaal dat Ponticianus vertelde : 

Maar terwijl hij sprak, keerde U, o Heer, mij naar mijzelf toe, nam mij van achter mijn rug, waar ik mijzelf had neergezet terwijl ik niet bereid was om zelfonderzoek te doen. En nu zette U mij oog in oog met mijzelf, zodat ik kon zien hoe lelijk ik was, en hoe krom en smerig, bevlekt en zwerenachtig. En ik keek en ik verafschuwde mijzelf; maar waarheen ik mijzelf moest vluchten kon ik niet ontdekken. En als ik mijn blik van mijzelf wilde afwenden, zou hij zijn verhaal voortzetten, en U zou mij tegenover mijzelf plaatsen en mij voor mijn eigen ogen werpen, zodat ik mijn ongerechtigheid zou ontdekken en het zou haten. Ik had het geweten, maar deed alsof ik het niet wist – ik knipoogde ernaar en vergat het.

 17. Maar nu, hoe vuriger ik hen liefhad van wie ik hoorde dat ze zich geheel aan jou hadden overgegeven om genezen te worden, hoe meer ik mezelf verafschuwde in vergelijking met hen. Want veel van mijn jaren, misschien wel twaalf, waren verstreken sinds mijn negentiende, toen ik, na het lezen van Cicero’s Hortensius, werd gewekt door een verlangen naar wijsheid. En hier was ik, nog steeds het opgeven van het geluk van deze wereld uitstellend om mezelf te wijden aan het zoeken. Want niet alleen het vinden, maar ook het louter zoeken ernaar, had de voorkeur moeten krijgen boven de schatten en koninkrijken van deze wereld; beter dan alle lichamelijke genoegens, ook al waren ze voor het grijpen. Maar, ellendige jeugd die ik was, uiterst ellendig zelfs in het begin van mijn jeugd, ik had je om kuisheid gesmeekt en gebeden: “Geef mij kuisheid en zelfbeheersing, maar nog niet.” Want ik was bang dat U mij te vroeg zou horen, en mij te snel zou genezen van mijn ziekte van lust, die ik liever bevredigd dan uitgeblust wilde zien. En ik had rondgezworven door perverse wegen van goddeloos bijgeloof – ik was er ook niet echt zeker van, maar ik gaf er de voorkeur aan boven het andere, dat ik niet zocht in vroomheid, maar waar ik me in kwaadaardigheid tegen verzette.

18. En ik dacht dat ik dag na dag talmde met het verwerpen van die wereldse verwachtingen en het alleen volgen van jou, omdat er niets zekers leek te zijn waarmee ik mijn koers kon bepalen. En nu was de dag aangebroken waarop ik voor mezelf werd blootgelegd en mijn geweten mij zou berispen: “Waar ben je, o mijn tong? Je zei inderdaad dat je de bagage van ijdelheid niet wilde afwerpen voor onzekere waarheid. Maar zie, nu is het zeker, en nog steeds drukt die last je. Tegelijkertijd hebben degenen die zich niet hebben uitgeput met het zoeken ernaar zoals jij, noch tien jaar of meer hebben besteed aan het nadenken erover, hun schouders ontlast en vleugels gekregen om weg te vliegen.” Zo was ik innerlijk verward en enorm verward met een vreselijke schaamte, terwijl Ponticianus doorging met het vertellen van zulke dingen. En toen hij zijn verhaal had beëindigd en de zaak waarvoor hij was gekomen, ging hij zijn weg. En wat zei ik toen niet tegen mezelf, in mezelf? Met welke gesels van berisping heb ik mijn ziel niet gegeseld om haar mij te laten volgen, terwijl ik worstelde om jou te volgen? Toch trok ze zich terug. Ze weigerde. Ze wilde geen poging doen. Al haar argumenten waren uitgeput en weerlegd. Toch verzette ze zich in sombere onrust, bang om die gewoonte af te snijden waardoor ze tot de dood werd verspild, alsof dat de dood zelf was.

St Augustinus