Leringen van Heilige Silouan over Liefde

Saint Silouan de Athonite, spirituele leraar van Elder Sophrony

Silouan de Athoniet

DE ZIEL KAN GEEN VREDE KENNEN TENZIJ ZE BIDT VOOR HAAR VIJANDEN.DE ZIEL DIE VAN GODS GENADE HEEFT GELEERD OM TE BIDDEN, VOELT LIEFDEEN  MEDEDOGEN VOOR ELK GESCHAPEN DING, EN IN HET BIJZONDER VOOR DE MENSHEID, VOOR WIE DE HEER AAN HET KRUIS LEED, EN ZIJN ZIEL WAS ZWAAR VOOR IEDER VAN ONS.

DE HEER LEERDE ME MIJN VIJANDEN LIEF TE HEBBEN. ZONDER DE GENADE VAN GOD KUNNEN WE ONZE VIJANDEN NIET LIEFHEBBEN. ALLEEN DE HEILIGE GEEST LEERT LIEFDE, EN DAN WEKKEN ZELFS DUIVELS ONS MEDELIJDEN OP OMDAT ZE VAN HET GOEDE ZIJN GEVALLEN EN NEDERIGHEID IN GOD HEBBEN VERLOREN.

IK SMEEK JE, STEL DIT OP DE PROEF. WANNEER EEN MAN U AANSTOOT GEEFT OF SCHANDE OP UW HOOFD BRENGT, OF NEEMT WAT VAN U IS, OF DE KERK VERVOLGT, BID DAN TOT DE HEER EN ZEG: “O HEER, WIJ ZIJN ALLEN UW SCHEPSELEN. HEB MEDELIJDEN MET UW DIENAREN EN VERANDER HUN HARTEN IN BEKERING,” EN U ZULT ZICH BEWUST ZIJN VAN GENADE IN UW ZIEL. OM TE BEGINNEN, BEPERK JE HART OM VIJANDEN LIEF TE HEBBEN, EN DE HEER, DIE JE GOEDE WIL ZIET, ZAL JE HELPEN IN ALLE DINGEN, EN DE ERVARING ZELF ZAL JE DE WEG WIJZEN. MAAR DE MAN DIE MET BOOSAARDIGHEID OVER ZIJN VIJANDEN DENKT, HEEFT GODS LIEFDE NIET IN ZICH EN KENT GOD NIET.

ALS JULLIE VOOR JULLIE VIJANDEN BIDDEN, DAN ZAL ER VREDE TOT JULLIE KOMEN. MAAR WANNEER JE JE VIJANDEN KUNT LIEFHEBBEN – WEET DAN DAT ER EEN GROTE MATE VAN GENADE VAN GOD IN JE WOONT, HOEWEL IK NOG GEEN VOLMAAKTE GENADE ZEG, MAAR VOLDOENDE VOOR VERLOSSING. TERWIJL ALS JE JE VIJANDEN OPVROLIJKT, HET BETEKENT DAT ER EEN BOZE GEEST IN JE LEEFT EN SLECHTE GEDACHTEN IN JE HART BRENGT, WANT, IN DE WOORDEN VAN DE HEER, UIT HET HART GAAN SLECHTE GEDACHTEN – OF GOEDE GEDACHTEN .

DE GOEDE MAN DENKT OP DEZE WIJZE BIJ ZICHZELF: IEDEREEN DIE VAN DE WAARHEID IS AFGEDWAALD, BRENGT VERNIETIGING OVER ZICHZELF EN MOET DAAROM WORDEN BEDROEVEND. MAAR NATUURLIJK ZAL DE MAN DIE DE LIEFDE VAN DE HEILIGE GEEST NIET HEEFT GELEERD, NIET BIDDEN VOOR ZIJN VIJANDEN. DE MAN DIE LIEFDE VAN DE HEILIGE GEEST HEEFT GELEERD, TREURT ZIJN HELE LEVEN OM HEN DIE NIET GERED ZIJN, EN WERPT OVERVLOEDIGE TRANEN VOOR HET VOLK, EN DE GENADE VAN GOD GEEFT HEM KRACHT OM ZIJN VIJANDEN LIEF TE HEBBEN.

BEGRIJP ME. HET IS ZO SIMPEL. ZIJ DIE GOD NIET KENNEN OF TEGEN HEM INGAAN, MOETEN MEDELIJDEN HEBBEN. HET HART TREURT OM HEN EN HET OOG HUILT. ZOWEL HET PARADIJS ALS DE KWELLING ZIJN DUIDELIJK ZICHTBAAR VOOR ONS: WE WETEN DIT DOOR DE HEILIGE GEEST. EN ZEI DE HEER ZELF NIET: “HET KONINKRIJK VAN GOD IS IN U”? ZO BEGINT HET EEUWIGE LEVEN HIER IN DIT LEVEN; EN HET IS HIER DAT WIJ DE ZADEN VAN EEUWIGE KWELLING ZAAIEN. WAAR TROTS IS, KAN ER GEEN GENADE ZIJN, EN ALS WE GENADE VERLIEZEN, VERLIEZEN WE OOK ZOWEL LIEFDE VOOR GOD ALS ZEKERHEID IN GEBED. DE ZIEL WORDT DAN GEKWELD DOOR KWADE GEDACHTEN EN BEGRIJPT NIET DAT ZE ZICHZELF MOET VERNEDEREN EN HAAR VIJANDEN MOET LIEFHEBBEN, WANT ER IS GEEN ANDERE MANIER OM GOD TE BEHAGEN.

WAT ZAL IK U GEVEN,
HEER, WANT DAT GIJ ZO’N GROTE BARMHARTIGHEID OVER MIJN ZIEL HEBT GEGOTEN?SCHENK, IK SMEEK U, OPDAT IK MIJN ONGERECHTIGHEDEN MAG ZIEN, EN OOIT VOOR U ZAL HUILEN, WANT GIJ ZIJT VERVULD VAN LIEFDE VOOR NEDERIGE ZIELEN, EN GEEF HEN DE GENADE VAN DE HEILIGE GEEST. O GENADIGE GOD, VERGEEF ME. GIJ ZIET HOE MIJN ZIEL TOT U, HAAR SCHEPPER, WORDT AANGETROKKEN. GIJ HEBT MIJN ZIEL VERWOND MET UW LIEFDE, EN ZIJ DORST NAAR U, EN WEE ZONDER EINDE, EN DAG EN NACHT, ONVERZADIGBAAR, REIKT NAARU TOE, EN HEEFT GEEN WENS OM NAAR DEZE WERELD TE KIJKEN, HOEWEL IK ER WEL VAN HOU, MAAR BOVENAL HEB IK U LIEF, MIJN SCHEPPER, EN MIJN ZIEL VERLANGT NAAR U. O MIJN SCHEPPER, WAAROM HEB IK, UW SCHEPSELJE, U ZO VAAK BEDROEFD? TOCH HEBT U MIJN ZONDEN NIET HERINNERD. GLORIE ZIJ DE HEER GOD DAT HIJ ONS ZIJN ENIGGEBOREN ZOON GAF OMWILLE VAN ONZE REDDING. GLORIE ZIJ DE ENIGGEBOREN ZOON DIE HIJ VERWAARDIGDE GEBOREN TE ZIJN UIT DE ALLERHEILIGSTE MAAGD, EN LEED VOOR ONZE REDDING, EN ONS ZIJN MEEST ZUIVERE LICHAAM EN BLOED GAF AAN HET EEUWIGE LEVEN, EN ZIJN HEILIGE GEEST OP AARDE ZOND. O HEER, GEEF MIJ TRANEN OM VOOR MIJZELF EN VOOR HET HELE UNIVERSUM TE VERGIETEN, OPDAT DE VOLKEN U MOGEN KENNEN EN EEUWIG MET U MOGEN LEVEN. O HEER, GEEF ONS DE GAVE VAN UW NEDERIGE HEILIGE GEEST, OPDAT WIJ UW HEERLIJKHEID KUNNEN AANHOUDINGEN.

Silouan de Athoniet
Bron : orthodoxword.wordpress.com
Vertaling : Kris Biesbroeck

Oordeel is een uitdaging voor God Zelf –
Archim. Emilianos Simonopetros

Je kunt niet van de ander verwachten dat hij zich aan de wet houdt. Dus, als het je stoort waarom hij het niet houdt, waarom hij Gods geboden niet doet, waarom hij dit of dat niet doet: “Ja, is dit een monnik/christen?” – waarom hij zo leeft, waarom hij slaapt, waarom hij lui is, vanaf dat moment eist je dat de ander de wet van God vervult en zo het onzichtbare hemd van Christus breekt, kom je in tegenspraak met de eenheid van het Lichaam van Christus , breng je een onnatuurlijke verdeeldheid in Christus aan en dan vlieg je uit Gods leven.
De wet geldt alleen voor jou. Je vervult het of je vertrapt het.
Voor wat de ander doet, heeft hij een rechter die hem zal beoordelen. Er is maar één oplossing voor jou: iedereen is heilig, iedereen handelt correct, alleen jij bent niet oké.
Zodra je iets van de ander eist, is het alsof je met een hamer op een spijker slaat en de spijker vliegt zo weg. Zo vlieg je weg uit Gods leven.
Oordeel is een uitdaging voor God Zelf.
Wanneer je iemand veroordeelt en hem uitschakelt als slecht of lui of stinkend of hoererij, dan eigen je je door jouw tussenkomst in zijn leven de gerechtigheid en het gezag van God toe. Je vervangt God de Vader, die alle oordeel voor Zichzelf houdt – dat Hij uiteindelijk aan Christus zal geven – en je wordt een vader.
Bedenk eens hoeveel woorden we tegen anderen zeggen!
We zullen dit allemaal in de lucht vinden. Als we iets tegen iemand anders zeggen, rechtvaardigen we ons meestal door te zeggen: “Maar hij wekte me op, hij maakte grappen over het klooster! Maar hij hoort niet, hij begrijpt het niet, hij wil niet!”
Maar heb je een woord gemist?
Hij komt niet terug, zelfs niet als ik rivieren van tranen vergiet. Je zei tegen je broer: “Wat wil je, bro, en jij?”, Het probleem is voorbij.
Vergiet je bloed, hak je hoofd eraf, je woord blijft. Daarom zeggen de Vaders:
“We kunnen hartstochten in ons hebben, om geen legioen te hebben, maar legioenen duivels, om ons neer te werpen en te schuimen, het maakt niet uit. Het woord dat we over iemand anders zeggen is erger dan dat.”
Het kan je vergeven worden voor wat je hebt gedaan, maar je woord is verzameld en stijgt op naar de hemel.
Laster uzelf, zoals de heilige lasterde, geef hem de klap in zijn gezicht, doe met hem wat u wilt, maar laster een ander niet.
Als je niet het recht hebt om een ​​buitenlands hemd te scheuren, heb je nog minder het recht om het lichaam van Christus te scheuren.
En de ander is een lid van Christus.

Bron: Arhim. Emilianos Simonopetritul – Talcuire la Viata Cuviosului Nil Calavritul – Editura Sf. Nectarie 2009 via catehetica.ro

De historische loop van de hagiografie door de tijd

De kerkelijke traditie vermeldt dat de eerste icoon, met de essentie van representatie, door de Heer zelf en in feite zonder handen werd gemaakt. Het verhaal van dit icoon is kort als volgt: De koning van Edessa van Mesopotamië, Augarus, leed aan lepra. Hij schreef daarom aan de Heer een brief, waarin hij Hem smeekte om Edessa te bezoeken en hem te genezen. Zijn dienaar Ananias bracht de brief naar Palestina. Hij probeerde de Heer te tekenen, maar dat lukte niet. De Heer, die de inspanning van Ananias had opgemerkt, vroeg om water om Zijn gezicht te wassen, dat Hij vervolgens droogde met een zakdoek. Het heilige gezicht van de Heer was op miraculeuze wijze op de zakdoek gedrukt. Dit staat bekend als de “Heilige Mandelion” (zakdoek).
Augarus, als teken van zijn dankbaarheid voor zijn genezing die gebeurde door de genade van de icoon en later voltooid met zijn doop, hief de icoon van de Heilige Mandelion op bij de ingang van de poort van de stad, nadat hij eerst op een plank eronder dee zin had geschreven: “Christus God, wie in U hoopt, faalt nooit”. De icoon van de Heer gemaakt zonder handen, na een paar eeuwen in Edessa, werd in 994 na Christus naar Constantinopel gebracht, tijdens het rijk van Romanus Lekapinus.

De Traditie vermeldt ook als eerste hagiographer, Evangelist Luke. De evangelist was de eerste die drie iconen tekende, met was, kauwgom en kleuren, van de Allerheiligste Theotoko’s, die in haar boezem onze Heer Jezus Christus vasthielden en ze aan haar aanboden, wetende of ze haar behaagden. De Moeder des Heren aanvaardde hen en zei: “De genade van degene die mij trok, gaat door mij naar hen toe”. Van deze drie iconen bevindt er één zich in peloponnesos, in het klooster van de Grote Grot dat is gemaakt met was en kauwgom. De tweede zou zich in het kleine Rusland bevindt, in een stad genaamd Vilina, die door de Byzantijnse keizers als geschenk aan de Russen werd gegeven, zodat zij hun bondgenoten kunnen zijn. Het derde icoon volgens de verzekering van het gouden verzegelde decreet van John Gregory Giga Boeboda, heerser van Hungarovlachia, bevindt zich op Cyprus in het klooster van Kykku. Bovendien tekende de evangelist Lucas volgens de overlevering enkele iconen van Heiligen, Bij uitstek Apostelen en enkele anderen en sindsdien werd de tekenkunst van de Heilige Iconen doorgegeven aan goede en vrome mensen.
De geschiedenis van de Byzantijnse iconografie werd door historici verdeeld in verschillende periodes.
1. De eerste eeuwen tot de Iconomachy. Deze periode is onderverdeeld:
A) In het proto-christendom (tot de tijd van Constantijn de Grote).
B) In het vroege Christendom tijdens 320-720AD (Van de periode van Grote Constantijn aan iconomachy)
2. De tijd van de Iconamachy (724-843AD).
3. De tijd van de Macedoniërs en Comnenus (867-1204AD).
4. De Paleologische Renaissance (1204-1453AD) of de laatste Byzantijnse periode.

In de eerste eeuwen van het christendom, de proto-christelijke periode, was wat bekend stond als de archaïsche iconografie, die een symbolisch kenmerk had dat ook bekend stond als de kunst van de catacomben. De kunststructuur van de catacomben was liberaal. Het begon met motieven uit de afgodische kunst, zoals Orpheus. Het doel van deze kunst was duidelijk educatief. Symbolen zoals een schip, vis, olijf, anker, wijnstok etc, werden gebruikt. De muurschilderingen uit deze periode waren in principe niet artistiek. Ze hadden meer religieuze dan artistieke betekenis.
In de vroegchristelijke periode, na het staken van vervolgingen, begonnen ze tekeningsafbeeldingen van heilige personen en situaties uit het Oude en Nieuwe Testament te gebruiken. In deze periode maken we gebruik van mozaïeken. Er zijn enkele belangrijke muurschilderingen die werden bewerkt met de kunst van Fresco. Belangrijke kunstwerken uit deze periode zijn: in de Basiliek van Saint Demetrius in Thessaloniki (5e eeuw), van Saint Appolinarius in Ravenna (Italië), het fresco van Castelserpio bij Milaan (6e eeuw) etc. Van de draagbare iconen uit deze periode (6e eeuw) is de prachtige brandende kunst van het Sinaï klooster.

In de eerste eeuwen van het christendom, de proto-christelijke periode, was wat bekend stond als de archaïsche iconografie, die een symbolisch kenmerk had dat ook bekend staat als de kunst van de catacomben. De kunststructuur van de catacomben was liberaal. Het begon met motieven uit de afgodische kunst, zoals Orpheus. Het doel van deze kunst was duidelijk educatief. Symbolen zoals een schip, vis, olijf, anker, wijnstok etc, werden gebruikt. De muurschilderingen uit deze periode waren in principe niet artistiek. Ze hadden meer religieuze dan artistieke betekenis.

In de vroegchristelijke periode, na het staken van de vervolgingen, begonnen ze tekeningen van heilige personen en situaties uit het Oude en Nieuwe Testament te gebruiken. In deze periode hebben we gebruik gemaakt van mozaïeken. Er zijn enkele belangrijke muurschilderingen die werden bewerkt met de kunst van Fresco. Belangrijke kunstwerken uit deze periode zijn: in de basiliek van Saint Demetrius in Thessaloniki (5e eeuw), van Saint Appolinarius in Ravenna (Italië), het fresco van Castelserpio bij Milaan (6e eeuw) enz. Van de draagbare iconen uit deze periode (6e eeuw) is de prachtige brandende kunst van het Sinaï-klooster.

Tijdens de donkere jaren van iconomachy, de veroordeling van de iconen en in het algemeen de afbeeldingen van menselijke vormen, stopte tijdelijk de loop van de Byzantijnse iconen. De iconografische cirkel werd vervangen door decoratieve motieven uit vooral de dieren- en groentewereld. Iconomachy ( vervolging van de iconenkunst)heeft geen nieuwe kunst gemaakt, maar het bracht vooral de proto-christelijke versiering van de Kerken terug. Deze periode ziet vooral de ontwikkeling van de theologie van de icoon met de heilige Johannes Damasceen, de apologetische en voorvechter van de iconofielen van de 1e fase van de iconomagie (726-787AD) met de 7e oecumenische synode in Nicea (787AD) die de iconomach-ketterij veroordeelde en met Sint Theodorus de Studite, de andere vaandeldrager van de orthodoxie, die de iconen verdedigde tijdens de tweede fase van de iconomagie (813-843AD).
De commotie van de iconomachy eindigde beslissend met de endemische synode van 843 na Christus in Constantinopel tijdens het bewind van de heilige Theodora. De synode besloot de heilige iconen te herstellen en verordonneerde de zondag van de orthodoxie.
Inde periode van de Macedoniërs en de Comnenus hebben we de renaissance van de orthodoxe hagiografie. De overwinning op de iconomachs bracht een aanzienlijke verandering teweeg in de schilderkunst en in de hele Byzantijnse kunst. De decoratie van kerken is verboden om liturgische en dogmatische redenen. Een hiërarchische orde wordt als gevolg hiervan gedecreteerd over iconografische onderwerpen. Deze orde wordt uitgevaardigd door de Kerk die momenteel onder het besluit van de 7e Oecumenische Synode de richting van de hagiografie heeft overgenomen. Zo worden drie iconografische groepen gevormd: het dogmatische, het liturgische en het historische (feestelijke). Het onderwerp heeft betrekking op een gewijde plaats in de Kerk waarop het zal uitgroeien tot een canon van byzantijnse hagiografie.
Tijdens deze periode hebben we ook kenmerken van de kunst. Het type monnik met opgedroogd gezicht, met amandelvormige ogen als gevolg van strikt vasten, komt in iconografie enz. We hebben dan een terugkeer naar de Alexandrijnse traditie. Engelachtige kenmerken en heiligen in mozaïek doen denken aan vormen in de Hellenistische wereld. Het poseren en bewegen van de afgebeelde worden gedaan volgens de prototypes van de oude Griekse beeldhouwkunst. De profeten hebben de kleding, de pose en de uitdrukking van redenaars. Over het algemeen is er een vermenging van oude en nieuwe kenmerken en is de traditie geharmoniseerd met de hedendaagse kunst. Charles Delvoye noemt deze periode de klassieke tijd van Byzantium. Prachtige werken uit deze periode zijn: de kerk van De Heilige Sophia in Ahrida (1040-1045AD), de kerk van Sint Panteleimon in Nerezi in Skopia (1164 NA Christus), de prachtige mozaïeken van de heilige Sophia van Constantinopel (12e eeuw), van het Daphne-klooster (11e eeuw) en nog veel meer. eeuw), van de kerk van Sint Lucas in Libadia.
De Paleologische periode wordt beschouwd als de gouden eeuw van de hagiografie. Alles wat de kunst van de vorige eeuwen bood, kwam met hernieuwd leven terug. De renaissance van de Paleologus moet worden beschouwd als een consequente natuurlijke progressie van de voorgaande jaren en niet als een fenomeen dat plotseling verscheen. Het moet worden uitgelegd als een heroïviëtatie (door de ideeën en het klimaat van de paleologische jaren) van de briljante kunst van de Macedoniërs en van de Comnenus’. De 14e eeuw is een antropocentrische eeuw. Kenmerkend voor deze renaissance is dan ook het diepe humanisme. Er is een wending naar het humanistische, hagiografie dat meer verhalend wordt, waarbij de kunst emotie wil oproepen, de gevoelens wil raken. Voornamelijk verdeelde de Franse specialist G. Millet de paleologische kunst in twee “scholen”, de “Macedonische” en de “Kretenzer”. Natuurlijk is de term “scholen” die sindsdien zijn gehouden, niet correct. Het gaat eerder om twee verschillende stromingen, twee verschillende manieren van benaderen van de paleologische hagiografie.
De “Macedonische School” werd geboren in Constantinopel en bloeide voornamelijk in Macedonië, gecentreerd in Thessaloniki en doorgegeven aan Servië. De School kenmerkt zich door haar realisme en vrijheid. Het heeft intensiteit, beweging en rijke kleuren. Het gezicht en de kleding zijn breed verlicht, hiervoor noemen ze het “brede stijl”. Men was van mening – zonder natuurlijk absoluut te zijn – dat deze kunst het meest geneigd was tot de geleerden, de opgeleide klassen en de hovelingen. De belangrijkste voorstanders waren Manuel Panselinus (die de kapel van Sint Euthymius van Thessaloniki en de kerk van de “Protatou” tekende) Michael Astrapas en zijn broer Eutyhius die in Servië praktiseerden, George Kalliergis enz. In dezelfde periode behoort het ongeëvenaarde in vakmanschap en schoonheid monument van het klooster van het land in Constantinopel.

Lees verder “De historische loop van de hagiografie door de tijd”