De heilige Brictius bisschop van Tours

De heilige Brictius (Brix, Britius), bisschop van Tours, was van zijn jeugd af opgevoed in het klooster van de heilige Martinus, die hem als vondeling had opgeraapt. Hij was niet erg onder de indruk van zijn heilige opvoeder, en toen hij zelf diaken was, sprak hij wel over hem als die oude dwaas die niets beters weet dan naar de hemel te staren. En toen Martinus hem eens onderhield over zijn spilzucht en dat hij zich zelfs knappe slavinnetjes aanschafte, antwoordde Brictius woedend dat hij een betere christen was dan Martinus, want hij was van zijn jeugd af in een klooster opgevoed, terwijl Martinus in de losbandige omgeving van het leger was opgegroeid en daarom op zijn oude dag met allerlei gekke ascetische praktijken bezig was en aan hallucinaties leed. Even later kwam de driftkop dan wel weer tot bezinning en vroeg vergeving. Martinus zei in vrome wraakzucht dat hij voor de ander gebeden had dat die ook bisschop van Tours zou worden, maar dat hij het niet gemakkelijk zou hebben.

Lees verder “Heilige Brictius”

De heilige Damascenos

De heilige Damascenos, nieuwe martelaar uit Galata bij Constantinopel. In zijn jeugd nam hij uit onwetendheid de islam aan, maar toen hij later tot de ontdekking kwam wie Christus is, kreeg hij hartstochtelijk berouw. Hij trok naar de Athos om weer tot de kerk terug te keren en boete te doen door het strenge monniksleven. Steeds beweende hij dat hij Christus verloochend had, maar nadat hij 12 jaar zo geleefd had, voelde hij zich gedrongen op nog veel radicalere manier boete te doen. Hij maakte van de gelegenheid dat de patriarch op bezoek was, gebruik om met hem mee terug naar Constantinopel te gaan. Hij begon de moslims op te roepen zich tot Christus te bekeren. Dit was zo iets ongewoons, dat men hem voor gek versleet en zijn gang liet gaan. Maar toen Damascenos steeds door bleef gaan, en zelfs de vizier opriep zich te bekeren, werd hij herhaalde malen gegeseld, en tenslotte onthoofd voor de poort van het patriarchaat, in 1681. Zijn lichaam bleef drie dagen liggen en werd toen door de christenen vrijgekocht en begraven op het eiland Chalki.

________________________________

De heilige Victorianus

De heilige Victorianus en zijn medemartelaren. Hij was proconsul van Carthago en een van de rijkste mannen van Noord-Afrika. Onder de Vandalen-koning Hunerik had hij belangrijke posten bekleed, totdat deze ariaan besloot het geloof in de godheid van Christus uit te roeien. Hij bood Victorianus de hoogste posten en zijn bijzondere gunst aan wanneer hij ermee zou instemmen dat Christus een schepsel was. Maar Victorianus antwoordde: ‘Niets kan mij scheiden van het geloof en de liefde van onze Heer Jezus Christus. In vertrouwen op zulk een machtige Meester ben ik gereed om eerder alle kwellingen te verduren dan in te stemmen met de ariaanse godloosheid’. Dit antwoord wekte zozeer de woede op van de tiran: dat deze hem de wreedste kwellingen liet ondergaan. Langdurig moest hij lijden totdat hij tenslotte de kroon mocht winnen, in 484.

Lees verder “Heiligenleven : de heilige Victorianus”

De heilige Radboud 

De heilige Radboud, bisschop van Utrecht. Hij stamde uit een adellijke Frankische familie, maar zijn moeder was een Friezin en de jongen was genoemd naar zijn grootvader, de vorst der Saksen, en hij was opgevoed door zijn oom Gunther, de aartsbisschop van Keulen. Als jonge priester kwam hij aan het hof van Karel en van diens zoon Lodewijk. Hij was letterkundig begaafd en componeerde een officie ter ere van de heilige Martinus, en verschillende hymnen.

Lees verder “Heilige Radboud”