Ο Α Κ Α Θ Ι Σ Τ Ο Σ Υ Μ Ν Ο Σ
THE A KATHIST HYMN
Ο Ιερεύς
Ευλογητός ο Θεός ημών πάντοτε νυν και αεί
και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν. Δόξα σοι, ο Θεός ημών, δόξα σοι.
Βασιλεύ ουράνιε, Παράκλητε, το Πνεύμα της
αληθείας, ο πανταχού παρών και τα πάντα
πληρών, ο θησαυρός των αγαθών και ζωής
χορηγός, ελθέ και σκήνωσον εν ημίν, και
καθάρισον ημάς από πάσης κηλίδος, και
σώσον, Αγαθέ, τας ψυχάς ημών.
Αναγνώστης
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος
Αθάνατος, ελέησον ημάς. (Τρις).
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και
νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι
ταις αμαρτίαις ημών, Δέσποτα, συγχώρησον τας
ανομίας ημίν, Άγιε επίσκεψαι και ίασαι τας
ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.
Κύριε ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε,
ελέησον.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι, και
νυν, και αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το
όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου, γεννηθήτω
το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν
σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και
μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι
ημάς από του πονηρού. Αμήν.
Ο Ιερεύς
Ότι Σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η
δόξα, του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των
αιώνων.
Κύριε, ελέησον (x12). Δόξα Πατρί και Υιώ και
Αγίω Πνεύματι˙ και νυν και αεί και εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν τω
Βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν
Χριστώ τω Βασιλεί ημών Θεώ.
Δεύτε προσκυνήσωμεν και προσπέσωμεν
αυταυτώ Χριστώ τω Βασιλεί και Θεώ ημών.
Ψαλμός Ν‘ (50)
Ελέησόν με, ο Θεός, κατά το μέγα έλεός σου,
και κατά το πλήθος των οικτιρμών σου
εξάλειψον το ανόμημά μου. Επί πλείον
πλύνον με από της ανομίας μου και από της
αμαρτίας μου καθάρισόν με. Ότι την ανομίαν
μου εγώ γινώσκω, και η αμαρτία μου ενώπιόν
μου εστί δια παντός. Σοι μόνω ήμαρτον, και
το πονηρόν ενώπιόν σου εποίησα, όπως αν
δικαιωθής εν τοις λόγοις σου, και νικήσης εν
τω κρίνεσθαί σε. Ιδού γαρ εν ανομίαις
συνελήφθην, και εν αμαρτίαις εκίσσησέ με η
μήτηρ μου. Ιδού γαρ αλήθειαν ηγάπησας, τα
άδηλα και τα κρύφια της σοφίας σου
εδήλωσάς μοι. Ραντιείς με υσσώπω και
καθαρισθήσομαι, πλυνείς με, και υπέρ χιόνα
λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι αγαλλίασιν και
ευφροσύνην, αγαλλιάσονται οστέα
τεταπεινωμένα. Απόστρεψον το πρόσωπόν
σου από των αμαρτιών μου και πάσας τας
ανομίας μου εξάλειψον. Καρδίαν καθαράν
κτίσον εν εμοί ο Θεός, και πνεύμα ευθές
εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου. Μη
απορρίψης με από του προσώπου σου, και το
Πνεύμα σου το Άγιον μη αντανέλης απ‘εμού.
Απόδος μοι την αγαλλίασιν του σωτηρίου
σου, και πνεύματι ηγεμονικώ στήριξόν με.
Διδάξω ανόμους τας οδούς σου, και ασεβείς
επί σε επιστρέψουσι. Ρύσαι με εξ αιμάτων ο
Θεός, ο Θεός της σωτηρίας μου,
αγαλλιάσεται η γλώσσα μου την δικαιοσύνην
σου. Κύριε, τα χείλη μου ανοίξεις, και το
στόμα μου αναγγελεί την αίνεσίν σου. Ότι, ει
ηθέλησας θυσίαν, έδωκα αν, ολοκαυτώματα
ουκ ευδοκήσεις. Θυσία τω Θεώ, πνεύμα
συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην και
τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει.
Αγάθυνον, Κύριε, εν τη ευδοκία σου την
Σιών, και οικοδομηθήτω τα τείχη
Ιερουσαλήμ. Τότε ευδοκήσεις θυσίαν
δικαιοσύνης, αναφοράν και ολοκαυτώματα.
Τότε ανοίσουσιν επί το θυσιαστήριόν σου
μόσχους.
Ψαλμός ΞΘ‘ (69)
Ο Θεός εις την βοήθειάν μου πρόσχες˙ Κύριε, εις
το βοηθήσαι μοι σπεύσον. Αισχυνθήτωσαν και
εντραπήτωσαν οι ζητούντες την ψυχήν μου.
Αποστραφήτωσαν εις τα οπίσω και
καταισχυνθήτωσαν οι βουλόμενοί μοι κακά.
Αποστραφήτωσαν παραυτίκα αισχυνόμενοι, οι
λέγοντές μοι: εύγε, εύγε. Αγαλλιάσθωσαν και
ευφρανθήτωσαν επί σοί, πάντες οι ζητούντες σε, ο
Θεός, και λεγέτωσαν δια παντός: Μεγαλυνθήτω ο
Κύριος, οι αγαπώντες το σωτήριόν σου. Εγώ δε
πτωχός ειμί και πένης, ο Θεός, βοήθησόν μοι.
Βοηθός μου, και ρύστης μου ει συ˙ Κύριε, μη
χρονίσης.
Ψαλμός ΡΜΒ‘ (142)
Κύριε, εισάκουσον της προσευχής μου,
ενώτισαι την δέησίν μου εν τη αληθεία σου,
εισάκουσόν μου εν τη δικαιοσύνη σου. Και μη
εισέλθης εις κρίσιν μετά του δούλου σου, ότι ου
δικαιωθήσεται ενώπιόν σου πας ζων. Ότι
κατεδίωξεν ο εχθρός την ψυχήν μου,
εταπείνωσεν εις γην την ζωήν μου. Εκάθισέ με
εν σκοτεινοίς, ως νεκρούς αιώνος˙ και
ηκηδίασεν επ‘ εμέ το πνεύμα μου, εν εμοί
εταράχθη η καρδία μου. Εμνήσθην ημερών
αρχαίων, εμελέτησα εν πάσι τοις έργοις σου, εν
ποιήμασιν των χειρών σου εμελέτων.
Διεπέτασα προς σε τας χείρας μου, η ψυχή μου
ως γη άνυδρός σοι. Ταχύ εισάκουσόν μου,
Κύριε, εξέλιπε το πνεύμα μου. Μη αποστρέψης
το πρόσωπόν σου απ‘ εμού, και ομοιωθήσομαι
τοις καταβαίνουσιν εις λάκκον. Ακουστόν
ποίησόν μοι το πρωί το έλεός σου, ότι επί σοι
ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η
πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου.
Εξελού με εκ των εχθρών μου, Κύριε, προς σε
κατέφυγον. Δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά
σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Το πνεύμα σου το
αγαθόν οδηγήσει με εν γη ευθεία. Ένεκεν του
ονόματός σου, Κύριε, ζήσεις με. Εν τη
δικαιοσύνη σου, εξάξεις εκ θλίψεως την ψυχήν
μου, και εν τω ελέει σου εξολοθρεύσεις τους
εχθρούς μου και απολείς πάντας του θλίβοντάς
την ψυχήν μου, ότι δούλος σου ειμί.
Δοξολογία
Δόξα εν υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν
ανθρώποις ευδοκία. Υμνούμεν σε, ευλογούμεν σε,
προσκυνούμεν σε, δοξολογούμεν σε,
ευχαριστούμεν σοι διά την μεγάλην σου δόξαν.
Κύριε Βασιλεύ, επουράνιε Θεέ, Πάτερ
παντοκράτορ. Κύριε Υιέ μονογενές, Ιησού
Χριστέ, και Άγιον Πνεύμα. Κύριε ο Θεός, ο αμνός
του Θεού, ο Υιός του Πατρός, ο αίρων την
αμαρτίαν του κόσμου, ελέησον ημάς, ο αίρων τας
αμαρτίας του κόσμου.
Πρόσδεξαι την δέησιν ημών, ο καθήμενος εκ
δεξιών του Πατρός, και ελέησον ημάς. Ότι συ ει
μόνος Άγιος, συ ει μόνος Κύριος, Ιησούς
Χριστός, εις δόξαν Θεού, Πατρός. Αμήν. Καθ‘
εκάστην εσπέραν ευλογήσω σε, και αινέσω το
όνομά σου εις τον αιώνα, και εις τον αιώνα του
αιώνος. Κύριε, καταφυγή εγενήθης ημίν εν
γενεά και γενεά. Εγώ είπα, Κύριε, ελέησόν με,
ίασαι την ψυχήν μου ότι ήμαρτόν σοι. Κύριε,
προς σε κατέφυγον, δίδαξόν με του ποιείν το
θέλημά σου, ότι συ ει ο Θεός μου. Ότι παρά σοι
πηγή ζωής, εν τω φωτί σου οψόμεθα φως.
Παράτεινον το έλεός σου τοις γινώσκουσί σε.
Καταξίωσον, Κύριε, εν τη νυκτί ταύτη
αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς. Ευλογητός ει,
Κύριε, ο Θεός των Πατέρων ημών, και αινετόν
και δεδοξασμένον το όνομά σου εις τους
αιώνας. Αμήν. Γένοιτο, Κύριε, το έλεός σου εφ‘
ημάς καθάπερ ηλπίσαμεν επί σε. Ευλογητός ει,
Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου.
Ευλογητός ει, Δέσποτα, συνέτισόν με τα
δικαιώματά σου. Ευλογητός ει Αγιε, φώτισόν
με τοις δικαιώμασί σου. Κύριε, το έλεός σου εις
τον αιώνα, τα έργα των χειρών σου μη παρίδης.
Σοι πρέπει αίνος, σοι πρέπει ύμνος, σοι δόξα
πρέπει, τω Πατρί, και τω Υιώ, και τω Αγίω
Πνεύματι, νυν και αεί, και εις τους αιώνας των
αιώνων. Αμήν.
Το σύμβολο της πίστεως
Πιστεύω εις ένα Θεόν, Πατέρα, Παντοκράτορα,
ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων
και αοράτων.
Και εις ένα Κύριον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν
του Θεού τον μονογενή, τον εκ του Πατρός
γεννηθέντα προ πάντων των αιώνων. Φως εκ
φωτός, Θεόν αληθινόν εκ Θεού αληθινού
γεννηθέντα, ου ποιηθέντα, ομοούσιον τω Πατρί,
δι‘ ου τα πάντα εγένετο. Τον δι‘ ημάς τους
ανθρώπους και διά την ημετέραν σωτηρίαν
κατελθόντα εκ των ουρανών, και σαρκωθέντα
εκ Πνεύματος Αγίου, και Μαρίας της
Παρθένου, και ενανθρωπήσαντα. Σταυρωθέντα
τε υπέρ ημών επί Ποντίου Πιλάτου, και
παθόντα, και ταφέντα. Και αναστάντα τη τρίτη
ημέρα κατά τας Γραφάς. Και ανελθόντα εις
τους ουρανούς, και καθεζόμενον εκ δεξιών του
Πατρός. Και πάλιν ερχόμενον μετά δόξης
κρίναι ζώντας και νεκρούς, Ου της Βασιλείας
ουκ έσται τέλος.
Και εις το Πνεύμα το Άγιον, το Κύριον, το
Ζωοποιόν, το εκ του Πατρός εκπορευόμενον, το
συν Πατρί και Υιώ συμπροσκυνούμενον και
συνδοξαζόμενον, το λαλήσαν διά των
Προφητών.
Εις Μίαν, Αγία, Καθολικήν, και Αποστολικήν
Εκκλησίαν. Ομολογώ έν Βάπτισμα εις άφεσιν
αμαρτιών. Προσδοκώ Ανάστασιν νεκρών, και
ζωήν του μέλλοντος αιώνος. Αμήν.
Αξιον εστίν ως αληθώς μακαρίζειν σε την
Θεοτόκον, την αειμακάριστον και
παναμώμητον και μητέρα του Θεού ημών.
Την τιμιωτέρα των Χερουβείμ, και
ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την
αδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκούσαν, την
όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.
Ο ΚΑΝΩΝ ΤΟΥ ΑΚΑΘΙΣΤΟΥ
Ποίημα Ιωσήφ
του Υμνογράφου
Ωδή α΄. Ηχος δ΄ . Ο Ειρμός.
Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται
Πνεύματος, και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι
Μητρί˙ και οφθήσομαι φαιδρώς πανηγυρίζων,
και άσω γηθόμενος, ταύτης τα θαύματα.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Χριστού βίβλον έμψυχον, εσφραγισμένην σε
Πνεύματι, ο μέγας Αρχάγγελος, Αγνή,
θεώμενος, επεφώνει σοι˙ Χαίρε, χαράς
δοχείον, δι’ ης της Προμήτορος, αρά
λυθήσεται.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Αδάμ επανόρθωσις, χαίρε, Παρθένε
Θεόνυμφε, του Άδου η νέκρωσις˙ χαίρε,
πανάμωμε, το παλάτιον, του μόνου
Βασιλέως˙ χαίρε, θρόνε πύρινε, του
Παντοκράτορος.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι
Ρόδον το αμάραντον, χαίρε, η μόνη
βλαστήσασα˙ το μήλον το εύοσμον, χαίρε, η
τέξασα˙ το οσφράδιον, του πάντων
Βασιλέως˙ χαίρε, απειρόγαμε, κόσμου
διάσωσμα.
Και νυν και αεί και εις
τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Αγνείας θησαύρισμα, χαίρε, δι’ ης εκ του
πτώματος ημών εξανέστημεν˙ Χαίρε,
ηδύπνοον κρίνον, Δέσποινα, πιστούς
ευωδιάζον˙ θυμίαμα εύοσμον, μύρον
πολύτιμον.
Ανοίξω το στόμα μου, και πληρωθήσεται
Πνεύματος, και λόγον ερεύξομαι τη βασιλίδι
Μητρί˙ και οφθήσομαι φαιδρώς πανηγυρίζων,
και άσω γηθόμενος, ταύτης τα θαύματα.
Ωδή γ΄ . Ο Ειρμός.
Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε, ως ζώσα και
άφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας,
πνευματικόν στερέωσον, και εν τη θεία δόξη
σου, στεφάνων δόξης αξίωσον.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Στάχυν η βλαστήσασα τον θείον, ως χώρα
ανήροτος σαφώς, χαίρε, έμψυχε τράπεζα,
άρτον ζωής χωρήσασα. Χαίρε, του ζώντος
ύδατος, πηγή ακένωτος, Δέσποινα.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Δάμαλις, τον μόσχον η τεκούσα τον άμωμον,
χαίρε, τοις πιστοίς˙ χαίρε, αμνάς, κυήσασα,
Θεού Αμνόν τον αίροντα κόσμου παντός τα
πταίσματα˙ χαίρε, θερμόν ιλαστήριον.
Δόξα Πατρί…
Όρθρος φαεινός, χαίρε, η μόνη, τον ΄Ηλιον
φέρουσα Χριστόν, φωτός κατοικητήριον˙
χαίρε, το σκότος λύσασα, και τους ζοφώδεις
δαίμονας ολοτελώς εκμειώσασα.
Και νύν…
Χαίρε, πύλη μόνη, ην ο Λόγος διώδευσε
μόνος, η μοχλούς, και πύλας Άδου, Δέσποινα,
τω τόκω σου συντρίψασα˙ χαίρε, η θεία
είσοδος των σωζομένων, Πανύμνητε
Τους σους υμνολόγους Θεοτόκε, ως ζώσα και
άφθονος πηγή, θίασον συγκροτήσαντας,
πνευματικόν στερέωσον, και εν τη θεία δόξη
σου, στεφάνων δόξης αξίωσον.
Ωδή δ΄ . Ο Ειρμός.
Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος,
εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος
τη ακηράτω παλάμη, και διέσωσε, τους
κραυγάζοντας˙ Δόξα, Χριστέ, τη δυνάμει σου.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Εν φωναίς ασμάτων πίστει σοι βοώμεν,
Πανύμνητε˙ Χαίρε, πίον όρος, και
τετυρωμένον εν Πνεύματι˙ χαίρε, λυχνία και
στάμνε, Μάννα φέρουσα, το γλυκαίνον, τα
των ευσεβών αισθητήρια.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ιλαστήριον του κόσμου, χαίρε, άχραντε
Δέσποινα˙ χαίρε, κλίμαξ γήθεν, πάντας
ανηψώσασα χάριτι. Χαίρε, η γέφυρα όντως, η
μετάγουσα, εκ θανάτου πάντας προς ζωήν τους
υμνούντας σε.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ουρανών υψηλοτέρα, χαίρε, γης το θεμέλιον, εν
τη ση νηδύϊ, ΄Αχραντε, ακόπως βαστάσασα.
Χαίρε, κογχύλη, πορφύραν θείαν βάψασα εξ
αιμάτων σου, τω Βασιλεί των Δυνάμεων.
Δόξα Πατρί…
Νομοθέτην η τεκούσα, αληθώς, χαίρε,
Δέσποινα, τον τας ανομίας πάντων δωρεάν
εξαλείφοντα. Ακατανόητον βάθος, ύψος
άρρητον, Απειρόγαμε, δι’ ης ημείς
εθεώθημεν.
Και νυν…
Σε την πλέξασαν τω κόσμω αχειρόπλοκον
στέφανον, ανυμνολογούμεν, χαίρε, σοι
Παρθένε, κραυγάζοντες, το φυλακτήριον
πάντων, και χαράκωμα και κραταίωμα, και
ιερόν καταφύγιον.
Ο καθήμενος εν δόξη, επί θρόνου θεότητος,
εν νεφέλη κούφη, ήλθεν Ιησούς ο υπέρθεος
τη ακηράτω παλάμη, και διέσωσε, τους
κραυγάζοντας˙ Δόξα, Χριστέ, τη δυνάμει σου.
Ωδή ε΄ . Ο Ειρμός.
Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου, συ
γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα τον
επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,
πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Οδόν η κυήσασα ζωής, χαίρε, Πανάμωμε, η
κατακλυσμού της αμαρτίας σώσασα κόσμον˙
χαίρε, Θεόνυμφε, άκουσμα και λάλημα
φρικτόν˙ χαίρε, ενδιαίτημα, του Δεσπότου της
κτίσεως.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ισχύς και οχύρωμα ανθρώπων, χαίρε,
Άχραντε, τόπε αγιάσματος της δόξης˙
νέκρωσις Αδου, νυμφών ολόφωτε˙ χαίρε, των
Αγγέλων χαρμονή, χαίρε, η βοήθεια, των
πιστώς δεομένων σου.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Πυρίμορφον όχημα του Λόγου, χαίρε,
Δέσποινα, έμψυχε Παράδεισε, το ξύλον εν
μέσω έχων ζωής, τον Κύριον, Ου ο
γλυκασμός ζωοποιεί, πίστει τους μετέχοντας,
και φθορά υποκύψαντας.
Δόξα Πατρί…
Ρωννύμενοι σθένει σου, πιστώς αναβοώμεν
σοι˙ χαίρε, πόλις του Παμβασιλέως,
δεδοξασμένα και αξιάκουστα, περί ης
λελάληνται σαφώς˙ όρος αλατόμητον, χαίρε,
βάθος αμέτρητον.
Και νυν…
Ευρύχωρον σκήνωμα του Λόγου, Χαίρε,
Αχραντε, κόχλος η τον θείον μαργαρίτην
προαγαγούσα, χαίρε, πανθαύμαστε, πάντων
προς Θεόν καταλλαγή των μακαριζόντων σε,
Θεοτόκε, εκάστοτε.
Εξέστη τα σύμπαντα επί τη θεία δόξη σου, συ
γαρ, απειρόγαμε Παρθένε, έσχες εν μήτρα τον
επί πάντων Θεόν και τέτοκας άχρονον Υιόν,
πάσι τοις υμνούσι σε, σωτηρίαν βραβεύοντα.
θείαν ταύτην και πάντιμον τελούντες
εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε
τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής
τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Παστάς του Λόγου αμόλυντε, αιτία της των
πάντων θεώσεως, χαίρε, Πανάχραντε, των
Προφητών περιήχημα˙ χαίρε, των
Αποστόλων, το εγκαλλώπισμα.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Εκ σού η δρόσος απέσταξε φλογμόν
πολυθεΐας η λύσασα˙ όθεν βοώμεν σοι, χαίρε,
ο πόκος ο ένδροσος, ον Γεδεών, Παρθένε,
προεθεάσατο.
Δόξα Πατρί…
Ιδού σοι, χαίρε, κραυγάζομεν, λιμήν ημίν
γενού θαλαττεύουσι, και ορμητήριον, εν τω
πελάγει των θλίψεων, και των σκανδάλων
πάντων του πολεμήτορος.
Και νυν…
Χαράς αιτία, χαρίτωσον ημών τον λογισμόν
του κραυγάζειν σοι˙ Χαίρε, η άφλεκτος
βάτος, νεφέλη ολόφωτε, η τους πιστούς
απαύστως επισκιάζουσα.
Την θείαν ταύτην και πάντιμον τελούντες
εορτήν οι θεόφρονες, της Θεομήτορος, δεύτε
τας χείρας κροτήσωμεν, τον εξ αυτής
τεχθέντα Θεόν δοξάζοντες.
Ωδή ζ΄ Ο Ειρμός.
Ουκ ελάτρευσαν τη κτίσει οι θεόφρονες,
παρά τον Κτίσαντα, αλλά πυρός απειλήν
ανδρείως πατήσαντες, χαίροντες έψαλλον˙
Υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος και
Θεός, ευλογητός ει.
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ανυμνούμεν σε, βοώντες˙ Χαίρε, όχημα,
Ηλίου του νοητού˙ άμπελος αληθινή, τον
βότρυν τον πέπειρον η γεωργήσασα, οίνον
στάζοντα, τον τας ψυχάς ευφραίνοντα, των
πιστώς σε δοξαζόντων.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ιατήρα, των απάντων η κυήσασα˙ χαίρε,
Θεόνυμφε, η ράβδος η μυστική, άνθος το
αμάραντον η εξανθήσασα, χαίρε, Δέσποινα,
δι’ ης χαράς πληρούμεθα και ζωήν
κληρονομούμεν.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Ρητορεύουσα ου σθένει γλώσσα Δέσποινα,
υμνολογήσαι σε˙ υπέρ γαρ τα Σεραφείμ,
υψώθης κυήσασα τον Βασιλέα Χριστόν˙ ον
ικέτευε, πάσης νυν βλάβης ρύσασθαι τους
πιστώς σε προσκυνούντας.
Δόξα Πατρί…
Ευφημεί σε, μακαρίζοντα τα πέρατα και
ανακράζει σοι˙ Χαίρε, ο τόμος εν ω δακτύλω
εγγέγραπται Πατρός ο Λόγος, Αγνή, ον
ικέτευε, βίβλω ζωής τους δούλους σου,
καταγράψαι, Θεοτόκε.
Και νυν…
Ικετεύομεν οι δούλοι σου και κλίνομεν γόνυ
καρδίας ημών˙ κλίνον το ους σου, Αγνή, και
σώσον τους θλίψεσι βυθιζομένους ημάς, και
συντήρησον πάσης εχθρών αλώσεως την σην
Πόλιν Θεοτόκε.
Ουκ ελάτρευσαν τη κτίσει οι θεόφρονες,
παρά τον Κτίσαντα, αλλά πυρός απειλήν
ανδρείως πατήσαντες, χαίροντες έψαλλον˙
Υπερύμνητε, ο των Πατέρων Κύριος και
Θεός, ευλογητός ει.
Ωδή η΄ Ο Ειρμός.
Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω ο τόκος της
Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μεν τυπούμενος,
νυν δε ενεργούμενος, την οικουμένην
άπασαν, αγείρει ψάλλουσαν˙ Τον Κύριον
υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας
Τροπάρια
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Νηδύϊ τον Λόγον υπεδέξω, τον πάντα
βαστάζοντα εβάστασας, γάλακτι εξέθρεψας
νεύματι τον τρέφοντα την οικουμένην
άπασαν, Αγνή, ω ψάλλομεν˙ Τον Κύριον
υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε εις πάντας
τους αιώνας.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Μωσής κατενόησεν εν βάτω το μέγα
Μυστήριον του τόκου σου. Παίδες
προεικόνισαν τούτο εμφανέστατα, μέσον
πυρός ιστάμενοι και μη φλεγόμενοι, ακήρατε
αγία Παρθένε. ΄Οθεν σε υμνούμεν, εις πάντας
τους αιώνας.
Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς.
Οι πρώην απάτη γυμνωθέντες στολήν
αφθαρσίας ενεδύθημεν τη κυοφορία σου˙ και
οι καθεζόμενοι εν σκότει παραπτώσεων φώς
κατωπτεύσαμεν, φωτός κατοικητήριον, Κόρη.
΄Οθεν σε υμνούμεν, εις πάντας τους αιώνας.
Δόξα Πατρί…
Νεκροί δια σου ζωοποιούνται, ζωήν γαρ την
ενυπόστατον εκύησας. Εύλαλοι οι άλαλοι,
πρώην χρηματίζοντες, λεπροί
αποκαθαίρονται, νόσοι διώκονται, πνευμάτων
αερίων τα πλήθη ήττηνται, Παρθένε, βροτών
η σωτηρία.
Και νυν…
Η κόσμω τεκούσα σωτηρίαν, δι’ ης από γης
εις ύψος ήρθημεν, χαίροις Παντευλόγητε,
σκέπη και κραταίωμα, τείχος και οχύρωμα,
των μελωδούντων, Αγνή˙ Τον Κύριον υμνείτε
τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας τους
αιώνας.
Παίδας ευαγείς εν τη καμίνω ο τόκος της
Θεοτόκου διεσώσατο, τότε μεν τυπούμενος,
νυν δε ενεργούμενος, την οικουμένην
άπασαν, αγείρει ψάλλουσαν˙ Τον Κύριον
υμνείτε τα έργα, και υπερυψούτε, εις πάντας
τους αιώνας.
Ωδή θ΄ Ο Ειρμός.
Άπας γηγενής, σκιρτάτω τω πνεύματι
λαμπαδοχούμενος, πανηγυριζέτω δε αΰλων
Νόων φύσις γεραίρουσα, την ιεράν πανήγυριν
της Θεομήτορος και βοάτω˙ Χαίροις,
παμμακάριστε, Θεοτόκε Αγνή, αειπάρθενε.
Κοντάκιον
΄Ηχος πλ. δ΄ Αυτόμελον.
Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,
΄Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
΄Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.
ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ
Αγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν
επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω τω Χαίρε˙
(εκ γ΄) και συν τη ασωμάτω φωνή,
σωματούμενον σε θεωρών, Κύριε, εξίστατο
και ίστατο, κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα:
Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει.
Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλέιψει.
Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις.
Xαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις
λογισμοίς.
Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και αγγέλοις
οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.
Xαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον Ήλιον.
Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις.
Χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Bλέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί
τω Γαβριήλ θαρσαλέως˙ Το παράδοξόν
σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή
φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως την
κύησιν πως λέγεις; Κράζων:
Αλληλούϊα
νώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος
ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα˙
Εκ λαγόνων αγνών Υιόν, πώς εστί τεχθήναι
δυνατόν; Λέξον μοι. Προς ην εκείνος έφησεν εν
φόβω, πλήν κραυγάζων ούτω:
Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις.
Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.
Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον.
Χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.
λέπουσα η Αγία, εαυτήν εν αγνεία, φησί
τω Γαβριήλ θαρσαλέως˙ Το παράδοξόν
σου της φωνής, δυσπαράδεκτόν μου τη ψυχή
φαίνεται. Ασπόρου γαρ συλλήψεως την
κύησιν πως λέγεις; Κράζων:
Αλληλούϊα
Γvώσιν άγνωστον γνώναι, η Παρθένος
ζητούσα, εβόησε προς τον λειτουργούντα˙
Εκ λαγόνων αγνών Υιόν, πώς εστί τεχθήναι
δυνατόν; Λέξον μοι. Προς ην εκείνος έφησεν εν
φόβω, πλήν κραυγάζων ούτω:
Χαίρε, βουλής απορρήτου μύστις.
Χαίρε, σιγής δεομένων πίστις.
Χαίρε, των θαυμάτων Χριστού το προοίμιον.
Χαίρε, των δογμάτων αυτού το κεφάλαιον.
Χαίρε, κλίμαξ επουράνιε, δι’ ης κατέβη ο
Θεός.
Χαίρε, γέφυρα μετάγουσα τους εκ γης προς
ουρανόν.
Χαίρε, το των Αγγέλων πολυθρύλητον θαύμα.
Χαίρε, το των δαιμόνων πολυθρήνητον τραύμα.
Χαίρε, το Φως αρρήτως γεννήσασα.
Χαίρε, το πώς μηδένα διδάξασα.
Χαίρε, σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν.
Χαίρε, πιστών καταυγάζουσα φρένας.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Δύναμις του Υψίστου, επεσκίασε τότε,
προς σύλληψιν τη Απειρογάμω. Και την
εύκαρπον ταύτης νηδύν, ως αγρόν υπέδειξεν
ηδύν άπασι, τοις θέλουσι θερίζειν σωτηρίαν,
εν τω ψάλλειν ούτως:
Αλληλούϊα
Εχουσα θεοδόχον η Παρθένος, την
μήτραν, ανέδραμε προς την Ελισάβετ. Το
δε βρέφος εκείνης ευθύς, επιγνόν τον ταύτης
ασπασμόν, έχαιρε. Και άλμασιν ως άσμασιν,
εβόα προς την Θεοτόκον:
Χαίρε, βλαστού αμαράντου κλήμα.
Χαίρε, καρπού ακηράτου κτήμα.
Χαίρε, γεωργόν γεωργούσα φιλάνθρωπον.
Χαίρε, φυτουργόν της ζωής ημών φύουσα.
Χαίρε, άρουρα βλαστάνουσα ευφορίαν
οικτιρμών.
Xαίρε, τράπεζα βαστάζουσα ευθηνίαν
ιλασμών.
Χαίρε, ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις.
Χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις.
Χαίρε, δεκτόν πρεσβείας θυμίαμα.
Χαίρε, παντός του κόσμου εξίλασμα.
Χαίρε, Θεού προς θνητού ευδοκία.
Χαίρε, θνητών προς Θεόν παρρησία.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Ζάλην ένδοθεν έχων, λογισμών
αμφιβόλων, ο σώφρων Ιωσήφ εταράχθη,
προς την άγαμόν σε θεωρών, και κλεψίγαμον
υπονοών, ΄Αμεμπτε. Μαθών δε σου την
σύλληψιν εκ Πνεύματος Αγίου, έφη:
Αλληλούϊα.
ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ
Ηκουσαν οι Ποιμένες, των Αγγέλων
υμνούντων, την ένσαρκον Χριστού
παρουσίαν. Και δραμόντες ως προς Ποιμένα,
θεωρούσι τούτον ως αμνόν άμωμον, εν τη
γαστρί Μαρίας βοσκηθέντα, ην υμνούντες
είπον:
Χαίρε, αμνού και ποιμένος Μήτηρ.
Χαίρε, αυλή λογικών προβάτων.
Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον.
Χαίρε, Παραδείσου θυρών ανοικτήριον.
Χαίρε, ότι τα ουράνια συναγάλλεται τη γη.
Χαίρε, ότι τα επίγεια συγχορεύει ουρανοίς.
Χαίρε, των Αποστόλων το ασίγητον στόμα.
Χαίρε, των Αθλοφόρων το ανίκητον θάρσος.
Χαίρε, στερρόν της πίστεως έρεισμα.
Χαίρε, λαμπρόν της χάριτος γνώρισμα.
Χαίρε, δι’ ης εγυμνώθη ο άδης.
Χαίρε, δι’ ης ενεδύθημεν δόξαν.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Θεοδρόμον Αστέρα, θεωρήσαντες Μάγοι,
τη τούτου ηκολούθησαν αίγλη. Και ως
λύχνον κρατούντες αυτόν, δι’ αυτού ηρεύνων
κραταιόν Άνακτα. Και φθάσαντες τον
Άφθαστον, εχάρησαν, αυτώ βοώντες:
Αλληλούϊα.
Ιδον παίδες Χαλδαίων, εν χερσί της
Παρθένου, τον πλάσαντα χειρί τους
ανθρώπους. Και Δεσπότην νοούντες αυτόν, ει
και δούλου έλαβε μορφήν, έσπευσαν τοις
δώροις θεραπεύσαι, και βοήσαι τη
Ευλογημένη˙
Χαίρε, αστέρος αδύτου Μήτηρ.
Χαίρε, αυγή μυστικής ημέρας.
Χαίρε, της απάτης την κάμινον σβέσασα.
Χαίρε, της Τριάδος τους μύστας φωτίζουσα.
Χαίρε, τύραννον απάνθρωπον εκβαλούσα της
αρχής.
Χαίρε, κύριον φιλάνθρωπον, επιδείξασα
Χριστόν.
Χαίρε, η της βαρβάρου λυτρουμένη
θρησκείας.
Χαίρε, η του βορβόρου ρυομένη των έργων.
Χαίρε, πυρός προσκύνηση παύσασα.
Χαίρε, φλογός παθών απαλλάτουσα.
Χαίρε, πιστών οδηγέ σωφροσύνης.
Χαίρε, πασών γενεών ευφροσύνη.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Λάμψας εν τη Αιγύπτω, φωτισμόν
αληθείας, εδίωξας του ψεύδους το
σκότος. Τα γαρ είδωλα ταύτης Σωτήρ, μη
ενέγκατά σου την ισχύν, πέπτωκεν. Οι τούτων
δε ρυσθέντες, εβόων προς την Θεοτόκον:
Χαίρε, ανόρθωσις των ανθρώπων.
Χαίρε, κατάπτωσις των δαιμόνων.
Χαίρε, της απάτης την πλάνην πατήσασα.
Χαίρε, των ειδώλων τον δόλον ελέγξασα.
Χαίρε, θάλασσα ποντίσασα Φαραώ τον
νοητόν.
Χαίρε, πέτρα η ποτίσασα τους διψώντας την
ζωήν.
Χαίρε, πύρινε στύλε, οδηγών τους εν σκότει.
Χαίρε, σκέπη του κόσμου πλατυτέρα
νεφέλης.
Χαίρε, τροφή του μάννα διάδοχε.
Χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε.
Χαίρε, η γη της επαγγελίας.
Χαίρε, εξ ης ρέει μέλι και γάλα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Μέλλοντος Συμεώνος, του παρόντος
αιώνος, μεθίστασθαι του απατεώνος,
επεδόθης ως βρέφος αυτώ, αλλ’ εγνώσθης
τούτω και Θεός τέλειος. Διόπερ εξεπλάγη σου
την άρρητον σοφίαν, κράζων:
Αλληλούϊα.
ΣΤΑΣΙΣ ΤΡΙΤΗ
έαν έδειξεν κτίσιν, εμφανίσας ο Κτίστης,
ημίν τοις υπ’ αυτού γενομένοις. Εξ
ασπόρου βλαστήσας γαστρός, και φυλάξας
ταύτην, ώσπερ ην, άφθορον. Ίνα το θαύμα
βλέποντες, υμνήσωμεν αυτή, βοώντες:
Χαίρε, το άνθος της αφθαρσίας.
Χαίρε, το στέφος της εγκρατείας.
Χαίρε, αναστάσεως τύπον εκλάμπουσα.
Χαίρε, των Αγγέλων τον βίον εμφαίνουσα.
Χαίρε, δένδρον αγλαόκαρπον, εξ’ ου
τρέφονται πιστοί.
Χαίρε, ξύλον ευσκιόφυλλον, υφ’ ου
σκέπονται πολλοί.
Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις.
Χαίρε, απογεννώσα λυτρωτήν αιχμαλώτοις.
Χαίρε, Κριτού δικαίου δυσώπησις.
Χαίρε, πολλών πταιόντων συγχώρησις.
Χαίρε, στολή των γυμνών παρρησίας.
Χαίρε, στοργή πάντα πόθον νικώσα.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
ένον τόκον ιδόντες, ξενωθώμεν του
κόσμου, τον νούν εις ουρανόν
μεταθέντες. Δια τούτο γαρ ο υψηλός Θεός,
επί γης εφάνη ταπεινός άνθρωπος,
βουλόμενος ελκύσαι προς το ύψος, τους αυτώ
βοώντας:
Αλληλούϊα.
Ολος ην εν τοις κάτω, και των άνω
ουδόλως απήν, ο απερίγραπτος Λόγος.
Συγκατάβασις γαρ θεϊκή, ου μετάβασις δε
τοπική γέγονε, και τόκος εκ Παρθένου
θεολήπτου ακουούσης ταύτα:
Χαίρε, Θεού αχωρήτου χώρα,
Χαίρε, σεπτού μυστηρίου θύρα.
Χαίρε, των απίστων αμφίβολον άκουσμα.
Xαίρε, των πιστών αναμφίβολον καύχημα.
Χαίρε, όχημα πανάγιον του επί των
Χερουβίμ.
Xαίρε οίκημα πανάριστον του επί των
Σεραφείμ.
Χαίρε, η ταναντία εις ταυτό αγαγούσα.
Xαίρε, η παρθενίαν και λοχείαν ζευγνύσα.
Χαίρε, δι’ ης ελύθη παράβασις.
Xαίρε, δι’ ης ηνοίχθη παράδεισος.
Χαίρε, η κλείς της Χριστού βασιλείας.
Xαίρε, ελπίς αγαθών αιωνίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Πάσα φύσις Αγγέλων, κατεπλάγη το μέγα
της σης ενανθρωπήσεως έργον, τον
απρόσιτον γαρ ως Θεόν, εθεώρει πάσι
προσιτόν άνθρωπον, ημίν μεν συνδιάγοντα,
ακούοντα δε παρά πάντων ούτως:
Αλληλούϊα.
Ρήτορας πολυφθόγγους, ως ιχθύας
αφώνους, ορώμεν επί σοι Θεοτόκε.
Απορούσι γαρ λέγειν το πώς, και Παρθένος
μένεις και τεκείν ίσχυσας. Ημείς δε το
μυστήριον θαυμάζοντες, πιστώς βοώμεν:
Χαίρε, σοφίας Θεού δοχείον.
Χαίρε, προνοίας αυτού ταμείον.
Χαίρε, φιλοσόφους ασόφους δεικνύουσα.
Xαίρε, τεχνολόγους αλόγους ελέγχουσα.
Χαίρε, ότι εμωράνθησαν οι δεινοί συζητηταί.
Χαίρε, ότι εμαράνθησαν οι των μύθων
ποιηταί.
Χαίρε, των Αθηναίων τας πλοκάς διασπώσα.
Χαίρε, των αλιέων τας σαγήνας πληρούσα.
Χαίρε, βυθού αγνοίας εξέλκουσα.
Χαίρε, πολλούς εν γνώσει φωτίζουσα.
Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι.
Χαίρε, λιμήν των του βίου πλωτήρων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Σώσαι θέλων τον κόσμον, ο των όλων
κοσμήτωρ, προς τούτον αυτεπάγγελτος
ήλθε. Και ποιμήν υπάρχων ως Θεός, δι’ ημάς
εφάνη καθ’ ημάς άνθρωπος. Ομοίω γαρ το
όμοιον καλέσας, ως Θεός ακούει:
Αλληλούϊα.
ΣΤΑΣΙΣ ΤΕΤΑΡΤΗ
είχος ει των Παρθένων, Θεοτόκε Παρθένε,
και πάντων των εις σε προστρεχόντων˙ ο
γαρ του ουρανού και της γης, κατεσκεύασέ σε
Ποιητής, ΄Αχραντε, οικήσας εν τη μήτρα σου,
και πάντας σοι προσφωνείν διδάξας:
Χαίρε, η στήλη της παρθενίας.
Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας.
Χαίρε, αρχηγέ νοητής αναπλάσεως.
Χαίρε, χορηγέ θεϊκής αγαθότητος.
Χαίρε, σύ γαρ ανεγέννησας τους
συλληφθέντας αισχρώς.
Χαίρε, σύ γαρ ενουθέτησας τους συληθέντας
τον νούν.
Χαίρε, η τον φθορέα των φρενών καταργούσα.
Χαίρε, η τον σπορέα της αγνείας τεκούσα.
Χαίρε, παστάς ασπόρου νυμφεύσεως.
Χαίρε, πιστούς Κυρίω αρμόζουσα.
Χαίρε, καλή κουροτρόφε παρθένων.
Χαίρε, ψυχών νυμφοστόλε αγίων.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Υmnos άπας ηττάται, συνεκτείνεσθαι
σπεύδων, τω πλήθει των πολλών
οικτιρμών σου˙ ισαρίθμους γαρ τη ψάμμω
ωδάς, αν προσφέρωμέν σοι, Βασιλεύ άγιε,
ουδέν τελούμεν άξιον, ων δέδωκας ημίν, τοις
σοι βοώσιν:
Αλληλούϊα.
ωτοδόχον, λαμπάδα, τοις εν σκότει
φανείσαν, ορώμεν την αγίαν Παρθένον,
το γαρ άϋλον άπτουσα φως, οδηγεί προς
γνώσιν θεϊκήν άπαντας, αυγή τον νούν
φωτίζουσα, κραυγή δε τιμωμένη ταύτα.
Χαίρε, ακτίς νοητού ηλίου.
Χαίρε, βολίς του αδύτου φέγγους.
Χαίρε, αστραπή τας ψυχάς καταλάμπουσα.
Χαίρε, ως βροντή τους εχθρούς
καταπλήττουσα.
Χαίρε, ότι τον πολύφωτον ανατέλλεις
φωτισμόν.
Χαίρε, ότι τον πολύρρητον, αναβλύζεις
ποταμόν.
Χαίρε, της κολυμβήθρας ζωγραφούσα τον
τύπον.
Χαίρε, της αμαρτίας αναιρούσα τον ρύπον.
Χαίρε, λουτήρ εκπλύνων συνείδησιν.
Χαίρε, κρατήρ κιρνών αγαλλίασιν.
Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας.
Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
άριν δούναι θελήσας, οφλημάτων
αρχαίων, ο πάντων χρεωλύτης
ανθρώπων, επεδήμησε δι’ εαυτού, προς τους
αποδήμους της αυτού χάριτος˙ και σχίσας το
χειρόγραφον, ακούει παρά πάντων ούτως:
Αλληλούϊα.
Ψάλλοντες σου τον τόκον, ανυμνούμεν σε
πάντες, ως έμψυχον ναόν, Θεοτόκε. Εν
τη ση γαρ οίκησας γαστρί, ο συνέχων πάντα
τη χειρί Κύριος, ηγίασεν, εδόξασεν, εδίδαξε
βοάν σοι πάντας:
Χαίρε, σκηνή του Θεού και Λόγου.
Χαίρε, Αγία Αγίων μείζων.
Χαίρε, κιβωτέ χρυσωθείσα τω Πνεύματι.
Χαίρε, θησαυρέ της ζωής αδαπάνητε.
Χαίρε, τίμιον διάδημα βασιλέων ευσεβών.
Χαίρε, καύχημα σεβάσμιον Ιερέων ευλαβών.
Χαίρε, της Εκκλησίας ο ασάλευτος πύργος.
Χαίρε, της βασιλείας το απόρθητον τείχος.
Ω Πανύμνητε Μήτερ, η τεκούσα τον
πάντων Αγίων αγιώτατον Λόγον (εκ γ΄),
δεξαμένη την νυν προσφοράν, από πάσης
ρύσαι συμφοράς άπαντας, και της μελλούσης
λύτρωσαι κολάσεως τους σοι βοώντας:
Αλληλούϊα.
Και πάλιν τον πρώτον Οίκον.
Αγγελος πρωτοστάτης, ουρανόθεν
επέμφθη, ειπείν τη Θεοτόκω το Χαίρε˙
και συν τη ασωμάτω φωνή, σωματούμενόν σε
θεωρών, Κύριε, εξίστατο και ίστατο,
κραυγάζων προς αυτήν τοιαύτα.
Χαίρε, δι’ ης η χαρά εκλάμψει.
Χαίρε, δι’ ης η αρά εκλείψει.
Χαίρε, του πεσόντος Αδάμ η ανάκλησις
Χαίρε, των δακρύων της Εύας η λύτρωσις.
Χαίρε, ύψος δυσανάβατον ανθρωπίνοις
λογισμοίς.
Χαίρε, βάθος δυσθεώρητον και Αγγέλων
οφθαλμοίς.
Χαίρε, ότι υπάρχεις Βασιλέως καθέδρα.
Χαίρε, ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα.
Χαίρε, αστήρ εμφαίνων τον Ηλιον.
Χαίρε, γαστήρ ενθέου σαρκώσεως.
Χαίρε, δι’ ης νεουργείται η κτίσις.
Χαίρε, δι’ ης βρεφουργείται ο Κτίστης.
Χαίρε, Νύμφη ανύμφευτε.
Κοντάκιον
Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,
΄Ως λυτρωθείσα των δεινών ευχαριστήρια,
Αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε.
Αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
Εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον.
΄Ινα κράζω σοι. Χαίρε, Νύμφη Ανύμφευτε.
Ο Αναγνώστης.
Άγιος ο Θεός, Άγιος Ισχυρός, Άγιος Αθάνατος,
ελέησον ημάς. (3)
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και
νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Παναγία Τριάς, ελέησον ημάς. Κύριε ιλάσθητι
ταις αμαρτίαις ημών, Δέσποτα, συγχώρησον τας
ανομίας ημίν, Άγιε επίσκεψαι και ίασαι τας
ασθενείας ημών, ένεκεν του ονόματός σου.
Κύριε ελέησον. Κύριε, ελέησον. Κύριε,
ελέησον.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και
νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν.
Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς, αγιασθήτω το
όνομά σου, ελθέτω η Βασιλεία σου, γεννηθήτω
το θέλημά σου ως εν ουρανώ και επί της γης.
Τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν
σήμερον, και άφες ημίν τα οφειλήματα ημών,
ως και ημείς αφίεμεν τοις οφειλέταις ημών. Και
μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι
ημάς από του πονηρού.
Ο Ιερεύς.
Ότι σου εστίν η βασιλεία και η δύναμις και η
δόξα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος νυν και αεί και εις τους αιώνας των
αιώνων.
Ο Αναγνώστης.
Αμήν.
Κύριε ελέησον (μ΄)
Ο εν παντί καιρώ και πάση ώρα, εν ουρανώ και
επί γης προσκυνούμενος και δοξαζόμενος,
Χριστός ο Θεός, ο μακρόθυμος, ο πολυέλαιος,
ο πολυεύσπλαχνος, ο τους δικαίους αγαπών και
τους αμαρτωλούς ελεών, ο πάντας καλών προς
σωτηρίαν δια της επαγγελίας των μελλόντων
αγαθών˙ αυτός, Κύριε, πρόσδεξαι και ημών τη
ώρα ταύτη τας εντεύξεις και ίθυνον την ζωήν
ημών προς τας εντολάς Σου. Τας ψυχάς ημών
αγίασον, τα σώματα άγνισον, τους λογισμούς
ημών διόρθωσον, τας εννοίας κάθαρον και
ρύσαι ημάς από πάσης θλίψεως, κακών και
οδύνης. Τείχισον ημάς αγίοις σου Αγγέλοις, ίνα
τη παρεμβολή αυτών φρουρούμενοι και
οδηγούμενοι, καταντήσωμεν εις την ενότητα
της πίστεως και εις την επίγνωσιν της
απροσίτου δόξης˙ Ότι ευλογητός ει εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Κύριε, ελέησον (γ΄), Δόξα Πατρί και Υιώ και
Αγίω Πνεύματι˙ και νυν και αεί και εις τους
αιώνας των αιώνων. Αμήν.
Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν
ασυγκρίτως των Σεραφείμ, την αδιαφθόρως Θεόν
Λόγον τεκούσαν την όντως Θεοτόκον σε
μεγαλύνομεν.
Εν ονόματι Κυρίου, ευλόγησον, Πάτερ.
Ο Ιερεύς.
Ο Θεός οικτειρήσαι ημάς και ευλογήσαι ημάς.
Επιφάναι το πρόσωπον αυτού εφ’ ημάς και
ελεήσαι ημάς.
Ο Αναγνώστης.
Κύριε, ελέησον (ιβ΄).
Και σώσον ημάς Παναγία Παρθένε
ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΓΙΑΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ
Άσπιλε, αμόλυντε, άφθορε, άχραντε, αγνή,
Παρθένε, Θεόνυμφε Δέσποινα, η Θεόν Λόγον
τοις ανθρώποις τη παραδόξω σου κυήσει
ενώσασα και την απωσθείσαν φύσιν του γένους
ημών τοις ουρανίοις συνάψασα. Η των
απηλπισμένων μόνη ελπίς και των
πολεμουμένων βοήθεια, η ετοίμη αντίληψις των
εις σε προστρεχόντων και πάντων των
χριστιανών το καταφύγιον˙ μη βδελύξη με τον
αμαρτωλόν, τον εναγή, τον αισχροίς λογισμοίς
και λόγοις και πράξεσιν όλον εμαυτόν
αχρειώσαντα, και τη των ηδονών του βίου
ραθυμία, γνώμης δούλον γενόμενον. Αλλ’ ως
του φιλανθρώπου Θεού Μήτηρ, φιλανθρώπως
σπλασχνίσθητι επ’ εμοί τω αμαρτωλώ και
ασώτω, και δέξαι μου την εκ ρυπαρών χειλέων
προσφερομένην σοι δέησιν, και τον σον Υιόν,
και ημών Δεσπότην και Κύριον τη μητρική σου
παρρησία χρωμένη δυσώπησον, ίνα ανοίξη
καμοί τα φιλάνθρωπα σπλάχνα της αυτού
αγαθότητος, και παριδών μου τα αναρίθμητα
πταίσματα επιστρέψη με προς μετάνοιαν, και
των Αυτού εντολών εργάτην δόκιμον αναδείξη
με. Και πάρεσό μοι αεί, ως ελεήμων, και
συμπαθής και φιλάγαθος, εν μεν τω παρόντι
βίω θερμή προστάτις και βοηθός, τας των
εναντίων εφόδους αποτειχίζουσα και προς
σωτηρίαν καθοδηγούσα με και εν τω καιρώ της
εξόδου μου, την αθλίαν μου ψυχήν περιέπουσα,
και τας σκοτεινάς όψεις των πονηρών δαιμόνων
πόρρω αυτής απελαύνουσα. Εν δε τη φοβερά
ημέρα της κρίσεως, της αιωνίου με ρυομένη
κολάσεως, και της απορρήτου δόξης του σου
Υιού και Θεού ημών κληρονόμον με
αποδεικνύουσα. ΄Ης και τύχοιμι, Δέσποινά μου,
Υπεραγία Θεοτόκε, διά της σης μεσιτείας και
αντιλήψεως, χάριτι και φιλανθρωπία του
μονογενούς σου Υιού, του Κυρίου και Θεού,
και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. ΄Ω πρέπει
πάσα δόξα, τιμή και προσκύνησις, συν τω
ανάρχω Αυτού Πατρί, και τω Παναγίω, και
αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και
αεί, και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.
ΕΥΧΗ ΕΙΣ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΗΜΩΝ
ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ
Και δος ημίν, Δέσποτα, προς ύπνον απιούσιν,
ανάπαυσιν σώματος και ψυχής και διαφύλαξον
ημάς από του ζοφερού ύπνου της αμαρτίας και
από πάσης σκοτεινής και νυκτερινής
ηδυπαθείας. Παύσον τας ορμάς των παθών,
σβέσον τα πεπυρωμένα βέλη του πονηρού, τα
καθ’ ημών δολίως κινούμενα˙ τας της σαρκός
ημών επαναστάσεις κατάστειλον, και πάν
γεώδες και υλικόν ημών φρόνημα κοίμησον.
Και δώρησαι ημίν, ο Θεός, γρήγορον νούν,
σώφρονα λογισμόν, καρδίαν νήφουσαν, ύπνον
ελαφρόν και πάσης σατανικής φαντασίας
απηλλαγμένον. Διανάστησον δε ημάς εν τω
καιρώ της προσευχής, εστηριγμένους εν ταις
εντολαίς σου, και την μνήμην των σων
κριμάτων εν εαυτοίς απαράθραυστον, έχοντας.
Παννύχιον ημίν την Σην Δοξολογίαν χάρισαι
εις το υμνείν, και ευλογείν, και δοξάζειν το
πάντιμον και μεγαλοπρεπές όνομά Σου, του
Πατρός, και του Υιού και του Αγίου
Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των
αιώνων. Αμήν.
Υπερένδοξε, αειπάρθενε, ευλογημένη Θεοτόκε,
προσάγαγε την ημετέραν προσευχήν τω Υιώ
σου και Θεώ ημών, και αίτησαι, ίνα σώση δια
σου τας ψυχάς ημών.
Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός,
σκέπη μου το Πνεύμα το ΄Άγιον, Τριάς Αγία,
δόξα σοι.
Την πάσαν ελπίδα μου, εις σε ανατίθημι, Μήτερ
του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.
Ο Ιερεύς αμέσως την Απόλυσιν.
Δόξα σοι ο Θεός, η ελπίς ημών, δόξα σοι.
Ο Αναγνώστης.
Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι˙ και
νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.
Αμήν. Κύριε ελέησον (x3). Πάτερ άγιε,
ευλόγησον.
Ο Ιερεύς.
Χριστός, ο αληθινός Θεός ημών, ταις
πρεσβείαις της παναχράντου και παναμώμου
αγίας Αυτού Μητρός, των αγίων ενδόξων και
πανευφήμων Αποστόλων, των αγίων καί
δικαίων Θεοπατόρων Ιωακείμ και Άννης και
πάντων των Αγίων ελεήσαι και σώσαι ημάς
ως αγαθός και φιλάνθρωπος.
Ευξώμεθα υπέρ ειρήνης του κόσμου.
Ο Αναγνώστης.
Κύριε ελέησον.
Υπέρ των ευσεβών και ορθοδόξων
χριστιανών.
Υπέρ του Αρχιεπισκόπου ημών Γρηγορίου και
πάσης της εν Χριστώ ημών αδελφότητος.
Υπέρ της ευσεβεστάτης Βασιλίσσης της Χώρας
ταύτης Ελισάβετ.
Υπέρ των απολειφθέντων πατέρων, και
αδελφών ημών.
Υπέρ των μισούντων και αγαπώντων ημάς.
Υπέρ των ελεούντων και διακονούντων ημίν.
Υπέρ των εντειλαμένων ημίν τοις αναξίοις
εύχεσθαι υπέρ αυτών.
Υπέρ αναρρύσεως των αιχμαλώτων.
Υπέρ των εν θαλάσση καλώς πλεόντων.
Υπέρ των εν ασθενείαις κατακειμένων.
Ευξώμεθα και υπέρ ευφορίας των καρπών της
γης.
Μακαρίσωμεν τους ευσεβείς Βασιλείς.
Τους Ορθοδόξους Αρχιερείς.
Τους γονείς ημών και διδασκάλους και πάντας
τους προαπελθόντας πατέρας και αδελφούς
ημών, τους ενθάδε ευσεβώς κειμένους και τους
απανταχού ορθοδόξων.
Είπωμεν και περί εαυτών, το Κύριε, ελέησον,
Κύριε, ελέησον, Κύριε ελέησον.
Ο χορός, ψάλλει.
Ήχος γ΄.
Την ωραιότητα της Παρθενίας σου, και το
υπέρλαμπρον το της αγνείας σου, ο Γαβριήλ
καταπλαγείς, εβόα σοι, Θεοτόκε. Ποίον σοι
εγκώμιον, προσαγάγω επάξιον; Τι δε
ονομάσω σε; Απορώ και εξίσταμαι. Διό ως
προσετάγην βοώ σοι. Χαίρε, η
Κεχαριτωμένη.
Ο Ιερεύς.
Δι’ ευχών των Αγίων Πατέρων ημών Κύριε
Ιησού Χριστέ, ο Θεός, ελέησον και σώσον
ημάς.
Ο χορός.
Αμήν.
christelijkeinformatiebron 
