H. Augustinus (354-430)
bisschop van Hippo (Noord Afrika) en kerkleraar
Sermon 258
“En God zei: “Er zij licht” (Gn 1,3)
“Zie, deze dag schept de Heer” (Ps 118,24). Herinner u de toestand van de oorspronkelijke wereld: “De duisternis lag over de afgrond en de Geest van God zweefde over de wateren. En God zei: Er zij licht!, En er was licht. En God scheidde het licht van de duisternis en Hij noemde het licht Dag en de duisternis Nacht” (Gn. 1,2 v)… “Zie, deze dag schept de Heer.” Het is de dag waarover Paulus zei: “Vroeger was u duisternis, nu bent u licht in de Heer” (Ef 5,8).
Was Thomas niet een mens, een van zijn leerlingen, een man uit het volk om het zo te zeggen? Zijn broeders zeiden tot hem: “Wij hebben de Heer gezien”. En hij: “Zo ik in zijn handen de wonden der nagelen niet zie, en mijn vinger niet leg in de plaats van de nagelen, en mijn hand niet in zijn zijde steek, dan geloof ik het niet”. De evangelisten brengen je het nieuws, en je gelooft het niet? De wereld heeft het geloofd en een leerling gelooft het niet?… Het was nog niet de dag die de Heer heeft geschapen; de duisternis lag nog op de afgrond, in de diepten van het menselijk hart, dat in duisternis was. Dat dus degene komt die het ochtendgloren van de dag is, dat Hij komt en dat Hij, die geneest met geduld, zachtheid en zonder boosheid, zegt: “Kom. Kom en raak Me aan en geloof. Jij hebt verklaard: ‘Zo ik in zijn handen de wonden der nagelen niet zie, en mijn vinger niet leg in de plaats van de nagelen, en mijn hand niet in zijn zijde steek, dan geloof ik het niet’. Kom, raak Me aan, leg je vinger hier en wees niet langer ongelovig, maar gelovig. Ik kende je wonden, maar voor jou heb Ik mijn lidteken bewaard”.
Deuteronomium 5,33
psalm 122,1
Isaak de Syriër
Isaak de Syriër (7e eeuw)
Vanaf de derde eeuw ontwikkelde zich binnen het oriëntaalse christendom van Egypte, Palestina en Mesopotamië een veelzijdige spirituele traditie, die een synthese tot stand bracht van lichamelijke discipline, psychologisch inzicht, filosofisch denken, theologisch wereld beeld en religieuze ervaring. Deze traditie nam tal van vormen aan, verrijkte zich met steeds nieuwe inzichten en bereikte haar hoogtepunt in het werk van de grote Oost-Syrische mystieke auteurs uit de zevende, achtste en negende eeuw.
Sreuken 25,28
Psalm 37,5-6
Het kennen van God
OVER HET KENNEN VAN GOD
‘Want Gij zijt de onzegbare, onzichtbare, ondoorgrondelijke God, de onveranderlijke Zijnde :Gij en uw eengeboren Zoon, en Uw Heilige Geest’ (uit de eucharistische canon’)Over God spreken is niet gemakkelijk. Alles wat we met het verstand kunnen begrijpen en alles wat we met onze wil kunnen bereiken of wat we met onze verbeeldingskracht kunnen voorstellen staat oneindig ver af van wat God eigenlijk is. God is het ‘niets’, de onkenbare, de duisternis. In de Bijbel vinden we voldoende uitspraken die dit verduidelijken. Zo staat er bij Isaïas : Wat hebt ge aan God gelijk kunnen maken ? Of welk beeld hebt ge dat op Hem gelijkt ? Kan de ijzergieter misschien een beeld van Hem maken ? Of kan de goudsmit Hem uitbeelden in goud of de zilversmit op bladen van zilver ?. Toen Mozes God vroeg (Ex.33,20) hem Zijn wezen te tonen zei God dan ook tot hem : ‘Gij zult mijn aangezicht niet kunnen zien, want geen mens zal mij zien en leven’. Toen de kinderen van Israël dachten God te kunnen zien, of dat zij God of de engel gezien hadden, vreesden zij daarom te sterven zoals we kunnen lezen in datzelfde boek Exodus (20,19). Met andere woorden : God is zo oneindig, ongrijpbaar, dat we dit niet zouden kunnen overleven moesten wij Hem zien. En in Psalm 39,6 lezen wij : ‘Er is niets aan Hem gelijk’. In
Jesaja 40,29
H.Paulos de simpele
De heilige Paulos de simpele
De heilige Paulos de eenvoudige (de simpele) was een van de eerste leerlingen van de grote Antonios. Hij was een onwetende boer uit de Thebaïde‚ reeds zestig jaar oud, en eigenlijk op de vlucht omdat zijn vrouw een verder samenleven onhoudbaar maakte. Hij liep de woestijn in en kwam na acht dagen bij Antonios om zijn leerling te worden. Maar deze vond hem veel te oud, raadde hem aan naar huis terug te keren, zijn beroep te blijven uitoefenen en zich te heiligen door zich met volharding te richten op God. Daarna sloot hij zijn deur en liet hem dagenlang buiten staan zonder eten.
Maar Paulos aanvaardde dit alles als een eenvoudige beproeving en hij bleef geduldig bij de deur tot Antonios na vier dagen, door de behoefte der natuur gedreven, naar buiten kwam en hem na deze geduldproef maar binnenliet. Maar hij bleef hem op de proef stellen: hij liet hem matten vlechten en die weer uithalen, hij dekte de tafel en borg dan het brood weer op, zeggend dat het kijken ernaar hun honger maar moest stillen. En toen Paulos dit alles als vanzelfsprekend aanvaardde, nam Antonios hem aan als monnik.
kleiner worden
H. Maximilianus van Turijn (?-ca. 420)
bisschop
Sermon 99 ; PL 57, 535
“Hij moet groter worden en ik kleiner”
Terecht kan Johannes de Doper met de Heer onze Verlosser zeggen: “Hij moet groter worden, en ik kleiner” (Joh 3,30). Deze uitspraak verwerkelijkt zich op dit huidige moment: bij de geboorte van Christus verlengen de dagen zich; bij die van Johannes korten ze weer… Als de Verlosser verschijnt neemt de dag duidelijk toe; hij neemt weer af op het moment dat de laatste profeet sterft, want er staat geschreven: “De Wet en de profeten hebben geheerst tot aan Johannes” (Lc 16,16). Het was onvermijdelijk dat het naleven van de Wet verduistert op het moment dat het Evangelie begint te stralen in de duisternis; het Oude Testament wordt opgevolgd door de glorie van het Nieuwe Testament.
Sefanje 3,17
Heilige Josef van Volokolamsk
De heilige Josef van Volokolamsk
Josef of Volokolamsk
De heilige Josef van Volokolamsk, het dorp waar hij geboren is in 1440 uit een bojarengezin. Op 20-jarige leeftijd werd hij monnik in het strengste klooster van de streek. Hij had zulk een overtuigingskracht dat ook zijn ouders en zijn broer, de latere bisschop van Rostov, in het klooster traden. Na zijn monnikswijding werd Josef belast met ziekenverzorging, en verpleegde hij ook gedurende 15 jaar zijn zieke vader.
beeld van Christus
Cyrillus van Alexandrië
‘De adoratione in spiritu et veritate’
“Wij moeten een beeld van Christus zien in het symbool van de schoof, die het eerstelingenoffer is van de korenaren en de vertegenwoordiger van de nieuwe oogst. Christus is immers de eerstgeborene uit de doden, de weg die ons tot de verrijzenis voert, Degene die alles vernieuwt. Het oude heeft afgedaan: ziet, alles is nieuw geworden, zoals de Schrift zegt. De korenschoof werd vóór het aanschijn des Heren gebracht; zo is ook de uit de doden verrezen Emmanuel – nieuwe en onbederfelijke vrucht der mensheid – ten hemel opgeklommen, om in Zichzelf ons allen vóór het aanschijn van de Vader te voeren.”
(Jean Daniélou, Bijbel en liturgie, Brugge/Utrecht,1964, p. 456)
Vrucht dragen..
Nu is de mensenzoon verheerlijkt…
H. Leo de Grote (? – ca 461)
paus en Kerkleraar
Sermon 58, 7e over het Lijden, § 3-4 ; SC 74 bis
Heilige Leo de Grote
“Nu is de Mensenzoon verheerlijkt en God is verheerlijkt in Hem”
Met de woorden “Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u: een van u zal mij overleveren” (Joh 13,21), toonde de Heer aan dat Hij op de hoogte was van de bedoelingen van degene die Hem zou gaan verraden. Hij weerhoudt de boosdoener niet met harde en openbare afkeuring, maar tracht hem te bereiken met een zachte en verdekte waarschuwing, opdat hij die door geen verbod zou zijn weerhouden, zich wellicht door berouw zou verbeteren.
De juiste weg
Je bezit maar het echte leven, indien je in alles wat je doet Christus ziet !
christelijkeinformatiebron 