H. Johannes Chrysostomos (ca. 345-407), bisschop van Antiochië, daarna van Constantinopel, Kerkleraar
Homilie over het evangelie van Mattheus, nr 12 ; PG 57, 201
“De heilige Geest daalde in lichamelijke gedaante als een duif, over Jezus neer”
Laten we het grote wonder, dat gebeurde na de doop van de Verlosser, beschouwen; het is het voorteken van wat binnenkort gaat gebeuren. Het is niet het oude Paradijs, het is de hemel die zich opent: “Zodra Jezus gedoopt was, opende de hemel zich” (Mt 3,16). Waarom opende de hemel zich toen Jezus gedoopt werd? Om ons te leren dat hetzelfde onzichtbaar gebeurt bij onze doop: God roept u dan naar het vaderland dat in de hemel is, en nodigt u uit om niets meer gemeenschappelijks met de wereld te hebben, daarvan waren deze tekenen het symbool.
Men zag toen een witte duif neerdalen: zij betekende voor Johannes de Doper en voor de Joden dat Jezus de Zoon van God was. Zij moest bovendien aan een ieder leren dat, op het moment van de doop, de heilige Geest in onze ziel neerdaalt. Hij komt niet meer in zichtbare vorm, omdat we dat niet meer nodig hebben: het geloof is nu voldoende…
Waarom verschijnt de heilige Geest in de vorm van een witte duif? Dat is omdat de duif zacht en zuiver is en de heilige Geest is een geest van zachtmoedigheid en van vrede. Deze duif herinnert ons ook aan een gebeurtenis die we in het Oude Testament lezen: als de aarde door de zondvloed overstroomd is en het hele menselijke ras in gevaar is om te vergaan, dan verschijnt ook de witte duif om ons het einde van de grote ramp aan te kondigen, ze droeg een olijftakje, en het goede nieuws van het herstel van vrede in de wereld. Welnu, dat alles was een voorafbeelding van de toekomst… Toen alles verloren was zijn de bevrijding en de vernieuwing onverwacht gekomen. Wat vroeger gebeurd is door de zondvloed van het water, roept ons op om de aarde weer te bevolken: zij trekt alle mensen naar de hemel. In plaats van een olijftakje brengt ze de mensen de waardigheid van hun aanname als kinderen van God.
Bron:Dagelijksevangelie www.evangelizo.org




De heilige Erasmos had van zijn ouders grote rijkdommen geërfd, en vol enthousiasme besteedde hij al het geld aan de verfraaiing van de Kerk. En terwijl hij in tranen bad voor de iconen die hij met gouden en zilveren riza’s had getooid, werd zijn eigen hart getooid met geloof en liefde en alle monastieke deug. Nu kwamen er echter andere monniken bij hem die hem beschuldigden van aardse ijdelheid en dat hij zijn bezit aan de armen had moeten geven Het was te laat en niet meer mogelijk om terug te nemen wat hij zo spontaan gegeven had. Erasmos ,raakte in volkomen onzekerheid en verloor zijn vurige ijver. Een diepe neerslachtigheid maakte zich van hem meester en tenslotte werd hij zo ziek dat men oordeelde dat hij stervende was. Dagenlang sprak hij geen enkel woord en hij scheen volkomen buiten bewustzijn. De aanwezige monniken bespraken met elkaar hoe zwaar hij het te verantwoorden zou krijgen nu hij zijn leven zo nutteloos had doorgebracht; en hij zag eruit of hij door een schrikwekkend visioen tot zwijgen was gebracht.
