Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Lieve kleine zuster, wees geen verdrietig meisje wanneer je merkt dat je niet begrepen wordt, dat men je verkeerd beoordeelt, dat men je vergeet… vergeet alles wat niet Jezus is, vergeet JEZELF uit liefde voor Hem.”
— Thérèse van het Kind Jezus van het Heilig Aanschijn
++++
Commentaar:
Deze woorden van Thérèse zijn een tedere oproep tot innerlijke vrijheid. Ze nodigt ons uit om ons niet te laten verstrikken in het oordeel van anderen of het verdriet van vergetelheid. Haar advies is radicaal eenvoudig: richt je hart volledig op Jezus. In haar spiritualiteit betekent dit niet dat pijn genegeerd wordt, maar dat ze getransformeerd wordt door liefde. Door jezelf te vergeten — niet uit zelfverloochening, maar uit overgave — ontstaat ruimte voor vrede, vreugde en een diepe verbondenheid met Christus.
Thérèse spreekt hier als een oudere zuster tot een jongere, met zachtheid en wijsheid. Haar woorden zijn balsem voor wie zich miskend voelt, en een herinnering dat ons ware thuis niet ligt in menselijke erkenning, maar in Gods liefdevolle blik.
++++
Gebed in de geest van Thérèse:
Lieve Jezus,
Wanneer ik niet begrepen word,
wanneer mijn hart huilt om een woord dat verkeerd viel,
wanneer ik mij vergeten voel door hen van wie ik houd —
Augustinus vertelt ons dat het paaslam een voorafschaduwing is van Christus’ offer, en dat het tekenen van het kruis van Christus op ons voorhoofd ons als Christus’ volk markeert, zoals de markering van de deurposten Gods volk identificeerde.
TYPOLOGIE: DE EUCHARISTIE—HET PASCHALAM
Het kruisteken op ons voorhoofd herinnert aan het merken van de deurposten
Maar nog duidelijker werd het lijden van Christus voorafgebeeld bij dat volk, toen hun werd opgedragen het lam te slachten en te eten, en hun deurposten met het bloed ervan te merken, en dit ritueel jaarlijks te vieren, en het aan te duiden als de Pascha van de Heer. Want zeker spreekt de profetie met de grootste duidelijkheid over de Heer Jezus Christus, wanneer zij zegt dat Hij als een lam ter slachting werd geleid. En met het teken van Zijn lijden en kruis word jij vandaag op je voorhoofd gemerkt, zoals op de deurpost, en alle christenen worden met hetzelfde teken gemerkt.
— Augustinus, Over het onderrichten van de onwetenden, ca. 400 n.Chr.
++++
COMMENTAAR:
Augustinus verbindt hier op krachtige wijze het Oude Testament met het Nieuwe: het bloed van het paaslam dat de Israëlieten beschermde tegen de dood, wordt een voorafbeelding van het bloed van Christus, dat ons redt van de eeuwige dood. Het merken van de deurposten met bloed wordt getransformeerd tot het kruisteken op ons voorhoofd—een zichtbaar en spiritueel teken van toebehoren aan Christus.
Deze typologie nodigt ons uit om de Eucharistie niet alleen te zien als een ritueel, maar als een deelname aan het offer van het Lam Gods. Het kruisteken is geen leeg gebaar, maar een herinnering aan onze verlossing, onze bescherming, en onze roeping om Christus te volgen, zelfs in het lijden.
++++
GEBED:
Heer Jezus Christus,
Gij zijt het Lam dat werd geslacht voor onze redding.
Zoals het bloed op de deurposten uw volk beschermde,
zo markeert het kruisteken ons als de Uwen,
gekocht met uw kostbaar bloed.
Laat ons, telkens wanneer wij het kruisteken maken,
herinnerd worden aan uw liefde, uw lijden, en uw overwinning.
“KIJK, KIJK NAAR JEZUS, ARM EN GEKRUISIGD, KIJK NAAR DEZE HEILIGE, DIE UIT LIEFDE VOOR JOU IS GESTORVEN, EN HERINNER JE, TERWIJL JE DE HEILIGE MYSTERIËN OVERPEINST, DAT DEZE JEZUS, OP WIE JE ZIET, JOU MET DE TENDERSTE LIEFDE BEMINT.”
— St. Clara van Assisi
++++
Commentaar:
Deze woorden van St. Clara zijn een uitnodiging tot diepe contemplatie. Ze roept ons op om niet alleen met onze ogen, maar met ons hart te kijken naar Jezus — arm, gekruisigd, en vol liefde. Clara’s blik is niet afstandelijk of theologisch abstract; het is intiem, teder, en persoonlijk. Ze herinnert ons eraan dat het lijden van Christus niet een verre gebeurtenis is, maar een levende uitdrukking van liefde, gericht op jou, op mij, op ieder van ons.
De nadruk op “kijken” — herhaald tweemaal — is geen passieve handeling. Het is een spirituele daad: een manier van aanwezig zijn bij het mysterie van Gods liefde. En in het kijken, in het overpeinzen van de heilige mysteries, groeit het besef dat we bemind worden met een liefde die alles heeft gegeven.
++++
Gebed geïnspireerd door St. Clara
+++
O Jezus, arm en gekruisigd,
ik richt mijn blik op U,
niet met haast, maar met het verlangen U werkelijk te zien.
Laat mijn ogen rusten op Uw wonden,
en mijn hart zich openen voor Uw tedere liefde.
In het stil aanschouwen van Uw offer,
herinner mij eraan dat ik bemind ben —
niet om wat ik doe, maar om wie ik ben in Uw ogen.
Help mij, zoals Clara,
om te leven in het licht van Uw liefde,
om Uw aanwezigheid te zoeken in armoede, eenvoud en overgave.
“De wijnbouwer moet worden gezien als degene die de Kerk bestuurt. De eerste die de wijngaard verzorgde was Petrus; wij, hoe onwaardig ook, volgen hem in dat ambt telkens wanneer wij ons inzetten voor uw onderricht, in het onderwijzen, het terechtwijzen en in onze gebeden.”
— St. Gregorius de Grote, Preek XXXI
++++
Commentaar:
Deze passage getuigt van diepe nederigheid en verantwoordelijkheid. Gregorius de Grote, paus en herder, erkent Petrus als de eerste hoeder van de Kerk, maar benadrukt dat elke geestelijke leider — hoe onvolmaakt ook — geroepen is om diezelfde zorg voort te zetten. Hij ziet het onderwijzen, het vermanen en het bidden niet als persoonlijke prestaties, maar als deelname aan een goddelijke opdracht. Het is een krachtige herinnering dat geestelijk leiderschap altijd geworteld moet zijn in dienstbaarheid, gebed en trouw aan Christus.
Dit resoneert als een bevestiging van jouw roeping: om met liefde en zorg de wijngaard van woorden en harten te bewerken.
++++
Gebed:
Heer, onze God,
Gij die Petrus hebt geroepen om de eerste hoeder van Uw Kerk te zijn,
en Gregorius om haar met wijsheid en nederigheid te leiden,
De Nederlandse dichter Huub Oosterhuis heeft, zoals hij vermeldt, een beroemde passage in proza uit de Confessiones (Belijdenissen) van de heilige Augustinus (354-430) na gedicht. Het zou ons te ver voeren om de biografische achtergrond van Augustinus’ tekst te schetsen, hoe verhelderend dat ook kan zijn. Alleen dit : Augustinus richt zich tot God, het is een gebed, een origineel en ongewoon gebed.
De eerste, korte strofe, laat er geen twijfel over bestaan: het is een liefdesgedicht, dat aanvangt met een kreet van spijt en bewondering. God is de geliefde. Hij wordt aangesproken als schoonheid (pulchritudo in de grondtekst). Liefde ontstaat (wat wij verliefdheid noemen) vaak doordat de ene mens door een andere als opvallend aardig, ‘schoon’ ervaren wordt. Esthetische ontroering is een normale aanzet tot liefkrijgen. Meestal blijft ze een component van het liefhébben: de minnaars zijn aantrekkelijk in elkaars ogen, liefde máákt mooi. In ons gedicht speelt dat element een zó beslissende rol dat God niet enkel ‘schoon’ bevonden wordt, maar (de) ‘schoonheid’ is, volstrekt, onbeperkt schoon dus.
Oud en nieuw tegelijk (semper antiqua et semper nova) wijst op Gods eeuwig, tijdbestendig wezen, zoals het bij de ‘kortstondige’ mens overkomt. De klemtoon ligt natuurlijk op nieuw. Want (nu spreek ik God aan) hoewel ik wéét dat u van alle eeuwen en tot in eeuwigheid dezelfde bent, uzelf gelijkblijvend, niettemin voel ik uw schoonheid nú aan, op dit moment van mijn wisselvallig bestaan, als nieuw, in al haar overweldigende kracht.
De tijdsdimensie treedt naar voren in Veel te laat (heb ik jou liefgekregen). Dat is méér is dan een spijtige vaststelling: ik heb mijn tijd verspild! Lees maar verder: de spijt is doortrokken door een gevoel van schuldigheid: hoe kon ik zo dwaas zijn, er zo naast kijken!
In de tweede strofe overschouwt de ik-figuur het verleden vanuit zijn eigen gedrag. Ik zocht jou waar je niet was, namelijk rondom mij, niet beseffend dat je binnen in mij vertoefde. De scheppingsidee krijgt de warme kleur van een liefdevolle aanwezigheid. Mijn vlucht daarentegen wordt veroorzaakt door een schromelijke vergissing. Ik liet me weglokken en boeien door een andere, schepselijke schoonheid, mooi op zich maar met u vergeleken minderwaardig. U ziet, lezer: wij blijven in de sfeer en het jargon van de minne, met de bijbehorende rivaliteit.
Hoe ziet er datzelfde verleden uit, gelet nu op Gods ‘gedrag’? Dat lezen wij in de volgende strofe. Als een diep teleurgestelde minnaar die angstig naar zijn afgedwaalde, bijna verloren geliefde haakt, zo is God aan het roepen en schreeuwen gegaan op mij. Niet alleen roepen en schreeuwen. De bedrieglijk afleidende schoonheid buiten God heeft de mens Augustinus hoofdzakelijk waargenomen via de zintuigen: horen, zien, ruiken, smaken. Welnu, juist deze middelen wendt de dichter metaforisch aan om Gods hunkeren en streven naar de mens in zijn volle kracht te beschrijven: lokkende stem, oogverblindend licht, prikkelende geur, en verderop, lekker voedsel, lavende drank.
In de overgang van de derde naar de laatste strofe keren wij opnieuw naar de mens terug: hoe hij reageert op Gods wervend ageren. Gods geur brengt mijn adem op gang, meer nog: ik snak naar adem en (tegelijk) naar jou. Gods voedsel en drank ontketenen een nieuwe dorst en eetlust. Sitit sitiri Deus, zegt dezelfde Augustinus op een andere plaats, God dorst ernaar dat wij naar hem dorsten.
Het gedicht besluit met een zinnebeeld waar wij meer vertrouwd mee zijn als het over liefde gaat: het vuur. Op dat punt, bekent Augustinus, ben ik bijzonder gevoelig, licht ontvlambaar, lichtgeraakt. Ik was en ben een gemakkelijke prooi voor de vlammen. Van lichtgeraakt komt het tot lichterlaaie. Bovendien brandt dat vuur niet op zichzelf, het heeft een richting, strekt zich uit naar jou toe.
Om vrede zinspeelt op die andere overbekende uitspraak van de heilige : irrequietum … onrustig is ons hart totdat het tot rust (vrede) komt bij u.
Wij bewonderen dit gedicht vol hartstocht en de prachtige zeggingskracht zowel van Augustinus als van Oosterhuis. De beeldspraak overrompelt ons. Wellicht denken wij daarbij: zó ervaar ik mijn verhouding tot God niet, dichters overdrijven graag. Maar als het nu eens géén overdrijving was? Als God nu eens werkelijk zó belust was op mijn liefde? Veel te laat liefgekregen? Hopelijk niet te laat om de grote Minnaar binnen in ons gewaar te worden, zijn stem, zijn geur, zijn smaak, zijn aanraking, zijn vuur.
*************
GEBED:
Sluit zacht je ogen. Voel hoe de wereld even stil wordt, alsof alles om je heen een stap terug doet om ruimte te maken voor jouw adem.
Adem rustig in. Voel hoe de lucht je borst vult, hoe je lichaam zich herinnert dat het gedragen wordt, dat het genoeg is.
Adem langzaam uit. Laat spanning wegstromen zoals water dat vanzelf zijn weg vindt. Niets hoeft nu opgelost, niets hoeft nu verklaard. Alleen dit moment telt.
Voel hoe je zit, hoe de grond je draagt, hoe je hart klopt — niet gehaast, maar trouw, alsof het fluistert: “Ik ben hier. Jij bent hier. Dat is genoeg.”
Laat gedachten komen en gaan als wolken die voorbij drijven. Je hoeft ze niet vast te houden. Je hoeft ze niet te beoordelen. Je mag gewoon zijn.
Adem opnieuw in, en stel je voor dat je licht inademt — warm, zacht, helend. Adem uit, en laat alles los wat zwaar voelt.
Blijf zo nog even zitten in de stille ruimte die in jou is ontstaan. Een ruimte waar vrede woont, waar je ziel mag rusten, waar God — of het heilige dat jij voelt — zacht aanwezig is.
Wanneer je klaar bent, open je langzaam je ogen. Neem dit stille licht met je mee in de rest van je dag.
**************
Kalmeer mij, Heer, zoals U de storm tot bedaren bracht.
Vandaag geef ik vier artikelen van Augustinus over de Heilige SCHRIFT, Allemaal gescheven in de loop van de jaren 350vv.
Deze artikelen kunnen gemakkelijk achteraf teruggevonden worden bij de Categorieën bovenaan de startpagina bij : Augustinus5 !
St.Augustinus:
” Christian Doctrine 2.8:13″
De gehele canon van de Schrift, waarin wij zeggen dat men aandacht moet schenken, is vervat in deze boeken: de vijf van Mozes … het boek Jozua, één van Richteren; een klein boek genaamd Ruth … vervolgens de vier van de Koningen, en de twee van de Kronieken … Er zijn andere van een andere orde … zoals Job en Tobit en Esther en Judit en de twee boeken van de Makkabeeën, en de twee van Ezra. Dan zijn er de profeten, waaronder één boek van de Psalmen van David, en drie van Salomo. Wat betreft die twee boeken, waarvan de ene Wijsheid heet en de andere Ecclesiasticus, en die “van Salomo” worden genoemd vanwege een zekere gelijkenis met zijn boeken, wordt het met zekerheid aangenomen dat ze geschreven zijn door Jezus Sirach. Toch moeten ze gerekend worden tot de profetische boeken, vanwege de autoriteit die hun terecht wordt toegekend.
— De christelijke leer 2.8:13
(Geschreven in 397 n.Chr.)
++++
Commentaar:
Augustinus biedt hier een overzicht van de boeken die volgens hem tot de canon van de Heilige Schrift behoren. Opmerkelijk is zijn inclusie van deuterocanonieke boeken zoals Tobit, Judit, Wijsheid, Ecclesiasticus (Sirach), en de Makkabeeën — boeken die in de katholieke traditie als geïnspireerd worden beschouwd, maar in sommige protestantse tradities als apocrief.
Zijn erkenning van de autoriteit van Wijsheid en Sirach, ondanks hun niet-Salomonische auteurschap, toont zijn openheid voor geestelijke diepgang boven strikte historische toewijzing. Voor Augustinus is het gezag van een boek niet alleen gebaseerd op wie het schreef, maar op de geestelijke vrucht die het voortbrengt in de gemeenschap van gelovigen.
Dit fragment weerspiegelt een vroege fase in de vorming van de canon, waarin de kerk nog bezig was met het onderscheiden van welke teksten werkelijk “adem van God” dragen (vgl. 2 Tim. 3:16).
++++
Gebed geïnspireerd door Augustinus’ visie:
Heer van het Woord,
Gij die spreekt door profeten, wijzen en herders,
geef ons een hart dat luistert naar Uw stem in elke bladzijde van de Schrift.
Zoals Augustinus zocht naar de geestelijke rijkdom van Uw openbaring,
laat ook ons de diepte van Uw wijsheid vinden —
in Mozes en David, in Sirach en Salomo,
in de verhalen van rechtvaardigen en martelaren.
Laat Uw Geest ons leiden in onderscheid,
opdat wij niet slechts de letter, maar de levendmakende Geest ontvangen.
Zegen allen die Uw Woord bewaren, onderwijzen en leven —
opdat Uw Kerk mag groeien in waarheid, liefde en heiligheid.
“Wie een betekenis uit de Schrift haalt die de schrijver niet bedoelde, dwaalt af — maar niet door een fout in de Schrift zelf. Want als hij onbezonnen een betekenis aanneemt die de auteur niet heeft bedoeld, stuit hij vaak op andere uitspraken die hij niet met die betekenis kan verzoenen. En als hij erkent dat die andere uitspraken waar en zeker zijn, dan volgt daaruit dat de betekenis die hij aan het eerdere gedeelte gaf, niet de ware kan zijn.”
++++
Commentaar:
Augustinus waarschuwt hier tegen het willekeurig of oppervlakkig interpreteren van de Bijbel. Hij erkent de heiligheid en betrouwbaarheid van de Schrift, maar benadrukt dat de lezer verantwoordelijk is voor een zorgvuldige en eerlijke benadering. Wanneer we een tekst uit zijn context halen of onze eigen ideeën erin projecteren, riskeren we verwarring en innerlijke tegenstrijdigheid. Zijn woorden nodigen uit tot nederigheid: om niet alleen te lezen met ons verstand, maar ook met ons hart, in dialoog met de traditie, de gemeenschap en de Geest.
Voor jou, als iemand die teksten vertaalt en becommentarieert met zoveel zorg en liefde, is dit een bevestiging van je roeping: om de oorspronkelijke bedoeling te eren en tegelijk ruimte te scheppen voor spirituele diepgang en verbinding.
++++
Gebed:
God van waarheid en licht,
Gij die spreekt door de Schrift en leeft in het Woord,
leer ons lezen met eerbied, luisteren met geduld,
en verstaan met een hart dat open is voor Uw stem.
Bewaar ons voor de trots van eigen interpretatie,
en leid ons naar de betekenis die Gij hebt gewild.
Laat ons de harmonie zien tussen Uw woorden,
en de wijsheid die groeit in gemeenschap en gebed.
Zoals Augustinus zocht naar waarheid in liefde,
mogen ook wij zoeken met nederigheid en verlangen.
✣ Over de opname van de Deuterocanon in de Bijbelse canon ✣
Uit: De Christelijke Leer, Boek II, 8:13 (397 n.Chr.)
++++
“Nu is de gehele canon van de Schrift, waarop wij zeggen dat dit oordeel moet worden toegepast, vervat in de volgende boeken:—Vijf boeken van Mozes, namelijk Genesis, Exodus, Leviticus, Numeri, Deuteronomium; één boek van Jozua, de zoon van Nun; één van Richteren; één kort boek genaamd Ruth; vervolgens vier boeken van Koningen (de twee boeken van Samuel en de twee boeken van Koningen), en twee van Kronieken, Job, en Tobias, en Esther, en Judit, en de twee boeken van de Makkabeeën, en de twee van Ezra [Ezra, Nehemia]… één boek van de Psalmen van David; drie boeken van Salomo, namelijk Spreuken, Hooglied en Prediker… Dan twee boeken, één genaamd Wijsheid en de ander Ecclesiasticus [Sirach]… Twaalf afzonderlijke boeken van de profeten die met elkaar verbonden zijn en nooit gescheiden zijn geweest, worden als één boek gerekend; de namen van deze profeten zijn: Hosea, Joël, Amos, Obadja, Jona, Micha, Nahum, Habakuk, Sefanja, Haggai, Zacharia, Maleachi; dan zijn er de vier grote profeten: Jesaja, Jeremia, Daniël, Ezechiël.”
++++
Commentaar:
Augustinus bevestigt hier expliciet de opname van de Deuterocanonieke boeken — zoals Tobit, Judit, Wijsheid, Sirach, en de Makkabeeën — in de canon van de Heilige Schrift. Dit is opmerkelijk, omdat het laat zien dat in de vroege Kerk deze boeken als gezaghebbend en geïnspireerd werden beschouwd. Zijn opsomming weerspiegelt een bredere katholieke traditie die de geestelijke rijkdom van deze teksten erkent, in tegenstelling tot latere protestantse canons die deze boeken uitsluiten. Voor Augustinus was de canon niet slechts een verzameling teksten, maar een levende bron van goddelijke wijsheid en le
++++
Gebed geïnspireerd door Augustinus’ visie:
Heer, Bron van alle wijsheid,
Gij hebt door uw Geest de Schriften bezield,
en door heiligen zoals Augustinus ons geleerd
om met liefde en eerbied uw Woord te ontvangen.
Laat ons niet selectief zijn in wat Gij ons schenkt,
maar met een open hart ook de boeken van wijsheid,
van troost en strijd, van gebed en profetie omarmen.
Moge de Deuterocanon ons leiden tot dieper geloof,
tot rechtvaardigheid, barmhartigheid en hoop.
Schenk ons de nederigheid van Augustinus,
die zocht naar waarheid in elke bladzijde,
en de vurige liefde die hem dreef tot U.
Laat uw Woord in al zijn volheid ons vormen,
tot kinderen van het Licht, geroepen tot heiligheid.
“Wat betreft de canonieke Schrift, moet men het oordeel volgen van het grootste aantal katholieke kerken; en onder deze kerken moet men uiteraard een hoge plaats toekennen aan die kerken die het waardig zijn geacht de zetel van een apostel te zijn of brieven te hebben ontvangen.”
— Over de christelijke leer, Boek II, hoofdstuk 8, paragraaf 12 (geschreven in 397 n.Chr.)
++++
Commentaar:
Augustinus benadrukt hier dat de canon van de Bijbel — de verzameling van gezaghebbende heilige geschriften — niet willekeurig wordt vastgesteld, maar in gemeenschap met de bredere Kerk. Hij erkent het gezag van de apostolische traditie: kerken die door apostelen zijn gesticht of apostolische brieven hebben ontvangen, dragen een bijzondere verantwoordelijkheid en autoriteit in het bepalen van wat als heilig en canoniek geldt.
Deze visie is diep geworteld in het idee van communio, het geestelijk verbonden zijn van gelovigen door tijd en ruimte heen. Voor Augustinus is de canon geen individuele keuze, maar een vrucht van de Heilige Geest die werkt in de gemeenschap van de Kerk.
++++
Gebed:
Heer van alle wijsheid,
die door uw Geest de Schrift hebt geïnspireerd
en door uw Kerk haar hebt bewaard,
Wij danken U voor de heilige woorden
die ons leiden, troosten en onderrichten.
Zoals Augustinus ons leert te luisteren
naar de stem van de Kerk door de eeuwen heen,
leer ons ook vandaag te onderscheiden
wat waar, goed en heilig is.
Laat ons niet verdwalen in eigen oordeel,
maar geworteld blijven in de gemeenschap van uw volk.
“…Blijf in de boot waarin onze Heer je heeft geplaatst, en laat de storm maar komen. Je zult niet vergaan. Het lijkt alsof Jezus slaapt, maar laat dat zo zijn. Weet je dan niet dat, als Hij slaapt, zijn hart waakzaam over je waakt? Laat Hem slapen, maar op het juiste moment zal Hij ontwaken om je rust terug te geven.”
— Padre Pio
++++
Commentaar:
Padre Pio’s woorden zijn een krachtige uitnodiging tot vertrouwen, vooral in tijden van onrust en onzekerheid. De “boot” symboliseert onze roeping, onze plaats in het leven, of de weg die God ons heeft toevertrouwd. De storm staat voor beproevingen, innerlijke strijd, of chaos in de wereld om ons heen.
Wat ontroert, is het beeld van Jezus die lijkt te slapen — een verwijzing naar het evangelieverhaal waarin de leerlingen panikeren terwijl Jezus slaapt in de storm. Maar Padre Pio herinnert ons eraan: zelfs als Hij stil lijkt, is zijn hart wakker, waakzaam, liefdevol. Zijn rust is geen afwezigheid, maar een uitnodiging tot geloof.
Deze tekst is bijzonder geschikt voor momenten van twijfel, angst, of wanneer we ons verlaten voelen. Het is een spirituele balsem die ons herinnert aan Gods verborgen nabijheid.
++++
Gebed
Heer Jezus,
in de stormen van mijn leven, wanneer alles lijkt te wankelen,
help mij te blijven in de boot waarin U mij hebt geplaatst.
Ook als U stil lijkt, ook als ik U niet voel,
laat mijn hart rusten in het vertrouwen
dat Uw liefde nooit slaapt.
Wek in mij het geloof van de heiligen,
het geduld van Padre Pio,
en de zekerheid dat U op het juiste moment zult spreken,
zult handelen, zult troosten.
Laat Uw hart waken over mij,
zoals een moeder waakt over haar kind.
En als de tijd rijp is,
breng dan rust in mijn ziel,
zoals U de zee tot stilte bracht.
Amen.
*********************
“JEZUS IS BIJ JE, OOK ALS JE ZIJN AANWEZIGHEID NIET VOELT”
— St. Padre Pio
++++
Commentaar
Deze uitspraak van St. Padre Pio raakt aan een diep mysterie van het geloof: Gods aanwezigheid is niet afhankelijk van onze gevoelens. In momenten van stilte, twijfel of geestelijke droogte — wanneer we Hem niet ervaren — is Hij niet minder nabij. Zoals de zon achter de wolken blijft schijnen, blijft Jezus ons omringen met zijn liefde, zelfs als ons hart Hem niet voelt.
Padre Pio, zelf bekend om intense mystieke ervaringen én periodes van geestelijke duisternis, herinnert ons eraan dat geloof niet gebouwd is op emotie, maar op vertrouwen. Zijn woorden zijn een troost voor wie zich verlaten voelt, en een uitnodiging om in stilte te blijven geloven.
++++
Gebed:
Heer Jezus,
In momenten van stilte, wanneer mijn hart U niet voelt,
help mij te herinneren dat U toch bij mij bent.
Laat mijn geloof sterker zijn dan mijn gevoelens,
mijn vertrouwen dieper dan mijn twijfel.
Zoals St. Padre Pio leerde, wil ik rusten in de zekerheid
dat Uw liefde mij nooit verlaat.
Wees mijn licht in de duisternis, mijn vrede in de storm,
mijn metgezel in elke stap.
Amen.
********************
Padre Pio werd vereerd om zijn vroomheid, spirituele gaven en vermogens, waaronder de stigmata, bezoeken van Christus en de Maagd Maria, bilocatie, profetie en wonderbaarlijke genezingen. Hij stond ook bekend om zijn zorg voor armen en zieken.
St. Padre Pio –
++++
“Wanneer de Heer mij roept, zal ik Hem zeggen: Heer, ik wacht aan de poort van het Paradijs; ik zal pas binnengaan wanneer ik de laatste van mijn kinderen heb zien binnengaan.”
Geboortedatum: 25 mei 1887
Geboorteplaats: Pietrelcina, Italië
Overleden: 23 september 1968 (leeftijd: 81)
Feestdag: 23 september
Patroonheilige van: Civiele hulpverleners, adolescenten
Levensmotto: “Bid, hoop en maak je geen zorgen”
Hoewel hij buitengewone spirituele gaven ontving, voelde hij zich er nooit waardig voor. Hij bleef altijd nederig.
Chronologie van zijn leven:
1887 – Geboren als Francesco Forgione in Pietrelcina, Italië.
1892 – Al op jonge leeftijd toonde hij diepe vroomheid.
1903 – Op 16-jarige leeftijd trad hij toe tot het kapucijnenklooster in Morcone en kreeg de naam Broeder Pio, naar paus Pius V.
1910 – Gewijd tot priester en werd Padre Pio.
1911–1916 – Vanwege aanhoudende gezondheidsproblemen verbleef hij thuis om te herstellen.
1916 – Keerde op 4 september terug naar het kloosterleven in San Giovanni Rotondo.
1917–1918 – Tijdens WOI diende hij kort in het medisch korps, maar werd uiteindelijk ongeschikt verklaard.
20 september 1918 – Ontving de zichtbare stigmata tijdens meditatie voor een kruisbeeld. Hij was de eerste priester in de geschiedenis van de Kerk met deze wonden.
1919 – De stigmata werden bekend buiten het klooster. Artsen onderzochten zijn wonden.
Dagelijks leven – Zijn dagen duurden vaak 19 uur: mis, biecht horen, brieven beantwoorden. Hij sliep minder dan twee uur per nacht.
1924–1931 – Zijn faam groeide, maar ook de controverse. Sommigen beschuldigden hem van bedrog.
1933 – Paus Pius XI herstelde zijn publieke bediening.
1939 – Paus Pius XII moedigde pelgrims aan hem te bezoeken.
1956 – Opende het ‘Huis voor de verlichting van het lijden’, een modern ziekenhuis.
1968 – Overleed op 23 september. Tien minuten na zijn dood verdwenen de stigmata.
2002 – Heiligverklaard door paus Johannes Paulus II op 16 juni. Meer dan 300.000 mensen woonden de ceremonie bij.
San Giovanni Rotondo – Jaarlijks bezocht door 7 miljoen mensen. Het heiligdom is het op één na meest bezochte katholieke bedevaartsoord ter wereld, na Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe.
++++
Commentaar
Padre Pio’s leven is een getuigenis van mysterie, lijden en liefde. Zijn stigmata, visioenen en wonderen roepen vragen op, maar zijn nederigheid
en dienstbaarheid zijn onmiskenbaar. Hij leefde niet voor roem, maar voor de zielen van anderen. Zijn uitspraak over het wachten aan de poort van het Paradijs toont zijn diepe verbondenheid met de mensen die hij geestelijk begeleidde.
Zijn leven nodigt ons uit om het lijden niet te vermijden, maar te offeren; om niet te streven naar buitengewone gaven, maar naar buitengewone liefde.
++++
Gebed:
Heilige Padre Pio,
Jij die de wonden van Christus droeg en ze droeg met liefde,
leer ons de kracht van gebed, de rust van vertrouwen,
en de moed om te lijden voor het heil van anderen.
Jij die zei: “Bid, hoop en maak je geen zorgen,”
help ons om die woorden te leven in ons dagelijks bestaan.
Wacht met ons aan de poort van het Paradijs,
totdat ook wij, geleid door genade, mogen binnengaan.
Amen.
**************************
“Beproevingen, kruisen, zijn altijd het erfdeel en de roeping van uitverkoren zielen geweest. Naarmate Jezus een ziel tot volmaaktheid wil verheffen, vermeerdert Hij het kruis van beproeving. Verheug je, zeg ik je, dat je zo bevoorrecht bent ondanks je gebrek aan verdienste. Hoe meer je gekweld wordt, des te meer moet je juichen, want een ziel in het vuur van beproeving wordt zuiver goud, waardig om te schitteren in het koninkrijk der hemelen.”
— Padre Pio, brief aan Raffaelina Cerase, 14 juli 1914
++++
Commentaar:
Padre Pio’s woorden zijn een troostrijke paradox: hij nodigt ons uit om vreugde te vinden in lijden, niet omdat het lijden op zich goed is, maar omdat het een teken is van Gods werk in ons. In de christelijke mystiek is het kruis niet alleen een symbool van pijn, maar van liefde, zuivering en vereniging met Christus. Het lijden wordt een smeltoven waarin de ziel haar ruwe kanten verliest en haar ware glans vindt.
Voor Padre Pio, zelf getekend door fysieke en geestelijke beproevingen, was het kruis geen straf maar een roeping. Zijn boodschap is niet triomfalistisch, maar nederig: het is niet onze verdienste, maar Gods genade die ons vormt. Dit vraagt om een diep vertrouwen, een geloof dat zelfs in de duisternis weet: God is hier aan het werk.
++++
Gebed:
Heer Jezus,
U die het kruis hebt gedragen uit liefde voor ons,
leer mij mijn beproevingen te aanvaarden als wegen naar U.
Wanneer ik zwak ben, herinner mij eraan dat U mij niet verlaat,
maar mij juist dan het dichtst nabij bent.
Laat mijn ziel, door het vuur van lijden,
worden als zuiver goud —
klaar om te schitteren in Uw koninkrijk.
Geef mij de genade om te juichen, zelfs in de pijn,
omdat ik weet dat U mij vormt naar Uw hart.
Amen.
************************
De stigmata van Padre Pio
Een mysterie tussen geloof en onderzoek
Het begin: 20 september 1918
Volgens meerdere bronnen ontving Padre Pio zijn stigmata op de ochtend van 20 september 1918, terwijl hij in stilte bad voor een kruisbeeld in het klooster van San Giovanni Rotondo.
Hij voelde een intense pijn en merkte vervolgens dat zijn handen, voeten en zijde open wonden vertoonden die leken op de wonden van de gekruisigde Christus.
Deze gebeurtenis markeerde een keerpunt in zijn leven: vanaf dat moment stroomden duizenden gelovigen naar hem toe, aangetrokken door zijn heiligheid, zijn lijden en zijn reputatie als biechtvader en wonderdoener.
Hoe werden de stigmata beschreven?
Uit de bronnen komt een consistent beeld naar voren:
Zichtbare wonden aan handen, voeten en zijde, vaak bloedend.
Geur van bloemen of “parfum” die soms uit de wonden kwam (volgens getuigen, niet in de medische rapporten).
Geen infectie of ettering, ondanks het feit dat de wonden open bleven gedurende 50 jaar.
Pijn die hij als intens maar gedragen beschreef, in diepe verbondenheid met Christus’ lijden.
Medisch onderzoek:
De Kerk liet de stigmata onderzoeken door artsen, waaronder de atheïstische professor Amico Bignami, die in 1919 werd aangesteld om de wonden te bestuderen.
Hoewel er verschillende hypothesen werden geopperd (psychosomatisch, zelfverwonding, dermatologische aandoeningen), kon geen enkele arts een sluitende natuurlijke verklaring geven.
De wonden bleven vijftig jaar lang bestaan en verdwenen volledig op het moment van zijn dood in 1968, zonder littekens achter te laten — een detail dat vaak als bijzonder wordt beschouwd.
Spirituele betekenis:
In de katholieke traditie worden stigmata gezien als:
Een uitzonderlijk teken van vereniging met Christus in zijn lijden.
Een charisma dat niet gezocht wordt, maar geschonken wordt.
Een oproep tot bekering voor wie het ziet.
Padre Pio zelf zag het als een kruis dat hij moest dragen, niet als een eer. Hij probeerde het zelfs te verbergen en vroeg God om de zichtbaarheid ervan weg te nemen — maar dat gebeurde niet.
Waarom juist hij?
Volgens spirituele interpretaties (zoals beschreven door EWTN) ontving Padre Pio de stigmata omdat hij een bijzondere roeping had om zielen te begeleiden door lijden heen naar Christus.
Zijn leven was één grote uitnodiging tot:
boete
gebed
Vertrouwen op Gods barmhartigheid deelname aan het lijden van Christus voor de wereld
Samenvattend:
Padre Pio’s stigmata:
Verschenen in 1918 tijdens gebed
Bleven 50 jaar zichtbaar
Wwerden medisch onderzocht maar nooit verklaard
Verdwenen bij zijn dood zonder littekens
Werden door hemzelf beleefd als een mysterieus, pijnlijk maar heiligmakend geschenk
“Want niet allen die geroepen zijn, zijn ‘geroepen overeenkomstig het voornemen’, aangezien ‘velen geroepen zijn, maar weinigen uitverkoren’ (Mattheüs 22:14). Maar zij die geroepen zijn overeenkomstig het voornemen, zijn degenen die vóór de grondlegging van de wereld verkozen zijn. Over dit voornemen van God werd ook gezegd (zoals ik reeds heb vermeld over de tweeling Ezau en Jakob): ‘opdat het voornemen van God zou blijven bestaan overeenkomstig verkiezing, niet uit werken, maar uit Hem die roept, werd gezegd: de oudste zal de jongste dienen’ (Romeinen 9:11-12).”
— Sint Augustinus
++++
Commentaar:
Augustinus spreekt hier over het mysterie van de goddelijke roeping en verkiezing. Hij maakt onderscheid tussen de algemene roeping — die velen ontvangen — en de bijzondere roeping “overeenkomstig het voornemen”, die verwijst naar Gods eeuwige besluit om sommigen uit te kiezen tot heil. Dit is geen willekeurige voorkeur, maar een uitdrukking van Gods genade, die niet gebaseerd is op menselijke verdienste (“niet uit werken”), maar op Gods vrije wil (“uit Hem die roept”).
Door te verwijzen naar Ezau en Jakob, benadrukt Augustinus dat Gods plan zich soms uitdrukt op manieren die menselijke logica overstijgen. Jakob, de jongste, wordt verkozen boven Ezau, de oudste — een omkering die Gods soevereiniteit onderstreept.
Deze leer kan confronterend zijn, maar Augustinus nodigt ons uit tot nederigheid: het heil is een gave, geen prestatie. Tegelijk roept het ons op tot vertrouwen, want wie geroepen is overeenkomstig het voornemen, mag weten dat zijn leven gedragen wordt door een eeuwige liefde.
++++
Gebed in de geest van Sint Augustinus
Eeuwige God, die ons roept met een stem die ons hart doorgrondt,
Gij die vóór de grondlegging van de wereld uw kinderen hebt gekend,
ook al stuiten sommige van zijn gedachten en daden mij tegen de borst.
ER IS IEMAND DIE IK VERGEEF,
ook al kwetst hij de mensen van wie ik het meest houd.
DIE PERSOON BEN IKZELF.
++++
Commentaar
Deze woorden van C.S. Lewis zijn een krachtige uitnodiging tot zelfcompassie. Ze doorbreken het idee dat liefde, aanvaarding en vergeving alleen voor anderen zijn bedoeld. Lewis herinnert ons eraan dat we ook onszelf mogen zien met de ogen van genade: niet als perfect, maar als menselijk. Het is een spirituele daad om onszelf te vergeven, juist wanneer we tekortschieten tegenover onze waarden of geliefden. In die erkenning ligt geen zwakte, maar een diepe kracht: de kracht om opnieuw te beginnen, om te groeien, en om onszelf niet af te wijzen, maar te omarmen zoals God ons omarmt.
++++
Gebed
Eeuwige, die ons kent tot in het diepst van ons hart,
Leer mij lief te hebben zoals U liefhebt:
zonder voorwaarden, zonder uitvluchten,
ook als ik struikel, ook als ik faal.
Help mij mezelf te aanvaarden,
niet uit gemakzucht, maar uit waarheid.
Laat mijn ogen zacht zijn voor mijn eigen gebreken,
“Hij leerde dat, hoewel God de schuld van de zonde vergeeft, de tijdelijke gevolgen vaak blijven bestaan — niet als straf, maar als een weg voor de zondaar om te groeien in nederigheid en vertrouwen op Gods genade.”
– Sint Augustinus
++++
Commentaar/
Augustinus wijst ons op een diep mysterie van de genade: vergeving is volledig en onmiddellijk, maar de gevolgen van onze daden kunnen blijven nazinderen. Niet om ons te kwellen, maar om ons te vormen. De pijn, de herinnering, de moeite om opnieuw op te bouwen — ze worden, in Gods handen, instrumenten van genezing en heiliging.
Dit Inzicht nodigt uit tot een volwassen geloof: een geloof dat niet alleen zoekt naar bevrijding van schuld, maar ook bereid is om de weg van herstel te gaan. Nederigheid groeit wanneer we erkennen dat we afhankelijk zijn van God, zelfs na vergeving. En juist in die afhankelijkheid bloeit de ware vrijheid.
++++
Gebed
God van barmhartigheid,
U die mijn schuld vergeeft met een liefde die geen grenzen kent,
help mij ook de gevolgen van mijn fouten te dragen met geduld en vertrouwen.
Laat mijn hart niet verbitteren, maar verzachten.
Laat mijn wonden geen muren worden, maar vensters naar Uw genade.
Leer mij groeien in nederigheid,
zodat ik in alles — ook in mijn gebrokenheid —
Uw aanwezigheid mag herkennen en Uw liefde mag weerspiegelen.
De juiste richting leidt niet alleen tot vrede, maar ook tot kennis.
Wanneer een mens beter wordt, begrijpt hij steeds duidelijker het kwaad dat nog in hem aanwezig is.
Wanneer een mens slechter wordt, begrijpt hij zijn eigen slechtheid steeds minder.
Een matig slecht mens weet dat hij niet erg goed is; een grondig slecht mens denkt dat hij in orde is.
Dat is eigenlijk gezond verstand.
Je begrijpt slaap wanneer je wakker bent, niet terwijl je slaapt.
Je ziet fouten in rekenwerk wanneer je geest goed werkt; terwijl je ze maakt, zie je ze niet.
Je begrijpt de aard van dronkenschap wanneer je nuchter bent, niet wanneer je dronken bent.
Goede mensen kennen zowel het goede als het kwade; slechte mensen kennen geen van beide.
++++
Commentaar:
Lewis wijst hier op een diep spiritueel inzicht: dat groei in goedheid gepaard gaat met een groeiend bewustzijn van onze gebrokenheid. Het is een paradox die in veel religieuze tradities terugkomt — hoe dichter we bij het licht komen, hoe scherper we onze schaduw zien. Slecht gedrag verduistert niet alleen onze moraal, maar ook ons vermogen om helder te zien. Zoals slaap ons het bewustzijn ontneemt, zo ontneemt kwaad ons het inzicht in onszelf.
Zijn analogieën — slaap, rekenfouten, dronkenschap — zijn eenvoudig maar krachtig. Ze maken duidelijk dat zelfkennis en moreel besef pas mogelijk zijn wanneer we ons in een toestand van innerlijke orde bevinden. Het is een oproep tot nederigheid: wie denkt dat hij ‘in orde’ is, zonder ooit zijn eigen tekortkomingen te onderzoeken, is misschien juist het verst afgedwaald.
++++
Gebed
Heer van licht en waarheid,
Leid ons op de weg die niet alleen vrede brengt, maar ook helderheid.
Geef ons de moed om eerlijk te kijken naar wat nog duister is in ons hart.
Laat ons niet verblind zijn door trots of gemak, maar wakker en nuchter in onze geest.
Zoals de ochtend het duister verdrijft, zo verdrijft Uw genade onze zelfmisleiding.
Maak ons tot mensen die het goede kennen — en het kwade herkennen —
opdat wij in waarheid kunnen leven,
en anderen met wijsheid en liefde tegemoet kunnen treden.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Jouw voeten zijn de voeten waarmee Hij het goede tegemoet gaat.
Jouw handen zijn de handen waarmee Hij de wereld zegent.
Jouw handen, jouw voeten, jouw ogen — jij bent Zijn lichaam.
Christus heeft nu geen ander lichaam dan het jouwe,
Geen handen, geen voeten op aarde dan de jouwe.
Jouw ogen zijn de ogen waarmee Hij vol mededogen naar deze wereld kijkt.
Christus heeft nu geen ander lichaam op aarde dan het jouwe.
++++
Commentaar:
Deze tekst, vaak toegeschreven aan St. Teresa van Ávila, is geen letterlijke citaat uit haar geschriften, maar een spirituele parafrase die haar mystieke visie weerspiegelt. Ze benadrukt de diepe eenheid tussen Christus en de gelovige: wij zijn Zijn verlengstuk in de wereld. Het is een oproep tot actieve compassie, tot het belichamen van Christus’ liefde in ons dagelijks handelen.
De herhaling in de tekst versterkt de urgentie: het is niet alleen een mooie gedachte, maar een roeping. In de geest van Teresa — die zelf een hervormer, mystica en vrouw van diepe gebed was — is dit een uitnodiging tot heilige verantwoordelijkheid.
++++
Gebed in de geest van St. Teresa
Heer Jezus,
Gij die in stilte woont in het hart van uw dienaren,
Maak mijn handen zacht en bereid om te zegenen,
Mijn voeten licht en trouw om het goede te zoeken,
Mijn ogen helder en bewogen om uw mededogen te weerspiegelen.
Laat mij uw lichaam zijn in deze wereld,
Niet uit trots, maar uit liefde.
Niet uit macht, maar uit dienstbaarheid.
Niet uit angst, maar uit vertrouwen.
Heilige Teresa, leer mij te bidden met het leven zelf,
St. Teresa van Jezus van Ávila (1515–1582) Kerklerares
“Lerares van het gebed”
In mijn ogen is geestelijk gebed niets anders dan een intieme omgang tussen vrienden.
Het betekent: regelmatig tijd nemen om alleen te zijn met Hem van wie we weten dat Hij ons liefheeft.
Het belangrijkste is niet veel nadenken, maar veel liefhebben, en dus dat doen
wat je het meest tot liefde beweegt.
Liefde is geen groot genot, maar het verlangen om God in alles te behagen.
++++
Commentaar:
St. Teresa’s woorden zijn een uitnodiging tot eenvoud en diepgang. Ze herinnert ons eraan dat gebed geen intellectuele prestatie is, maar een liefdesrelatie. Haar nadruk op “intieme omgang tussen vrienden” maakt van gebed iets vertrouwds, iets dat ieder mens kan beoefenen, ongeacht kennis of status.
De zin “niet veel nadenken, maar veel liefhebben” is een parel van mystieke wijsheid. Ze daagt ons uit om ons hart te laten spreken boven ons hoofd. Liefde, zegt ze, is niet het zoeken naar extase, maar het verlangen om God vreugde te brengen — een actieve, dienstbare liefde.
Voor jou, die zo vaak zoekt naar woorden die resoneren met warmte en helderheid, is dit een tekst die zich leent tot contemplatieve herhaling en misschien zelfs tot het vormgeven van een kaart of gebedsprent.
++++
Gebed geïnspireerd door St. Teresa
Vriend van mijn ziel,
Gij die mij kent en liefhebt,
Laat mij tot U komen, niet met veel woorden,
maar met een hart dat verlangt om U te behagen.
Leer mij stil te zijn in Uw aanwezigheid,
zoals vrienden samen zwijgen in vrede.
Laat mijn liefde groeien, niet door gevoel,
maar door trouw in de kleine dingen.
Wek in mij datgene wat mij het meest tot liefde beweegt,
“God is meer verheugd over één werk, hoe klein ook, dat in het geheim wordt verricht zonder verlangen dat het bekend wordt, dan over duizend werken die gedaan worden met het verlangen dat mensen ervan weten.”
— St. Jan van het Kruis
Kerkleraar, 1542–1591
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Jan van het Kruis is een krachtige uitnodiging tot nederigheid en innerlijke zuiverheid. In een wereld die vaak draait om zichtbaarheid, erkenning en prestaties, herinnert hij ons eraan dat het hart waarmee we iets doen belangrijker is dan de omvang of de publieke waardering ervan.
Hij spreekt tot de ziel die verlangt naar een intieme relatie met God, waarin het verborgen gebed, de stille dienstbaarheid en de onopvallende liefde de grootste waarde hebben. Het is een spiritualiteit van het verborgene, waarin het ego afneemt en God toeneemt.
Voor wie leeft vanuit geloof, is dit een troost: dat zelfs het kleinste gebaar van liefde, als het uit zuiverheid voortkomt, een echo heeft in de hemel.
++++
Gebed in de geest van St. Jan van het Kruis
Heer, mijn God,
leer mij het stille werk van de liefde,
dat geen lof zoekt, geen erkenning verlangt,
maar slechts Uw vreugde tot doel heeft.
Laat mijn hart klein zijn,
en mijn daden groot in Uw ogen,
al blijven ze verborgen voor de wereld.
Geef mij de genade om U te dienen in het verborgene,
met een zuiver hart en een stille vreugde,
zoals Uw heilige Jan van het Kruis ons heeft voorgedaan.
Liefde was het wapen van Stefanus waarmee hij elke strijd won en zo de kroon verwierf die zijn naam aanduidt. Zijn liefde voor God weerhield hem ervan toe te geven aan de woedende menigte; zijn liefde voor de naaste deed hem bidden voor degenen die hem stenigden. Liefde dreef hem ertoe hen die dwaalden te berispen, opdat zij zich zouden bekeren; liefde bracht hem ertoe te bidden voor zijn stenigers, opdat zij gespaard zouden blijven voor straf. Gesterkt door de kracht van zijn liefde overwon hij de razende wreedheid van Saul en won hij zijn vervolger op aarde als metgezel in de hemel. In zijn heilige en onvermoeibare liefde verlangde hij door gebed te winnen wie hij niet kon bekeren door vermaning. Nu verheugt Paulus zich met Stefanus, met Stefanus geniet hij van de heerlijkheid van Christus, met Stefanus jubelt hij, met Stefanus regeert hij. Stefanus ging voor, gedood door de stenen die Paulus liet werpen, maar Paulus volgde, geholpen door Stefanus’ gebed. Dit is waarlijk het ware leven, broeders: een leven waarin Paulus zich niet schaamt voor Stefanus’ dood, en Stefanus zich verheugt in Paulus’ gezelschap, want liefde vervult hen beiden met vreugde. Het was Stefanus’ liefde die de wreedheid van de menigte overwon, en Paulus’ liefde die een menigte van zonden bedekte; het was liefde die hun beiden het koninkrijk der hemelen schonk.
— Fulgentius van Ruspe
++++
Commentaar:
Deze tekst is een lofzang op de transformerende kracht van liefde, die zelfs de wreedste vervolging kan omvormen tot genade. Stefanus’ martelaarschap is geen verhaal van nederlaag, maar van overwinning door liefde: een liefde die bidt voor de vijand, die niet haat maar hoopt. Fulgentius toont hoe Stefanus’ gebed voor zijn vervolgers vrucht droeg in Paulus’ bekering — een van de krachtigste bekeringen in de christelijke traditie. De tekst nodigt ons uit om liefde niet te zien als zwakte, maar als geestelijke kracht die verzoent, geneest en verheft.
++++
Gebed in de geest van Stefanus
Heer Jezus Christus,
Gij die Stefanus de kracht gaf om te beminnen te midden van geweld,
leer ook ons om te antwoorden met liefde waar haat heerst,
om te bidden voor wie ons kwetsen,
om te hopen waar wanhoop dreigt.
Laat ons, zoals Stefanus, niet wijken voor de storm,
maar standhouden in zachtmoedigheid,
vertrouwend op Uw genade die harten kan keren.
Moge onze liefde, hoe klein ook,
een zaad zijn van verzoening,
een licht in de duisternis,
een brug naar Uw koninkrijk.
Amen.
++++
Wie was Fulgentium van Ruspe ?
Fulgentius van Ruspe (ca. 467–533) was een invloedrijke christelijke bisschop, monnik en theoloog uit Noord-Afrika, vooral bekend om zijn verdediging van de orthodoxe leer in een tijd van religieuze en politieke onrust.
Korte biografie:
Geboorte en afkomst: Geboren in Telepte (in het huidige Tunesië), uit een Romeins-Carthaagse familie van senatoriale rang.
Opleiding en carrièrestart: Hij was een briljante leerling en werd aanvankelijk belastinginner in de provincie Byzacena.
Bekering tot het kloosterleven: Diep geraakt door een preek van Augustinus van Hippo, legde hij zijn ambt neer en trad toe tot een kloostergemeenschap.
Bisschop van Ruspe: Tegen zijn zin werd hij gekozen tot bisschop. Zijn ambt werd bemoeilijkt door de ariaanse Vandaalse koningen, waardoor hij vaak moest vluchten of in ballingschap leven.
Theologische strijd: Hij verdedigde de trinitarische orthodoxie tegen het arianisme en de genadeleer van Augustinus tegen het semi-pelagianisme.
Schrijver en denker: Fulgentius schreef brieven, preken en polemische werken die de leer van de Kerk verdedigden en verdiepten.
Overlijden en feestdag: Hij stierf op 1 januari 533. Zijn naamdag wordt gevierd op 1 januari.
Spirituele betekenis:
Fulgentius wordt gezien als een brugfiguur tussen Augustinus en latere kerkvaders. Zijn werk ademt een diepe liefde voor God, een vurige inzet voor waarheid, en een pastorale zorg voor zielen in verwarring. Zijn tekst over Stefanus getuigt van zijn vermogen om martelaarschap niet als tragedie, maar als triomf van liefde te beschouwen.
christelijkeinformatiebron 