---

Russische schrijver Solzjenitsyn overleden

 

---

 MOSKOU – De Russische schrijver Aleksandr Solzjenitsyn is zondagavond op 89-jarige leeftijd overleden in zijn huis buiten Moskou. Hij werd beroemd vanwege zijn boeken over de ‘Goelag’, het onmenselijke en onmetelijke sovjetsysteem van gedwongen werkkampen waarin hij zelf jaren vertoefde. Het leverde hem in 1970 de Nobelprijs voor de Literatuur op. In 1974 werd Solzjenitsyn verbannen naar het Westen, waar hij werd ontvangen als held. Zijn hartverscheurende beschrijving van de wandaden van het sovjetregime in de Goelag Archipel zette ook de laatste westerse sympathisanten van het communistische experiment aan het denken.

Superioriteitsdenken
Maar tijdens zijn twintigjarige verblijf in het Westen rekende de diep religieuze Solzjenitsyn ook af met het westerse superioriteitsdenken en het kapitalisme. ‘Onaangeraakt als ze zijn door de adem van God en onbeteugeld door het menselijke geweten, zijn zowel kapitalisme als socialisme weerzinwekkend.’

Bij zijn terugkeer in Rusland in 1994 kritiseerde Solzjenitsyn de morele teloorgang van zijn land onder het hyperkapitalisme van de toenmalige president Jeltsin. Ironisch genoeg moest er een oud-KGB-officier (president Vladimir Poetin) aan te pas komen, om hem weer enig vertrouwen in de toekomst van Rusland te schenken.

http://www.vk.tv/video/embed.php?id=1051585

Solzjenitsyn, volgens literatuurcritici een van Rusland’s grootste schrijvers uit de Twintigste Eeuw, weigerde prijzen in ontvangst te nemen van Gorbatsjov en Jeltsin. Maar vorig jaar ontving hij uit handen van president Poetin, in zijn rode huisje met uitzicht over de Moskou Rivier, de staatsprijs voor humanitaire verdiensten.

Gedemoraliseerd volk
‘Poetin erfde een leeggeplunderd en losgeslagen land, met een verarmd en gedemoraliseerd volk’, zei Solzjenitsyn in 2007 tegen Der Spiegel. ‘Hij begon te werken aan een geleidelijke restauratie.’ Dat hem dat weinig vrienden in het Westen heeft opgeleverd, verbaast niet. ‘Het Westen was gewend geraakt aan de idee dat Rusland een Derde Wereld land was geworden en voor altijd zou blijven. De eerste reactie toen Rusland wat van zijn kracht hervond, was paniek.’

Aleksandr Solzjenitsyn, geboren op 11 december 1918 in Kislovodsk, stamt uit een familie van kozakintellectuelen. Hij werd door zijn moeder opgevoed, zijn vader was al overleden voor zijn geboorte. Afgestudeerd als wiskundige aan de Universiteit van Rostov A/D Don, vocht hij in de Tweede Wereldoorlog als artillerieofficier. Aan het einde van de oorlog, terwijl hij met het Rode Leger oprukte naar Königsberg, werd Solzjenitsyn gearresteerd. In een brief had hij zich kritische opmerkingen veroorloofd over ‘de man met de snor’, Stalin.

Wat volgde waren acht jaar werkkamp en drie jaar gedwongen interne verbanning in Kazachstan. Tijdens zijn verblijf in ‘de Goelag’ (een acroniem van de sovjetbenaming voor het omvangrijke systeem van straf- en werkkampen dat zich sinds de jaren twintig had ontwikkeld) schreef Solzjenitsyn zijn eerste ervaringen op. Maar hele gedeelten van wat later Een dag uit het Leven van Ivan Denisovitsj zou worden, leerde hij uit zijn hoofd, zodat deze teksten niet verloren konden gaan in de kampen.

In 1956 mocht Solzjenitsyn zich als wiskundeleraar vestigen in Rijazan, en kon hij zijn ervaringen opschrijven. De publicatie in 1962 van Een dag uit het leven van Ivan Denisovitsj in het literaire tijdschrift Novi Mir veroorzaakte en literaire sensatie in en buiten de Sovjet-Unie. Voor het eerst werden de beestachtige omstandigheden in de Sovjetkampen beschreven voor een groot publiek.

Nobelprijs
Nadat sovjetleider Nikita Chroetsjov in 1964 door Brezjnev van zijn troon was verstoten, brak opnieuw een moeilijke periode aan voor Solzjenitsyn. Hij werd uit de schrijversbond gegooid, lastig gevallen door de KGB en zijn nieuwe werken konden alleen buiten de Sovjet-Unie gepubliceerd worden. Toen hem in 1970 de Nobelprijs voor Literatuur werd toegekend, besloot hij niet naar de uitreiking te gaan – uit angst dat hij niet meer het land zou worden binnengelaten.

Vier jaar later was het zover, bij de publicatie van het eerste deel van de Goelag Archipel, een serie van drie boeken waarin hij uitgebreid het omvangrijke systeem van de Goelag-strafkampen documenteerde, voorzien van eigen ervaringen en getuigenissen van andere gevangen. De schrijver werd beschuldigd van verraad en moest het land verlaten. In handboeien werd hij op een vliegtuig naar West-Duitsland gezet.

Uiteindelijk streek Solzjenitsyn met zijn gezin neer in een Canvendish in de Amerikaanse staat Vermont, waar hij in een zelfverkozen isolement zijn productiefste jaren als schrijver zou beleven. Behalve aan de overige delen van de Goelag Archipel werkte hij er onder meer aan Het Rode Wiel – een eindeloze reeks boeken over de Russische geschiedenis die het doorzettingsvermogen van menig literatuurcriticus op de proef stelde.

Kanonschoten
Het was ook vanuit zijn zorgvuldig voor de buitenwereld afgesloten ‘vesting’ in Vermont, dat Solzjenitsyn zijn kanonschoten op de westerse wereld, vervuld van een zielloos en Goddeloos materialisme, begon af te schieten. In een beroemde toespraak op de Harvard University in 1978 wees hij de westerse ‘pluralistische democratie’ af als model dat elders navolging verdiende. En zeker in Rusland: ‘Elke eeuwenoude, diep gewortelde autonome cultuur, vooral wanneer deze verspreid is over een groot deel van het aardvlak, vormt een autonome wereld, vol van raadselen en verrassingen voor het westerse gedachtegoed. Rusland is daar al meer dan duizend jaar een voorbeeld van.’

Toen Solzjenitsyn in 1994 terugkeerde op Russische bodem, bood zijn lange, symbolische reis vanuit Azië naar Moskou voor veel buitenstaanders en Russen een wat pathetische aanblik. Zijn felle kritiek op de morele teloorgang van zijn land sloeg niet onmiddellijk aan en zijn klacht dat zijn landgenoten zelfs niet de moeite namen zijn (lijvige) boeken te lezen, leek aan dovemansoren gericht.

De echte restauratie – van de auteur en van Rusland zelf – volgde pas later, met de komst van president Poetin, hoge olieprijzen, en een meer autoritair bewind. Solzjenitsyns kritiek op de wanorde van de jaren negentig en noodzaak van culturele en spirituele wederopleving bleek naadloos aan te sluiten bij het Poetin-tijdperk. Die staat namelijk niet alleen in het teken van de economische en politieke wederopstanding van Rusland, maar ook van de heropleving van een sterke orthodoxe kerk – die als vanouds sterk aan de staat is gelieerd.

Unieke weg
En ook het thema van de unieke weg die Rusland in de wereldgeschiedenis te bewandelen heeft – niet belemmerd door westerse ‘adviezen’ en geholpen door het enige ware geloof, de Russische orthodoxie – heeft onder Poetin weer aan kracht gewonnen.

Zo kan het, dat de voormalig KGB-officier en de ‘slaaf’ uit het sovjetkamp, elkaar de afgelopen jaren spiritueel omarmd hebben. Voor een westers publiek is het wellicht een van die ‘raadsels’ waar Rusland de buitenwereld van tijd tot tijd voor plaatst. Zeker is dat Solzjenitsyn in eigen land als nationale held zal worden begraven – en dat hij een serie humanitaire meesterwerken nalaat, die getuigen van de totalitaire dwalingen waarin Europa de vorige eeuw verstrikt raakte

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Maandag, 04 augustus 2008

RUSSISCH-ORTHODOXE KERK PRIJST SOLZJENITSYN

BRUSSEL (KerkNet/Interfax/KAP) – Aartspriester Vsevolod Chaplin prijst de overleden schrijver, dissident en Nobelprijswinnaar Alexander Solzjenitsyn, die zich bekende tot de Russisch-orthodoxe Kerk. Chaplin omschreef Solzjenitsyn als een pionier voor komende generaties. “Hij laat een rijke erfenis na voor de toekomst van Rusland.” Vsevolod Chaplin, secretaris van het departement externe relaties van de Russisch-orthodoxe Kerk, herinnert eraan dat Solzjenitsyn diep gelovig was en de Russisch-orthodoxe Kerk beschouwde als een van de stuwende krachten achter de vernieuwing van Rusland. “Hij verstond de kunst met machthebbers in eigen land, in het Westen en met het volk te spreken, en hij weigerde zich aan te passen aan de heersende mode of publieke opinie. De vroegere tegenstander van het Sovjetbewind uitte niet enkel kritiek op politiek en samenleving, maar hij gaf ook de praktische wegen aan voor de weg die men moest inslaan.” De historicus en schrijver Solzjenitsyn overleed aan een hartstilstand. Zijn uitvaart vindt aanstaande woensdag plaats. Later wordt hij bijgezet op de begraafplaats van het Donskojklooster, waar hij vijf jaar geleden de eigen begraafplaats uitkoos.

(Kerknet)

 

 

 

THEOLOGIE EN MYSTIEK

of

OVER HET WOORD VAN GOD EN DE MYSTIEKE ERVARING ERVAN

Veelal hoort men dat men het goddelijk mysterie niet moet verdiepen om het te behoeden voor een verstandelijke uitleg. Men moet het eerder beleven… Maar zijn wij met onze belevenis, ons geloof en onze houding wel steeds op de weg van de waarheid ?

Men mag dus bijgevolg het geloof in het goddelijk mysterie niet herleiden tot een zuivere intellectuele of een zuiver mystieke aangelegenheid. Denken we aan de woorden van de H. Evagrius van Pontus (4de e): “Indien je theoloog bent, dan zal je werkelijk bidden, en indien je werkelijk bidt, dan ben je theoloog”.  Hoe ben ik zeker van dit “werkelijk”  bidden ?

De orthodoxe Kerk benadrukt met aandrang dat de ganse goddelijke liturgie een sacrament is waarbij het sacrament van het Woord één is met het sacrament van de Gaven; (cfr. “L’eucharistie: sacrament du royaume” V. Alexander Schmemann).

De leer van de Kerk verdiepen is niets anders dan deelnemen, communiceren zeggen de Vaders, aan het Woord van God. Het Woord van God is Jezus Christus; Hij is de “theologos”;  Hij is het Woord dat

“waarachtig leven”  schenkt vrij van verderf, lijden en dood. Het is toch betekenisvol dat wij Christus niet ‘bloed of lichaam van God’ noemen maar wel Woord van God.

Dit “waarachtig leven”  is het ware geloof van de Kerk, is de waarheid van de Kerk, met welke ik in gemeenschap, in communio kan treden. Dit veronderstelt een ontlediging van mijn vooroordelen, mijn hardnekkigheid, mijn egocentrisme, mijn onwetendheid om mij te zuiveren en om werkelijk het Woord van de Ander te aanvaarden en lief te hebben. Het sacrament van de Heilige Eucharistie is communiceren aan het Woord van God, Jezus Christus werkelijk aanwezig in de Heilige Communie.

Door participatie word ik deelachtig aan het leven-schenkende Woord, de enige waarheid en realiteit voor de Kerk. De Kerk kan dus bijgevolg niet de waarheid onderwijzen, maar kan enkel de weg naar die waarheid tonen. De Kerk, in zijn liturgische bijeenkomsten, viert niet alleen het sacrament van de bijeenkomst van de gelovigen maar ook hun samen op weg zijn naar het eeuwige leven dat geen scheiding, verderf, lijden en dood kent.

Deze deelname aan het goddelijk mysterie vindt zijn uitdrukking in de spiritualiteit, of beter nog in de mystieke theologie van de Kerk. Voor de Kerk en haar traditite bestaat er geen echt onderscheid tussen theologie en mystiek, tussen het woord en de deelname aan dit woord, tussen de leer van de Kerk en de persoonlijke ervaring van het goddelijke mysterie. Een onderscheid zou een tegenstrijdigheid zijn, want Jezus Christus is het Woord van God en het leven van de wereld. Het Woord van God redt de wereld juist omdat dit Woord leven is.

Theologie en mystiek vervolledigen elkaar en het ene is ondenkbaar zonder het andere. De theologie staat in dienst van de mystiek. Weliswaar moeten we nu theologie begrijpen als het Woord-Christus dat leven geeft. De mystieke ervaring is een persoonlijkewaardering, de theologie is een uitdrukking voor het nut van allen, maar ervaren door elkeen. De theologie behoedt de waarheid van de Kerk in haar geheel, anders zou de mystieke ervaring van ieder van ons ontdaan zijn van zekerheid, van objectiviteit; het zou een mengsel zijn van hetgeen waar en vals is, van realiteit en illusie en wij vervallen in “mysticisme”.

Anderzijds heeft het Woord van God als theologie, als het onderricht van de Kerk, geen enkele vat op de ziel, indien deze geen intieme ervaring uitdrukt van de gegeven waarheid, waarin elke gelovige zich kan terugvinden. Er is geen mystiek zonder theologie, en geen theologie zonder mystiek. Het is geen toeval dat de titel “theoloog”  werd toegekend door de Kerk aan de drie meest mystieke kerkleraren: de heilige Johannes, de heilige Gregorios en de heilige Symeon.

Indien er zich, om een of andere reden, toch een kloof voordoet tussen mystiek en theologie dan krijgen we te kampen met het verschijnsel “secularisatie”;  waarbij de ziel in haar ervaring vervreemdt van het onderricht van de Kerk. Dit verschijnsel werd een historische realiteit in de loop der tijden. Ook de orthodoxe Kerk kan aan dit gevaar ten prooi vallen; indien niet langer de mystieke ervaring van de gedoopten geldt als autoriteit, als canon om de waarheid van de Kerk verder te behoeden en te bepalen.

Het onderricht en de kennis van het Woord van God, realiteit en waarheid van de Kerk, is in laatste instantie een middel, een geheel dat ons verlicht – waarbij ons christen-zijn voor onszelf en anderen een oneindige en onschatbare verkenning wordt op de weg naar het eeuwig leven – en moet dienen om ons te verenigen met Diegene die alle kennis te boven gaat: de vereniging met God, ook theosis genoemd.

De christelijke leer is dus praktisch gericht enheeft een mystieke bedoeling: de vereniging met God.

De ganse geschiedenis van de Kerk is een dogmatische stijd, een voortdurende bezorgdheid om op elk moment van de geschiedenis voor de christenen de mogelijkheid te vrijwaren de volheid van de mystieke vereniging te realiseren, die zich als volgt resumeert: “God is mens geworden opdat de mens vergoddelijkt worde”.

Het zich inwijden in het leven, in de theologie van de Kerk is dus meer dan noodzakelijk om haar spiritualiteit en haar leer te kennen die de basis vormen van een mystiek. De Kerk is bijgevolg ook bezorgd over de inwijding van haar gedoopten, waarbij zij op het einde der tijden – in naam van haar gezagdragers – verantwoording zal moeten afleggen over haar pedagogische rol. Vandaar dat wij binnen deze Kerk de gelegenheid hebben om ons verder in te wijden bij middel van persoonlijke lectuur: boeken, tijdschriften, kunstboeken enz.; maar ook door catechetische besprekingen, cursussen die hier en daar ingericht worden, reizen, pelgrimstochten en dergelijke meer.

De mystieke theologie is niets anders dan een spiritualiteit die een houding uitdrukt gebaseerd op de leer van de Kerk. Wij kunnen dus de vereniging met God niet ten volle realiseren zonder ingewijd te zijn in het Woord van God, waarvan ons de volheid zal geopenbaard worden in die vereniging. Dit lijkt wat tegenstrijdig, maar op de inwijding van de mens zal de ve
rdere inwijding in en door de Heilige Geest plaats vinden. “Ik plaatste het vuur op aarde… ik verlang dat alles vuur vatte”.  Door de doop en de myronzalving ben ik in de mogelijkheid om door de Geest die over mij is, de boodschap uit te dragen en het ware licht te geven. Ik drink deze kelk niet tot veroordeling maar tot heiliging van ziel en lichaam. De theologie moet een praxis, een houding veroorzaken.

Immers, Jezus heeft ons geen nieuwe filosofie,systeem, ideeënleer of een eenvoudige godsdienst achtergelaten; maar Hij heeft Zijn Lichaam achtergelaten, Zijn Geest gezonden om de mens herboren te laten worden van water en geest, de enige ware renaissance voor de menselijke ziel. Dit herboren worden is zich bekleden met Christus, het Woord van de Vader, de drager van de Geest. Het Evangelie spreekt ons over “nog vele dingen die niet in boeken te vervatten zijn”.  Al deze zaken kunnen we kennen in en door de Kerk.  Zo ook met het Evangelie: buiten de Kerk betekent dit zo goed als niets. Het is geen toeval dat het Evangelie op het altaar staat.

Onder invloed van andere historische gebeurtenissen, zal de Kerk later dogma’s formuleren. Oorspronkelijk zijn het “hori”  in het Grieks of “termini”  in het Latijn. Dit wil zeggen “grenswaarheden”  of de grenzen aanduiden binnen dewelke de waarheid van de mystieke ervaring blijft behouden. Een dogma zal niets anders doen dan dezelfde waarheid “Christus is verrezen uit de doden”  in een ander verwoording uitdrukken, naargelang de historische omstandigheden of de ketterse leer, die moet weerlegd worden. Zowel het Evangelie als het dogma drukken de volheid van het nieuwe verborgen leven uit. Het leven van de Kerk, haar traditie en dogma’s, moeten niet alleen behouden blijven, maar ook ons leven veranderen. Anders heeft de theologie geen praxis veroorzaakt en betekent dit dat het Woord Gods niet naar zijn waarheid wordt geschat, in een steriele afgrond is gestikt en geen vlees en bloed geworden is in de mens. Wanneer wij bidden zeggen wij woorden. De bedoeling echter is dat wij zelf gebed worden en zijn door ons dagdagelijkse handelingen uit te drukken in een onafgebroken liturgische handeling met de zondagsliturgie.

De grootste inspanning binnen de theologische kringen van de eerste eeuwen is het op punt stellen van de leer van dit Woord Gods, te weten de leer in verband met Christus of christologie. Dit wil zeggen:

Christus is de tweede persoon van de Heilige Drie-Eenheid en is volkomen God en volkomen Mens. De gehele christelijke leer, en dus bijgevolg ook de orthodoxe leer, is een christologische leer. Alles concentreert zich om het mysterie van de God-mens Christus. De leer over de Kerk of ecclesiologie, de leer over de Heilige Geest of pneumatologie, de leer over de Heilige Drie-Eenheid of triadologie, de leer over Maria of mariologie, de heiligenleer of hagiologie, de leer over het heelal of cosmologie, de leer over de mens of anthropologie, de leer over het beeld of iconologie enz. zijn geen gevolgen of uitlopers van de christologie. Neen. De ecclesiologie is christologie, de pneumatologie is christologie, de triadologie is christologie, de cosmologie is christologie, de anthropologie is christologie, de iconologie is christologie; met andere woorden alles laat zich begrijpen, kennen ervaren en beschouwen door en in het mysterie van Christus, het Woord van God dat in de wereld kwam.

“Mijn ziel kleeft aan de grond, maak uw dienaar levend naar uw Woord”  zegt de psalm. De theologie is een catechetische uiteenzetting, geen wetenschap voor intellectuelen, ieder die bidt is theoloog. Toch huiveren heel wat mensen bij het horen van het woordje theologie. Vergeten we niet dat de zwakheid van een Kerk ligt in de zwakheid van haar theologie. Binnen de theologie moeten we echter opnieuw de methode van de kerkvaders invoeren: de patristieke methode, die erin bestaat de leer te verbinden aan de spiritualiteit, het geloof aan de liturgie, het gebed aan de ethiek; m.a.w. de innerlijk vitale band te zien tussen de verschillende onderdelen binnen de theologische studie. Het komt er op aan, zoals dit ook het geval is in een historische benadering van aan totaal-geschiedenis te doen; terug de band te ontdekken tussen de leer, het gebed, de eucharistie, de kunst, de muziek, de canons, de uitleg van de bijbel, de spiritualiteit, de ethiek enz. die alle

vertrekken en uitmonden in het mysterie van Christus, hernomen, tegenwoordig gesteld en naar het einde verwijzend in de Eucharistie.

En zoals de H. Ireneus van Lyon (2de e) het samenvat: “onze leer  (lees onze theologie) is in overeenkomst met de eucharistie, en de eucharistie bevestigt haar”.

 

Vader Dominique

 

 

---

---

 

 

 

Soms kan de vlam (van een lamp)

oplaaien en hevig branden.

Andere keren brandt hij zacht en stil.

Soms licht de vlam plotseling op

en geeft een sterk licht af.

Andere keren verspreidt de kleine vlam

(van de lamp) slechts een flauw licht.

Zo is het ook gesteld met de lamp

(van de genade in de ziel).

Hij is altijd ontstoken en

geeft onophoudelijk licht,

Maar als hij opvlamt en

zijn bijzondere straling verspreidt,

is het alsof de ziel dronken is van de liefde Gods.

Andere keren, bepaald door God Zelf,

is het licht er nog wel,

Maar is het slechts een zachte gloed.

 

Makarios de Grote

 

---

---

 

 

 

 

 

 

---

 

 

 +

ZEVENDE ZONDAG NA PINKSTEREN

‘Van de blinde en de stomme’

Matteüs 9,27-34

Genezingen  En terwijl Jezus vandaar verder ging, volgden Hem twee blinden, al roepende en zeggende: Heb medelijden met ons, Zoon van David! 28 En toen Hij het huis was binnengegaan, kwamen de blinden tot Hem, en Jezus zeide tot hen: Gelooft gij, dat Ik dit doen kan? Zij zeiden tot Hem: Ja, Here. 29 Toen raakte Hij hun ogen aan en zeide: U geschiede naar uw geloof. 30 En hun ogen gingen open. En Jezus verbood hun ten strengste en zeide: Ziet toe, niemand mag dit weten! 31 Maar zij gingen heen en maakten Hem in die gehele streek bekend. 32 Terwijl zij heengingen, zie, men bracht een doofstomme bezetene bij Hem. 33 En nadat de boze geest was uitgedreven, sprak de doofstomme. En de scharen verbaasden zich en zeiden: Zo iets is nog nooit in Israël voorgekomen! 34 Maar de Farizeeën zeiden: Door de overste der boze geesten drijft Hij de geesten uit. 35 En Jezus ging alle steden en dorpen langs en leerde in hun synagogen en verkondigde het evangelie van het Koninkrijk en genas alle ziekte en alle kwaal. bewogen

 

 

Romeinen 15,1-13

Zwakken en sterken   1 Wij, die sterk zijn, moeten de gevoeligheden der zwakken verdragen en niet onszelf behagen. 2 Ieder onzer trachte zijn naaste te behagen, ten goede, tot opbouwing, 3 want ook Christus heeft Zichzelf niet behaagd, maar, gelijk geschreven staat: De smaadwoorden van hen, die U smaden, kwamen op Mij neder. 4 Al wat namelijk tevoren geschreven is, werd tot ons onderricht geschreven, opdat wij in de weg der volharding en van de vertroosting der Schriften de hoop zouden vasthouden. 5 De God nu der volharding en der vertroosting geve u eensgezind van hetzelfde gevoelen te zijn naar (het voorbeeld van) Christus Jezus, 6 opdat gij eendrachtig uit één mond de God en Vader van onze Here Jezus Christus moogt verheerlijken. 7 Daarom, aanvaardt elkander, zoals ook Christus ons aanvaard heeft tot heerlijkheid Gods

Patriarch Bartholomeüs I   – bezoek aan Ukraïne (vervolg)

 

Historisch bezoek van Patriarch Bartholomeüs I en Patriarch Alexis II aan Ukraïne 

(Klik op de foto)

 

Moskou en Kiev claimen elk zege in kerkenstrijd

Sinds de Oranje Revolutie in Oekraïne, in 2004, is het duidelijk hoezeer Moskou en Kiev politiek verschillen. Tegelijk woedt er ook een felle kerkenstrijd, die vorig weekeinde openlijk tot uiting kwam bij een bijeenkomst met veel hoge orthodoxe gezagsdragers.

Kiev vierde zaterdag en zondag de 1.020ste verjaardag van de bekering van Vladimir de Grote in 988. Die bekering van de heerser van het grote ‘rijk van Kiev’ – Moskou bestond nog niet – geldt als het begin van het ‘Russische’ orthodoxe christendom. Door de loop van de geschiedenis is het de patriarch van Moskou, nu AleksejII, die de geestelijke leider is van Rusland en Oekraïne. Zeer tot ongenoegen van veel Oekraïners. De Russische orthodoxe kerk, en haar patriarch, zijn immers na de val van de atheïstische Sovjet-Unie opnieuw bakens van Russisch ultranationalisme, met uitstekende banden met het Kremlin.

Begin jaren negentig splitsten zich in Oekraïne al twee ‘kerken’ af van de officiële ‘Oekraïense orthodoxe kerk – patriarchaat van Moskou’. De gezagsdragers van de afgesplitste kerken werden prompt in de ban geslagen door de Moskouse patriarch Aleksej en ze worden door niemand in de orthodoxe wereld erkend. Aleksej is de facto immers de belangrijkste gezagsdrager in de orthodoxe kerk: zo’n derde van de 225 miljoen orthodoxe gelovigen woont in het patriarchaat van Aleksej.

De Oekraïense president, Viktor Joesjtsjenko, wilde daarentegen van de 1.020ste verjaardag dit weekeinde gebruikmaken om Oekraïne een eigen nationale kerk te geven. Daartoe nodigde hij de patriarch van Constantinopel, Bartholomeos I, uit voor de verjaardag. Bartholomeos is protocollair de hoogste gezagsdrager van de orthodoxe kerk. En president Joesjtsjenko zegt de steun van Bartholomeos te hebben voor de erkenning van een eigen Oekraïense orthodoxe kerk.

Dat ligt in de logica der dingen. Andere landen, van Griekenland via Bulgarije tot Georgië, hebben een eigen patriarch. Maar vanuit Moskou wil patriarch Aleksej zijn machtspositie niet zomaar opgeven. En dus stonden zondag zowel Aleksej uit Moskou als Bartholomeos uit Constantinopel in Kiev, elk met een eigen agenda. Voorlopig is er geen eindbeslissing, zodat zowel Moskou als Kiev gisteren de zege konden claimen.

Het dispuut draait overigens niet alleen om geestelijk gezag. Wordt de Oekraïense kerk onafhankelijk, dan verliest Moskou ook voor miljarden roebels aan kerken, kloosters en grond. (jdc)

 

 

  “La visibilité de Dieu”

Par Joost van Rossum (duur : 01:01:21)

 

http://www.dailymotion.com/swf/x5hm50&v3=1&related=1

 

 Op vrijdag 17 oktober 2008 komt Joost van Rossum (van nederlandse afkomst)en heden professor aan het instituut Saint serge te Parijs, een conferentie geven over ‘Vader Alexander Schmemann in memoriam +1983’. Dit in de gebouwen van de Orthodoxe kerk van Gent, Sophie van Akenstraat (Rabot)om 20.00 u.

 IEDEREEN WELKOM

 

 

Orthodox leader says ‘NO’ to Ukraïnien split

 

  Aleksij en Bartholomeos ondanks tegenstellingen bijeen in Kiev

Hilversum (AP/Van onze redactie) 27 juli 2008 – Ondanks kerkelijke en politieke tegenstellingen hebben de orthodoxe patriarchen van Constantinopel en Moskou vandaag gezamenlijk in de Oekraïense hoofdstad Kiev de liturgie gevierd ter herdenking aan de 1020ste verjaardag van de kerstening van de Russisch-Oekraïense regio.


Aleksij in het groen, naast hem Bartholomeos (foto: Reuters)

Autonome kerk van Oekraïne
Gisteren was Bartholomeos van Constantinopel, protocollair de voornaamste bisschop van de orthodoxie, in Kiev aanwezig bij de officiële gedachtenisceremonie. Daarbij vroeg president Victor Joesjtsjenko van Oekraïne diens zegen over de stichting van een nationale kerk, onafhankelijk van het Patriarchaat van Moskou. Tegelijkertijd vierde de politieke pro-Russische oppositie het feest samen met de Moskouse patriarch Aleksij II, feitelijk de machtigste kerkleider binnen de orthodoxie.

Vladimir de Grote
Bij aankomst van Aleksij scandeerden Oekraïeners die geen autonome kerk wensen: “Aleksij, onze patriarch!”. Andere gelovigen riepen juist de naam van de patriarch van Constantinopel. De twee patriarchen celebreerden deze zondag de liturgie in de open lucht en wel voor het monument van Vladimir de Grote. Deze grootvorst van Kiev liet zich 1020 jaar geleden dopen en maakte van het Byzantijnse christendom de staatsgodsdienst van zijn immense rijk. Zowel de Russen als de Oekraïeners vereren hem als een heilige.

 (Bron : Katholiek Nederland)

President Joesjtsjenko wil ook kerkelijk los van Moskou Hilversum (Van onze redactie) 27 juli 2008 – President Viktor Joesjtsjenko van Oekraïne heeft gisteren de Oecumenische Patriarch Bartolomeos van Constantinopel gevraagd om zijn zegen voor de stichting van een nationale en autonome kerk. Dat deed het staatshoofd in een toespraak in Kiev bij de viering van 1020 jaar christendom in de regio. Droom “Ik heb er vertrouwen in dat er een nationale, autonome kerk in Oekraïne komt”, aldus Joesjtsjenko. “Ik vraag aan Uwe Heiligheid deze droom te zegenen, omwille van de waarheid, van de hoop, van onze staat, van Oekraïne.”   HOLODOMOR Patriarch Bartolomeos, president Joesjtsjenko en zijn vrouw Kateryna eren de miljoenen slachtoffers van de Holodomor, de hongersnood van 1932-33 in Oekraïne (foto: Reuters) Onafhankelijk van Moskou De meerderheid van de bevolking van Oekraïne behoort tot het orthodoxe christendom. Maar onder hen heerst grote verdeeldheid. Een deel van de gelovigen valt onder het gezag van het patriarchaat van Moskou. Er zijn ook twee dissidente kerken: het patriarchaat van Kiev en een kleine autokefale kerk. De pro-Westerse Joesjtsjenko wil alle orthodoxen van zijn land verenigen onder één vlag, maar dan wel onafhankelijk van Moskou. Parallele plechtigheid met Aleksij De politieke oppositie in Oekraïne is echter zeer pro-Rusland. Oppositieleider Viktor Janoekovitsj was gisteren dan ook niet van de partij, althans niet bij de ceremonie waar Bartolomeos bij was. Hij bezocht samen met patriarch Aleksij II van Moskou en diens gevolg het Holenklooster van Kiev, de bakermat van de Slavische orthodoxie. Gebed om eenheid De centrale plechtigheid in Kiev werd bijgewoond door duizenden Oekraïeners. Ook aanwezig waren de metropoliet van Kiev en de aartsbisschoppen van Athene en Tirana. Patriarch Bartolomeos, protocollair gezien de voornaamste bisschop van de orthodoxie, bad gisteren om eenheid. “Wij zijn hier gekomen om de bidden voor de vereniging van alle christenen van Oekraïne. We zijn hier gekomen als engelen van vrede die eenheid wensen.”  (Bron : Katholiek Nederland)

 

 

Zesde zondag na Pinksteren

Feest van de Heilige Panteleimon, grootmartelaar en genezer

zondag “Van de verlamde en de vergeving”

 

 

 

 

De Heilige Panteleimon

 

De Grootmartelaar en genezer Panteleimon werd geboren in de stad Nicomedia uit een heidense vader en een christelijke moeder. Zijn moeder wilde haar zoon een christelijke opvoeding geven, maar zij stierf reeds toen Panteleimon nog klein was. Zijn vader zond hem naar een heidense school, en studeerde daarna geneeskunde te Nicomedia. Eens werd hij door de Hieromartelaren Hemolaus, Hermippus en Hermocrates, overlevenden van de moord op 20.000 Christenen, uitgenodigd in hun huis om over het Christelijk geloof te spreken. Panteleimon bezocht St. Hermolaus elke dag. Op een dag vond hij een dood kind dat door een slang gebeten was. Panteleimon begon te bidden tot de Heer Jezus Christus. Het kind kwam terug tot leven en de slang stierf voor zijn ogen.  Hierna liet hij zich dopen. Ook zijn vader kwam tot het geloof, nadat hij de feiten had gezien.

Na de dood van zijn vader wijdde Panteleimon zich aan de lijdenden, de zwakken en de armen. Hij genas hen in de naam van de Heer Jezus.

Dit alles kwam de Keizer ter ore. Toen Panteleimon voor zijn ogen een lamme had genezen werd de Keizer furieus. Hij liet de genezene executeren en liet Panteleimon martelen. De Heer verscheen aan Panteleimon om hem te sterken. Toen werd hij in kokende teer geworpen en daarna met een steen rond de hals in zee geworpen. Maar Panteleimon  kwam er ongeschonden uit. Toen bracht de Keizer Panteleimon in het circus om hem door de leeuwen te laten opeten. Maar de leeuwen kwamen, en likten zijn voeten. De omstaanders begonnen te roepen : ‘Groot is de God der Christenen’. Toen dwong de Keizer om Panteleimon te onthoofden, maar ook de beulen vielen voor zijn voeten neer. Toen drong Panteleimon erop aan dat ze het bevel van de keizer zouden opvolgen. Zo geschiedde. Daarna deden er zich vele wondertekenen voor…

 

De relieken van de Heilige Panteleimon werden over de ganse wereld verspreid. Zijn eerbiedwaardig hoof rust in het Russisch klooster van st. Panteleimon op de Athosberg.

Lezingen van de zondag

Romeinen 12,6-14

 We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is. Wie de gave heeft te profeteren, moet die in overeenstemming met het geloof gebruiken.  Wie de gave heeft bijstand te verlenen, moet bijstand verlenen. Wie de gave heeft te onderwijzen, moet onderwijzen.  Wie de gave heeft te troosten, moet troosten. Wie iets weggeeft, moet dat zonder bijbedoeling doen. Wie leiding geeft, moet dat doen met volle inzet. Wie barmhartig voor een ander is, moet daarin blijmoedig zijn.  Laat uw liefde oprecht zijn. Verafschuw het kwaad en wees het goede toegedaan.  Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en zusters en acht de ander hoger dan uzelf.  Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer.  Wees verheugd door de hoop die u hebt, wees standvastig wanneer u tegenspoed ondervindt, en bid onophoudelijk.  Bekommer u om de noden van de heiligen en wees gastvrij.  Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet.

Mattheüs 9,1-8

 Hij stapte weer in de boot en stak over, terug naar zijn eigen stad.  Daar probeerden een paar mensen een verlamde bij hem te brengen die op een draagbed lag. Bij het zien van hun geloof zei Jezus tegen de verlamde: ‘Wees gerust, uw zonden worden u vergeven.’  Daarop zeiden enkele schriftgeleerden bij zichzelf: Wat een godslasterlijke taal!  Jezus doorzag hun gedachten en zei: ‘Waarom hebt u zulke boosaardige gedachten?  Wat is gemakkelijker, te zeggen: “Uw zonden worden u vergeven” of: “Sta op en loop”? Ik zal u laten zien dat de Mensenzoon volmacht heeft om op aarde zonden te vergeven.’ Toen zei hij tegen de verlamde: ‘Sta op, pak uw bed en ga naar huis.’ En hij stond op en ging naar huis.  Bij het zien hiervan werden de mensen van ontzag vervuld en ze loofden God, om de macht die hij aan mensen heeft verleend.

 

 

 

Hilversum (AP/Van onze redactie) 25 juli 2008 – De oecumenische patriarch Bartolomeos I heeft vandaag gezinspeeld op de mogelijke onafhankelijkheid van de orthodoxe Kerk in Oekraïne. De 46 miljoen Oekraïense orthodoxe gelovigen vallen nu nog onder het patriarchaat van Moskou.

Viering
“We zijn hier gekomen om samen met jullie te bidden voor de vereniging van alle orthodoxe christenen in Oekraïne in één kerk, een kerk van jullie mensen, een kerk van jullie land,” zo sprak Bartolomeos tijdens zijn aankomst in Kiev. De patriarch van Constantinopel is in de Oekraïense hoofdstad om deel te nemen aan de vieringen rondom het 1.020-jarig jubileum van de kerstening van het land.

President
In Oekraïne gaan steeds meer stemmen op om de orthodoxe Kerk in het land onafhankelijk te maken van Moskou. Onder meer de Oekraïense president Viktor Yushchenko is een voorstander van een eigen nationaal orthodox patriarchaat. De Russisch-orthodoxe Kerk is echter fel gekant tegen de plannen.

350 jaar
Het bezoek van Bartolomeos aan Kiev is de eerste keer in 350 jaar dat de patriarch van Constantinopel voet op Oekraïense bodem zet. Patriarch Aleksij II, de leider van de Russisch-orthodoxe Kerk, zal waarschijnlijk morgen in Kiev arriveren om deel te nemen aan de festiviteiten. Beiden komen naar Kiev om het begin van de kerstening van de Slavische wereld te herdenken. Die begon toen prins Volodymyr zich in het jaar 988 bekeerde tot het christendom en zijn dienaars liet dopen in de Dnjepr.

	Vertrouweling Poetin tegen bezoek paus
	geplaatst: woensdag, 23 juli 2008, 18.23 uur
	De Russisch-orthodoxe geestelijke en vertrouweling van ex-premier Poetin, Tichon Sevkunov, heeft zich gekeerd tegen het idee dat paus Benedictus XVI een bezoek aan Moskou zou brengen. Er is volgens hem geen behoefte aan een ontmoeting tussen de paus en patriarch Alexej II. Dat zei hij woendag in een interview tegen Spiegel Online. Rome beschouwt de orthodoxie volgens hem als afvalligen en “wil ze weer in de schoot van de enige ware Kerk terugbrengen”. Het Vaticaan en Moskou spreken al een aanzienlijk tijd over de mogelijkheid van een ontmoeting tussen de twee kerkleiders. Tichon riep de katholieke Kerk op het primaat van de paus op te geven. Als Benedictus zou erkennen dat hij slecht een van de vele bisschoppen is, zou er “geen probleem zijn voor de ontmoeting met een orthodoxe patriarch”. (KNA/KN)

 

 

Libanon, hutspot van etnische groepen

24-07-2008 07:59 | G. Roos

In Beiroet krioelt het van de kerken. Alle klokken luiden. Het is zaterdagavond zes uur. Wie het presbyteriaanse bedehuis wil bereiken, moet eerst prikkeldraad passeren. In de stad staan soldaten op alle hoeken. Af en toe rijdt een tank voorbij. Dat is Beiroet vlak voor het geweld begin mei 2008. Het percentage christenen neemt af. „Ik ben wel bezorgd over de toekomst van Libanon, maar niet pessimistisch”, zegt de presbyteriaanse ds. Habib Badr.

Christenen vormen na de acties van Hezbollah nauwelijks nog een machtsfactor in Libanon. Toch zijn zij een niet te verwaarlozen groep. „Tot nu toe heeft onze cultuur iets christelijks”, zegt ds. Badr. „Ons land is het enige land in de regio waar de zondag nog een rustdag is.”

Ds. Badr dient de oudste Arabischsprekende presbyteriaanse kerk in Beiroet. Hij geeft les aan de Near East School of Theology (NEST) en is lid van het uitvoerend comité van de Middle East Council of Churches (MECC). Zijn presbyteriaanse gemeente zorgt voor drie scholen met in totaal 1500 leerlingen. Van al die jongeren komt 90 procent uit moslimgezinnen.

Mike Bassous, algemeen secretaris van het Libanese Bijbelgenootschap, bevestigt dat het hoge opleidingsniveau van het onderwijs moslims ertoe brengt hun kinderen naar christelijke scholen in Libanon te sturen.

Ds. Souhail Saoud, voorzitter van de bond van 31 protestantse scholen in Libanon, onderstreept het belang van het onderwijs. „In het zuiden moesten veel kerken dicht, door oorlog en emigratie. Alleen van een christelijk leven kan al getuigenis uitgaan.”

Pater David Biacsi, een jezuïet, vertelt dat veel ministers hebben gestudeerd aan de Notre-Dame de Jamhourhogeschool en de door jezuïeten in stand gehouden St.-Jozefuniversiteit. „Er zijn tal van scholen in van oorsprong christelijke dorpen waar andere structuren inmiddels ontbreken.”

Ds. Sebouh Terzian van de Armeens Evangelische Kerk wijst op het belang van de christelijke universiteit van zijn kerk. „Onder onze studenten zijn zowel christenen als moslims.”

Statistiek
Het effect van al dat onderwijs valt moeilijk vast te stellen. De laatste officiële volkstelling had plaats in 1932. Volgens de uitslag daarvan bestond de bevolking van Libanon voor circa 53 procent uit christenen.

De regering peinst er niet over om nog eens zo’n volkstelling te organiseren. Ze vreest kennelijk voor de uitkomst. Als moslims kunnen aantonen dat zij in de meerderheid zijn, eisen ze meer regeringsinvloed, met alle gevolgen
van dien.

Er is wel sprake van informele statistieken van kerken. Maar ook ds. George Mourad, voorzitter van de synode van de National Evangelical Presbyterian Church, voelt er niets voor schriftelijke informatie te delen. Hij denkt dat nog een derde van de Libanese bevolking christen is.

Ds. Badr: „Bijbels gezien is het aantal ook niet belangrijk. De prediking van twaalf discipelen veranderde het hele Romeinse keizerrijk.”

Bassous: „In het gebied van Syrië, Libanon, Palestina en Jordanië was rond 1900 een kwart van de mensen christelijk. Nu is dit percentage teruggelopen tot 5 procent. In een recente publicatie uit Rome wordt beweerd dat nog 39 procent van de Libanezen tot de kerk behoort. Het is echter minder. Velen van hen wonen al in Canada, Australië of elders in het westen.”

Emigratie
Ds. Wilbert van Saane zegt dat in de gemeente in Beiroet, waartoe hij behoort, de leeftijdsgroep tussen de 22 en de 45 jaar vrijwel ontbreekt. „Die groep emigreerde naar de Verenigde Arabische Emiraten, Saudi-Arabië, Frankrijk, de Verenigde Staten, Canada of Australië. Met een goede opleiding kunnen ze daar zo aan het werk.”

Als reden noemt ds. Van Saane dat Libanon er in economisch opzicht niet best voorstaat. „Maar er is een onderliggend motief. Kinderen groeien op met de vraag of er nog hoop is voor christenen in het Midden-Oosten. En ouders zeggen: Waarom zouden wij onze kinderen te midden van dit geweld grootbrengen? Velen lopen rond met trauma’s als gevolg van de burgeroorlog. Velen koesteren het idee dat de islam de leiding overneemt. Niet zozeer het verschil in geloof, maar het geweld jaagt mensen weg.”

Ds. Van Saane spreekt liever niet over christenvervolging in Libanon. „Tenzij een moslim christen wordt. Dan is de familie in staat een prijs op zijn hoofd te zetten. Maar dat gaat over een minimale groep. Ik denk dat 70 procent van de Libanese bevolking rondloopt met gedachten over emigratie. Daaronder zijn ook moslims. Er wonen naar schatting 15 miljoen Libanezen in het buitenland en maar 4 miljoen in Libanon.”

Motieven
Ook ds. Terzian is ervan overtuigd dat emigratie vooral plaatsheeft vanuit economische motieven, en om het geweld te ontvluchten. „Maar als mensen alleen vertrekken omdat ze zich hier als christen onveilig voelen, maak ik ze attent op andere dingen. In zeker opzicht helpen moslims ons bij het vasthouden aan onze waarden en normen. Moslims willen ook niets weten van drugs of van seksuele losbandigheid. Misschien lokt elders de welvaart.”

De echtgenoot van Nayla Moawad trad in 1989 aan als president van Libanon. Kort daarop werd hij vermoord. Moawad, die minister van Sociale Zaken is, denkt dat menigeen het land verlaat vanwege de armoede en de verwachting van een betere toekomst. „Ons land zal nooit zonder christenen zijn. Maronieten fungeren al meer dan duizend jaar als het geweten van Libanon. Als het land zijn christenen kwijtraakt, verliest het zijn identiteit.”

Ds. Badr vestigt de aandacht op de vrees voor het evangeliseren van moslims. „Dat leeft in Egypte sterker dan in Libanon. En wij dienen dat te accepteren. Want we vragen zelf ook ruimte om te evangeliseren.”

Islam
Vormt een dreigende islam de oorzaak van emigratie van christenen? Prof. Jon Hoover, een Amerikaanse docent aan de NEST, vindt dat een lastige vraag. „De maatschappij is complex. Clanleiders hebben veel macht. In het zuiden speelt de tegenstelling met Israël. De religieuze verscheidenheid is groot. Libanon is een hutspot van etnische groepen, vaak beïnvloed door buitenlandse krachten.”

Egyptenaar ds. George Saleh, algemeen secretaris van de MECC, nuanceert dat. Hij gelooft niet dat ”de islam” de grote oorzaak is van het vertrek van christenen. „Er zijn moslims die zich extreem gedragen, maar anderen leiden een normaal leven. Pas op voor islamfobie. Niet alleen christenen vertrekken. Er is ook sprake van druk van extreme moslims op gematigde moslims. Er zullen altijd christenen blijven in de Arabische wereld. En de presentie van Christus is niet gerelateerd aan aantallen.”

Ds. Mourad wijst op het feit dat moslims meer betrokken zijn op hun land. „Christenen trekken van het dorp naar de stad, en van de stad naar het westen. Als het leven hier er niet beter op wordt, komen ze nooit meer terug. Ze zijn meer gericht op westerse landen. Elk kind uit een christelijk gezin wil toch achter de computer!”

Hermeneutiek
Wereldwijd ziet Hoover een toename van het islamisme. Dat staat voor een manifestatie van de islam waarin deze de religieuze en politieke beloften voor het totale leven vervult, zoals dat vorm krijgt bij Hezbollah. „In Libanon vooral onder de sjiieten. Maar in andere landen groeit dat islamisme ook onder soennieten. Moslims zijn niet hét probleem van het land. Ze zijn een deel van het probleem. De moslim is dus hooguit een van de redenen voor emigratie van christenen.”

Hoover: „Moslims lezen de tekst van de Koran anders dan protestanten de Bijbel lezen. De hermeneutiek is verschillend. Traditioneel mogen bijvoorbeeld alleen de leiders, of mag alleen de sultan beslissen over de vraag of het tijd is voor gewapende jihad. Maar er zijn ook moslims die menen zélf zo’n besluit te kunnen nemen.”

Goede relatie
Vaak is overigens ook sprake van een goede verhouding tussen christenen en moslims. Ds. Van Saane: „Protestanten wonen in het westelijk deel van Beiroet tussen de soennieten beter dan te midden van de meer arrogante maronieten in het oosten van de stad. Zij gaan goed met elkaar om. Wel is de verhouding tussen moslims en maronieten vaak niet zo best.”

Ds. Terzian vertelt: „Wij leefden vroeger met christenen, joden en moslims samen. Wij discussieerden niet, wij speelden samen.”

Ds. Badr meent dat de houding van de islam radicaler zou zijn als er niet regelmatig gesprekken waren tussen christenen en moslims. „Wij proberen vrienden te zijn. We voeren gesprekken over theologische onderwerpen en over het concept van de staat. Soms leidt dat tot meer begrip.”

http://ad.nl.doubleclick.net/adj/kerkgodsdienst.dqa.nl/ros;sz=300×250,336×280;tile=2;ord=1227140553311893?

Conflicten
Dat alles neemt niet weg dat er ook op basaal niveau sprake kan zijn van conflicten tussen christenen en moslims. Pater David vertelt over christelijke dorpen die ingeklemd zitten tussen de moslims. Bijvoorbeeld in de Bekaavallei en in het zuidelijke Hezbollahgebied. „Christenen daar verkopen hun land aan moslims, nog niet eens zozeer onder druk, hoewel angst soms wel een rol speelt, maar meer omdat moslims steeds meer de publieke ruimte innemen.”

Conflicten kunnen ook ontstaan bij het veranderen van godsdienst. Een moslim kan in Libanon, als hij de leeftijd van achttien jaar heeft bereikt, overgaan tot het christelijk geloof. Het is niet de overheid die zo iemand dwarszit. Zij bemoeit zich niet met de interne aangelegenheden van kerken. Wel kan zo’n overgang het ongenoegen van de familie oproepen. Daarom blijft een moslim die christen werd soms toch liever geregistreerd staan als moslim.

Geen rally’s
Een predikant die onbekend wil blijven, vertelt dat hij al vele voormalige moslims heeft gedoopt. In de zee. Hij produceert, speciaal voor moslims, in een eigen studio cassettebandjes met de boodschap van het Evangelie.

Ds. Badr verwacht niet dat alle christenen Libanon zullen verlaten. „Ik baseer mijn analyse op de geschiedenis. En verder heeft de kerk de roeping om te blijven getuigen, door haar levensstijl, door haar aanwezigheid.”

Lappendeken

Hoe ziet de religieuze kaart van Libanon eruit? Soennieten wonen overal, maar vooral in de kuststeden en in de buurt van Tripoli. Het zuiden telt vooral sjiieten, van wie de meesten gelieerd zijn aan Hezbollah.

In het Choufgebergte, zuidoostelijk van Beiroet, zitten vooral druzen. Zij hebben ook islamitische wortels. Tussen de druzen en de sjiieten liggen in de buurt van de berg Hermon christelijke dorpen. Ook het Libanongebergte, ten noordoosten van Beiroet, is overwegend christelijk.

Meer dan de helft van de Libanese christenen behoort tot de Maronitische Kerk. De Grieks-orthodoxe Kerk is de tweede in grootte. Verder bestaan er tal van Armeense, Griekse en Syrische kerken, die orthodox, katholiek of evangelisch -lees: protestants- zijn. Christenvluchtelingen uit Irak, Iran en de Palestijnse gebieden brachten allen hun eigen kerkelijke kleur mee.

In deze religieuze lappendeken vigeert al tientallen jaren een politiek systeem, waarin plaats moet zijn voor alle godsdiensten. De president behoort een maronitisch christen te zijn, de premier soenniet, en de parlementsvoorzitter sjiiet.

Nayla Moawad, minister van Sociale Zaken, zegt: „Iedere christen moet begrijpen dat participeren in de regering een rechtvaardiging vormt van de presentie van christenen in het Midden-Oosten.”

De vijftien jaar durende strijd (1975-1990) tussen maronitische (dus christelijke) en islamitische burgerlegers -het Progressieve Front van Druzen, soennieten en sjiieten, gesteund door Palestijnen- zorgde voor chaos. Toen de rust enigszins hersteld was, moesten christenen genoegen nemen met minder zeggenschap.

Door het in mei gesloten akkoord van Qatar is de invloed van de christenen verder teruggelopen.
 

http://ad.nl.doubleclick.net/adj/kerkgodsdienst.dqa.nl/ros;sz=120×600;tile=3;ord=1227140553311893?

 

Dinsdag, 22 juli 2008 terug >

WELDRA EERSTE RUSSISCH-ORTHODOXE BISSCHOP IN ITALIË

BRUSSEL (KerkNet/Orthodoxnews/Interfax) – De Rusisch-orthodoxe patriarch Aleksej maakte bekend dat weldra een eerste Russisch-orthodoxe bisschop naar Italië wordt gestuurd. Dat gebeurde na een ontmoeting met de Italiaanse president Giorgio Napolitano. “Na raadpleging van de katholieke Kerk zijn wij een procedure gestart om de Russisch-orthodoxe Kerk te laten erkennen en door een bisschop te laten vertegenwoordigen in Italië”, aldus het patriarchaat van de Russisch-orthodoxe Kerk. Er wonen naar schatting ca. een miljoen orthodoxe gelovigen in Italië. De meesten zijn afkomstig uit Rusland, Oekraïne, Moldavië en Wit-Rusland. Patriarch Aleksej herinnert aan de gemeenschappelijke erfenis van Italianen en Russen. “Er zijn vele Russisch-orthodoxe parochies in Italië en recent werd ook de eerste orthodoxe kathedraal gebouwd, op een terrein dat eigendom was van de Russische ambassade.”

(Kerknet)

Ο   Α Κ Α Θ Ι Σ Τ Ο Σ Υ Μ Ν Ο Σ

THE A KATHIST HYMN

Ο Ιερεύς

Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε νυν και αεί

και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν. Δόξα σοι, ο Θεός ημών, δόξα σοι.

Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της

αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα

πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής

χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και

καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και

σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.

Αναγνώστης

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος

Αθάνατος, ελέησον ημάς. (Τρις).

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και

νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι

ταις αμαρτίαις ημών, Δέσποτα, συγχώρησον τας

ανομίας ημίν, Άγιε επίσκεψαι και ίασαι τας

ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε,

ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και

νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το

όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου, γεννηθήτω

το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν

σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και

μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι

ημάς από του πονηρού. Αμήν.

Ο Ιερεύς

Ότι Σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η

δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου

Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των

αιώνων.

Κύριε, ελέησον (x12). Δόξα Πατρί και Υιώ και

Αγίω Πνεύματι˙ και νυν και αεί και εις τους

αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω

Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν

Χριστώ τω Βασιλεί ημών Θεώ.

Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν

αυταυτώ Χριστώ τω Βασιλεί και Θεώ ημών.

Ψαλμός Ν‘ (50)

Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου,

και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου

εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον

πλύνον με από της ανομίας μου και από της

αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν

μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν

μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον, και

το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν

δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν

τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις

συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η

μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα

άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου

εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και

καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα

λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και

ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα

τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν

σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας

ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν

κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές

εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη

απορρίψης με από του προσώπου σου, και το

Πνεύμα σου το Άγιον μη αντανέλης απ‘εμού.

Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου

σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με.

Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς

επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο

Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου,

αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην

σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το

στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει

ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα

ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα

συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και

τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει.

Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την

Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη

Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν

δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα.

Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου

μόσχους.

Ψαλμός ΞΘ‘ (69)

Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες˙ Κύριε, εις

το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και

εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου.

Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και

καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά.

Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι

λέγοντές μοι: εύγε, εύγε. Αγαλλιάσθωσαν και

ευφρανθήτωσαν επί σοί, πάντες οι ζητούντες σε, ο

Θεός, και λεγέτωσαν δια παντός: Μεγαλυνθήτω ο

Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν σου. Εγώ δε

πτωχός ειμί και πένης, ο Θεός, βοήθησόν μοι.

Βοηθός μου, και ρύστης μου ει συ˙ Κύριε, μη

χρονίσης.

　

Ψαλμός ΡΜΒ‘ (142)

Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου,

ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου,

εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη

εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου

δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι

κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου,

εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με

εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος˙ και

ηκηδίασεν επ‘ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί

εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών

αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν

ποιήμασιν των χειρών σου εμελέτων.

Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου

ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου,

Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης

το πρόσωπόν σου απ‘ εμού, και ομοιωθήσομαι

τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν

ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι

ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η

πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.

Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε

κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά

σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το

αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του

ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη

δικαιοσύνη σου, εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν

μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους

εχθρούς μου και απολείς πάντας του θλίβοντάς

την ψυχήν μου, ότι δούλος σου ειμί.

Δοξολογία

Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν

ανθρώποις ευδοκία. Υμνούμεν σε, ευλογούμεν σε,

προσκυνούμεν σε, δοξολογούμεν σε,

ευχαριστούμεν σοι διά την μεγάλην σου δόξαν.

Κύριε Βασιλεύ, επουράνιε Θεέ, Πάτερ

παντοκράτορ. Κύριε Υιέ μονογενές, Ιησού

Χριστέ, και Άγιον Πνεύμα. Κύριε ο Θεός, ο αμνός

του Θεού, ο Υιός του Πατρός, ο αίρων την

αμαρτίαν του κόσμου, ελέησον ημάς, ο αίρων τας

αμαρτίας του κόσμου.

Πρόσδεξαι την δέησιν ημών, ο καθήμενος εκ

δεξιών του Πατρός, και ελέησον ημάς. Ότι συ ει

μόνος Άγιος, συ ει μόνος Κύριος, Ιησούς

Χριστός, εις δόξαν Θεού, Πατρός. Αμήν. Καθ‘

εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε, και αινέσω το

όνομά σου εις τον αιώνα, και εις τον αιώνα του

αιώνος. Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν εν

γενεά και γενεά. Εγώ είπα, Κύριε, ελέησόν με,

ίασαι την ψυχήν μου ότι ήμαρτόν σοι. Κύριε,

προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το

θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Ότι παρά σοι

πηγή ζωής, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως.

Παράτεινον το έλεός σου τοις γινώσκουσί σε.

Καταξίωσον, Κύριε, εν τη νυκτί ταύτη

αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς. Ευλογητός ει,

Κύριε, ο Θεός των Πατέρων ημών, και αινετόν

και δεδοξασμένον το όνομά σου εις τους

αιώνας. Αμήν. Γένοιτο, Κύριε, το έλεός σου εφ‘

ημάς καθάπερ ηλπίσαμεν επί σε. Ευλογητός ει,

Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου.

Ευλογητός ει, Δέσποτα, συνέτισόν με τα

δικαιώματά σου. Ευλογητός ει Αγιε, φώτισόν

με τοις δικαιώμασί σου. Κύριε, το έλεός σου εις

τον αιώνα, τα έργα των χειρών σου μη παρίδης.

Σοι πρέπει αίνος, σοι πρέπει ύμνος, σοι δόξα

πρέπει, τω Πατρί, και τω Υιώ, και τω Αγίω

Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των

αιώνων. Αμήν.

Το σύμβολο της πίστεως

Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα,

ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων

και αοράτων.

Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν

του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός

γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ

φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού

γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί,

δι‘ ου τα πάντα εγένετο. Τον δι‘ ημάς τους

ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν

κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα

εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της

Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα

τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και

παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη

ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις

τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του

Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης

κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας

ουκ έσται τέλος.

Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το

Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το

συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και

συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των

Προφητών.

Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν

Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν

αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και

ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.

Αξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την

Θεοτόκον, την αειμακάριστον και

παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών.

Την τιμιωτέρα των Χερουβείμ, και

ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την

αδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκούσαν, την

όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

Ο ΚΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ

Ποίημα Ιωσήφ

του Υμνογράφου

Ωδή α΄. Ηχος δ΄ . Ο Ειρμός.

Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται

Πνεύματος, και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι

Μητρί˙ και οφθήσομαι φαιδρώς πανηγυρίζων,

και άσω γηθόμενος, ταύτης τα θαύματα.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Χριστού βίβλον έμψυχον, εσφραγισμένην σε

Πνεύματι, ο μέγας Αρχάγγελος, Αγνή,

θεώμενος, επεφώνει σοι˙ Χαίρε, χαράς

δοχείον, δι’ ης της Προμήτορος, αρά

λυθήσεται.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Αδάμ επανόρθωσις, χαίρε, Παρθένε

Θεόνυμφε, του Άδου η νέκρωσις˙ χαίρε,

πανάμωμε, το παλάτιον, του μόνου

Βασιλέως˙ χαίρε, θρόνε πύρινε, του

Παντοκράτορος.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι

Ρόδον το αμάραντον, χαίρε, η μόνη

βλαστήσασα˙ το μήλον το εύοσμον, χαίρε, η

τέξασα˙ το οσφράδιον, του πάντων

Βασιλέως˙ χαίρε, απειρόγαμε, κόσμου

διάσωσμα.

Και νυν και αεί και εις

τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Αγνείας θησαύρισμα, χαίρε, δι’ ης εκ του

πτώματος ημών εξανέστημεν˙ Χαίρε,

ηδύπνοον κρίνον, Δέσποινα, πιστούς

ευωδιάζον˙ θυμίαμα εύοσμον, μύρον

πολύτιμον.

Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται

Πνεύματος, και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι

Μητρί˙ και οφθήσομαι φαιδρώς πανηγυρίζων,

και άσω γηθόμενος, ταύτης τα θαύματα.

Ωδή γ΄ . Ο Ειρμός.

Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε, ως ζώσα και

άφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας,

πνευματικόν στερέωσον, και εν τη θεία δόξη

σου, στεφάνων δόξης αξίωσον.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Στάχυν η βλαστήσασα τον θείον, ως χώρα

ανήροτος σαφώς, χαίρε, έμψυχε τράπεζα,

άρτον ζωής χωρήσασα. Χαίρε, του ζώντος

ύδατος, πηγή ακένωτος, Δέσποινα.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Δάμαλις, τον μόσχον η τεκούσα τον άμωμον,

χαίρε, τοις πιστοίς˙ χαίρε, αμνάς, κυήσασα,

Θεού Αμνόν τον αίροντα κόσμου παντός τα

πταίσματα˙ χαίρε, θερμόν ιλαστήριον.

Δόξα Πατρί…

Όρθρος φαεινός, χαίρε, η μόνη, τον ΄Ηλιον

φέρουσα Χριστόν, φωτός κατοικητήριον˙

χαίρε, το σκότος λύσασα, και τους ζοφώδεις

δαίμονας ολοτελώς εκμειώσασα.

Και νύν…

Χαίρε, πύλη μόνη, ην ο Λόγος διώδευσε

μόνος, η μοχλούς, και πύλας Άδου, Δέσποινα,

τω τόκω σου συντρίψασα˙ χαίρε, η θεία

είσοδος των σωζομένων, Πανύμνητε

Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε, ως ζώσα και

άφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας,

πνευματικόν στερέωσον, και εν τη θεία δόξη

σου, στεφάνων δόξης αξίωσον.

Ωδή δ΄ . Ο Ειρμός.

Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος,

εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος

τη ακηράτω παλάμη, και διέσωσε, τους

κραυγάζοντας˙ Δόξα, Χριστέ, τη δυνάμει σου.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Εν φωναίς ασμάτων πίστει σοι βοώμεν,

Πανύμνητε˙ Χαίρε, πίον όρος, και

τετυρωμένον εν Πνεύματι˙ χαίρε, λυχνία και

στάμνε, Μάννα φέρουσα, το γλυκαίνον, τα

των ευσεβών αισθητήρια.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ιλαστήριον του κόσμου, χαίρε, άχραντε

Δέσποινα˙ χαίρε, κλίμαξ γήθεν, πάντας

ανηψώσασα χάριτι. Χαίρε, η γέφυρα όντως, η

μετάγουσα, εκ θανάτου πάντας προς ζωήν τους

υμνούντας σε.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ουρανών υψηλοτέρα, χαίρε, γης το θεμέλιον, εν

τη ση νηδύϊ, ΄Αχραντε, ακόπως βαστάσασα.

Χαίρε, κογχύλη, πορφύραν θείαν βάψασα εξ

αιμάτων σου, τω Βασιλεί των Δυνάμεων.

Δόξα Πατρί…

Νομοθέτην η τεκούσα, αληθώς, χαίρε,

Δέσποινα, τον τας ανομίας πάντων δωρεάν

εξαλείφοντα. Ακατανόητον βάθος, ύψος

άρρητον, Απειρόγαμε, δι’ ης ημείς

εθεώθημεν.

Και νυν…

Σε την πλέξασαν τω κόσμω αχειρόπλοκον

στέφανον, ανυμνολογούμεν, χαίρε, σοι

Παρθένε, κραυγάζοντες, το φυλακτήριον

πάντων, και χαράκωμα και κραταίωμα, και

ιερόν καταφύγιον.

Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος,

εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος

τη ακηράτω παλάμη, και διέσωσε, τους

κραυγάζοντας˙ Δόξα, Χριστέ, τη δυνάμει σου.

Ωδή ε΄ . Ο Ειρμός.

Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου, συ

γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα τον

επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,

πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Οδόν η κυήσασα ζωής, χαίρε, Πανάμωμε, η

κατακλυσμού της αμαρτίας σώσασα κόσμον˙

χαίρε, Θεόνυμφε, άκουσμα και λάλημα

φρικτόν˙ χαίρε, ενδιαίτημα, του Δεσπότου της

κτίσεως.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ισχύς και οχύρωμα ανθρώπων, χαίρε,

Άχραντε, τόπε αγιάσματος της δόξης˙

νέκρωσις Αδου, νυμφών ολόφωτε˙ χαίρε, των

Αγγέλων χαρμονή, χαίρε, η βοήθεια, των

πιστώς δεομένων σου.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαίρε,

Δέσποινα, έμψυχε Παράδεισε, το ξύλον εν

μέσω έχων ζωής, τον Κύριον, Ου ο

γλυκασμός ζωοποιεί, πίστει τους μετέχοντας,

και φθορά υποκύψαντας.

Δόξα Πατρί…

Ρωννύμενοι σθένει σου, πιστώς αναβοώμεν

σοι˙ χαίρε, πόλις του Παμβασιλέως,

δεδοξασμένα και αξιάκουστα, περί ης

λελάληνται σαφώς˙ όρος αλατόμητον, χαίρε,

βάθος αμέτρητον.

Και νυν…

Ευρύχωρον σκήνωμα του Λόγου, Χαίρε,

Αχραντε, κόχλος η τον θείον μαργαρίτην

προαγαγούσα, χαίρε, πανθαύμαστε, πάντων

προς Θεόν καταλλαγή των μακαριζόντων σε,

Θεοτόκε, εκάστοτε.

Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου, συ

γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα τον

επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,

πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.

θείαν ταύτην και πάντιμον τελούντες

εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε

τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής

τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Παστάς του Λόγου αμόλυντε, αιτία της των

πάντων θεώσεως, χαίρε, Πανάχραντε, των

Προφητών περιήχημα˙ χαίρε, των

Αποστόλων, το εγκαλλώπισμα.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Εκ σού η δρόσος απέσταξε φλογμόν

πολυθεΐας η λύσασα˙ όθεν βοώμεν σοι, χαίρε,

ο πόκος ο ένδροσος, ον Γεδεών, Παρθένε,

προεθεάσατο.

Δόξα Πατρί…

Ιδού σοι, χαίρε, κραυγάζομεν, λιμήν ημίν

γενού θαλαττεύουσι, και ορμητήριον, εν τω

πελάγει των θλίψεων, και των σκανδάλων

πάντων του πολεμήτορος.

Και νυν…

Χαράς αιτία, χαρίτωσον ημών τον λογισμόν

του κραυγάζειν σοι˙ Χαίρε, η άφλεκτος

βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς

απαύστως επισκιάζουσα.

Την θείαν ταύτην και πάντιμον τελούντες

εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε

τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής

τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες.

Ωδή ζ΄ Ο Ειρμός.

Ουκ ελάτρευσαν τη κτίσει οι θεόφρονες,

παρά τον Κτίσαντα, αλλά πυρός απειλήν

ανδρείως πατήσαντες, χαίροντες έψαλλον˙

Υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος και

Θεός, ευλογητός ει.

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ανυμνούμεν σε, βοώντες˙ Χαίρε, όχημα,

Ηλίου του νοητού˙ άμπελος αληθινή, τον

βότρυν τον πέπειρον η γεωργήσασα, οίνον

στάζοντα, τον τας ψυχάς ευφραίνοντα, των

πιστώς σε δοξαζόντων.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ιατήρα, των απάντων η κυήσασα˙ χαίρε,

Θεόνυμφε, η ράβδος η μυστική, άνθος το

αμάραντον η εξανθήσασα, χαίρε, Δέσποινα,

δι’ ης χαράς πληρούμεθα και ζωήν

κληρονομούμεν.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Ρητορεύουσα ου σθένει γλώσσα Δέσποινα,

υμνολογήσαι σε˙ υπέρ γαρ τα Σεραφείμ,

υψώθης κυήσασα τον Βασιλέα Χριστόν˙ ον

ικέτευε, πάσης νυν βλάβης ρύσασθαι τους

πιστώς σε προσκυνούντας.

Δόξα Πατρί…

Ευφημεί σε, μακαρίζοντα τα πέρατα και

ανακράζει σοι˙ Χαίρε, ο τόμος εν ω δακτύλω

εγγέγραπται Πατρός ο Λόγος, Αγνή, ον

ικέτευε, βίβλω ζωής τους δούλους σου,

καταγράψαι, Θεοτόκε.

Και νυν…

Ικετεύομεν οι δούλοι σου και κλίνομεν γόνυ

καρδίας ημών˙ κλίνον το ους σου, Αγνή, και

σώσον τους θλίψεσι βυθιζομένους ημάς, και

συντήρησον πάσης εχθρών αλώσεως την σην

Πόλιν Θεοτόκε.

Ουκ ελάτρευσαν τη κτίσει οι θεόφρονες,

παρά τον Κτίσαντα, αλλά πυρός απειλήν

ανδρείως πατήσαντες, χαίροντες έψαλλον˙

Υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος και

Θεός, ευλογητός ει.

Ωδή η΄ Ο Ειρμός.

Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω ο τόκος της

Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μεν τυπούμενος,

νυν δε ενεργούμενος, την οικουμένην

άπασαν, αγείρει ψάλλουσαν˙ Τον Κύριον

υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας

Τροπάρια

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Νηδύϊ τον Λόγον υπεδέξω, τον πάντα

βαστάζοντα εβάστασας, γάλακτι εξέθρεψας

νεύματι τον τρέφοντα την οικουμένην

άπασαν, Αγνή, ω ψάλλομεν˙ Τον Κύριον

υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας

τους αιώνας.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Μωσής κατενόησεν εν βάτω το μέγα

Μυστήριον του τόκου σου. Παίδες

προεικόνισαν τούτο εμφανέστατα, μέσον

πυρός ιστάμενοι και μη φλεγόμενοι, ακήρατε

αγία Παρθένε. ΄Οθεν σε υμνούμεν, εις πάντας

τους αιώνας.

Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.

Οι πρώην απάτη γυμνωθέντες στολήν

αφθαρσίας ενεδύθημεν τη κυοφορία σου˙ και

οι καθεζόμενοι εν σκότει παραπτώσεων φώς

κατωπτεύσαμεν, φωτός κατοικητήριον, Κόρη.

΄Οθεν σε υμνούμεν, εις πάντας τους αιώνας.

Δόξα Πατρί…

Νεκροί δια σου ζωοποιούνται, ζωήν γαρ την

ενυπόστατον εκύησας. Εύλαλοι οι άλαλοι,

πρώην χρηματίζοντες, λεπροί

αποκαθαίρονται, νόσοι διώκονται, πνευμάτων

αερίων τα πλήθη ήττηνται, Παρθένε, βροτών

η σωτηρία.

Και νυν…

Η κόσμω τεκούσα σωτηρίαν, δι’ ης από γης

εις ύψος ήρθημεν, χαίροις Παντευλόγητε,

σκέπη και κραταίωμα, τείχος και οχύρωμα,

των μελωδούντων, Αγνή˙ Τον Κύριον υμνείτε

τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας τους

αιώνας.

Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω ο τόκος της

Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μεν τυπούμενος,

νυν δε ενεργούμενος, την οικουμένην

άπασαν, αγείρει ψάλλουσαν˙ Τον Κύριον

υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας

τους αιώνας.

Ωδή θ΄ Ο Ειρμός.

Άπας γηγενής, σκιρτάτω τω πνεύματι

λαμπαδοχούμενος, πανηγυριζέτω δε αΰλων

Νόων φύσις γεραίρουσα, την ιεράν πανήγυριν

της Θεομήτορος και βοάτω˙ Χαίροις,

παμμακάριστε, Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.

Κοντάκιον

΄Ηχος πλ. δ΄ Αυτόμελον.

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

΄Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,

Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.

Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.

΄Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ

Αγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν

επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω τω Χαίρε˙

(εκ γ΄) και συν τη ασωμάτω φωνή,

σωματούμενον σε θεωρών, Κύριε, εξίστατο

και ίστατο, κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα:

Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει.

Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλέιψει.

Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις.

Xαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.

Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις

λογισμοίς.

Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και αγγέλοις

οφθαλμοίς.

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.

Xαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον.

Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.

Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις.

Χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Bλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί

τω Γαβριήλ θαρσαλέως˙ Το παράδοξόν

σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή

φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως την

κύησιν πως λέγεις; Κράζων:

Αλληλούϊα

νώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος

ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα˙

Εκ λαγόνων αγνών Υιόν, πώς εστί τεχθήναι

δυνατόν; Λέξον μοι. Προς ην εκείνος έφησεν εν

φόβω, πλήν κραυγάζων ούτω:

Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις.

Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.

Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον.

Χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.

λέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί

τω Γαβριήλ θαρσαλέως˙ Το παράδοξόν

σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή

φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως την

κύησιν πως λέγεις; Κράζων:

Αλληλούϊα

Γvώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος

ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα˙

Εκ λαγόνων αγνών Υιόν, πώς εστί τεχθήναι

δυνατόν; Λέξον μοι. Προς ην εκείνος έφησεν εν

φόβω, πλήν κραυγάζων ούτω:

Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις.

Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.

Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον.

Χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.

Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ης κατέβη ο

Θεός.

Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς

ουρανόν.

Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα.

Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.

Χαίρε, το Φως αρρήτως γεννήσασα.

Χαίρε, το πώς μηδένα διδάξασα.

Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν.

Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε,

προς σύλληψιν τη Απειρογάμω. Και την

εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν

ηδύν άπασι, τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν,

εν τω ψάλλειν ούτως:

Αλληλούϊα

Εχουσα θεοδόχον η Παρθένος, την

μήτραν, ανέδραμε προς την Ελισάβετ. Το

δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τον ταύτης

ασπασμόν, έχαιρε. Και άλμασιν ως άσμασιν,

εβόα προς την Θεοτόκον:

Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα.

Χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα.

Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον.

Χαίρε, φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα.

Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν

οικτιρμών.

Xαίρε, τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν

ιλασμών.

Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις.

Χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις.

Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα.

Χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα.

Χαίρε, Θεού προς θνητού ευδοκία.

Χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών

αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη,

προς την άγαμόν σε θεωρών, και κλεψίγαμον

υπονοών, ΄Αμεμπτε. Μαθών δε σου την

σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου, έφη:

Αλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ

Ηκουσαν οι Ποιμένες, των Αγγέλων

υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού

παρουσίαν. Και δραμόντες ως προς Ποιμένα,

θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη

γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα, ην υμνούντες

είπον:

Χαίρε, αμνού και ποιμένος Μήτηρ.

Χαίρε, αυλή λογικών προβάτων.

Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον.

Χαίρε, Παραδείσου θυρών ανοικτήριον.

Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη.

Χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς.

Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα.

Χαίρε, των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος.

Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα.

Χαίρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα.

Χαίρε, δι’ ης εγυμνώθη ο άδης.

Χαίρε, δι’ ης ενεδύθημεν δόξαν.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Θεοδρόμον Αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι,

τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη. Και ως

λύχνον κρατούντες αυτόν, δι’ αυτού ηρεύνων

κραταιόν Άνακτα. Και φθάσαντες τον

Άφθαστον, εχάρησαν, αυτώ βοώντες:

Αλληλούϊα.

Ιδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της

Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους

ανθρώπους. Και Δεσπότην νοούντες αυτόν, ει

και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις

δώροις θεραπεύσαι, και βοήσαι τη

Ευλογημένη˙

Χαίρε, αστέρος αδύτου Μήτηρ.

Χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας.

Χαίρε, της απάτης την κάμινον σβέσασα.

Χαίρε, της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα.

Χαίρε, τύραννον απάνθρωπον εκβαλούσα της

αρχής.

Χαίρε, κύριον φιλάνθρωπον, επιδείξασα

Χριστόν.

Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη

θρησκείας.

Χαίρε, η του βορβόρου ρυομένη των έργων.

Χαίρε, πυρός προσκύνηση παύσασα.

Χαίρε, φλογός παθών απαλλάτουσα.

Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης.

Χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Λάμψας εν τη Αιγύπτω, φωτισμόν

αληθείας, εδίωξας του ψεύδους το

σκότος. Τα γαρ είδωλα ταύτης Σωτήρ, μη

ενέγκατά σου την ισχύν, πέπτωκεν. Οι τούτων

δε ρυσθέντες, εβόων προς την Θεοτόκον:

Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων.

Χαίρε, κατάπτωσις των δαιμόνων.

Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα.

Χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.

Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον

νοητόν.

Χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την

ζωήν.

Χαίρε, πύρινε στύλε, οδηγών τους εν σκότει.

Χαίρε, σκέπη του κόσμου πλατυτέρα

νεφέλης.

Χαίρε, τροφή του μάννα διάδοχε.

Χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε.

Χαίρε, η γη της επαγγελίας.

Χαίρε, εξ ης ρέει μέλι και γάλα.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Μέλλοντος Συμεώνος, του παρόντος

αιώνος, μεθίστασθαι του απατεώνος,

επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ’ εγνώσθης

τούτω και Θεός τέλειος. Διόπερ εξεπλάγη σου

την άρρητον σοφίαν, κράζων:

Αλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ

έαν έδειξεν κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης,

ημίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις. Εξ

ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας

ταύτην, ώσπερ ην, άφθορον. Ίνα το θαύμα

βλέποντες, υμνήσωμεν αυτή, βοώντες:

Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας.

Χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.

Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα.

Χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.

Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ’ ου

τρέφονται πιστοί.

Χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ου

σκέπονται πολλοί.

Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις.

Χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.

Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις.

Χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.

Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας.

Χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

ένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του

κόσμου, τον νούν εις ουρανόν

μεταθέντες. Δια τούτο γαρ ο υψηλός Θεός,

επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος,

βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος, τους αυτώ

βοώντας:

Αλληλούϊα.

Ολος ην εν τοις κάτω, και των άνω

ουδόλως απήν, ο απερίγραπτος Λόγος.

Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε

τοπική γέγονε, και τόκος εκ Παρθένου

θεολήπτου ακουούσης ταύτα:

Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα,

Χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.

Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα.

Xαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.

Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των

Χερουβίμ.

Xαίρε οίκημα πανάριστον του επί των

Σεραφείμ.

Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα.

Xαίρε, η παρθενίαν και λοχείαν ζευγνύσα.

Χαίρε, δι’ ης ελύθη παράβασις.

Xαίρε, δι’ ης ηνοίχθη παράδεισος.

Χαίρε, η κλείς της Χριστού βασιλείας.

Xαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Πάσα φύσις Αγγέλων, κατεπλάγη το μέγα

της σης ενανθρωπήσεως έργον, τον

απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι

προσιτόν άνθρωπον, ημίν μεν συνδιάγοντα,

ακούοντα δε παρά πάντων ούτως:

Αλληλούϊα.

　

Ρήτορας πολυφθόγγους, ως ιχθύας

αφώνους, ορώμεν επί σοι Θεοτόκε.

Απορούσι γαρ λέγειν το πώς, και Παρθένος

μένεις και τεκείν ίσχυσας. Ημείς δε το

μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν:

Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον.

Χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον.

Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα.

Xαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.

Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί.

Χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων

ποιηταί.

Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα.

Χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.

Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα.

Χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.

Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι.

Χαίρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Σώσαι θέλων τον κόσμον, ο των όλων

κοσμήτωρ, προς τούτον αυτεπάγγελτος

ήλθε. Και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι’ ημάς

εφάνη καθ’ ημάς άνθρωπος. Ομοίω γαρ το

όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει:

Αλληλούϊα.

ΣΤΑΣΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ

είχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε,

και πάντων των εις σε προστρεχόντων˙ ο

γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε

Ποιητής, ΄Αχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου,

και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας:

Χαίρε, η στήλη της παρθενίας.

Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας.

Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως.

Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.

Χαίρε, σύ γαρ ανεγέννησας τους

συλληφθέντας αισχρώς.

Χαίρε, σύ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας

τον νούν.

Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα.

Χαίρε, η τον σπορέα της αγνείας τεκούσα.

Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως.

Χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα.

Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων.

Χαίρε, ψυχών νυμφοστόλε αγίων.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Υmnos άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι

σπεύδων, τω πλήθει των πολλών

οικτιρμών σου˙ ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω

ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεύ άγιε,

ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις

σοι βοώσιν:

Αλληλούϊα.

ωτοδόχον, λαμπάδα, τοις εν σκότει

φανείσαν, ορώμεν την αγίαν Παρθένον,

το γαρ άϋλον άπτουσα φως, οδηγεί προς

γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νούν

φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα.

Χαίρε, ακτίς νοητού ηλίου.

Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους.

Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα.

Χαίρε, ως βροντή τους εχθρούς

καταπλήττουσα.

Χαίρε, ότι τον πολύφωτον ανατέλλεις

φωτισμόν.

Χαίρε, ότι τον πολύρρητον, αναβλύζεις

ποταμόν.

Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον

τύπον.

Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον.

Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν.

Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.

Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας.

Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

άριν δούναι θελήσας, οφλημάτων

αρχαίων, ο πάντων χρεωλύτης

ανθρώπων, επεδήμησε δι’ εαυτού, προς τους

αποδήμους της αυτού χάριτος˙ και σχίσας το

χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως:

Αλληλούϊα.

Ψάλλοντες σου τον τόκον, ανυμνούμεν σε

πάντες, ως έμψυχον ναόν, Θεοτόκε. Εν

τη ση γαρ οίκησας γαστρί, ο συνέχων πάντα

τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε

βοάν σοι πάντας:

Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου.

Χαίρε, Αγία Αγίων μείζων.

Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι.

Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε.

Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών.

Χαίρε, καύχημα σεβάσμιον Ιερέων ευλαβών.

Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος.

Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος.

Ω Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον

πάντων Αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ΄),

δεξαμένη την νυν προσφοράν, από πάσης

ρύσαι συμφοράς άπαντας, και της μελλούσης

λύτρωσαι κολάσεως τους σοι βοώντας:

Αλληλούϊα.

Και πάλιν τον πρώτον Οίκον.

Αγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν

επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε˙

και συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν σε

θεωρών, Κύριε, εξίστατο και ίστατο,

κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα.

Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει.

Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει.

Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις

Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.

Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις

λογισμοίς.

Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων

οφθαλμοίς.

Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.

Χαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.

Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον Ηλιον.

Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.

Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις.

Χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.

Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.

Κοντάκιον

Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,

΄Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,

Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.

Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,

Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.

΄Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.

Ο Αναγνώστης.

Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος,

ελέησον ημάς. (3)

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και

νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι

ταις αμαρτίαις ημών, Δέσποτα, συγχώρησον τας

ανομίας ημίν, Άγιε επίσκεψαι και ίασαι τας

ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.

Κύριε ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε,

ελέησον.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και

νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν.

Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το

όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου, γεννηθήτω

το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.

Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν

σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,

ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και

μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι

ημάς από του πονηρού.

Ο Ιερεύς.

Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η

δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου

Πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνας των

αιώνων.

Ο Αναγνώστης.

Αμήν.

Κύριε ελέησον (μ΄)

Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα, εν ουρανώ και

επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος,

Χριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλαιος,

ο πολυεύσπλαχνος, ο τους δικαίους αγαπών και

τους αμαρτωλούς ελεών, ο πάντας καλών προς

σωτηρίαν δια της επαγγελίας των μελλόντων

αγαθών˙ αυτός, Κύριε, πρόσδεξαι και ημών τη

ώρα ταύτη τας εντεύξεις και ίθυνον την ζωήν

ημών προς τας εντολάς Σου. Τας ψυχάς ημών

αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς

ημών διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον και

ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και

οδύνης. Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις, ίνα

τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και

οδηγούμενοι, καταντήσωμεν εις την ενότητα

της πίστεως και εις την επίγνωσιν της

απροσίτου δόξης˙ Ότι ευλογητός ει εις τους

αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Κύριε, ελέησον (γ΄), Δόξα Πατρί και Υιώ και

Αγίω Πνεύματι˙ και νυν και αεί και εις τους

αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν

ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν

Λόγον τεκούσαν την όντως Θεοτόκον σε

μεγαλύνομεν.

Εν ονόματι Κυρίου, ευλόγησον, Πάτερ.

　

Ο Ιερεύς.

Ο Θεός οικτειρήσαι ημάς και ευλογήσαι ημάς.

Επιφάναι το πρόσωπον αυτού εφ’ ημάς και

ελεήσαι ημάς.

Ο Αναγνώστης.

Κύριε, ελέησον (ιβ΄).

Και σώσον ημάς Παναγία Παρθένε

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ

Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή,

Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα, η Θεόν Λόγον

τοις ανθρώποις τη παραδόξω σου κυήσει

ενώσασα και την απωσθείσαν φύσιν του γένους

ημών τοις ουρανίοις συνάψασα. Η των

απηλπισμένων μόνη ελπίς και των

πολεμουμένων βοήθεια, η ετοίμη αντίληψις των

εις σε προστρεχόντων και πάντων των

χριστιανών το καταφύγιον˙ μη βδελύξη με τον

αμαρτωλόν, τον εναγή, τον αισχροίς λογισμοίς

και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν

αχρειώσαντα, και τη των ηδονών του βίου

ραθυμία, γνώμης δούλον γενόμενον. Αλλ’ ως

του φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως

σπλασχνίσθητι επ’ εμοί τω αμαρτωλώ και

ασώτω, και δέξαι μου την εκ ρυπαρών χειλέων

προσφερομένην σοι δέησιν, και τον σον Υιόν,

και ημών Δεσπότην και Κύριον τη μητρική σου

παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα ανοίξη

καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάχνα της αυτού

αγαθότητος, και παριδών μου τα αναρίθμητα

πταίσματα επιστρέψη με προς μετάνοιαν, και

των Αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη

με. Και πάρεσό μοι αεί, ως ελεήμων, και

συμπαθής και φιλάγαθος, εν μεν τω παρόντι

βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των

εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς

σωτηρίαν καθοδηγούσα με και εν τω καιρώ της

εξόδου μου, την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα,

και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων

πόρρω αυτής απελαύνουσα. Εν δε τη φοβερά

ημέρα της κρίσεως, της αιωνίου με ρυομένη

κολάσεως, και της απορρήτου δόξης του σου

Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με

αποδεικνύουσα. ΄Ης και τύχοιμι, Δέσποινά μου,

Υπεραγία Θεοτόκε, διά της σης μεσιτείας και

αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία του

μονογενούς σου Υιού, του Κυρίου και Θεού,

και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. ΄Ω πρέπει

πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τω

ανάρχω Αυτού Πατρί, και τω Παναγίω, και

αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και

αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ

ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ

Και δος ημίν, Δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν,

ανάπαυσιν σώματος και ψυχής και διαφύλαξον

ημάς από του ζοφερού ύπνου της αμαρτίας και

από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής

ηδυπαθείας. Παύσον τας ορμάς των παθών,

σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού, τα

καθ’ ημών δολίως κινούμενα˙ τας της σαρκός

ημών επαναστάσεις κατάστειλον, και πάν

γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοίμησον.

Και δώρησαι ημίν, ο Θεός, γρήγορον νούν,

σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ύπνον

ελαφρόν και πάσης σατανικής φαντασίας

απηλλαγμένον. Διανάστησον δε ημάς εν τω

καιρώ της προσευχής, εστηριγμένους εν ταις

εντολαίς σου, και την μνήμην των σων

κριμάτων εν εαυτοίς απαράθραυστον, έχοντας.

Παννύχιον ημίν την Σην Δοξολογίαν χάρισαι

εις το υμνείν, και ευλογείν, και δοξάζειν το

πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Σου, του

Πατρός, και του Υιού και του Αγίου

Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των

αιώνων. Αμήν.

Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένη Θεοτόκε,

προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τω Υιώ

σου και Θεώ ημών, και αίτησαι, ίνα σώση δια

σου τας ψυχάς ημών.

Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός,

σκέπη μου το Πνεύμα το ΄Άγιον, Τριάς Αγία,

δόξα σοι.

Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ

του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.

Ο Ιερεύς αμέσως την Απόλυσιν.

Δόξα σοι ο Θεός, η ελπίς ημών, δόξα σοι.

Ο Αναγνώστης.

Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και

νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.

Αμήν. Κύριε ελέησον (x3). Πάτερ άγιε,

ευλόγησον.

Ο Ιερεύς.

Χριστός, ο αληθινός Θεός ημών, ταις

πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου

αγίας Αυτού Μητρός, των αγίων ενδόξων και

πανευφήμων Αποστόλων, των αγίων καί

δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και

πάντων των Αγίων ελεήσαι και σώσαι ημάς

ως αγαθός και φιλάνθρωπος.

Ευξώμεθα υπέρ ειρήνης του κόσμου.

Ο Αναγνώστης.

Κύριε ελέησον.

Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων

χριστιανών.

Υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών Γρηγορίου και

πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος.

Υπέρ της ευσεβεστάτης Βασιλίσσης της Χώρας

ταύτης Ελισάβετ.

Υπέρ των απολειφθέντων πατέρων, και

αδελφών ημών.

Υπέρ των μισούντων και αγαπώντων ημάς.

Υπέρ των ελεούντων και διακονούντων ημίν.

Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις

εύχεσθαι υπέρ αυτών.

Υπέρ αναρρύσεως των αιχμαλώτων.

Υπέρ των εν θαλάσση καλώς πλεόντων.

Υπέρ των εν ασθενείαις κατακειμένων.

Ευξώμεθα και υπέρ ευφορίας των καρπών της

γης.

Μακαρίσωμεν τους ευσεβείς Βασιλείς.

Τους Ορθοδόξους Αρχιερείς.

Τους γονείς ημών και διδασκάλους και πάντας

τους προαπελθόντας πατέρας και αδελφούς

ημών, τους ενθάδε ευσεβώς κειμένους και τους

απανταχού ορθοδόξων.

Είπωμεν και περί εαυτών, το Κύριε, ελέησον,

Κύριε, ελέησον, Κύριε ελέησον.

Ο χορός, ψάλλει.

Ήχος γ΄.

Την ωραιότητα της Παρθενίας σου, και το

υπέρλαμπρον το της αγνείας σου, ο Γαβριήλ

καταπλαγείς, εβόα σοι, Θεοτόκε. Ποίον σοι

εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; Τι δε

ονομάσω σε; Απορώ και εξίσταμαι. Διό ως

προσετάγην βοώ σοι. Χαίρε, η

Κεχαριτωμένη.

Ο Ιερεύς.

Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών Κύριε

Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον

ημάς.

Ο χορός.

Αμήν.