CONCERT

een avond orthodoxe liturgische muziek
 gebracht door het “Ensemble Vocal Malinine”

Dit ensemble is een van de fijnste orthodoxe koren uit West-Europa.
Ze maakten reeds verschillende cd-opnames en verzorgen regelmatig concerten.

Het bestaat uit enkele orthodoxe jongeren van de Russische emigratie, behorende tot de 3e generatie.

Dit concert staat in het teken van het ideaal van de éénheid van de christenen.

Het ensemble brengt in de Brugse Sint-Jakobskerk een hemels programma,
met hymnen die reeds eeuwenlang gezongen worden
in de liturgische diensten van de Orthodoxe Kerk.

---

Kaarten kunt u reserveren:

 door te bellen op nr. 0476/499577

of via een e-mail: orthodoxie.brugge@skynet.be

of door storting op rekening N°748-0148802-10
IBAN: BE41 7480 1488 0210
BIC: KREBEBB
van de Orthodoxe Parochie van Brugge,
met vermelding: ‘Concert en naam’.

De plaatsen zijn niet genummerd.    

 

Happy New Year 2010

 

FEEST VAN DE GEBOORTE VAN ONZE HEER EN GOD EN VERLOSSER JEZUS CHRISTUS

LEZINGEN

Galaten 4,4-7 :

Maar toen de volheid van de tijd gekomen was, heeft God zijn Zoon gezonden, geboren uit een vrouw, geboren onder de wet, om hen die onder de wet stonden vrij te kopen, opdat wij de rang van zonen zouden krijgen. En dit is het bewijs dat u zonen bent: God heeft de geest van zijn Zoon in ons hart gezonden, die roept: Abba, Vader! U bent dus geen slaaf meer, maar zoon; en als u zoon bent, dan ook erfgenaam, door toedoen van God.

 

Evangelie : Matth.2,1-12 :

Van Betlehem naar Nazaret
Toen Jezus geboren was in Betlehem in Judea, ten tijde van koning Herodes, kwamen er uit het Oosten magiërs in Jeruzalem aan. Ze vroegen: ‘Waar is de pasgeboren koning van de Joden? Want wij hebben zijn ster zien opkomen en wij zijn gekomen om Hem te huldigen.’ Toen koning Herodes hiervan hoorde, schrok hij, en heel Jeruzalem met hem. Hij riep alle hogepriesters en schriftgeleerden van het volk samen en wilde van hen weten waar de Messias* geboren zou worden. Ze zeiden hem: ‘In Betlehem in Judea. Want zo staat het geschreven bij de profeet: Betlehem, land van Juda,
u bent zeker niet de minste onder de leiders van Juda,
want uit u zal een leider voortkomen,
die herder zal zijn van mijn volk Israël.’
Toen riep Herodes de magiërs in stilte bij zich en vroeg nauwkeurig naar de tijd waarop de ster verschenen was.
Hij stuurde hen naar Betlehem met de woorden: ‘Ga een nauwkeurig onderzoek instellen naar het kind. Wanneer u het gevonden hebt, laat het mij dan weten; dan kan ook ik het gaan huldigen.’
Toen ze de koning aanhoord hadden, gingen ze weg. Opeens ging de ster die ze hadden zien opkomen voor hen uit, tot ze bleef staan boven de plaats waar het kind was.
Toen ze de ster zagen, werden ze met buitengewoon grote vreugde vervuld.
Ze gingen het huis binnen en zagen het kind met zijn moeder Maria. Ze vielen op hun knieën en huldigden het. Ze haalden hun schatten tevoorschijn en gaven Hem goud, wierook en mirre als geschenk.
En omdat ze in een droom gewaarschuwd waren om niet naar Herodes terug te keren, namen ze de wijk en gingen ze langs een andere weg naar hun land terug.

 

 

.

.

Patriarch Constantinopel: christenen in Turkije tweederangsburgers

Hilversum (Van onze redactie) 20 december 2009 – Volgens Oecumenisch Patriarch Bartholomaios I van Constantinopel worden christenen in Turkije als tweederangsburgers behandeld. Dat zegt de Grieks-orthodoxe kerkleider in een vandaag uit te zenden interview van het Amerikaanse tv-programma 60 Minutes (CBS).

Gekruisigd
Bartholomaios zegt dat hij zich gekruisigd voelt omdat de Turkse regering het in de 4e eeuw gestichte patriarchaat van Constantinopel wil laten uitsterven. “De regering zou blij zijn als het patriarchaat zou uitsterven of naar het buitenland verplaatst zou worden, maar wij geloven dat dit nooit zal gebeuren.”

Verdreven
De meeste christenen in Turkije behoren tot het patriarchaat van Constantinopel (Istanbul). Zij zijn van Byzantijnse oorsprong en worden volgens de patriarch al bijna honderd jaar zwaar gediscrimineerd. Meteen na de stichting van de seculiere staat door Atatürk in 1923 werden een half miljoen christenen het land uitgezet. In 1955 na een antichristelijk oproer in 1955 verlieten 150.000 christenen het land. Nu telt het patriarchaat nog maar 4.000 gelovigen.

Geen volledige rechten
“Het is geen misdaad (…) om als minderheid in Turkije te leven, maar we worden als tweederangsburgers behandeld”, aldus Bartholomaios tegen de CBS-interviewer. “We hebben niet het gevoel dat we volledige rechten als Turkse burgers genieten”, zegt de patriarch, die door 300 miljoen gelovigen wordt beschouwd als de voornaamste bisschop van de Orthodoxie.

Halki-seminarie
De 270ste patriarch van Constantinopel vindt het onaanvaardbaar dat de Turkse regering diverse kerken, kloosters en scholen heeft gesloten, waaronder het enige seminarie van het patriarchaat in Halki. In april van dit jaar riep de Amerikaanse president Obama de Turkse regering nog op dit seminarie te heropenen.   

Lijden voor Christus
De patriarch zegt verder dat hij niet wil uitwijken naar Griekenland, want Anatolië (de oud-Griekse benaming voor Turkije) is “de voortzetting van Jeruzalem en voor ons een even heilig en gewijd land. We willen daarom liever hier blijven en soms zelfs gekruisigd worden. Want in het Evangelie staat geschreven dat we niet alleen in Christus moeten geloven, maar dat we ook voor Hem moeten lijden.” Op de vraag van de interviewer of hij zich gekruisigd voelt, antwoordt Bartholomaios “ja”.

Bron : RKK

Orthodoxe theoloog Anestis Keselopoulos:

Vasten biedt antwoord op klimaatcrisis

 THESSALONIKI (RKnieuws.net) – De orthodoxe theoloog Anestis Keselopoulos zoekt de uitweg uit de ecologische crisis niet alleen in technologie en wetenschap, maar wijst op het belang van spiritualiteit. Vasten, soberheid en een eucharistisch leven wijzen de weg naar een correct gebruik van de schepping.Kesolopoulos is hoogleraar ethiek, pastoraaltheologie en orthodoxe spiritualiteit aan de Aristoteles Universiteit van Thessaloniki.

“De ecologische crisis is niet louter wetenschappelijk of technologisch, maar voor alles spiritueel”, vindt hij. “Theologen moeten dan ook de spirituele dimensie van de ecologische crisis benadrukken”.

Encycliek

Al vroeg was de orthodoxe Kerk begaan met het milieu. In maart 1992 kondigden de leiders van de orthodoxe Kerken in Constantinopel een encycliek af die inging op de gevaren die het voortbestaan van de natuur bedreigen.

“De hoofdoorzaak van de onherstelbare schade aan het milieu ligt in het onredelijk gebruik van de schepping door de mens die het materialistische geluk najaagt. Theologisch houdt dat verband met de oerzonde en het verlangen van de mens om god te zijn zonder God. De mens negeert Gods wil en gaat daardoor niet correct om met de schepping”, vindt Kesolopoulos.

Het vasten staat volgens de orthodoxe theoloog in verband met het correcte gebruik van de schepping. “Vasten is niet een uitwendige conventionele daad, maar de vrijwillige ontbering van voedsel. Dat maakt de mens bewuster van zijn afhankelijkheid van de buitenwereld en dat bewustzijn is van beslissend belang voor de ethiek. Door te vasten aanvaardt de mens gehoorzaam Gods bevelen”.

Waarlijk vasten is nooit minachting of onverschilligheid voor de fysieke wereld. Integendeel, het is erkennen dat je als mens geen meester bent over de schepping. “Je verslindt en vernielt de natuur niet voor eigen genot. Ascetisch leven maakt de mens net medelevend en meevoelend tegenover de schepping”, aldus Kesolopoulos.

Dankbaarheid

“We moeten onze relatie tot de natuur veranderen van een plunderende bloeddorst naar een toestand van dankbaarheid, dat het kenmerkende teken is van de eucharistie. Die verandering gaat gepaard met berouw over de verkeerde weg die we uitgingen en het herontdekken van een zuivere relatie met God en de natuur. Een eucharistische spiritualeit bevordert die bekering in de mens”, besluit de orthodoxe theoloog  

 Bron : Tertio

INDIA KENT VERSPLINTERD KERKLANDSCHAP

BRUSSEL (KerkNet) – De traditie van de Syro-Malabaarse Kerk gaat terug tot de apostel Thomas, die het christendom in India verkondigde. Na het Concilie van Chalcedon in 451 kwam het echter tot een breuk met Rome. De Syro-Malabaarse Kerk bezit een eigen hiërarchie, een eigen kerkelijk rechtboek en een eigen ritus die afkomstig is uit Syrisch Antiochië (het huidige Turkije). De liturgie wordt gevierd in het oud-Syrisch. Na de Portugese kolonisatie vond de Syro-Malabaarse Kerk in de zeventiende eeuw opnieuw aansluiting bij Rome.
De Syro-Malankaarse Kerk maakte zich in de jaren 1653-1665 los uit de Malabaarse traditie en sloot zich aan bij het Westsyrische-Antiochische patriarchaat. Zij viert haar liturgie volgens de West-Syrische ritus. De Syro-Malankaarse Kerk herstelde begin vorige eeuw haar banden met de Heilige Stoel en in de jaren 1930 erkende de katholieke Kerk haar hiërarchie.
De Syrisch-Antiocheense Kerk werd opgericht door christenen die na de val van Jeruzalem (in 70 na Christus) naar Antiochië gevlucht waren. De Kerk droeg vooral bij tot de kerstening van het Perzische rijk tijdens de eerste eeuwen van het christendom. Door de spanningen tussen het Romeinse en het Perzische Rijk raakte de Kerk in twee partijen verdeeld, waarbij één groep – de Syrisch-orthodoxe Kerk – al snel de ketterij van Nestorius volgde en in 410 uiteindelijk met Rome brak. De Syrisch-orthodoxe Kerk is de Kerk van de Syrische christenen (vaak Suryoye, soms ook Arameeërs of Assyriërs genoemd). Zij behoort tot de Oriëntaals-orthodoxe traditie en beschouwt zichzelf als de eerste Kerk buiten Palestina, die door de apostelen zelf gesticht werd.

(Kerknet)

.

In memoriam van patriarch Pavle

Zijn ziel vertoeve bij de rechtvaardigen – Auteur Juri Maximov gedenkt Zijne Heiligheid patriarch Pavle van Servië.

Patriarch Pavle heb ik persoonlijk nooit gezien, hoewel ik sinds lang van hem gehoord heb. Ik bezocht Servië voor het eerst in de herfst van 2006. Ik wou Zijne Heiligheid erg graag zien, vooral omdat, voor zover ik wist, hij normaal volledig toegankelijk was. Ik verwachtte geen audiëntie, maar hoopte eenvoudig om met mijn eigen ogen naar een heilige mens van onze tijd te kijken en zijn zegen te ontvangen, en dat alleen zou een vreugde zijn. Maar dat gebeurde niet. In de herfst van 2006 ging zijn gezondheid achteruit, en bij mijn latere bezoeken werd het steeds erger. Ik was duidelijk onwaardig om Zijne Heiligheid Pavle te zien.

In Servië hoorde ik van betrouwbare mensen veel merkwaardige verhalen over hem, die ik zou willen delen. Zijne Heiligheid patriarch Pavle is een uniek fenomeen voor onze tijd; daarom zou het uiteraard zinloos zijn om hem tot maatstaf te maken voor andere patriarchen, net zoals om bijvoorbeeld de H. Filaret de barmhartige of de H. Alexios, de mens Gods, tot maatstaf van de meerderheid van de hedendaagse leken te maken. Iedereen heeft zijn eigen standaard en zijn eigen soort geestelijke strijd. Me dunkt moeten we gewoon blij zijn dat er in de orthodoxe Kerk zo’n persoon was en is tijdens ons leven.

Het is welbekend dat de Servische patriarch, zelfs wanneer hij zijn hoge rang opnam, zijn ascetische geestelijke strijd voortzette en ernaar streefde bescheiden te leven; hoewel dat voor hem in zijn aard lag, zonder overwogen affectatie. Hij liep te voet door de stad en nam het gewone openbaar vervoer onder de mensenmassa’s, was niet hebberig, en at zo weinig als de oude woestijnvaders; gewoon omdat hij zo was.

Mevr. Jana Todorovic vertelde me een verhaal over haar zuster. Om een of andere reden was ze op een receptie bij de patriarch. Bij het bespreken van zaken, keek ze toevallig naar de voeten van de patriarch en was geschokt door het uitzicht van zijn schoenen: ze waren oud, gescheurd, en dan hersteld. De vrouw dacht: “hoe beschamend voor ons, Serviërs, dat onze patriarch moet rondlopen met kapotte schoenen; kon niemand hem nieuwe schoenen geven?”. De patriarch zei vrolijk: “kijk eens wat een goede schoenen ik heb! Ik vond ze bij de vuilbakken toen ik naar het patriarchaat ging. Iemand had ze weggegooid, maar ze zijn van echt leer. Ik kalefaterde ze wat op en, kijk, ze kunnen nog lange tijd dienen”.

Een ander verhaal hangt samen met diezelfde laarzen. Een vrouw kwam naar het patriarchaat met het verzoek om de patriarch te spreken over iets dringends, waarover ze hem persoonlijk moest spreken. Dit verzoek was ongewoon en ze werd niet onmiddellijk toegelaten, maar haar aandringen bracht wat op, en er kwam een audiëntie. Toen ze de patriarch zag, zei de vrouw erg opgewonden dat ze die nacht van de Moeder Gods had gedroomd, die haar zei om geld naar de patriarch te brengen zodat hij zich nieuwe schoenen kon kopen. Patriarch Pavle nam de envelop niet aan en antwoordde liefdevol “hoe laat ging u slapen?”. De vrouw vroeg verwonderd “wel… rond elf uur”. “Weet u, ik ging later slapen, rond vier uur ’s morgens”, antwoordde de patriarch, “en ik droomde ook over de Moeder Gods, die mij vroeg om u te zeggen om het geld te nemen en het aan hen te geven die het echt nodig hebben”. Hij nam het geld niet aan.

Eens vielen Zijne Heiligheid patriarch Pavle bij het naderen van het patriarchaal gebouw veel auto’s op bij de ingang, en hij raakte benieuwd naar hun eigenaars. Er werd hem verteld dat die auto’s van de bisschoppen waren. Daarop antwoordde de patriarch met een glimlach: “Als zij, die het gebod van de Verlosser over bezitloosheid kennen, zo’n auto’s hebben, stel u dan eens voor welke auto’s ze zouden hebben als dit gebod niet bestond!”

Een andere keer vloog de patriarch ergens naartoe op bezoek. Terwijl ze over de zee vlogen, kwam het vliegtuig in een turbulentiezone terecht en begon het te schudden. Een jonge bisschop die naast de patriarch zat, vroeg wat hij zou denken als het vliegtuig zou neerstorten. Zijne Heiligheid Pavle antwoordde kalm: “voor mij persoonlijk, zou ik dat zien als een daad van gerechtigheid: ik heb in mijn leven zoveel vis gegeten dat het geen verrassing zou zijn, moesten zij mij nu opeten”.

Het zou geen slecht idee zijn om een deel te citeren van een gesprek tussen Nikolaj Kokuhin en diaken Neboisa Topolic:
“Door Gods genade hebben we zo’n geestelijke herder als Zijne Heiligheid patriarch Pavle… Hij leidt een ascetisch leven en is een levend voorbeeld van een evangelische herder. Hij leeft – in de volle zin van dit woord – in Christus… Als een orthodoxe monnik vast hij, dit is: hij eet geen vlees, en volgt een heel strikte vasten op maandag, woensdag en vrijdag… Hij viert de Liturgie elke morgen in een kleine kapel in het gebouw van het patriarchaat. Er is daar geen koor, en alleen de parochianen zingen…

Hij kleedt zich zelf aan voor de dienst en kleedt zich na de dienst uit, hij neemt zelf de biecht af van zijn parochianen en geeft hen zelf de communie. Hij heeft dezelfde rasso en soutane gedragen uit de tijd van zijn wijding in de engelenorde (en dat was vijftig jaar geleden). Hij vervangt ze niet. Hij wast, strijkt en plooit ze zelf. Hij maakt zijn eigen eten klaar. Hij vertelde mij ooit dat hij zich een goed paar laarzen gemaakt had van dameslaarzen. Hij heeft alle werktuigen om laarzen te herstellen; hij kan alle schoenen zelf maken. Hij dient vaak in verschillende kerken, en wanneer hij ziet dat een priester een gescheurde rasso of felonion heeft, zegt hij hem: “breng het, en ik zal het maken”… In de buurt van zo’n persoon zijn, is een grote zegen voor de opvoeding van de ziel, voor geestelijke groei”.

Voor dit alles is patriarch Pavle doctor in theologie (hij ontving dit vooraleer patriarch te worden), en de auteur van verschillende boeken: een monografie over het Klooster van de H. Joanikije te Devic [Kosovo], en het driedelig [werk] “Enkele Geloofsvragen Verduidelijken”, waarvan verschillende uittreksels in Russische vertaling verschenen.

[…] Patriarch Pavle heeft herhaaldelijk verzocht om zich om gezondheidsredenen te mogen terugtrekken, maar de laatste bisschoppensynode besliste dat hij het geestelijk hoofd zal blijven van de Servisch-orthodoxe Kerk tot zijn dood. Patriarch Pavle stond erg dicht bij de mensen, en de mensen hielden erg van hem. Hij is zelfs voor de Servisch-orthodoxe Kerk een unieke figuur, en de volgende patriarch zal uiteraard anders zijn.

Predrag Miodrag, die de patriarch goed kent, zei, in een ander kort artikel over Zijne Heiligheid, het volgende:
“Hij is heel toegankelijk. Toen zijn zus nog leefde, wandelde hij vaak te voet naar haar huis. Hij ging over het algemeen graag te voet, zonder escorte. Om het even wie kan hem benaderen en met hem spreken. Hij ontvangt elke dag bezoekers in zijn residentie. Mensen kunnen naar hem toe gaan met hun noden en kleine vragen, en hij vindt voor elk van hen een troostend woord.
Hij staat vroeg op en, wanneer iedereen nog slaapt, viert hij de Liturgie, waarbij hij voor het hele Servische volk bidt. Heel Servië zit in zijn hart. Hij is klein van gestalte, maar groot van geest. Hij heeft dunne vingers, maar wanneer hij me
t die vingers het kruisteken vormt, vluchten legioenen demonen; hij draagt dunne katoenen gewaden, maar onder die gewaden is de ziel verborgen van een dappere krijger. De mensen zeggen: ‘Dit is onze engel, die ons beschermt en verdedigt'”

Juri Maximov
06.12.2009

Turkse premier ontmoet kerkleiders

     De Turkse premier Tayyip Erdogan heeft een ontmoeting gehad met kerkelijk leiders uit zijn land. Daarbij beloofde hij ernst te maken met democratische hervormingen en meer godsdienstvrijheid. Dat heeft een medewerker van de oosters-orthodoxe patriarch Bartholomeüs, die niet met zijn naam in de publiciteit wilde, gezegd tegen persbureau Reuters.

“Het is nu essentieel voor ons om alle 71,5 miljoen mensen van dit land te omarmen in respect en liefde”, zo zei Erdogan onder meer volgens de kerkelijke functionaris – de ontmoeting vond zaterdag plaats. Zijn regering wil tot alle religies in het land een even grote afstand bewaren, zou de premier hebben gezegd.

“Zijn er tekortkomingen bij de uitvoering hiervan? Die zijn er. Wij zullen daar samen overheen komen in deze strijd. Ik geloof dat dit democratisch initiatief heel wat zal veranderen in dit land”, zou de premier hebben gezegd.

De bijeenkomst was een initiatief van de Turkse gezant die met de Europese Unie onderhandelt over EU-lidmaatschap van Turkije, Egemen Bagis. Gebrek aan godsdienstvrijheid is een van de belangrijkste struikelblokken op weg naar een Turks lidmaatschap van de Europese Unie.

Behalve de patriarch – geestelijk leider van de grootste christelijke gemeenschap in Turkije, maar ook van alle 250 miljoen oosters-orthodoxe christenen wereldwijd – waren ook vertegenwoordigers van de Armeense, joodse, Syrisch-orthodoxe en Syrisch-katholieke gemeenschappen bij de lunch met premier Erdogan.

Na het officiële gedeelte spraken de patriarch en de premier elkaar nog informeel. Ze bezichtigden de hoofdkerk van het patriarchaat, Aya Yorgi (Sint Joris) in Istanbul.

Bartholomeüs bracht daarbij de kwestie van het Halki-seminarie ter sprake. De enige theologische opleiding in Turkije werd in 1971 door de autoriteiten gesloten. Erdogan ging er niet op in, maar volgens de medewerker van Bartholomeüs zoekt hij wegen om het seminarie te heropenen. “Er zit beweging in. Het was een erg positieve, erg vriendschappelijke bijeenkomst.”

De EU dringt al jarenlang aan op heropening van het seminarie. Dat zou in de ogen van de EU een mijlpaal zijn, die laat zien dat het Turkije ernst is met het verbeteren van de godsdienstvrijheid.

Ook de Amerikaanse president Barack Obama riep Turkije op de theologische opleiding in ere te herstellen, toen hij het land in april bezocht.

Bartholomeüs en Erdogan bezochten zaterdag ook een voormalig Grieks-orthodox weeshuis, dat Turkije tien jaar geleden onteigende, omdat het toch al jaren leegstond. Het Europese Hof voor de Rechten van de Mens oordeelde vorig jaar dat de onteigening onrechtmatig was. De Turkse regering heeft aan die uitspraak nog geen gevolg gegeven.

Het was voor het eerst in drie jaar dat de twee leiders elkaar ontmoetten.

Premier Erdogan zette zijn inzet voor godsdienstvrijheid in het kader van het minderhedenbeleid van zijn regering. Zij streeft naar vermindering van de spanningen met religieuze én etnische minderheden, met name de twaalf miljoen Koerden in het land.  

 Bron Nederlands dagblad

Paus woont orthodoxe dienst bij in Istanboel

ISTANBOEL – Paus Benedictus XVI heeft vanmorgen in de Grieks-orthodoxe patriarchale kerk van Istanboel een eredienst bijgewoond.

Samen met patriarch Bartholomeus I volgde hij de liturgie in de St. Georgeskerk vanop een ereplaats. Aansluitend ondertekenden beide kerkvorsten een gemeenschappelijke verklaring over een verdere toenadering tussen beide kerken.

Bartholomeus geniet onder de wereldwijd 300 miljoen orthodoxe christenen de status van erevoorzitter, maar heeft geen bindende autoriteit. Uit veiligheidsoverwegingen werd het patriarchaat in de Fenerwijk van Istanboel hermetisch afgesloten.

Vanmiddag bezoekt de paus de Aya Sofia, het symbool van Istanboel, en de Blauwe Moskee. Het bezoek aan de gebedstempel van de moslims moet als teken van erkenning en verzoening met de islam beschouwd worden.

 (afp)

.

 

BEZOEK VAN ZIJNE AL HEILIGHEID PATRIARCH BARTHOLOMEUS AAN HET WITTE HUIS EN PRESIDENT OBAMA

 

 

 

 

 

DELEGATIE WERELDRAAD BEZOEKT TURKIJE

GENEVE (KerkNet/WCC) – Een vijf man sterke delegatie van de Wereldraad van Kerken bracht vorige week een bezoek aan Turkije. De delegatie sprak er met politieke en religieuze leiders, onder wie de oecumenische patriarch Bartholomeus, de Armeense aartsbisschop Aram Atesian en afvaardigingen van de Syrisch-orthodoxe Kerk en het Mor Gabrielklooster.
De delegatie stelt vast dat er nauwelijks vooruitgang is in de erkenning van het oecumenische, grensoverschrijdende statuut van het oecumenische patriarchaat van Constantinopel en de heropening van het Grieks-orthodoxe seminarie van Halki. De Armeense en andere kleinere christelijke Kerken blijven kampen met geschillen over hun eigendomsrechten en tegenkanting bij de bescherming van hun culturele en religieuze erfgoed. Turkije zegt wel bereid te zijn de godsdienstvrijheid te respecteren, maar al te vaak blijft het bij loze beloften.
De delegatie kreeg de gelegenheid haar zorg daarover over te maken aan vicepremier Bülent Arync en afgevaardigden van het bureau voor religieuze aangelegenheden.

 

Oosterse Kerken een overzicht

kort
Het oosters christendom is een complex geheel van kerken die zich onderscheiden van de katholieke en protestantse traditie van het Latijnse Westen. De Oosterse Kerken zijn globaal onder te verdelen in de Byzantijns-orthodoxe kerken, de oriëntaals-orthodoxe kerken en de oosters-katholieke kerken.

Drie groepen
De Oosterse Kerken zijn globaal onder te verdelen in drie groepen:
1. de orthodoxe kerken die behoren tot de Byzantijnse tradities;
2. de orthodoxe kerken van de oude oriëntaalse tradities;
3. de katholieke kerken van de oosterse riten.

1. Byzantijns-orthodoxe tradities
De Byzantijnse traditie kwam tot stand in Constantinopel, het antieke Byzantium. De kerken van deze traditie bevinden zich vooral in Griekenland, het Midden-Oosten, Oost-Europa en Rusland. Zij zijn georganiseerd volgens patriarchaten. Sommige nationale kerken zijn niet erkend als patriarchaat, maar hebben wel een eigen zelfstandigheid en worden geleid door een metropoliet of aartsbisschop. Deze kerken worden autocephaal genoemd; dat betekent dat ze over een eigen hoofd (autos kefale) beschikken.

Vier oudste patriarchaten
Dit zijn de vier oudste patriarchaten, erkend op het Concilie van Chalcedon (451):

• Patriarchaat van Constantinopel. De oecumenische patriarch van Constantinopel is de eerste in rang (primus inter pares) onder de orthodoxe kerkleiders.
• Patriarchaat van Alexandrië
• Patriarchaat van Antiochië

• Patriarchaat van Jerusalem.

Nieuwe patriarchaten
In latere tijd zijn nieuwe patriarchaten in het leven geroepen of werd nationale kerken zelfstandigheid toegekend:

• Patriarchaat-katholicossaat van Georgië
• Patriarchaat van Moskou
• Patriarchaat van Roemenië
• Patriarchaat van Servië
• Patriarchaat van Bulgarije
• Griekenland (aartsbisschop)
• Cyprus (aartsbisschop)
• Polen (metropoliet)
• Albanië (aartsbisschop)

• Tsjechië en Slowakijë

Relatief zelfstandige kerken
De volgende kerken zijn autonoom, hebben een relatieve zelfstandigheid binnen het groter geheel van een van de autocephale kerken:

 

• Sinaï (Jerusalem)
• Finland (Constantinopel)
• Japan (Moskou)
• China (Moskou)

• Estland (Constantinopel)

Moeilijk proces
De kwestie van de erkenning van autocephalie en/of autonomie is soms een moeilijk proces, zoals in het geval van de Oekraïense Kerk of de Orthodoxe Kerk van Amerika.

2. Oriëntaals-orthodoxe traditie .De oriëntaals-orthodoxe kerken zijn onafhankelijk. Onderling verschillen ze in theologie, liturgie en culturele traditie.  Het gaat om de volgende kerken:

 

• Koptisch-orthodoxe kerk
• Syrisch-orthodoxe kerk (inclusief de Malankaars Syrisch-orthodoxe kerk)
• Armeens-apostolische kerk
• Ethiopisch-orthodoxe en Eritrees-orthodoxe kerken
• Malankaars-orthodoxe Syrische Kerk
• Assyrische Kerk van het Oosten

3. Katholieke Kerken
Een aantal oosterse genootschapen heeft zich onder het gezag gesteld van de Paus van Rome. Zij blijven echter oosterse christenen: binnen de Rooms-Katholieke Kerk behouden zij een eigen zelfstandigheid, hun oosterse kerkelijke structuur (worden geleid door een patriarch of groot-aartsbisschop) en liturgie. Het betreft de volgende kerken:

 

• Maronitische kerk
• Syrisch-katholieke kerk
• Syro-Malankaarse kerk
• Chaldeeuwse kerk
• Syro-Malabaarse kerk
• Armeens-katholieke kerk
• Koptisch-katholieke kerk
• Ethiopisch-katholieke kerk
• De katholieke kerken van de Byzantijnse traditie: verschillende autonome kerken, vaak aangeduid als Grieks-katholiek

Bron: Instituut voor Oosters Christendom, Radboud Universiteit Nijmegen

 

FOTOS VAN HET BEZOEK VAN PATRIARCH BARTHOLOMEUS AAN HET WITTE HUIS TE WASHINGTON en Amerika

 

klik op de foto

 

 

Opmerking van Patriarch Kyrill  betreffende de Seminaristen

 

Wij spreken voortdurend over gehoorzaamheid in onze theologische scholen. Maar  verbergt dit niet een verlangen om de totale gehoorzaamheid te bereiken en hen bang te maken om te spreken voor autoriteiten in alle omstandigheden ? Zorgen we er op die manier niet voor dat zij door die gehoorzaamheid  geïndoctrineerd worden om te handelen als slaafse volgelingen en onderdrukte hypocrieten ?  Kan zo een persoon een spiritueel onbelemmerd en een verantwoordelijk pastor zijn, een waarachtige leider van zijn kudde ? Wij weten maar al te goed dat dikwijls achter een nobele uiterlijke façade  er hypocrisie op de loer ligt, schijn en cynisme. Ik ben nu bezig met enkele van uw rapporten te lezen met vragen over de canonische procedures die samen met andere clerici moeten toegepast worden. Ik las ook de correspondentie van de leken . Ik sta er verwonderd over wat soort priesters sommige van deze mensen zijn… Ik las dit met een beladen hart.  Waar en hoe deze priesters hun vorming ontvingen. Zij zijn niet uit de hemel gevallen. De meerderheid van hen zijn gegradueerden van een seminarie, sommigen hebben zelfs de academie beëindigd. Wij weten allen nu hoeveel hypocrisie en cynisme er kan gevonden worden in kerk-middens.

 

Wij moeten de priesters noch als slaven, noch als rebellen voorbereiden en opvoeden , maar vrij en tegelijkertijd als verantwoordelijke mensen. Vrijheid betekent niet een gebrek aan discipline. Vrijheid moet vooreerst een innerlijke vrijheid zijn, een vrijheid in Christus. Wij moeten er van overtuigd zijn dat alle beperkingen en verantwoordelijkheden gedaan door ambtsdragers door hen worden gedaan in volle bewustzijn en vrijwillig. Deze erkenning van de vrijwillige aanvaarding van de lasten van het kruis moet karakteristiek zijn voor elke priester, het opnemen van het kruis moet inherent zijn aan het verlangen van elke priester.

Discipline moet op de eerste plaats zelf-discipline zijn, en gehoorzaamheid aan de hiërarchie mag niet gemotiveerd worden door vrees maar door een vast en gewetensvolle aanhankelijkheid aan de traditie als een bewaarster van de door God ingestelde structuur van de Kerk. Deze canonische discipline en gehoorzaamheid is niet iets dat de droom is van de huidige hiërarchie. Het is een principe dat van de Heer Zelf komt. Het ligt in de stichting en het leven van de Kerk en elke priester moet dit duidelijk begrijpen. Elke seminarist moet dit vóór zijn wijding goed begrijpen : nl. dat hij geënt is op een pad van gehoorzaamheid.

gepost door : John Sanidopoulos