O God en Vader, maak ons ​​tot tempel van Uw Heilige Geest…

Archimandrite Sophrony

Heilige Sophrony van Essex

‘Gezegend zijn wij, heilige christenen, want de Heer heeft zo gewild met ons verenigd te zijn dat Zijn leven het onze is geworden.’
Geen enkel succes of tijdelijk welzijn kan echte vrede brengen als we onwetend blijven over de Waarheid. Er zijn niet veel mensen met voldoende spirituele moed om af te stappen van het afgezaagde pad dat de kudde volgt. Moed wordt geboren uit standvastig geloof in Christus-God. ‘Dit is de overwinning die de wereld overwint, namelijk ons ​​geloof’ (1 Johannes 5.4)… Onszelf in het onbekende werpen betekent op God vertrouwen, alle hoop op de groten der aarde hebben laten varen en op zoek gaan naar een nieuw leven waarin Christus de eerste plaats krijgt.

Lees verder “Heilige Sophrony : Maak ons tot tempel van Uw Heilige Geest….”

Liefde zonder grenzen

Vader Lev Gillet

Dit is een vertaling van een passage uit Vader Lev Gilets meditatieboek over het mysterie van goddelijke en menselijke Liefde.

De eisen van de voorkomende genade
Heer van liefde, ik smeek u, ga niet zo snel! Ik kan je niet bijhouden. Je gaat te snel voor me. Wacht op me, laat me je inhalen! Toch, Heer, u bent niet gestopt, u bent niet eens vertraagd.
Heer, ik zie u naar mijn huis komen. Doe geen moeite om naar mij toe te komen. Ik kom zo snel mogelijk naar je toe. We kunnen onderweg praten en zelfs een tijdje stoppen. Dat zou veel minder vermoeiend voor mij zijn (en ik zou me veel minder gehinderd voelen!). Maar daar ben je, al bij mijn poort!
Heer, ik ben te onwaardig om u in mijn huis te ontvangen. Toch heb je de voordeur al geopend; Je overschrijdt mijn drempel al.
Heer, niets is klaar in mijn huis, niets is voorbereid in mijzelf, zodat ik u zou kunnen verwelkomen! Maar de liefde zonder grenzen is al mijn voorkamer binnengegaan, en Hij zegt tegen mij: “Ga uw plaats innemen aan de tafel; vanavond wil ik een maaltijd met je delen.”

De vriend van de geliefde
Ze beweegt zonder geluid, snel en genadig, te midden van het tumult van het leven. Soms verbreekt ze de stilte, maar ze lijkt altijd in stilte gewikkeld te zijn. Ze leeft in deze wereld, maar ze lijkt te leven in een wereld van genade.
Haar gezicht wordt zacht verlicht door een onzichtbaar Licht, maar het verlicht al diegenen die naar haar staren. Met haar sterke maar tedere hand raakt ze alles aan wat we aanraken. Ze ziet wat wij zien. Ze hoort wat wij horen. Maar daardoor wordt ze nooit verminderd, nooit .
Ze bindt wonden vast. Ze serveert aan tafel. Haar gebaren zijn correct en precies. Zij staat tussen hen die zitten. Ze staat ook tussen degenen die gaan liggen. De hele nacht waakt haar hart over degenen die slapen.
Ze kijkt toe en wordt wakker. Ze wekt liefde op in hen die zonder liefde zijn. Ze brengt liefde over aan hen op wie ze kijkt, die ze aanraakt met haar zachte hand.
Ze drinkt onophoudelijk van de Bron. Ze biedt zichzelf vrijelijk aan, met gepassioneerde aandacht.
Ze is liefde zelf.

Lees verder “Liefde zonder grenzen : Vader Lev Gillet”

Vader Alexander Schmemann

Laatste woorden

jProtopresbyter Alexander Schmemann, wijlen decaan van het Sint-Vladimir’s Seminarie , vierde de Goddelijke Liturgie voor de laatste keer op Thanksgiving Day 1983. Twee weken later, op 13 december, viel hij in slaap in de Heer. Zoals bekend heeft Vader Alexander zijn hele leven gewijd aan het onderwijzen, schrijven en prediken over de eucharistie – het Griekse woord eucharistie betekent dankzegging. Aan het einde van de liturgie haalde Vader Alexander een korte geschreven preek uit zijn zak, in de vorm van een gebed, die hij las. Dit was niet kenmerkend voor vader Alexander, aangezien hij zijn liturgische homilieën nooit schreef, maar ze geïmproviseerd hield. Dit waren zijn woorden, die de laatste bleken te zijn die hij ooit had gesproken vanaf het ambo in de kerk, maar die vandaag, 35 jaar later, net zo duidelijk weerklinken als op de dag dat ze werden uitgesproken.

Dank U, o Heer!

Iedereen die tot dankzegging in staat is, is in staat tot redding en eeuwige vreugde.
Dank U, o Heer, voor het aanvaarden van deze Eucharistie, die we hebben aangeboden aan de Heilige Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, en die ons hart heeft vervuld met de vreugde, vrede en gerechtigheid van de Heilige Geest.
Dank U, o Heer, dat U Uzelf aan ons hebt geopenbaard en ons de voorsmaak van Uw Koninkrijk hebt gegeven.
Dank U, o Heer, dat U ons met elkaar hebt verenigd in het dienen van U en Uw Heilige Kerk.
Dank U, o Heer, dat u ons geholpen hebt om alle moeilijkheden, spanningen, hartstochten, verleidingen te overwinnen en de vrede, wederzijdse liefde en vreugde heeft hersteld door de gemeenschap van de Heilige Geest te delen.
Dank U, o Heer, voor het lijden dat U ons heeft berokkend, want ze zuiveren ons van egoïsme en herinneren ons aan het “enige ding dat nodig is”; Uw eeuwig Koninkrijk.
Dank U, o Heer, dat U ons dit land heeft gegeven waar we vrij zijn U te aanbidden.

Lees verder “Vader Alexander Schmemann : Laatste woorden.”

Sergius Bulgakov: Het oordeel dat zegent en vervloekt

door Vader Aidan Kimel – met citaten van Bulgakov uit het boek : ‘Bruid van het Lam’.

Wanneer de Zoon des mensen komt in zijn heerlijkheid, en alle engelen met hem, dan zal hij op zijn glorieuze troon zitten. Voor hem zullen alle volken verzameld worden, en hij zal ze van elkaar scheiden zoals een herder de schapen van de bokken scheidt, en hij zal de schapen aan zijn rechterhand plaatsen, maar de bokken aan zijn linkerhand. Dan zal de koning zeggen tot degenen aan zijn rechterhand: ‘Kom, gezegende van mijn Vader, beërf het koninkrijk dat voor u is bereid vanaf de grondlegging van de wereld; want ik had honger en je gaf me te eten, ik had dorst en je gaf me te drinken, ik was een vreemdeling en je verwelkomde me, ik was naakt en je kleedde me, ik was ziek en je bezocht me, ik zat in de gevangenis en jij kwam naar mij toe.’ Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: ‘Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en te drinken gegeven? En wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en u welkom geheten, of naakt en u kleden? En wanneer hebben wij u ziek of in de gevangenis gezien en u bezocht?’ En de koning zal hun antwoorden: ‘Voorwaar, ik zeg u, zoals u het deed met een van de minste van deze mijn broeders, u deed het voor mij.’ Dan zal hij tegen degenen aan zijn linkerhand zeggen: ‘Ga weg van mij, vervloekte, in het eeuwige vuur dat is bereid voor de duivel en zijn engelen; want ik had honger en je gaf me geen eten, ik had dorst en je gaf me geen drinken, ik was een vreemdeling en je verwelkomde me niet, naakt en je kleedde me niet, ziek en in de gevangenis en je hebt me niet bezocht .’ Dan zullen zij ook antwoorden: ‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig of dorstig gezien of een vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis, en hebben we U niet gediend?’ Dan zal hij hun antwoorden: ‘Voorwaar, ik zeg u, zoals u het niet aan een van de minste van hen deed, deed u het mij niet. ‘ En zij zullen weggaan in de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen in het eeuwige leven. (Matt 25:31-46)

Gezien Sergius Bulgakovs diepe overtuiging dat het Laatste Oordeel een verheerlijkende en bekerende gebeurtenis zal zijn en dat ieder mens uiteindelijk door Jezus Christus met God zal worden verzoend, hoe interpreteert hij de waarschuwing van onze Heer dat aan het einde de goddelozen voor eeuwig gescheiden zullen zijn? Deze gelijkenis, samen met andere teksten in de Bijbel die spreken over eschatologische veroordeling en bestraffing, moeten theologisch worden geïnterpreteerd , benadrukt BuVlgakov, binnen het geheel van de christelijke openbaring, met volledige aandacht voor de symbolische aard van de taal. Misschien wel het belangrijkste is dat we niet vergeten dat Degene die de gelijkenis vertelde de Verlosser van de mensheid is, voor wiens zonden hij “de pijn van Getsemane en de dood op Golgotha ​​heeft geproefd” (Bruid van het Lam , p. 485). Met andere woorden, onze exegese van de Schrift moet geleid worden door het evangelie van goddelijke liefde en barmhartigheid, zoals geopenbaard in de dood en opstanding van de vleesgeworden Zoon van God en de voorbede van de verheven Theotokos. “God-Liefde oordeelt met liefde de zonden tegen de liefde”, verklaart Bulgakov (p. 459).

Lees verder “Sergius Bulgakov : Het oordeel dat zegent en vervloekt.”

De onthoofding van Johannes de Doper 

De onthoofding van het eerbiedwaardige hoofd van de glorieuze profeet, voorloper en doper Johannes – herdacht op 29 augustus.

Herodes Antipas, de Tetrarch van Galilea, de zoon van Herodes de Grote. Deze man had een wettige vrouw, de dochter van Arethas (of Aretas), de koning van Arabië (dat wil zeggen, Arabia Petraea, die de beroemde Nabatean-steenstad Petra als hoofdstad had. Dit is de Aretas die door Paulus in II wordt genoemd Kor. 11:32). Zonder enige reden, en tegen elk gebod van de wet, zette hij haar weg en nam Herodias voor zich, de vrouw van zijn overleden broer Filippus, aan wie Herodias een dochter had gebaard, Salome. Hij wilde niet ophouden met deze onwettige verbintenis, zelfs niet toen Johannes, de prediker van berouw, de stoutmoedige en strenge aanklager van de wettelozen, hem berispte en hem zei: “Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te hebben” (Marcus 6:18).
Zo voegde Herodes, naast zijn andere onheilige daden, er nog dit aan toe, dat hij Johannes arresteerde en hem in de gevangenis opsloot; en misschien zou hij hem meteen hebben vermoord, als hij niet bang was geweest voor de mensen, die grote eerbied voor Johannes hadden. Zeker, in het begin had hij zelf grote eerbied voor deze rechtvaardige en heilige man. Maar uiteindelijk, doorboord met de angel van een waanzinnige lust voor de vrouw Herodias, legde hij zijn verontreinigde handen op de leraar van zuiverheid op dezelfde dag dat hij zijn verjaardag vierde. Toen Salome, de dochter van Herodias, had gedanst om hem en degenen die met hem aan tafel zaten te plezieren, beloofde hij haar – met een eed die meer dwaas is dan enige dwaasheid – dat hij haar alles zou geven wat ze vroeg, zelfs tot de helft van zijn koninkrijk. En zij, in overleg met haar moeder, vroeg meteen om het hoofd van Johannes de Doper op een schaal. Vandaar dat deze overtreder van de Wet, die zijn wetteloze eed verkoos boven de voorschriften van de Wet, deze goddeloze belofte vervulde en zijn walgelijk banket vulde met het bloed van de Profeet. Zo gebeurde het dat het eerbiedwaardige hoofd, vereerd door de engelen, als prijs werd gegeven voor een afschuwelijke dans, en een speelbal werd van de losbandige dochter van een losbandige moeder. Wat betreft het lichaam van de goddelijke Doper, het werd door zijn discipelen opgenomen en in een graf gelegd (Marcus 6:21-29).

Lees verder “De onthoofding van Johannes de Doper”