Dit is een privé blog van Kris Biesbroeck Licentiaat Filosofie/Theologie. De site behandelt zoveel mogelijke informatie over de Katholieke Kerk, Bijbel, Kerkvaders, Augustinus , St.Jan van het Kruis enz.. CONTACT : KRISBIESBROECK@GMAIL.COM
“De Vader, zoals de apostel zegt, ‘wil dat alle mensen gered worden en tot kennis van de waarheid komen’ (1 Timoteüs 2:4)… Hij beknibbelt op geen enkele manier op de liefdevolle goedheid van Zijn wil jegens de mensen, zoals Apollinaris het zou stellen; Hij wil niet dat slechts sommigen en niet allen levend gemaakt worden. Het is niet de wil van de Heer dat de reden is waarom sommigen gered worden en anderen verloren gaan; als dat het geval zou zijn, zou de oorzaak van hun verderf aan Zijn wil toegeschreven moeten worden. Dat sommigen gered worden en sommigen verloren gaan, hangt veeleer af van de weloverwogen keuze van hen die het woord horen.”
Het tijdstip waarop de zielen van de goeden en de slechten van het lichaam worden gescheiden, moeten we zeggen dat het na de dood is, of liever in de dood? Als het na de dood is, dan is het niet de dood die goed of kwaad is, aangezien de dood voorbij is, maar het is het leven dat de ziel nu is binnengegaan. De dood was een kwaad toen het aanwezig was, dat wil zeggen, toen het werd ondergaan door de stervenden; want voor hen bracht het een zware en pijnlijke ervaring met zich mee, waar de goeden goed gebruik van maken. Maar als de dood voorbij is, hoe kan dat wat niet meer is, goed of slecht zijn? En verder, als we de zaak nader onderzoeken, zullen we zien dat zelfs die pijnlijke en pijnlijke pijn die de stervende ervaart, niet de dood zelf is. Want zolang ze nog enige gewaarwording hebben, zijn ze zeker nog in leven; en als ze nog in leven zijn, moet er eerder gezegd worden dat ze zich in een staat bevinden voorafgaand aan de dood dan in de dood. Want als de dood daadwerkelijk komt, berooft het ons van alle lichamelijke gewaarwording, die, terwijl de dood nog maar nadert, pijnlijk is. En zo is het moeilijk uit te leggen hoe we van hen die nog niet dood zijn, maar in hun laatste en sterfelijke uiterste gepijnigd worden, spreken als zijnde in het artikel van de dood. Maar hoe kunnen we hen anders noemen dan stervende personen? Want wanneer de dood die ophanden was, werkelijk gekomen zal zijn, kunnen we hen niet langer stervend noemen, maar dood. Niemand sterft dus tenzij hij leeft; want zelfs hij die in het laatste uiterste van het leven is en, zoals we zeggen, de geest geeft, leeft nog. Dezelfde persoon sterft daarom tegelijk en leeft, maar nadert de dood, verlaat het leven; toch in het leven, omdat zijn geest nog in het lichaam verblijft; nog niet in de dood, omdat zijn geest het lichaam nog niet heeft verlaten. Maar als de mens, wanneer hij het verlaten heeft, zelfs dan niet in de dood is, maar na de dood, wie zal dan zeggen wanneer hij in de dood is? Aan de ene kant kan niemand stervende worden genoemd, als een mens niet tegelijkertijd stervend en levend kan zijn; en zolang de ziel in het lichaam is, kunnen we niet ontkennen dat hij leeft. Aan de andere kant, als de mens die de dood nadert eerder stervende wordt genoemd, weet ik niet wie er leeft.
Iemand werd gevraagd: ‘Wanneer zal een mens weten dat hij de vergeving van zijn zonden heeft ontvangen?’ Hij antwoordde: ‘Wanneer hij zich in zijn ziel bewust wordt dat hij ze volledig met heel zijn hart heeft gehaat, en wanneer hij zichzelf in zijn uiterlijke daden bestuurt op een manier die tegengesteld is aan zijn vroegere levenswijze. Zo iemand, die zijn zonden al heeft gehaat, is ervan overtuigd dat hij vergeving van zijn zonden heeft ontvangen vanwege het goede getuigenis van zijn geweten dat hij heeft verkregen, na het gezegde van de apostel: “Een onbewogen geweten getuigt van zichzelf.” (Vgl. Rom. 2:15)
En mogen wij ook vergeving van onze zonden verkrijgen door de genade en liefde voor de mens van de ongeschapen Vader met Zijn eniggeboren Zoon en de Heilige Geest, aan Wie de glorie zij in alle eeuwigheid. Amen.
“In drie onderdompelingen en met drie aanroepingen wordt het grote mysterie van de doop voltrokken, met het doel dat het type van de dood volledig gesymboliseerd wordt en dat door de traditie van de goddelijke kennis de zielen van de gedoopten verlicht worden.”
“De heilige apostelen en discipelen van de Heiland waren over de hele wereld verspreid. Thomas, zo zegt de traditie, ontving Parthië (het huidige Iran) door het lot. Andreas, Scythië (Eurazië). Johannes in Azië (Turkije), waar hij zich onder de mensen begaf totdat hij in Efeze stierf. Petrus predikte tot de Joden van de diaspora in Pontus en Galatië… en tenslotte, toen hij in Rome was aangekomen, werd hij met het hoofd naar beneden gekruisigd, wat hij zelf gepast vond om te lijden. Is het nodig om iets te zeggen over Paulus, die in de tijd van Nero gemarteld werd in Rome
Eusebius van Cassarea : Over Petrus’martelaarschap in Rome- “Ecclesial history 3.1.1”
Uit eerbied voor de Heer wil ik geen enkele vraag stellen over de Heilige Maagd Maria wanneer het onderwerp van zonden ter sprake komt, want wij weten dat haar een overvloed aan genade werd geschonken om elke zonde te overwinnen. Zij had immers de verdienste om Hem te ontvangen en te baren—Hem die zonder enige twijfel geen zonde had (1 Johannes 3:5). Maar als we, met uitzondering van de Maagd Maria, alle heilige mannen en vrouwen zouden verzamelen die eerder genoemd zijn, en hen vragen of ze zonder zonde hebben geleefd, wat denken we dan dat hun antwoord zou zijn?
Zijn er mensen die vrome liefhebbers van God zijn?
Laat hen genieten van dit prachtige, stralende feest!
Zijn er mensen die dankbare dienaren zijn?
Laat hen zich verheugen en de vreugde van hun Heer binnengaan!
Zijn er mensen die moe zijn van het vasten?
Laat hen nu hun loon ontvangen!
Als iemand vanaf het eerste uur heeft gezwoegd,
laat hem dan zijn verdiende loon ontvangen;
als iemand na het derde uur komt,
laat hem dan dankbaar deelnemen aan het feest!
En wie na het zesde uur arriveert,
laat hem dan niet twijfelen; want ook hij zal geen verlies lijden.
En als iemand tot het negende uur uitstelt,
laat hem dan niet aarzelen; maar laat hem ook komen.
En wie pas op het elfde uur arriveert,
laat hem dan niet bevreesd zijn vanwege zijn vertraging.
Want de Heer is genadig en ontvangt de laatsten zoals de eersten.
Hij geeft rust aan hem die op het elfde uur komt,
evenals aan hem die vanaf het begin heeft gezwoegd.
Aan de een geeft Hij, en aan een ander schenkt Hij.
Hij aanvaardt de werken zoals Hij de inspanning begroet.
De daad die Hij eert en de intentie die Hij prijst.
Laten we allen de vreugde van de Heer binnengaan!
Eersten en laatsten ontvangen gelijkelijk hun loon;
rijken en armen, verheug u samen!
Nuchteren en lui, vier de dag!
Jullie die gevast hebben, en jullie die dat niet hebben gedaan,
verheug je vandaag, want de tafel is rijkelijk beladen!
Vier het koninklijk, het kalf is een gemeste.
Laat niemand hongerig weggaan. Neem allen deel aan de beker van het geloof.
Geniet van al de rijkdom van Zijn goedheid!
Laat niemand treuren om zijn armoede,
want het universele koninkrijk is geopenbaard.
Laat niemand treuren dat hij keer op keer gevallen is;
want vergeving is uit het graf opgestaan.
Laat niemand de dood vrezen, want de dood van onze Heiland heeft ons bevrijd.
Hij heeft die vernietigd door hem te verdragen.
Hij vernietigde de hel toen Hij erin afdaalde.
Hij bracht haar in rep en roer, zelfs toen ze naar Zijn vlees smaakte.
Jesaja voorspelde dit toen hij zei:
“Jij, o hel, bent verontrust door Hem beneden te ontmoeten.”
De hel was in rep en roer omdat ze was weggedaan.
Ze was in rep en roer omdat ze bespot werd.
Ze was in rep en roer omdat ze vernietigd is.
Ze is in rep en roer omdat ze vernietigd is.
Ze is in rep en roer omdat ze nu gevangen is genomen.
De hel nam een lichaam aan en ontdekte God.
Ze nam de aarde aan en ontmoette de hemel.
Ze nam wat ze zag en werd overwonnen door wat ze niet zag.
O dood, waar is uw prikkel?
O hel, waar is uw overwinning?
Christus is verrezen, en u, o dood, bent vernietigd!
Christus is verrezen, en de bozen zijn neergeworpen!
Christus is verrezen, en de engelen verheugen zich!
Christus is verrezen, en het leven is bevrijd!
Christus is verrezen, en het graf is leeggemaakt van zijn doden;
want Christus, opgestaan uit de doden,
is de eersteling geworden van hen die ontslapen zijn.
Hem zij de glorie en de macht, tot in alle eeuwigheid. Amen!
De paasrede van Johannes Chrysostomus (circa 400 n.Chr.)
Christus is opgestaan!
Toen Christus voor het eerst uit het graf opstond en aan Zijn discipelen en de mirredragende vrouwen verscheen, begroette Hij hen met de woorden “Verheug u!”. En later, toen Hij aan de apostelen verscheen, waren Zijn eerste woorden: “Vrede zij u!”; vrede, want hun verwarring was zeer groot – de Heer was gestorven. Het leek alsof alle hoop vervlogen was op de overwinning van God op de menselijke slechtheid, op de overwinning van het goede op het kwade. Het leek alsof het leven zelf gedood was en het licht was vervaagd. Het enige wat de discipelen die in Christus, in het leven, in de liefde hadden geloofd, restte, was te blijven bestaan, want ze konden niet langer leven. Nu ze het eeuwige leven hadden geproefd, waren ze veroordeeld tot wrede vervolging en dood door Christus’ vijanden. “Vrede zij u”, verkondigde Christus. “Ik ben opgestaan, Ik leef, Ik ben met u, en voortaan zal niets – noch dood noch vervolging – ons ooit scheiden of u beroven van het eeuwige leven, de overwinning van God.” En toen, nadat Hij hen had overtuigd van Zijn fysieke opstanding, hun vrede en een onwrikbare zekerheid van geloof had hersteld, sprak Christus woorden die in deze tijd voor velen dreigend en beangstigend kunnen klinken: “Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik jullie.” Slechts enkele uren na Christus’ dood aan het kruis, niet lang na de angstaanjagende nacht in Getsemane, het verraad door Judas toen Christus door Zijn vijanden was gevangengenomen, ter dood was veroordeeld, buiten de stadsmuren was geleid en aan het kruis was gestorven, klonken deze woorden dreigend. En het was alleen geloof, de overwinnende zekerheid dat Christus was opgestaan, dat God had overwonnen, dat de Kerk een onoverwinnelijke kracht was geworden, die deze woorden omvormde tot woorden van hoop en triomfantelijke Gods zegen.
En de discipelen gingen eropuit om te prediken; niets kon hen tegenhouden. Twaalf mannen confronteerden het Romeinse Rijk. Twaalf weerloze mannen, twaalf mannen zonder rechten, waren eropuit om de eenvoudigste boodschap te verkondigen: dat goddelijke liefde de wereld was binnengekomen en dat ze bereid waren hun leven te geven voor die liefde, opdat anderen zouden geloven en tot leven zouden komen, en opdat er voor anderen een nieuw leven zou beginnen door hun dood. [I Kor. IV:9-13]
De dood werd hun inderdaad gegund; er is geen enkele apostel, behalve Johannes de Verhevene, die niet de marteldood stierf. De dood werd hun gegund, en vervolging, lijden en een kruis (2 Korintiërs 6:3-14).
Maar het geloof, het geloof in Christus, in de mensgeworden God, het geloof in de gekruisigde en verrezen Christus, het geloof in Christus die onuitblusbare liefde in de wereld bracht, heeft gezegevierd. “Ons geloof dat de wereld heeft overwonnen, is de overwinning.”
Deze prediking veranderde de houding van mens tot mens; ieder mens werd waardevol in de ogen van een ander. De bestemming van de wereld werd verruimd en verdiept; het verbrak de grenzen van de aarde en verenigde de aarde met de hemel. En nu zijn wij christenen, in de woorden van een westerse prediker, in de persoon van Jezus Christus, de mensen geworden aan wie God de zorg voor anderen heeft toevertrouwd; dat zij in zichzelf moeten geloven omdat God in ons gelooft; dat zij op alles moeten hopen omdat God Zijn hoop op ons stelt; dat zij in staat moeten zijn ons overwinnende geloof te dragen door de smeltkroes van verschrikking, beproevingen, haat en vervolging – dat geloof dat de wereld al heeft overwonnen, in het geloof in Christus, de gekruisigde en verrezen God.
Laten we dus ook voor dit geloof opkomen. Laten we het onbevreesd verkondigen, laten we het onze kinderen leren, laten we hen de sacramenten van de Kerk bijbrengen die, nog voordat ze het kunnen begrijpen, hen met God verenigen en het eeuwige leven in hen planten.
jWij allen zullen vroeg of laat voor het oordeel van God staan en ons moeten afvragen of we in staat waren de hele wereld – gelovigen en ongelovigen, goeden en slechten – lief te hebben met de opofferende, gekruisigde, allesoverwinnende liefde waarmee God ons liefheeft. Moge de Heer ons onoverwinnelijke moed, triomfantelijk geloof en vreugdevolle liefde schenken, opdat het koninkrijk waarvoor God mens werd, gevestigd zal worden, opdat wij werkelijk godvruchtig zullen worden, opdat onze aarde inderdaad de hemel zal worden waar liefde, triomfantelijke liefde, leeft en heerst. Christus is verrezen!
Bezinning : Anthony Bloom
Ik ben de opstanding en het leven. Wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven.
“… Hij bracht een wonderbaarlijke uitwisseling met ons tot stand,
door wederzijds te delen –
we gaven Hem de kracht om te sterven,
Hij zal ons de kracht geven om te leven!
Sint-Augustinus (354-430)
Kerkvader
++++++++++++++++
Ik verheug mij nu in
mijn lijden voor u,
en ik vul in mijn vlees aan
wat nog ontbreekt aan de verdrukkingen van Christus,
voor zijn lichaam,
dat wil zeggen de kerk.
De brief van de heilige Paulus aan de Kolossenzen 1:24
+++++++++++++++
Berouw tonen betekent niet neerkijken op je eigen tekortkomingen, maar omhoogkijken naar Gods liefde. Het betekent niet terugkijken met zelfverwijt, maar vooruitkijken met vertrouwen. Het betekent niet zien wat je niet hebt kunnen zijn, maar wat je door de genade van Christus nog zou kunnen worden.
+Sint Johannes Climacus
++++++++++++++++
Sint-Augustinus (354-430)
Vader en Kerkleraar
Preken over het Evangelie van Johannes, nr. 2
“In den beginne was het Woord, het Woord van God” (vgl. Joh 1,1). Hij is één en dezelfde met Hem; wat Hij is, is Hij altijd; Hij is zonder verandering, Hij is. Dit is de naam die Hij aan Zijn dienaar Mozes bekend maakte: “Ik ben die Ik ben” en “U zult zeggen: IK BEN Mij naar u gezonden” (Ex 3,14)… Wie zou dit kunnen begrijpen? Wie zou Hem kunnen bereiken – veronderstel dat hij al de krachten van zijn ziel zo goed mogelijk zou richten op het bereiken van Hem die is? Ik zal Hem vergelijken met een banneling die zijn vaderland van verre ziet – de zee scheidt hem ervan af, hij weet waar hij heen moet, maar heeft geen middelen om er te komen. Op dezelfde manier willen wij die laatste haven bereiken die de onze zal zijn, waar de Ene is die Is, want Hij alleen is altijd Dezelfde. Maar de oceaan van deze wereld blokkeert de weg…
Hij die ons roept, is hier beneden gekomen om ons de middelen te geven om daar te komen. Hij koos het hout dat ons in staat zou stellen de zee over te steken – inderdaad, niemand kan de oceaan van deze wereld oversteken, die niet gedragen wordt door het kruis van Christus. Zelfs de blinden kunnen zich aan dit kruis vastklampen. Als je niet zo goed kunt zien waar je heen gaat, laat het dan niet los, het zal je vanzelf leiden.
Dus dan, broeders, dit is wat ik in uw hart zou willen inprenten, als u wilt leven in een geest van toewijding, een christelijke geest, die zich aan Christus vastklampt zoals Hij voor ons geworden is, om ons weer bij Hem te voegen zoals Hij nu is en zoals Hij altijd is geweest. Daarom is Hij naar ons neergedaald, want Hij is mens geworden opdat Hij de zwakken zou opnemen, hen in staat zou stellen de zee over te steken en van boord te gaan naar het thuisland, waar een schip niet langer nodig is, omdat er geen oceaan meer is om over te steken.
In ieder geval zou het beter voor de ziel zijn Hem niet te zien en het Kruis van Christus te omhelzen, dan Hem geestelijk te zien, maar het Kruis te verachten. Dus, voor ons eigen geluk, mogen we zowel zien waar we heen gaan als ons vastklampen aan het schip dat ons daarheen brengt…! Sommigen zijn daarin geslaagd en hebben gezien wat Hij is. Het was omdat hij Hem had gezien dat Johannes zei: “In het begin was het Woord en het Woord was bij God, en het Woord was God.” Ze zagen Hem en om te bereiken wat ze van verre zagen, klampten ze zich vast aan het kruis van Christus. Zij verachtten de nederigheid van Christus niet.
+++++++++++++
“Zalig zijn zij die niet gezien
hebben en niet geloofd hebben.”
Johannes 20:29
Er schuilde een wonderbaarlijke voorzienigheid achter deze
woorden van de Verlosser en ze kunnen ons enorm
helpen. Ze laten eens te meer zien hoeveel Hij
om onze ziel geeft, want Hij is goed en, zoals
de Schrift zegt: “Hij wil dat iedereen gered wordt
en tot kennis van de waarheid komt” (1 Timoteüs 2,4)…
“Gezegend is daarom iedereen
die de boodschap
van de heilige apostelen gelooft, die, zoals de heilige Lucas zegt,
ooggetuigen waren van de daden
van Christus en “dienaren van het woord” (Lc 1,2).
De heilige Cyrillus van Alexandrië (380-444)
Vader en Kerkleraar
+++++++++++++
Ziel van Christus
Anima Christi
Ziel van Christus, heilig mij -Anima Christi, sanctifica me Lichaam van Christus, red mij – Corpus Christi, salva me Bloed van Christus, vervul mij – Sanguis Christi, inebria me Water uit de zijde van Christus, reinig mijA – qua lateris Christi, lava me
Lijden van Christus, versterk mij – Passio Christi, conforta me O goede Jezus, hoor mij – O bone Iesu, exaudi me In jouw wonden – Intra vulnera tua Verberg, verberg mij -Absconde, absconde me
Ziel van Christus, heilig mij – Anima Christi, sanctifica me Lichaam van Christus, red mij -Corpus Christi, salva me Bloed van Christus, vervul mij – Sanguis Christi, inebria me Water uit de zijde van Christus, – reinig mijAqua lateris Christi, lava me
Laat niet toe dat ik van jou gescheiden word – Ne permittas a te me separari Verdedig mij tegen de boze vijand – Ab hoste maligno defende me In het uur van mijn dood – In hora mortis meae Roep mij, roep mij – Voca me, voca me
Ziel van Christus, heilig mij – Anima Christi, sanctifica me Lichaam van Christus, red mij – Corpus Christi, salva me Bloed van Christus, vervul mij – Sanguis Christi, inebria me Water uit de zijde van Christus, reinig mij – Aqua lateris Christi, lava me
En gebied mij om naar jou te komen – Et iube me venire ad te Zodat ik met jouw heiligen jou prijs – Ut cum Sanctis tuis laudem te Voor eeuwige eeuwen – Per infinita saecula Eeuwen, amen – Saeculorum, amen
Ziel van Christus, heilig mij – Anima Christi, sanctifica me Lichaam van Christus, red mij -Corpus Christi, salva me Bloed van Christus, vervul mij – Sanguis Christi, inebria me
+++++++++++++++++++++
Het kruis was een preekstoel waaruit Christus Zijn liefde voor de wereld verkondigde
St Augustinus
++++++++++++++++++++
Hij begon Zijn bediening door honger te lijden, maar Hij is het Brood des Levens. Jezus beëindigde Zijn aardse bediening door dorst te lijden, maar Hij is het Levende Water. Jezus was vermoeid, maar Hij is onze rust. Jezus bracht eerbetoon, maar Hij is de Koning. Jezus werd ervan beschuldigd een demon te hebben, maar Hij dreef demonen uit. Jezus weende, maar Hij veegt onze tranen weg. Jezus werd verkocht voor dertig zilverlingen, maar Hij verloste de wereld. Jezus werd als een lam ter slachting gebracht, maar Hij is de Goede Herder. Jezus stierf, maar door Zijn dood vernietigde Hij de macht van de dood.
Want dit ontvangen wij niet als gewoon brood en gewone drank.
Maar wij, nadat wij hem die overtuigd is en met onze leer heeft ingestemd, aldus gewassen hebben, brengen hem naar de plaats waar zij die broeders genoemd worden, bijeenkomen, om hartelijk te bidden voor onszelf en voor de gedoopte [verlichte] persoon, en voor alle anderen in elke plaats, dat wij waardig geacht mogen worden, nu wij de waarheid hebben leren kennen, door onze werken ook goede burgers en onderhouders van de geboden te worden bevonden, zodat wij behouden mogen worden met een eeuwige zaligheid. Nadat we de gebeden beëindigd hebben, groeten we elkaar met een kus.
Dan wordt er brood en een beker wijn gemengd met water naar de voorzitter van de broeders gebracht; en hij neemt ze aan, prijst en verheerlijkt de Vader van het heelal, in de naam van de Zoon en van de Heilige Geest, en dankt uitvoerig omdat wij waardig geacht zijn om deze dingen uit Zijn handen te ontvangen. En wanneer hij de gebeden en dankzeggingen heeft beëindigd, betuigen alle aanwezigen hun instemming door Amen te zeggen. Dit woord Amen komt in het Hebreeuws overeen met γενοιτο [zo zij het]. En wanneer de voorganger dank heeft uitgesproken en alle mensen hun instemming hebben betuigd, geven degenen die door ons diakenen zijn geroepen, aan ieder van de aanwezigen het brood en de wijn gemengd met water waarover de dankzegging is uitgesproken, om te delen, en aan degenen die afwezig zijn, nemen zij een deel mee.
En dit voedsel wordt onder ons Ευχαριστια [de Eucharistie] genoemd, waaraan niemand mag deelnemen behalve de mens die gelooft dat de dingen die wij leren waar zijn, en die gewassen is met de wassing die is voor de vergeving van zonden en tot wedergeboorte, en die zo levend is als Christus heeft geboden. Want niet als gewoon brood en gewone drank ontvangen wij deze; maar op dezelfde wijze als Jezus Christus, onze Verlosser, vleesgeworden door het Woord van God, zowel vlees als bloed had voor onze redding, zo is ons ook geleerd dat het voedsel dat gezegend wordt door het gebed van Zijn woord, en waaruit ons bloed en vlees door transformatie worden gevoed, het vlees en bloed is van die Jezus die vleesgeworden is. Want de apostelen hebben ons in de door hen geschreven memoires, die Evangeliën worden genoemd, aldus overgeleverd wat hun was opgedragen; Dat Jezus brood nam en, na het uitspreken van Zijn dankzegging, zei: “Doe dit ter nagedachtenis aan Mij, dit is Mijn lichaam.” En dat Hij, op dezelfde manier, na de beker te hebben genomen en te hebben gedankt, zei: “Dit is Mijn bloed.” En het aan hen alleen gaf. Dit hebben de boze duivels nagebootst in de mysteriën van Mithras, door hetzelfde te bevelen. Want dat brood en een beker water met bepaalde bezweringen worden geplaatst in de mystieke rituelen van iemand die wordt ingewijd, weet u of kunt u leren.
Gemeenschappelijk christologisch begrip van de apostolische kerken
Nadat ik er lang over had nagedacht en nagedacht, raakte ik ervan overtuigd dat deze ruzies onder christenen geen feitelijke kwesties zijn, maar eerder een kwestie van woorden en termen. Want allen belijden Christus, onze Heer, als volmaakt God en volmaakt mens, zonder enige vermenging, vermenging of verwarring van naturen. Deze dubbelgevende gelijkenis wordt door de ene partij [Syrisch-orthodoxen] ‘een natuur’ [kyonol] genoemd, door een andere [Chalcedoniërs] ‘een hypostase’ [qnomo], en door weer een andere [Kerk van het Oosten] ‘een persoon’ [parsopol]. Zo zag ik dat alle christelijke gemeenschappen, met hun verschillende christologische standpunten, één gemeenschappelijke basis bezaten, zonder enige verdeeldheid. Dienovereenkomstig heb ik alle haat uit de diepten van mijn hart volledig uitgeroeid en heb ik volledig afgezien van discussies met wie dan ook over belijdeniszaken.
christelijkeinformatiebron 