Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.

Gebed van de laatste staretsen van het Optina klooster
Heer, geef dat ik zonder vrees en rustig alles tegemoet mag gaan wat
deze dag mij brengen zal. Maak dat ik mij geheel kan overgeven aan Uw heilige wil.
Onderricht en steun mij in alles, op ieder uur van de dag.
Wat ik ook voor berichten in de loop van deze dag mag horen, leer mij ze met een rustig hart te aanvaarden, in het vaste geloof dat er niets buiten Uw wil gebeurt.
Richt mijn gedachten en gevoelens in al mijn woorden, in al mijn daden.
Laat mij in alle onvoorziene omstandigheden niet vergeten, dat ons alles wordt gezonden door U.
Leer mij eerlijk en verstandig te handelen met ieder lid van mijn gezin,
zonder iemand te kwetsen, in verwarring te brengen of te verbitteren.
Heer, geef mij de kracht de vermoeienissen van de komende dag te dragen en alles wat er ook mag gebeuren.
Bestuur mijn wil, en leer mij steeds de geest van bekering te hebben, te bidden, te geloven, te dulden en te vergeven, en allen te danken en lief te hebben.
Amen.
Jaren ’60 : Wat was er aan de hand met de jeugd van de jaren zestig van vorige eeuw ?
Door Kris Biesbroeck
We horen veel spreken over de jeugd en de periode van de jaren zestig. Wat was er werkelijk aan de gang ? De oorlog (’40-’45) had Europa verwoest. Er was ellende , honger en armoede. Na de oorlog zouden de ouders hun kinderen deze ellende doen vergeten. Ze kregen alles, de consumptie groeide met de jaren. De jongeren van tijdens of kort na de oorlog waren in de jaren zestig twintigers. Ze voelden zich echter niet zo gelukkig. De consumptie bracht hen wel veel materiële welvaart, maar ze voelden zich er niet mee tevreden. Al vlug kwam er een protestbeweging tot stand. Het was een verzet tegen een maatschappij die ze zelf niet wilden en zelf niet gevraagd hadden. Het was vooral in de Verenigde Staten en aan de universiteiten dat het protest het hevigst was, met als hoogtepunt de studentenrevolte in Parijs, bekend als de meirevolte van Mei ’68. In Leuven was dat in 1969, oorspronkelijk bedoeld om de vernederlandsing van de universiteit, maar het had duidelijk een protest karakter tegen deze consumptiemaatschappij. Het was als het ware de voortzetting van ‘Mei ’68 in Parijs.
Lees verder ” Wat was er aan de hand met de jeugd van de jaren zestig ?”

BEZINNINGSTEKSTEN VAN DE HEILIGE JOHANNES VAN CRONSTADT
De Heilige Johannes van Cronstadt was een vurig verdediger van de frequente communie. De teksten zijn genomen uit zijn geschriften : H en Cristo Zwh mou, deel a– b – g .
De nummers zijn de genummerde paragrafen uit deze boeken.
57
Bedenk wat een waarde het allergrootste wonder van Jezus Christus, de Zoon van de levende God heeft. Het wonder van de heilige Communie ! Waaruit bestaat dit wonder ? Uit het levengevende en vredestichtend werk dat het teweegbrengt in het aan zichzelf afgestorven leven, veroorzaakt door het zondige hart. Kort vóór de Heilige Communie veroorzaakt dit onrust en geestelijke dood. Denk niet dat dit iets is wat uit gewoonte gebeurt, of dat het iets onbeduidend is, of toevallig gebeurt. Met zulke gedachten en psychische ingesteldheid zal je de gramschap van God opwekken en zal je de vreugde van de vrede, noch de wedergeboorte na de H.Communie begrijpen.
152
De vrede en de overvloed van leven die wij voelen in ons hart na de H. Communie, is het grootste en meest onbetaalbare geschenk van onze Heer Jezus Christus, die elk ander geschenk overtreft dat wij van Hem ontvangen. Zonder innerlijke vrede kan de mens dergelijke zegen niet ontvangen, hetzij stoffelijk, hetzij geestelijk. Als je geen innerlijke vrede hebt, dan zullen de gewaarwordingen die vanuit de zintuigen bovenkomen : van waarheid, goedheid en van vriendelijkheid , niet van Hem voortkomen. Want in het centrum van Zijn leven, of beter gezegd van Zijn Hart is de innerlijke mens gestorven.
272
Zoals in Jezus Christus ‘de volheid van de Godheid woont ( 2 Koll.2,9), zo is het ook met het levenwekkende mysterie van de Goddelijke Eucharistie. In het kleine menselijk lichaam woont de ganse volheid van Gods oneindigheid en heerschappij. In het brood, in elk stukje ( ook het kleinste) woont de volheid van Zijn Godheid. Lof aan Uw altijddurende kracht en goedheid, Heer.
357
Door dit voortdurend wonder van de verandering van brood en wijn in het Lichaam en Bloed van Christus, zie ik het wonder van het altijddurende levenwekkende in de mens door de Goddelijke adem, de omvorming tot levenmakende geest. ‘Zo werd de mens een levend wezen’(Gen. 2,7) zegt de Heilige Schrift. Op de Heilige Tafel wordt het brood en de wijn, na de consecratie, niet alleen ‘levend wezen’, maar ook ‘bron van leven’. En dit alles gebeurt voor mijn ogen. Dat merk ik, dat voel ik levendig aan met mijn geest en met mijn lichaam. O mijn God ! Hoe schrikwekkend is het mysterie dat Gij ons hebt overgeleverd ! Hoe onuitsprekelijk is dit mysterie waarvan ik de getuige en deelnemer ben. Ere zij U, mijn Schepper ! Ere zij U, Schenker van het Eerbiedwaardige lichaam en Bloed van Christus.
1554
&nbs
p; ‘Wie mijn vlees eet en Mijn bloed drinkt, blijft in Mij, en Ik in hem’ (Joh 6,56). Dit voelen wij in ons binnenste, maar ook onze ervaring bevestigt dit. De mens die aan het oude mysterie van de Communie deelheeft met geloof en diep berouw over zijn zonden, is een gezegende, gelukkige wedergeborene. Dit voelen wij en dit beleven wij echt, zoals trouwens ook het tegenovergestelde. Als wij naderen tot de Heilige Kelk met twijfel en zonder bevrijdend berouw over onze zonden, dan zal de duivel in ons komen, hij zal zich in ons vestigen en onze geest vernietigen. Ook dat is overduidelijk.
1589
Wanneer je het onbevlekte mysterie van de Communie ontvangt, wees er dan van bewust dat je deelhebt aan het lichaam en bloed van Christus. Je bent er even zeker van als ademhalen. Zeg dan bij jezelf :’Zulke zekerheid heb ik, net zoals ik voortdurend de lucht inadem’ een andere zekerheid heb ik, als ik op dat moment de lucht in mij opneem die dezelfde is van mijn Heer Jezus Christus, mijn adem, mijn leven, mijn vreugde, mijn redding. Hij is mijn belangrijkste adem, belangrijker dan mijn fysische adem, op elk moment van mijn leven. Hij is mijn Woord, dat elk ander woord voorafgaat. Hij is mijn gedachte, voor elke andere gedachte. Hij is mijn licht, voor elk ander licht. Hij is mijn voedsel, voor elk ander voedsel. Hij is mijn kleding, voor elk andere kleding. Hij is mijn parfum, voor elke andere parfum. Hij is mijn genot, dat boven elk ander genot is. Hij is mijn vader en moeder, verheven boven elke andere vader en moeder. Op de aarde is Hij de meest vaste grond die mij draagt en mij niet doet wankelen. Wij, aardse schepselen, vergeten hoe wij voortdurend ademen, leven, bewegen, en dat wij ‘in God’ bestaan, en dat wij voor onszelf ‘gebarsten kuilen’ graven (Jer.2,13). Hij daarentegen, met Zijn Heilig Mysterie, gaf ons een levende bron, die vloeit en ons leidt naar het eeuwig leven. Hij gaf ons zichzelf als ‘eten en drinken’, opdat wij altijd bij Hem zouden zijn.
1655
Hij die tot de Heilige Kelk nadert met een zekere hartstocht, gelijkt op Judas. Hij nadert de Heer om Hem te omhelzen met een ‘bedrieglijke kus’.
1840
Jij die het lichaam en bloed van de Heer tot u neemt, en zeker als jij priester bent : wie anders zal je in vertrouwen nemen dan Christus alleen. Tot wie anders zal jij je richten ? Waar zal jij je leven op richten ? Misschien op geld, wat Judas tot de strop heeft geleid ? Misschien tot eten en drinken ? Wij moeten ons richten op het onvergankelijke voedsel dat het Lichaam van christus is, waaraan je zo dikwijls deelneemt. ‘Wat heb ik toch in de hemel. Ook op aarde verlang ik niets buiten U ! ….God is voor eeuwig de Rots van mijn hart en mijn erfdeel ! (Ps.73,25-26).
1929
De waarheid in verband met de mysteries van Christus garandeert de Heer zelf.
De waarheid wordt ook nog gegarandeerd door het bestaan van de zichtbare en onzichtbare werelden die ontstonden en blijven bestaan in Hem, in de vergeving der zonden en in de vrede en het geluk dat wij voelen na de Heilige Communie.
Vrij vertaald uit het Grieks door Kris B.
H. Johannes van Cronstadt : H en Cristw Zwh mou deel : A–B–G.

Map van de berg Athos, gepubliceerd door AVPaschas, Ethene 1915-1916:










Bezoek van de metropoliet van Thessaloniki Gennadios aan de Heilige Communio/Vatopadi klooster /1914 :


De priester-monnik van de skyte St.Anna (1895-1950) met een baard die reikt tot de grond.:

De diaken-monnik Nikandros van Vatopedi. Rond 1870.:




Karyes (hoofdstad) : (Stefanos Stournaras, Volos)1916


op weg naar de Athos



klooster Panteleimon vanop de boot

We komen aan ons eerste klooster : Panteleimon (Het Russisch klooster)

zicht op de klokketoren van Panteleimon (detail)

de kloostergebouwen





Paul en Bert aan het strand (Boven)
Kris en Bert (boven)
detail van het klooster Xenofontos : ons tweede klooster



De cellen van de monniken

Detail van het kloostergebouw Xenofontos

Xenofontos : ingang


Fresco’s in Xenofontos



De hoofdkerk van Xenofontos


In het haventje van de Athos – op weg naar Simonos Petra


De berg Athos (boven)

Het monasterie Simonos Petra : ons derde klooster(boven en onder)

Begin van de klim naar het klooster





Onze logeerkamer in Simonos Petra

Een prachtig monasterie !!!



De Kerk van Simonos Petra : het katholikon

‘Hoe groot zijn Uw werken o Heer, Gij hebt alles met wijsheid gemaakt’




De auto van het monasterie om pelgrims op te halen – let op het kenteken :AO

Nogmaals de berg Athos

Terug in Ouranopolis : kennismaking met een Griekse vrouw..(en met onze eenzame vrouwen).


Maar ondertussen verbleven onze vrouwen in dit prachtig hotel !!
Andere Christelijke Kerken
Pasen is hét feest der feesten. Daarbuiten worden er nog 12 andere feesten met luister gevierd. Deze zijn :
Pasen : het feest der feesten

De geboorte van de Moeder Gods (8 september)

De Kruisverheffing (14 september)

Opdracht van Maria in de Tempel (21 november)

Geboorte van Christus (25 december

Doopsel van Christus (6 januari)

Opdracht van Jezus in de Tempel (2 februari)

Bezoek van Engel Gabriël aan Maria
(25 maart)

Intocht van Jezus in Jerusalem
(1 week voor Pasen)

Hemelvaart van Christus
(40 dagen na Pasen)
Pinksteren
(50 dagen na Pasen)

Transfiguratie op de Tabor
6 aug)

Ontslaping Moeder Gods
(15 augustus)


Heer,
Bestuur mijn wil, en leer mij steeds de geest van bekering te hebben,
te bidden, te geloven, te dulden en te vergeven, en allen te danken en lief te hebben.
Amen
Na de zondenval verloor de mens Gods genade, hij verloor de band met God, met de Waarheid. Christus is de nieuwe Adam.De nakomelingen van Adam moeten de band met deze nieuwe Adam herstellen. Slechts in Christus vindt de mens het heil.
Wat is echter deze Waarheid, die Christus ons bracht, en waar wordt deze waarheid onvervalst bewaard ?
Het antwoord vinden wij in de Schrift, de Bijbel, waar de Kerk ‘ de zuil en de grondvesting van de Waarheid wordt genoemd’ (1 Tim.3,15)
De mens verlangt naar de Waarheid, dit wil zeggen, naar Christus – de mens geworden orthodoxie – en dit kan alleen via de Kerk, Zijn lichaam. De verlossing kunnen we alleen via de Kerk bekomen. In de Kerk vindt de mens zijn ware bestaan. Daarin vindt de mens opnieuw contact met God. In de Kerk vindt de mens de zin van zijn leven terug, en vooral zijn ware verhouding tot de overige mensheid en de schepping. De Apostel Paulus noemt de Kerk ‘ vervuld met Hem die alles in allen volmaakt’ . (Ef.1,21)
De verlossing, die Jezus ons gebracht heeft zet zich doorheen de geschiedenis verder. Daarom noemt Augustinus de Kerk ‘ de in de eeuwigheid voortzetting van Christus. Dat betekent , dat de Kerk Christus IS, die ook na zijn opstanding en hemelvaart, die wereld, door Zijn Heilige Geest ,verlost.
Er is geen Kerk zonder Christus, en er is geen Christus zonder de Kerk.
Christus als de volmaakte waarheid – orthodoxie, voert ons door de Kerk tot ons heil. Zo is de Kerk het fundament van de Waarheid.
Een Kerkvader noemde de Kerk de ‘samenkomst van de Rechtgelovigen’
De Kerk moet de Waarheid onvervalst bewaren. Daarom heeft de Kerk in haar geschiedenis al haar krachten gewijd om ketterijen te bekampen. De vervolgingen van de eerste kerk hebben de eenheid van de Kerk in het bewaren van de Waarheid niet bedreigd, integendeel, de vervolgingen hielpen de Kerk om nieuwe krachten op te doen. De ketterijen en dwaalleringen hebben haar echter veel pijn en lijden aangedaan, omdat een ketterij niets anders is dan een afwijking van de Waarheid. Zij bedreigt de Kerk door het lichaam van Christus, de Kerk in verdeeldheid te brengen, dus Christus zelf. Een Christen die niet volledig is, die niet de volle en ‘vleesgeworden Waarheid’ is, is niet de reddende Christus.
De ketters hebben niet de ganse waarheid verworpen, zij hebben Christus niet verworpen, maar zij hebben Hem ook niet in zijn heelheid, maar slechts in een deel van Hem aanvaardt. Arius bijvoorbeeld wees de menselijke natuur van Christus niet af, maar wel Zijn goddelijke natuur. Anderen aanvaardden dan weer zijn goddelijke natuur, maar wezen de menselijke natuur af.
De Kerkelijke Waarheid vormt een eenheid en volledigheid. De ketterij echter probeert de Waarheid van de kerkelijke overlevering op een fragmentarische wijze het bestaan van de gevallen mensheid te onderwerpen.
Zo had de strijd van de heilige Kerkvaders tegen de ketterijen tot doel, de ganse Waarheid te beschermen, wat heel belangrijk is voor de redding van de mensheid. Anderzijds om de mensen zelf in de Ark van de Kerk, het Lichaam van Christus te houden.
De Kerk moet de overlevering van het geloof, zoals ze tot haar gekomen is, waar, zuiver en onvervalst bewaren . Anders wordt de Kerk een gewone menselijke organisatie of een politieke ideologie, en dit heeft niets meer met Christus Zijn kruisdood en Zijn verlossing te maken.
*********************************************************

















Orthodoxe Kerk van de Heilige Andreas – GENT (België) – Boven : binnenzicht van de Kerk. Zie : www.orthodoxia.be/Z-Parochies/Gent/Parochie_Gent.html
LA DIDACHE’
DOTTRINA DEI DODICI APOSTOLI
Dottrina del Signore (predicata) ai gentili per mezzo dei dodici Apostoli.
CAPITOLO 1
1. Due sono le vie, una della vita e una della morte, e la differenza è grande fra queste due vie.
2. Ora questa è la via della vita: innanzi tutto amerai Dio che ti ha creato, poi il tuo prossimo come te stesso; e tutto quello che
non vorresti fosse fatto a te, anche tu non farlo agli altri.
3. Ecco pertanto l’insegnamento che deriva da queste parole: benedite coloro che vi maledicono e pregate per i vostri nemici;
digiunate per quelli che vi perseguitano; perché qual merito avete se amate quelli che vi amano? Forse che gli stessi gentili non
fanno altrettanto? Voi invece amate quelli che vi odiano e non avrete nemici.
4. Astieniti dai desideri della carne. Se uno ti dà uno schiaffo sulla guancia destra, tu porgigli anche l’altra e sarai perfetto; se
uno ti costringe ad accompagnarlo per un miglio, tu prosegui con lui per due. Se uno porta via il tuo mantello, dagli anche la
tunica. Se uno ti prende ciò che è tuo, non ridomandarlo, perché non ne hai la facoltà.
5. A chiunque ti chiede, da’ senza pretendere la restituzione, perché il Padre vuole che tutti siano fatti partecipi dei suoi doni.
Beato colui che dà secondo il comandamento, perché è irreprensibile. Stia in guardia colui che riceve, perché se uno riceve per
bisogno sarà senza colpa, ma se non ha bisogno dovrà rendere conto del motivo e dello scopo per cui ha ricevuto. Trattenuto
in carcere, dovrà rispondere delle proprie azioni e non sarà liberato di lì fino a quando non avrà restituito fino all’ultimo
centesimo.
6. E a questo riguardo è pure stato detto: “Si bagni di sudore l’elemosina nelle tue mani, finché tu sappia a chi la devi fare”.
CAPITOLO 2
1. Secondo precetto della dottrina:
2. Non ucciderai, non commetterai adulterio, non corromperai fanciulli, non fornicherai, non ruberai, non praticherai la magia,
non userai veleni, non farai morire il figlio per aborto né lo ucciderai appena nato; non desidererai le cose del tuo prossimo.
3. Non sarai spergiuro, non dirai falsa testimonianza, non sarai maldicente, non serberai rancore.
4. Non avrai doppiezza né di pensieri né di parole, perché la doppiezza nel parlare è un’insidia di morte.
5. La tua parola non sarà menzognera né vana, ma confermata dall’azione.
6. Non sarai avaro, né rapace, né ipocrita, né maligno, né superbo; non mediterai cattivi propositi contro il tuo prossimo.
7. Non odierai alcun uomo, ma riprenderai gli uni; per altri, invece, pregherai; altri li amerai più dell’anima tua.
CAPITOLO 3
1. Figlio mio, fuggi da ogni male e da tutto ciò che ne ha l’apparenza.
2. Non essere iracondo, perché l’ira conduce all’omicidio, non essere geloso né litigioso né violento, perché da tutte queste
cose hanno origine gli omicidi.
3. Figlio mio, non abbandonarti alla concupiscenza, perché essa conduce alla fornicazione; non fare discorsi osceni e non
essere immodesto negli sguardi, perché da tutte queste cose hanno origine gli adultéri.
4. Non prendere auspici dal volo degli uccelli, perché ciò conduce all’idolatria; non fare incantesimi, non darti all’astrologia né
alle purificazioni superstiziose, ed evita di voler vedere e sentire parlare di simili cose, perché da tutti questi atti ha origine
l’idolatria.
5. Figlio mio, non essere bugiardo, perché la menzogna conduce al furto; né avido di ricchezza, né vanaglorioso, perché da
tutte queste cose hanno origine i furti.
6 Figlio mio, non essere mormoratore, perché ciò conduce alla diffamazione; non essere insolente, né malevolo, perché da tutte
queste cose hanno origine le diffamazioni.
7. Sii invece mansueto, perché i mansueti erediteranno la terra.
8. Sii magnanimo, misericordioso, senza malizia, pacifico, buono e sempre timoroso per le parole che hai udito.
9. Non esalterai te stesso, non infonderai troppo ardire nel tuo animo; né l’animo tuo si accompagnerà con i superbi, ma andrà
insieme ai giusti e agli umili.
10. Tutte le cose che ti accadono accoglile come dei beni, sapendo che nulla avviene senza la partecipazione di Dio.
CAPITOLO 4
1. O figlio, ti ricorderai notte e giorno di colui che ti predica le parole di Dio e lo onorerai come il Signore, perché là donde è
predicata la (sua) sovranità, è il Signore.
2. Cercherai poi ogni giorno la presenza dei santi, per trovare riposo nelle loro parole.
3. Non sarai causa di discordia, ma cercherai invece di mettere pace tra i contendenti; giudicherai secondo giustizia e non farai
distinzione di persona nel correggere i falli.
4. Non starai in dubbio se (una cosa) avverrà o no.
5. Non accada che tu tenda le mani per ricevere e le stringa nel dare.
6. Se grazie al lavoro delle tue mani possiedi (qualche cosa), donerai in espiazione dei tuoi peccati.
7. Darai senza incertezza, e nel dare non ti lagnerai; conoscerai, infatti, chi è colui che dà una buona ricompensa.
8. Non respingerai il bisognoso, ma farai parte di ogni cosa al tuo fratello e non dirai che è roba tua. Infatti, se partecipate in
comune ai beni dell’immortalità, quanto più non dovete farlo per quelli caduchi?
9. Non ritirerai la tua mano di sopra al tuo figlio o alla tua figlia, ma sin dalla tenera età insegnerai loro il timor di Dio.
10. Al tuo servo e alla tua serva che sperano nel medesimo Dio non darai ordini nei momenti di collera, affinché non perdano il
timore di Dio, che sta sopra gli uni e gli altri. Perché egli non viene a chiamarci secondo la dignità delle persone, ma viene a
coloro che lo Spirito ha preparato.
11. Ma voi, o servi, siate soggetti ai vostri padroni come a una immagine di Dio, con rispetto e timore.
12. Odierai ogni ipocrisia e tutto ciò che dispiace al Signore.
13. Non trascurerai i precetti del Signore, ma osserverai quelli che hai ricevuto senza aggiungere o togliere nulla.
14. Nell’adunanza confesserai i tuoi peccati e non incomincerai mai la tua preghiera in cattiva coscienza. Questa è la via della
vita.
CAPITOLO 5
1. La via della morte invece è questa: prima di tutto essa è maligna e piena di maledizione: omicidi, adultéri, concupiscenze,
fornicazioni, furti, idolatrie, sortilegi, venefici, rapine, false testimonianze, ipocrisie, doppiezza di cuore, frode, superbia, malizia,
arroganza, avarizia, turpiloquio, invidia, insolenza, orgoglio, ostentazione, spavalderia.
2. Persecutori dei buoni, odiatori della verità, amanti della menzogna, che non conoscono la ricompensa della giustizia, che non
si attengono al bene né alla giusta causa, che sono vigilanti non per il bene ma per il male; dai quali è lontana la mansuetudine e
la pazienza, che amano la vanità, che vanno a caccia della ricompensa, non hanno pietà del povero, non soffrono con chi soffre,
non riconoscono il loro creatore, uccisori dei figli, che sopprimono con l’aborto una creatura di Dio, respingono il bisognoso,
opprimono i miseri, avvocati dei ricchi, giudici ingiusti dei poveri, pieni di ogni peccato. Guardatevi, o figli, da tutte queste
colpe.
CAPITOLO 6
1. Guarda che alcuno non ti distolga da questa via della dottrina, perché egli ti insegna fuori (della volontà) di Dio.
2. Se infatti puoi sostenere interamente il giogo del Signore, sarai perfetto; se non puoi fa’ almeno quello che puoi.
3. E riguardo al cibo, cerca di sopportare tutto quello che puoi, ma comunque astieniti nel modo più assoluto dalle carni
immolate agli idoli, perché (il mangiarne) è culto di divinità morte.
CAPITOLO 7
1. Riguardo al battesimo, battezzate così: avendo in precedenza esposto tutti questi precetti, battezzate nel nome del Padre, del
Figlio e dello Spirito Santo in acqua viva.
2. Se non hai acqua viva, battezza in altra acqua; se non puoi nella fredda, battezza nella calda.
3. Se poi ti mancano entrambe, versa sul capo tre volte l’acqua in nome del Padre, del Figlio e dello Spirito Santo.
4. E prima del battesimo digiunino il battezzante, il battezzando e, se possono, alcuni altri. Prescriverai però che il battezzando
digiuni sin da uno o due giorni prima.
CAPITOLO 8
1. I vostri digiuni, poi, non siano fatti contemporaneamente a quelli degli ipocriti; essi infatti digiunano il secondo e il quintogiorno della settimana, voi invece digiunate il quarto e il giorno della preparazione.
2. E neppure pregate come gli ipocriti, ma come comandò il Signore nel suo vangelo, così pregate:
Padre nostro che sei nel cielo,
sia santificato il tuo nome,
venga il tuo regno,
sia fatta la tua volontà, come in cielo così in terra.
Dacci oggi il nostro pane quotidiano,
e rimetti a noi il nostro debito,
come anche noi lo rimettiamo ai nostri debitori,
e non ci indurre in tentazione,
ma liberaci dal male;
perché tua è la potenza e la gloria nei secoli.
3. Pregate così tre volte al giorno.
CAPITOLO 9
1. Riguardo all’eucaristia, così rendete grazie:
2. dapprima per il calice: Noi ti rendiamo grazie, Padre nostro, per la santa vite di David tuo servo, che ci hai rivelato per
mezzo di Gesù tuo servo. A te gloria nei secoli.
3. Poi per il pane spezzato: Ti rendiamo grazie, Padre nostro, per la vita e la conoscenza che ci hai rivelato per mezzo di Gesù
tuo servo. A te gloria nei secoli.
4. Nel modo in cui questo pane spezzato era sparso qua e là sopra i colli e raccolto divenne una sola cosa, così si raccolga la
tua Chiesa nel tuo regno dai confini della terra; perché tua è la gloria e la potenza, per Gesù Cristo nei secoli.
5. Nessuno però mangi né beva della vostra eucaristia se non i battezzati nel nome del Signore, perché anche riguardo a ciò il
Signore ha detto: “Non date ciò che è santo ai cani”.
CAPITOLO 10
1. Dopo che vi sarete saziati, così rendete grazie:
2. Ti rendiamo grazie, Padre santo, per il tuo santo nome che hai fatto abitare nei nostri cuori, e per la conoscenza, la fede e
l’immortalità che ci hai rivelato per mezzo di Gesù tuo servo. A te gloria nei secoli.
3. Tu, Signore onnipotente, hai creato ogni cosa a gloria del tuo nome; hai dato agli uomini cibo e bevanda a loro conforto,
affinché ti rendano grazie; ma a noi hai donato un cibo e una bevanda spirituali e la vita eterna per mezzo del tuo servo.
4. Soprattutto ti rendiamo grazie perché sei potente. A te gloria nei secoli.
5. Ricordati, Signore, della tua chiesa, di preservarla da ogni male e di renderla perfetta nel tuo amore; santificata, raccoglila dai
quattro venti nel tuo regno che per lei preparasti.
Perché tua è la potenza e la gloria nei secoli.
6. Venga la grazia e passi questo mondo.
Osanna alla casa di David.
Chi è santo si avanzi, chi non lo è si penta.
Maranatha. Amen.
7. Ai profeti, però, permettete di rendere grazie a loro piacimento.
CAPITOLO 11
1. Ora, se qualcuno venisse a insegnarvi tutte le cose sopra dette, accoglietelo;
2. ma se lo stesso maestro, pervertito, vi insegnasse un’altra dottrina allo scopo di demolire, non lo ascoltate; se invece (vi
insegna) per accrescere la giustizia e la conoscenza del Signore, accoglietelo come il Signore.
3. Riguardo agli apostoli e ai profeti, comportatevi secondo il precetto del Vangelo.
4. Ogni apostolo che venga presso di voi sia accolto come il Signore.
5. Però dovrà trattenersi un giorno solo; se ve ne fosse bisogno anche un secondo; ma se si fermasse tre giorni, egli è un falso
profeta.
6. Partendo, poi, l’apostolo non prenda per sé nulla se non il pane (sufficiente) fino al luogo dove alloggerà; se invece chiede
denaro, è un falso profeta.
7. E non metterete alla prova né giudicherete ogni profeta che parla per ispirazione, perché qualunque peccato sarà perdonato,
ma questo peccato non sarà perdonato.
8. Non tutti, però, quelli che parlano per ispirazione sono profeti, ma solo coloro che praticano i costumi del Signore. Dai
costumi, dunque, si distingueranno il falso profeta e il profeta.
9. Ogni profeta che per ispirazione abbia fatto imbandire una mensa eviterà di prendere cibo da essa, altrimenti è un falso
profeta.
10. Ogni profeta, poi, che insegna la verità, se non mette in pratica i precetti che insegna, è un falso profeta.
11. Ogni profeta provato come veritiero, che opera per il mistero terrestre della chiesa, ma che tuttavia non insegna che si
debbano fare quelle cose che egli fa, non sarà da voi giudicato, perché ha il giudizio da parte di Dio; allo stesso modo, infatti, si
comportarono anche gli antichi profeti.
12. Se qualcuno dicesse per ispirazione: dammi del denaro o qualche altra cosa, non gli darete ascolto; ma se dicesse di dare
per altri che hanno bisogno, nessuno lo giudichi.
CAPITOLO 12
1. Chiunque, poi, viene nel nome del Signore, sia accolto. In seguito, dopo averlo messo alla prova, lo potrete conoscere,
poiché avrete senno quanto alla destra e alla sinistra.
2. Ma se colui che giunge è di passaggio, aiutatelo secondo le vostre possibilità; non dovrà però rimanere presso di voi che due
o tre giorni, se ce ne fosse bisogno.
3. Nel caso che volesse stabilirsi presso di voi e che esercitasse un mestiere, lavori e mangi.
4. Se invece non ha alcun mestiere, con il vostro buon senso cercate di vedere come possa un cristiano vivere tra voi senza
stare in ozio.
5. Se non vuole comportarsi in questo modo, è uno che fa commercio di Cristo. Guardatevi da gente simile.
CAPITOLO 13
1. Ogni vero profeta che vuole stabilirsi presso di voi è degno del suo nutrimento.
2. Così pure il vero dottore è degno, come l’operaio, del suo nutrimento.
3. Prenderai perciò le primizie di tutti i prodotti del torchio e della messe, dei buoi e delle pecore e le darai ai profeti, perché
essi sono i vostri Sommi Sacerdoti.
4. Se però non avete un profeta, date ai poveri.
5. Se fai il pane, prendi la primizia e dà secondo il precetto.
6. E così, se apri un’anfora di vino o di olio, prendi le primizie e dalle ai profeti.
7. Del denaro, del vestiario e di tutto quello che possiedi, prendi poi le primizie come ti sembra più opportuno e dà secondo il
precetto.
CAPITOLO 14
1. Nel giorno del Signore, riuniti, spezzate il pane e rendete grazie dopo aver confessato i vostri peccati, affinché il vostro
sacrificio sia puro.
2. Ma tutti quelli che hanno qualche discordia con il loro compagno, non si uniscano a voi prima di essersi riconciliati, affinché il
vostro sacrificio non sia profanato.
3. Questo è infatti il sacrificio di cui il Signore ha detto: “In ogni luogo e in ogni tempo offritemi un sacrificio puro, perché un re
grande sono io – dice il Signore – e mirabile è il mio nome fra le genti”.
CAPITOLO 15
1. Eleggetevi quindi episcopi e diaconi degni del Signore, uomini miti, disinteressati, veraci e sicuri; infatti anch’essi compiono
per voi lo stesso ministero dei profeti e dei dottori.
2. Perciò non guardateli con superbia, perché essi, insieme ai profeti e ai dottori, sono tra voi ragguardevoli.
3. Correggetevi a vicenda, non nell’ira ma nella pace, come avete nel vangelo. A chiunque abbia offeso il prossimo nessuno
parli: non abbia ad ascoltare neppure una parola da voi finché non si sia ravveduto.
4. E fate le vostre preghiere, le elemosine e tutte le vostre azioni così come avete nel vangelo del Signore nostro.
CAPITOLO 16
1. Vigilate sulla vostra vita. Non spegnete le vostre fiaccole e non sciogliete le cinture dai vostri fianchi, ma state preparati
perché non sapete l’ora in cui il nostro Signore viene.
2. Vi radunerete di frequente per ricercare ciò che si conviene alle anime vostre, perché non vi gioverà tutto il tempo della
vostra fede se non sarete perfetti nell’ultimo istante.
3. Infatti negli ultimi giorni si moltiplicheranno i falsi profeti e i corruttori, e le pecore si muteranno in lupi, e la carità si muterà in
odio;
4. finché, crescendo l’iniquità, si odieranno l’un l’altro, si perseguiteranno e si tradiranno, e allora il seduttore del mondo apparirà
come figlio di Dio e opererà miracoli e prodigi, e la terra sarà consegnata nelle sue mani, e compirà iniquità quali non avvennero
mai dal principio del tempo.
5. E allora la stirpe degli uomini andrà verso il fuoco della prova, e molti saranno scandalizzati e periranno; ma coloro che
avranno perseverato nella loro fede saranno salvati da quel giudizio di maledizione.
6. E allora appariranno i segni della verità: primo segno l’apertura nel cielo, quindi il segno del suono di tuba e terzo la
resurrezione dei morti;
7. non di tutti, però, ma, come fu detto: “Verrà il Signore e tutti i santi con lui. Allora il mondo vedrà il Signore venire sopra le
nubi del cielo.”