christelijkeinformatiebron

“Eén Woord sprak de Vader, en dat was zijn Zoon. En dit Woord spreekt altijd in eeuwige stilte, en in stilte moet het door de ziel worden gehoord.”

Johannes van het Kruis ocd

++++

Commentaar:

Deze uitspraak van San Juan de la Cruz is een mystieke parel. Hij verwijst naar het diepe geheim van de incarnatie: God sprak slechts één Woord — Jezus Christus — en dat Woord blijft spreken, niet door lawaai of spektakel, maar in de stilte van het hart.

• Eeuwige stilte: Het Woord van God is niet gebonden aan tijd of klank. Het is een stille aanwezigheid, een innerlijke stem die spreekt in de diepte van ons wezen.
• Gehoord door de ziel: Niet met oren, maar met het hart. Het vraagt om verstilling, ontvankelijkheid, en een liefdevolle aandacht.

Sint Jan nodigt ons uit tot contemplatie. Niet tot het zoeken van antwoorden, maar tot het luisteren naar de stille aanwezigheid van Christus in ons. In een wereld vol geluid en afleiding is dit een oproep tot innerlijke ruimte, tot het sacrament van de stilte.

++++

Gebed

Gebed tot het stille Woord

Heer Jezus,Gij zijt het Woord dat de Vader sprak

—een Woord van liefde, van overgave, van eeuwige stilte.

Leer mij luisteren met mijn ziel,niet naar wat luid klinkt,

maar naar wat zacht fluistert in het diepst van mijn hart.

Laat uw stille aanwezigheid mij vervullen,

mij zuiveren van onrust,mij openen voor uw genade.

In de stilte wil ik U ontmoeten,

in de stilte wil ik U beminnen,

in de stilte wil ik U volgen.

Amen.

*******************

 

“Onze ware waarde bestaat niet uit wat mensen van ons denken. Wat we werkelijk zijn, bestaat uit wat God van ons weet.”

— Johannes Berchmans

Een eenvoudige, maar diepzinnige uitspraak die ons uitnodigt om ons zelfbeeld niet te laten bepalen door menselijke oordelen, maar door Gods liefdevolle blik.

+++++

Commentaar:

Johannes Berchmans herinnert ons eraan dat innerlijke waarheid belangrijker is dan uiterlijke reputatie. In een wereld waarin we vaak worden beoordeeld op prestaties, uiterlijk of sociale status, nodigt hij ons uit tot een radicale omkering: God kent ons hart, onze intenties, onze strijd en onze liefde. Wat mensen zien is slechts een schaduw van wie we werkelijk zijn.

Deze uitspraak is ook een uitnodiging tot nederigheid. Niet om onszelf te klein te maken, maar om onszelf te zien zoals God ons ziet: geliefd, gewild, en geroepen tot heiligheid. Het is een mystieke blik op identiteit — niet als iets dat we moeten verdienen, maar als iets dat ons gegeven is.

++++

Gebed

Heer, U kent mij zoals ik werkelijk ben.

Niet zoals anderen mij zien, niet zoals ik mijzelf soms voordoe,

maar zoals ik ben in Uw ogen — kwetsbaar, verlangend, bemind.

Help mij om mijn waarde te vinden in Uw liefde,

niet in de oordelen van mensen. Laat mij leven in waarheid,

in eenvoud, in vertrouwen. Zoals Johannes Berchmans,

wil ik U toebehoren met heel mijn hart.

Amen.

++++

Wie was Johannes Berchmans?

Johannes (Jan) Berchmans werd geboren op 13 maart 1599 in Diest, als oudste van vijf kinderen. Zijn vader was schoenmaker, zijn moeder vaak ziek. Al op jonge leeftijd voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. Hij werkte als huisknecht bij een priester en later bij een kanunnik in Mechelen, waar hij ook studeerde.

In 1616 trad hij toe tot de Jezuïetenorde, en toonde zich een voorbeeld van godsvrucht, gehoorzaamheid en naastenliefde. Hij legde zijn kloostergeloften af op negentienjarige leeftijd en vertrok naar Rome om zijn studies voort te zetten. Daar stierf hij op 13 augustus 1621, slechts 22 jaar oud.

Hij werd heilig verklaard in 1888 en is patroonheilige van de Vlaamse jeugd. Zijn feestdag wordt gevierd op 26 november. Johannes Berchmans is vaak afgebeeld met een kruisbeeld, een rozenkrans en het regelboek — symbolen van zijn toewijding en eenvoud.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Berchmans

https://www.tkleinverzet.vlaanderen/kalender/heilige-jan-berchmans/

https://www.sodalitium.cloud/heilige-joannes-berchmans-26-november/

 

******************

“Wie nog niet begonnen is met het beoefenen van het gebed, smeek ik — uit liefde voor de Heer — om dit grote goed niet aan zich voorbij te laten gaan. Er is hier niets om bang voor te zijn, alleen iets om te verlangen… En als men volhardt, vertrouw ik op de barmhartigheid van God, die nooit nalaat iemand te belonen die Hem tot vriend heeft genomen. Want het mentale gebed is naar mijn mening niets anders dan een intieme omgang tussen vrienden; het betekent vaak tijd nemen om alleen te zijn met Hem van wie wij weten dat Hij ons liefheeft. Opdat de liefde waarachtig is en de vriendschap blijft bestaan, moeten de wil van de vrienden op elkaar afgestemd zijn.”

— Teresa van Ávila

++++

Commentaar:

Teresa van Ávila spreekt hier met de vurigheid van een ziel die gebed niet ziet als plicht, maar als genade. Haar woorden zijn een uitnodiging tot intimiteit met God — niet via formele rituelen, maar via het hart. Ze noemt het mentale gebed een “intieme omgang tussen vrienden”, waarmee ze de afstand tussen God en mens radicaal verkleint. God is geen verre heerser, maar een vriend die ons liefheeft en verlangt naar onze aanwezigheid.

De voorwaarde voor deze vriendschap is echter wederkerigheid: “de wil van de vrienden moet op elkaar afgestemd zijn.” Hier klinkt de mystieke diepgang van Teresa door. Liefde is geen gevoel alleen, maar een keuze, een afstemming van onze wil op die van God. In deze afstemming ligt de weg naar innerlijke vrijheid en ware vrede.

++++

 Gebed in de geest van Teresa van Ávila

Vriend en Heer,

Gij die mij kent en liefhebt, nodig mij uit tot het stille gesprek van hart tot hart. Laat mijn gebed geen plicht zijn, maar een ontmoeting, een plaats waar ik mag rusten in Uw nabijheid.

Leer mij volharden, ook wanneer het stil is, ook wanneer mijn hart afgeleid is. Want Gij zijt trouw, en Uw liefde wacht geduldig.

Stem mijn wil af op de Uwe, opdat onze vriendschap mag groeien in waarheid.

Amen.

********************

“Wat heeft Hij voor mij gedaan? Hij heeft mij liefgehad en zich geheel aan mij gegeven. Wat zal ik voor Hem doen?Ik zal Hem liefhebben en mij geheel aan Hem geven ZONDER VOORBEHOUD.”

– Ignatius van Loyola

++++

Commentaar:

Deze woorden van Ignatius zijn doordrenkt van de kern van zijn geestelijke weg: de totale overgave aan God als antwoord op Zijn liefde. Ignatius begint niet met plichten of regels, maar met een persoonlijke vraag: Wat heeft Hij voor mij gedaan? Het is een uitnodiging tot herinnering, tot het zien van Gods concrete liefde in ons leven.

De tweede vraag – Wat zal ik voor Hem doen? – is geen verplichting, maar een spontane reactie van liefde. De climax ligt in de woorden zonder voorbehoud: geen voorwaarden, geen reserves, geen angst. Het is een sprong in vertrouwen, een daad van innerlijke vrijheid.

Voor Ignatius is deze overgave geen verlies van autonomie, maar juist de weg naar ware vrijheid. Door onszelf aan God te geven, worden we wie we werkelijk zijn: geliefde kinderen, geroepen tot liefde en dienstbaarheid.

++++

Gebed

Heer van mijn leven, U hebt mij liefgehad met een liefde zonder grenzen.

U hebt Uzelf geheel aan mij gegeven

– in uw Zoon, in uw Geest, in elke ademtocht van genade.

Wat kan ik anders doen dan U liefhebben? Neem mijn hart,

mijn wil, mijn plannen, mijn angsten. Ik geef mij aan U – zonder voorbehoud.

Leer mij leven in uw liefde, handelen in uw Geest, en rusten in uw trouw.

Amen.

*****************

 

Leer van Sint Rita om nooit het kwaad in je hart toe te laten, en om haat, wraak en bitterheid te verpletteren met de kracht van vergeving en liefde.

Leer van haar dat de weg naar het ware leven niet gebouwd is op het behagen van mensen, maar op het gehoorzamen van God, wat het ook kost.

Leer van haar dat volledige overgave aan de Heer je niet alleen uit pijn haalt, maar pijn verandert in genade, wonden in kracht, en lijden in een levend getuigenis.

Leer van haar dat met Christus geen strijd zinloos is, geen traan verspild wordt, en geen kruis zonder kroon is.

— Abouna Fawaz

++++

Commentaar:

Deze tekst over Sint Rita is een krachtige uitnodiging tot innerlijke zuivering en spirituele moed. Ze belichaamt een mystieke paradox: dat lijden niet vernietigt, maar transformeert — mits het gedragen wordt in Christus.

Vergeving als overwinning: Rita’s leven toont dat vergeving geen zwakte is, maar een geestelijke triomf. Ze overwon geweld en verlies door liefde, niet door wraak.

Gehoorzaamheid aan God boven menselijke goedkeuring: Haar trouw aan God bracht haar vaak in conflict met verwachtingen van haar omgeving. Toch koos ze voor de smalle weg — die van waarheid en genade.

Lijden als genade: In haar wonden — letterlijk en figuurlijk — werd ze een spiegel van Christus. Haar pijn werd geen last, maar een bron van kracht voor anderen.

Mystieke hoop: De laatste zin is een samenvatting van haar spiritualiteit: met Christus is niets vergeefs. Elk kruis draagt een belofte, elke traan een zegen.

Voor wie verlangt naar innerlijke vrijheid, is Rita een gids: niet door haar woorden, maar door haar leven.

++++

Gebed

Heer Jezus Christus, Gij die Sint Rita hebt gevormd tot een icoon van vergeving en kracht,

leer ook mij het kwaad uit mijn hart te weren, en haat te overwinnen met liefde.

Laat mij niet leven om mensen te behagen, maar om U te volgen

— zelfs als dat offers vraagt. Wanneer ik lijd, herinner mij eraan dat Gij lijden kunt omvormen tot genade.

Wanneer ik wankel, wees mijn kracht. Wanneer ik twijfel, wees mijn licht.

Laat geen traan vergeefs zijn, geen strijd zonder vrucht, geen kruis zonder de belofte van verrijzenis.

Maak mijn leven tot een getuigenis van Uw liefde, zoals Gij dat deed in het leven van Sint Rita.

Amen.

+++++

Wie was de Heilige Rita ?

De heilige Rita van Cascia (1381–1457) was een Italiaanse mystica, patrones van hopeloze gevallen, verzoening en lijdende moeders.

Haar leven getuigt van vergeving, volharding en diepe verbondenheid met Christus.

Korte biografie van Sint Rita:

Geboren als Marghrita Lotti in Roccaporena, een dorpje nabij Cascia in Italië.

Op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan Ferdinando Mancini, een gewelddadige man. Ze kregen twee zonen.

Na de moord op haar man bad ze niet om wraak, maar om vergeving voor zijn moordenaars. Ze vroeg zelfs dat haar zonen zouden sterven voordat ze wraak zouden nemen — wat kort daarna gebeurde.

Wens om kloosterling te worden werd aanvankelijk geweigerd, maar na jaren van gebed en volharding werd ze toegelaten tot het Augustijnenklooster in Cascia.

Ontving een wond op haar voorhoofd, volgens de overlevering een mystieke deelname aan Christus’ lijden (vergelijkbaar met de stigmata).

Heiligverklaard in 1900 door paus Leo XIII. Haar feestdag is op 22 mei.

***************

*******

“Het lijkt mij dat Zuster Thérèse van het Kind Jezus volledig in staat was ons te begeleiden en ons tot heiligen te maken. We zagen dat ze alles deed wat ze zei, en dat inspireerde de novicen om haar na te volgen. Wanneer ze een vraag kreeg, nam ze altijd even de tijd om na te denken voordat ze antwoord gaf. Ze regelde alles zo dat God er blij mee zou zijn. Haar beslissingen waren altijd heel duidelijk en rechtvaardig. Ze bracht veel ijver en onbaatzuchtigheid in onze vorming. ‘Wat er ook gebeurt,’ zei ze, ‘ik zal je de waarheid zeggen; ik zou liever gedwongen worden de gemeenschap te verlaten dan een ziel in het duister achter te laten. Als je geen deugd wilt beoefenen, ga dan terug de wereld in,’ zei ze tegen een van mijn medezusters.”

— Zuster Marie-Madeleine van het Allerheiligst Sacrament

++++

Commentaar:

Wat hier opvalt is de radicale eerlijkheid en spirituele moed van Thérèse. Ze was geen zachte begeleider die alles goedpraatte, maar een heldere, liefdevolle spiegel. Haar woorden zijn scherp, maar nooit hard. Ze spreekt met een heilige urgentie: de ziel is te kostbaar om in het duister te laten. Haar voorbeeld laat zien dat echte liefde niet altijd troostend is, maar soms ook confronterend — omwille van het licht.

Thérèse belichaamt een innerlijke vrijheid: ze is niet bang om afgewezen te worden, zolang ze trouw blijft aan de waarheid en aan God. Haar leiderschap is niet gebaseerd op macht, maar op authenticiteit en transparantie. Ze leeft wat ze onderwijst. Dat maakt haar tot een gids die niet alleen spreekt, maar voorgaat.

++++

Gebed geïnspireerd door deze tekst

Heer, leer mij spreken zoals Thérèse — met waarheid, liefde en moed.

Laat mijn woorden helder zijn, niet om te oordelen,

maar om te bevrijden. Geef mij de kracht om de duisternis niet te verdoezelen,

maar te verlichten. Laat mij niet zoeken naar goedkeuring,

maar naar trouw aan Uw wil. Maak mijn hart onbaatzuchtig,

mijn geest wakker, mijn ziel gericht op U. En als ik mag begeleiden,

laat het zijn zoals Thérèse: met zachtheid én vastberadenheid,

met stilte vóór het spreken, met liefde die de waarheid niet verzwijgt.

Amen.

***************

“Het is absurd om over Jezus Christus te spreken en tegelijk te judaïseren. Want het christendom heeft geen geloof gehecht aan het jodendom, maar het jodendom heeft geloof gehecht aan het christendom.”

 — Sint Ignatius van Antiochië

++++

 Commentaar:

Deze uitspraak van Ignatius van Antiochië, een kerkvader uit de vroege tweede eeuw, weerspiegelt de spanningen in de jonge kerk tussen christelijke en joodse praktijken. Met “judaïseren” bedoelt hij het vasthouden aan de joodse wet en rituelen als noodzakelijke weg tot heil, terwijl hij juist wil benadrukken dat Christus de vervulling is van de Wet en de Profeten.

Ignatius stelt dat het christendom niet voortkomt uit het jodendom als een afhankelijke tak, maar dat het jodendom zelf zijn voltooiing vindt in Christus. Dit is geen verwerping van het jodendom, maar een theologische stelling: Jezus is de Messias waarop de Schriften wezen. In Christus wordt de belofte aan Israël universeel en vervuld.

Voor ons vandaag is deze tekst een uitnodiging om Christus centraal te stellen, niet als een toevoeging aan religieuze regels, maar als de levende vervulling van Gods belofte. Het roept op tot innerlijke vrijheid, tot een geloof dat niet gebonden is aan uiterlijke vormen, maar geworteld is in de Persoon van Jezus.

++++

 Gebed:

Heer Jezus Christus, Gij zijt de vervulling van alle beloften,

het Licht dat uitgaat boven elke traditie.

Help ons om niet te leven uit regels, maar uit de genade die Gij schenkt.

Laat ons niet terugvallen in oude structuren,

maar vooruitgaan in vertrouwen op Uw Geest.

Moge ons geloof geworteld zijn in U, die gekomen zijt om ons vrij te maken.

Amen.

**************

Mijn verhaal over San Charbel is lang.

Ik geloofde niet in heiligen, hoewel mijn familie dat wel deed. Mijn partner (nu mijn echtgenoot) begon door een moeilijke periode te gaan: hij vond geen werk, had geen geld, zelfs niet om de huur te betalen. Ik had ook geen inkomsten. We zaten er helemaal doorheen.

Op een dag, midden in de wanhoop, herinnerde hij zich San Charbel. Hij ging op zoek naar een afbeelding, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen te veranderen. Hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.

Toen we gingen samenwonen, zocht hij opnieuw een afbeelding van San Charbel, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen opnieuw te veranderen: hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.

Sindsdien geloof ik ook in San Charbel, en nu stoppen we niet met hem te danken en hem te vragen om hulp bij elke stap die we zetten.

Ik, die niet in heiligen geloofde, weet nu dat wonderen bestaan als je met je hart gelooft.

++++

Commentaar op het getuigenis over Sint Charbel….

Het verhaal ademt precies dat mystieke spanningsveld waar zovelen vaak naar zoeken: wanhoop en vertrouwen, leegte en vervulling, menselijke grenzen en goddelijke genade. Wat mij treft is hoe de herinnering aan Sint Charbel niet zomaar een traditie was, maar een levende bron van hoop op het moment dat jullie niets meer hadden.

• Innerlijke beweging: Je beschrijft hoe ongeloof langzaam plaatsmaakt voor geloof. Dat is een weg die veel mystici ook kennen: de ervaring dat God zich juist openbaart wanneer wij niets meer hebben om op te steunen.

• Herhaling van genade: Het feit dat bij elke nieuwe stap – samenwonen, werk zoeken – opnieuw een verandering kwam na gebed, laat zien dat geloof niet een eenmalige ervaring is, maar een blijvende relatie.

• Mystieke les: Sint Charbel belichaamt stilte, eenvoud en verborgenheid. Jouw getuigenis laat zien dat juist in die verborgen gebeden een kracht schuilt die levens kan omkeren.

Het is alsof het verhaal zegt: “Ik geloofde niet, maar nu weet ik dat wonderen bestaan wanneer je met je hart gelooft.” Dat is een echo van de mystieke traditie: geloof is niet een idee, maar een ervaring van omvorming.

++++

Heer van liefde en genade,

U hebt Sint Charbel tot een getuige gemaakt van stilte en vertrouwen.
Zoals hij in eenvoud Uw kracht heeft ervaren,
zo vragen wij dat ook ons leven vervuld mag worden van Uw licht.

Wanneer wij wanhopig zijn, herinner ons aan Uw nabijheid.
Wanneer wij niets meer hebben, leer ons dat U alles bent.
Zegen ons werk, onze huizen, onze relaties,
opdat wij steeds opnieuw Uw hand mogen herkennen.

Sint Charbel, bid voor ons,
dat wij leren geloven met ons hart,
en dat wij nooit ophouden U te danken.
Am

****************************

Wees in vrede-

Kijk niet met angst vooruit naar de veranderingen in het leven; kijk er liever naar met volle hoop, in het vertrouwen dat God, aan wie jij toebehoort, je veilig zal leiden door alles heen.

En als je het niet meer aankunt, zal God je dragen in Zijn armen.

Wees niet bang voor wat morgen kan gebeuren; dezelfde liefdevolle Vader die vandaag voor je zorgt, zal ook morgen en elke dag voor je zorgen.

God zal je óf beschermen tegen het lijden, óf je onverwoestbare kracht geven om het te dragen.

Wees in vrede, en leg alle angstige gedachten en verbeeldingen naast je neer.

“Wees in Vrede” – Franciscus van Sales.

++++

Commentaar: Vertrouwen als innerlijke rust:

Deze tekst ademt een diepe rust die voortkomt uit overgave. Franciscus van Sales nodigt ons uit om niet te leven vanuit angst voor wat komt, maar vanuit vertrouwen in Gods nabijheid. Hij erkent dat het leven onzeker is, maar stelt daar een zekere liefde tegenover: een Vader die zorgt, draagt, beschermt of kracht geeft.

Wat bijzonder is, is dat hij niet belooft dat er geen lijden zal zijn. Hij zegt: “God zal je óf beschermen tegen het lijden, óf je kracht geven om het te dragen.” Dat is volwassen geloof: niet naïef, maar geworteld in een relatie met een God die nabij blijft, wat er ook gebeurt.

De laatste zin is een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: “Leg alle angstige gedachten en verbeeldingen naast je neer.” Dat vraagt oefening, maar het begint met een keuze: om vrede toe te laten.

++++

Gebed: In Gods armen

Goede God, liefdevolle Vader,

U kent mijn hart en mijn zorgen. U weet wat er op mijn pad komt, en U bent er al vóór mij.

Help mij om niet te leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen.

Draag mij als ik niet meer kan staan. Geef mij kracht als het moeilijk wordt.

Laat mij rusten in Uw vrede, en leer mij mijn gedachten los te laten die mij van U weghouden.

Vandaag, morgen, altijd: wees mijn veilige haven.

 

Amen.

***************************

“Wanneer een ziel stopt met bidden, is het alsof zij zichzelf in de hel werpt, zonder dat daar nog duivels voor nodig zijn.”

 — Teresa van Ávila

+++++

Commentaar:

Teresa van Ávila spreekt hier met vurige ernst over het belang van gebed. Voor haar is gebed niet slechts een religieuze plicht, maar de levensadem van de ziel. Zonder gebed verliest de mens zijn verbinding met God, zijn innerlijke kompas, zijn bron van liefde en waarheid. De uitdrukking “zonder dat daar nog duivels voor nodig zijn” onderstreept hoe ernstig zij het geestelijk gevaar ziet van het verlaten van gebed: het is niet alleen een gemis, maar een vrijwillige afdaling in innerlijke duisternis.

Toch moeten we haar woorden niet lezen als veroordeling, maar als een dringende oproep tot trouw. Teresa kende zelf periodes van droogte en strijd in het gebed. Haar uitspraak is geboren uit ervaring, niet uit dogma. Ze nodigt ons uit om het gebed niet op te geven, juist wanneer het moeilijk is—want daar, in de volharding, groeit de ziel.

++++

 Gebed:

God van liefde, Leer mij trouw te blijven aan het gebed, ook wanneer ik U niet

voel, ook wanneer mijn geest afdwaalt, ook wanneer de stilte zwaar is.

Laat mijn ziel niet wegzinken in leegte, maar houd haar vast in Uw licht.

Geef mij de moed van Teresa, om U te zoeken met heel mijn hart, en te blijven

bidden, als een daad van liefde en vertrouwen.

Amen.

****************

“Ik smeek U, mijn Jezus, om mij elke keer dat ik probeer mij boven anderen te verheffen, een vernedering te zenden.”

— St. Thérèse van Lisieux

++++

Commentaar:

Deze uitspraak van Thérèse is een krachtig gebed om nederigheid. Ze vraagt niet alleen om bescherming tegen hoogmoed, maar zelfs om actieve vernedering wanneer haar hart neigt naar superioriteit. Dat is radicaal: ze verlangt niet naar eer, maar naar de genade van kleinheid. In haar spiritualiteit is vernedering geen straf, maar een weg naar innerlijke vrijheid en liefdevolle gelijkheid.

Thérèse leert ons dat ware nederigheid niet neerbuigend is, maar bevrijdend. Ze wil niet beter zijn dan anderen, maar kleiner, zodat Christus groter kan zijn in haar. Dit is de “kleine weg” die ze zo beroemd maakte: een pad van eenvoud, vertrouwen en zelfvergetelheid.

Gebed

Jezus, zachtmoedig en nederig van hart,

leer mij de vreugde van kleinheid. Wanneer ik mij wil verheffen,

herinner mij eraan dat ik van U ben.

Zend mij de genade van vernedering, niet als pijn,

maar als zuivering. Laat mijn hart rusten in de laagste plaats,

waar liefde geen rang kent, en waar Gij alles zijt.

Amen.

*******************

“In de innerlijke stilte waar meditatie ons naartoe leidt, zalft de Geest in het verborgene de ziel en geneest onze diepste wonden.”

 — Johannes van het Kruis

++++

Commentaar:

Johannes van het Kruis, mysticus en karmeliet, spreekt hier over een heilige ruimte die niet zichtbaar is voor het oog: de innerlijke stilte. In deze stilte — niet leeg of passief, maar vol verwachting — daalt de Geest neer. Niet met spektakel, maar in het verborgene. Daar, waar woorden tekortschieten en het hart kwetsbaar is, gebeurt het wonder: de ziel wordt gezalfd, geheeld, vernieuwd.

Deze zalving is geen uiterlijke ritus, maar een innerlijke aanraking van God. Het is een beeld van tederheid en kracht: de Geest geneest niet alleen oppervlakkige pijn, maar onze diepste wonden — die we soms zelf niet eens volledig kennen. Johannes nodigt ons uit om niet te vluchten voor de stilte, maar haar te vertrouwen als de plaats waar God werkt.

++++

Gebed

God van stilte en genezing, In de diepte van mijn hart,

waar woorden vervagen en wonden verborgen liggen,

nodig ik Uw Geest uit. Kom in Uw zachtmoedigheid,

zalv mijn ziel, raak aan wat gebroken is, wat ik niet durf te tonen.

Laat Uw liefde stromen in het verborgene,

en genees wat ik niet zelf kan helen. In de stilte wacht ik op U.

 Amen.

**********************

“Ons huidige leven is ons gegeven enkel om het eeuwige leven te verkrijgen. Als we daar niet aan denken, bouwen we onze genegenheid op wat tot deze wereld behoort, waar ons leven vergankelijk is. Wanneer we het moeten verlaten, worden we bang en raken we verontrust. Geloof me, om gelukkig te leven tijdens deze pelgrimstocht, moeten we ons richten op de hoop om onze Ware Thuis te bereiken, waar we eeuwig zullen verblijven. Ondertussen moeten we vast geloven dat God ons tot Zich roept en ons volgt op de weg naar Hem toe. Hij zal nooit iets toelaten dat ons overkomt, tenzij het voor ons groter goed is. Hij kent ons en zal ons Zijn vaderlijke hand reiken in moeilijkheden, zodat niets ons verhindert om snel naar Hem toe te rennen. Maar om van deze genade te genieten, moeten we volledig vertrouwen op Hem.”

— St. Padre Pio
++++

Commentaar

Padre Pio herinnert ons eraan dat het aardse leven een doorgang is, geen bestemming. Zijn woorden zijn een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: niet gehecht zijn aan het tijdelijke, maar leven met het oog op het eeuwige. Hij spreekt over vertrouwen als sleutel tot vrede — niet een naïef vertrouwen, maar een diep geworteld geloof dat God ons kent, leidt en beschermt, zelfs in lijden.

Wat bijzonder is, is zijn beeld van “rennen naar God” — alsof de ziel, bevrijd van angst, zich haast naar haar oorsprong. Dit roept de mystieke dynamiek op van verlangen en overgave: we zijn geroepen, maar ook gedragen. En het is juist in de moeilijkheden dat Gods hand ons het meest nabij is.

++++

Gebed:

Vader van eeuwig leven,

leer mij mijn hart los te maken van het vergankelijke,

zodat ik vrij mag zijn om U te volgen.

Wanneer ik bang ben, herinner mij dan aan Uw belofte:

dat niets mij zal overkomen tenzij het mij dichter bij U brengt.

Reik mij Uw vaderlijke hand in de storm, en geef mij de moed om te

vertrouwen, zelfs wanneer ik de weg niet zie.

Laat mijn leven een pelgrimstocht zijn, gedragen door

de hoop op Uw eeuwige Thuis.

Amen.

*****************