DRIEHONDERD RELIGIEUZE LEIDERS NAAR ASSISI III

‘Bijeenkomst viert kwarteeuw interreligieuze dialoog’

VATICAAN (KerkNet/VIS/AFP) – Voor de interreligieuze ontmoeting op donderdag 27 oktober a.s. in het Italiaanse Assisi wordt een 300-tal religieuze leiders, waarvan een 200-tal niet-christelijke, uit de hele wereld verwacht. Dat is vandaag in Rome bekendgemaakt op de persvoorstelling van ‘Assisi III’, zoals de ontmoeting van 27 oktober a.s. wordt bestempeld. Op het einde van de bijeenkomst in Sinrt-Franciscus’ stad zullen 14 afgevaardigden van verschillende geloofsgemeenschappen hun engagement voor de vrede hernieuwen .

Onder de gasten uit een 50-tal verschillende landen zijn er 69 islamitische geestelijken en 60 boeddhistische leiders, onder meer enkele die voor het eerst China mogen verlaten, maar evenzeer Joodse leiders, jaïn, sikhs, bahaï en zelfs afgevaardigden van de animistische godsdiensten. Ook de anglicaanse aartsbisschop van Canterbury Rowan Williams en de oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel zullen er zijn. De vermoedelijk opvallendste afwezigen zijn de dalai lama, de grootsjeik van de Al-Azhar-Universiteit en –moskee in Caïro (Egypte). Het Russisch-orthodoxe patriarchaat van Moskou is vertegenwoordigd door metropoliet Aleksandr.

Kardinaal Peter Kodwo Appiah Turkson, de voorzitter van de Pauselijke Raad Rechtvaardigheid en Vrede, en aartsbisschop Pier Luigi Celata, de secretaris van de Pauselijke Raad voor de Interreligieuze Dialoog, onderstreepten vanmiddag dat de bijeenkomst in Assisi in het verlengde ligt van de historische ontmoeting in 1986, die toen op initiatief van paus Joannes Paulus II plaatsvond. Kardinaal Turkson verzekerde dat de organisatoren erover waken dat men niet nogmaals het verwijt van syncretisme krijgt, zoals in 1986 na de eerste interreligieuze bijeenkomst. Die ontmoeting bleek wel de start van een kwarteeuw interreligieuze dialoog en samenwerking. Al worden ook vandaag nog godsdienst en de naam van God jammer genoeg vaak misbruikt.

(Kerknet)

.

17e zondag na Pinksteren

‘de kananese vrouw’

 

 

2 Kor. 6,16-7,1

Wat heeft de tempel van God met afgoden te maken? Wijzelf zijn de tempel van de levende God, zoals God heeft gezegd: ‘Ik zal bij hen wonen en in hun midden verkeren, ik zal hun God zijn en zij mijn volk. Daarom zegt de Heer: Ga weg bij de ongelovigen, zonder je van hen af en raak niets aan dat onrein is. Dan zal ik jullie aannemen en jullie vader zijn, en jullie mijn zonen en dochters – zegt de almachtige Heer.’

Omdat ons deze beloften zijn gegeven, geliefde broeders en zusters, moeten we onszelf reinigen van alle lichamelijke en geestelijke smetten en vol ontzag voor God ons hele leven heiligen.

Matth. 15,21-28

Naar Tyrus en Sidon

En weer vertrok Jezus; hij week uit naar het gebied van Tyrus en Sidon. Plotseling klonk de roep van een Kanaänitische vrouw die uit die streek afkomstig was: ‘Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David! Mijn dochter wordt vreselijk gekweld door een demon.’ Maar hij keurde haar geen woord waardig. Zijn leerlingen kwamen naar hem toe en vroegen hem dringend: ‘Stuur haar toch weg, anders blijft ze maar achter ons aan schreeuwen.’ Hij antwoordde: ‘Ik ben alleen gezonden naar de verloren schapen van het volk van Israël.’ Maar zij kwam dichterbij, wierp zich voor hem neer en zei: ‘Heer, help mij!’ Hij antwoordde: ‘Het is niet goed om de kinderen hun brood af te nemen en het aan de honden te voeren.’ Ze zei: ‘Zeker, Heer, maar de honden eten toch de kruimels op die van de tafel van hun baas vallen.’ Toen antwoordde Jezus haar: ‘U hebt een groot geloof! Wat u verlangt, zal ook gebeuren.’ En vanaf dat moment was haar dochter genezen.

KATHEDRAAL HEILIGE ALEXANDER NEVSKY
TE PARIJS

DE 150e VERJAARDAG VAN DE INWIJDING

Waren eveneens in het heiligdom aanwezig, Zijn Eminentie Metropoliet Emmanuel van Frankrijk, president van het AEOF; Zijn Excellentie Bisschop Luka (hiërarch van het Patriarchaat van Servië in Frankrijk), Zijn Eminentie Metropoliet Joseph ( hiërarch van het Patriarchaat van Roemenië in Frankrijk) en zijn hulpbisschop Marc. Vele voorname genodigden zijn gekomen om deel te nemen aan deze herdenkingsliturgie, naast vele gelovigen, waaronder Mgr Gérard Daucourt, Bisschop van Nanterre (Rooms Katholieke Kerk), Pater Gérard Escudier, gedelegeerde van het Rooms-Katholieke diocees van Parijs voor de Oecumene, mevrouw Michèle Alliot-Marie, gedeputeerde van de Atlantische Pyreneeën en oud minister, dhr.Olivier Poupard, raadsman in religieuze zaken van het ministerie van Buitenlandse Zaken enz.

         15e zondag na Pinksteren

“Van het grote gebod”

 

 

 

 

 LEZINGEN

EPISTEL : 2 Kor. 4,6-15

Dezelfde God die gezegd heeft: ‘Uit de duisternis zal licht schijnen’, heeft zijn licht laten schijnen in ons hart om de kennis te laten stralen van zijn heerlijkheid, die ligt over het gelaat van Jezus Christus.

Vol goede moed bij tegenslag
Maar wij dragen deze schat in aarden potten, en zo blijkt dat die overgrote kracht van God komt en niet van ons. Van* alle kanten worden wij belaagd maar we zitten niet in het nauw; we zijn radeloos maar niet ten einde raad; we worden opgejaagd maar niet in de steek gelaten; neergeveld maar niet gedood. Altijd dragen wij het sterven van Jezus in ons lichaam mee, opdat ook het leven van Jezus zich in ons lichaam openbaart. Voortdurend worden wij tijdens ons leven aan de dood uitgeleverd omwille van Jezus, opdat ook het leven van Jezus zich in ons sterfelijk bestaan openbaart. Zo is de dood aan het werk in ons, en het leven in u.
Maar wij bezitten die geest van geloof waarover geschreven staat: Ik heb geloofd, daarom heb ik gesproken. Ook wij geloven en daarom spreken wij. Want wij weten dat Hij die de Heer Jezus heeft opgewekt*, ook ons met Jezus ten leven zal wekken en ons naar zich toe zal voeren, samen met u. Want alles gebeurt voor u, opdat de genade onder steeds meer mensen verbreid raakt en zij de dankbaarheid doet toenemen, tot eer van God.

EVANGELIELEZING : Mattheüs 22,35–46

en een van hen, een wetgeleerde, vroeg om Hem op de proef te stellen: ‘Meester, wat is het grootste gebod in de wet?’ Jezus zei hem: ‘U zult de Heer uw God liefhebben met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: U zult uw naaste liefhebben als uzelf. Aan deze twee geboden hangen heel de Wet en de Profeten.’

Jezus’ tegenvraag over de Messias
Terwijl de farizeeën bij elkaar waren, vroeg Jezus hun: ‘Wat denkt u van de Messias ? Van wie is Hij de zoon?’ Ze zeiden Hem: ‘Van David .’ Hij zei: ‘Hoe kan David, geïnspireerd door de Geest, Hem dan Heer noemen, als hij zegt: De Heer heeft gezegd tot mijn Heer: Ga zitten aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden aan uw voeten heb gelegd? Als David Hem Heer noemt, hoe kan Hij dan zijn zoon zijn?’ Niemand kon Hem daarop een antwoord geven, en niemand durfde Hem van die dag af nog iets te vragen.            

MOSKOU VREEST VOOR VOORTBESTAAN ORTHODOXIE IN MIDDEN-OOSTEN

BRUSSEL (KerkNet/Interfax) – Metropoliet Hilarion van Volokolamsk, de verantwoordelijke van het Russisch-orthodoxe patriarchaat van Moskou voor de relaties met andere landen en christelijke Kerken, vreest voor het voorbestaan van het orthodoxe christendom in het Midden-Oosten. Hij stelt een groeiende vijandigheid vast tegen christenen in de regio, zelfs in landen als bijvoorbeeld Egypte, die als een geslaagd model voor het samenleven van de verschillende geloofsgemeenschappen werden beschouwd.

De orthodoxe kerkleider voorspelt een nieuwe exodus van christenen, tenzij Arabische politici erin snel afdoende maatregelen nemen. “Wij maken ons zorgen om de bescherming van de christelijke heiligdommen in de regio. Maar onze grootste zorg zijn de christenen. Hun leven wordt onmogelijk gemaakt, ze worden bedreigd en soms worden ze gewoon omgebracht door extremisten.”
Metropoliet Hilarion maakte ook aan de sjeik van de Al-Azhar-universiteit in Caïro zijn bezorgdheid duidelijk: “Radicalisme, fundamentalisme en extremisme bedreigen zowel het christendom als de islam.”

(Kerknet)

14e zondag na Pinksteren

“van het bruilofsmaal”

 

 

2 Kor. 1,21-2,4

 [21] En God zelf heeft ons samen met u in Christus* bevestigd en ons gezalfd*. [22] Hij heeft op ons zijn zegel* gedrukt en ons de Geest als onderpand* gegeven.
[23] Ik roep God aan als mijn getuige*, ik zweer bij mijn leven: alleen om u te sparen ben ik nog niet naar Korinte gekomen. [24] Niet dat wij heer en meester zijn van uw geloof; wij willen alleen bijdragen tot uw vreugde. Want in het geloof staat u stevig genoeg

 [4] Toen ik schreef, was het dan ook met een bedrukt en beklemd gemoed en onder veel tranen. Ik wilde u niet verdrietig maken, maar u een blijk geven van de innige liefde die ik u toedraag.

EVANGELIE

Mattheus 22,1-14

Gelijkenis van een bruiloftsfeest
[1] Opnieuw sprak Jezus tot hen in gelijkenissen: [2] ‘Met het koninkrijk der hemelen gaat het als met een koning die een bruiloftsfeest gaf voor zijn zoon. [3] Hij stuurde zijn slaven om de gasten te roepen die voor de bruiloft genodigd waren, maar ze wilden niet komen. [4] Hij stuurde weer andere slaven met de opdracht: “Zeg tegen de genodigden: Kijk, ik heb mijn maaltijd bereid, mijn ossen en het mestvee zijn geslacht, en alles staat gereed. Kom naar de bruiloft.” [5] Maar ze trokken zich er niets van aan en gingen hun eigen weg, de een naar zijn akker, de ander naar zijn handel. [6] De overigen grepen zijn slaven vast, mishandelden en vermoordden hen. [7] De koning werd woedend. Hij stuurde zijn soldaten, liet die moordenaars ombrengen en hun stad in brand steken. [8] Toen zei hij tegen zijn slaven: “Het bruiloftsmaal is klaar, maar de genodigden waren het niet waard. [9] Ga nu dus naar de kruispunten van de wegen, en nodig iedereen die je maar tegenkomt uit voor de bruiloft.” [10] Die slaven gingen naar de wegen en brachten iedereen mee die ze tegenkwamen, slechten en goeden; en de bruiloftszaal liep vol met gasten. [11] Maar toen de koning binnenkwam en de gasten zag, merkte hij iemand op die geen bruiloftskleding aan had. [12] Hij zei tegen hem: “Vriend, hoe ben je hier binnengekomen zonder bruiloftskleding?” Hij wist niets te zeggen. [13] Toen zei de koning tegen de dienaren: “Bind hem aan handen en voeten en werp hem in de uiterste duisternis.” Het zal daar een gejammer zijn en een tandengeknars. [14] Immers, velen zijn geroepen, maar weinigen zijn uitgekozen.’

13^e zondag na Pinksteren

“de gelijkenis van de onrechtvaardige pachters”

 

 

 

 

Lezingen :

1 Kor.16,13-24

]Blijf waakzaam, sta vast in het geloof, wees moedig en sterk. Laat alles bij u gebeuren met liefde.
Ik heb nog een verzoek aan u, broeders en zusters: u weet dat Stefanas en zijn gezin de eerste bekeerlingen van Achaje zijn en dat zij altijd klaarstaan voor de heiligen. Aanvaard dan ook van uw kant de leiding van zulke mensen en van allen die hun werk en moeite delen. Ik verheug mij over de aanwezigheid hier van Stefanas Fortunatus en Achaïkus; zij hebben voor mij het gemis van u vergoed, zij hebben mijn zorgen verlicht, en daarmee ook de uwe. Houd zulke mensen in ere.
De gemeenten van Asia laten u groeten. Veel groeten in de Heer, van Aquilaen Prisca en van de gemeente bij hen aan huis. Alle broeders groeten u. Groet elkaar met de heilige kus.Deze groet schrijf ik met eigen hand: Paulus. Wie de Heer niet liefheeft, hij zij vervloekt. Maranatha De genade van de Heer Jezus is met u, en mijn liefde is met u allen in Christus Jezus.

Evangelie : Matth.21,33-42

Gelijkenis van de vruchten
Luister naar een andere gelijkenis. Er was eens een landeigenaar die een wijngaard aanlegde. Hij zette hem met een omheining af, groef er een perskuil in en bouwde er een wachttoren. Hij verpachtte hem aan wijnbouwers en vertrok naar het buitenland. Maar toen de tijd van de vruchten gekomen was, stuurde hij zijn slaven naar de wijnbouwers om de vruchten in ontvangst te nemen. De wijnbouwers grepen zijn slaven vast; de een gaven ze een pak slaag, een ander doodden ze, een derde stenigden ze. Hij stuurde toen andere slaven, meer dan de eerste keer, en ze deden met hen hetzelfde. Later stuurde hij zijn zoon naar hen toe, met de gedachte: mijn zoon zullen ze ontzien. Maar toen de wijnbouwers de zoon zagen, zeiden ze tegen elkaar: “Dat is de erfgenaam. Kom, laten we hem doden en zijn erfdeel in bezit nemen.” Ze grepen hem vast, gooiden hem de wijngaard uit en doodden hem. Welnu, wanneer de eigenaar van de wijngaard komt, wat zal hij dan met die wijnbouwers doen?’ Ze gaven Hem ten antwoord: ‘Hij zal die ellendelingen een ellendige dood bezorgen, en de wijngaard zal hij aan andere wijnbouwers geven, die vruchten aan hem afdragen wanneer het er de tijd voor is.’ Jezus zei tegen hen: ‘Hebt u nooit in de Schriften gelezen: De steen die de bouwlieden afgekeurd hadden, die is de hoeksteen geworden. De Heer heeft dit gedaan; het is een wonder in onze ogen.

 

MONASTIEK OVERLEG OVER ORTHODOXE SPIRITUALITEIT

BRUSSEL (KerkNet/SIR/Cathobel) – In het Italiaanse Bose start woensdag de negentiende internationale conferentie van orthodoxe spiritualiteit, waarin dit jaar ‘Gods Woord in het geestelijk leven’ centraal staat. De jaarlijkse bijeenkomst van monniken, Bijbelgeleerden en specialisten van de orthodoxie vindt plaats op initiatief van de monastieke gemeenschap van Bose, in samenwerking met de orthodoxe Kerken. Vanuit ons land neemt de gewezen abt van Chevetogne Michel Van Parys aan het overleg deel.

De oecumenische bijeenkomst brengt afgevaardigden van de rooms-katholieke Kerk, het Russisch-orthodoxe patriarchaat, Oosterse en Oosters-katholieke Kerken, evenals delegaties van de anglicaanse Kerk en de Conferentie van Europese Kerken (CEK) voor uitwisseling samen. Dit jaar nemen ook de anglicaanse aartsbisschop Rowan Willams en Olav Fiske Tveit, de algemene secretaris van de Wereldraad van Kerken, aan de uitwisseling deel. De deelnemers buigen zich onder meer over het belang van de Bijbel voor de orthodoxe theologie, de relatie tussen de historisch-kritische methode en een kerkelijke lezing van de Bijbel en de relatie tussen exegese en geestelijk leven.

(Kerknet)

 

+BARTHOLOMEUS

Door de genade van God

Aartsbisschop van Constantinopel, het Nieuwe Rome en

Oecumenisch Patriarch.

Dat de genade en de vrede

van Onze Heer  en God en Verlosser Jezus Christus

Schepper van alle dingen

zij met geheel zijn Kerk

 

 

 

 

 

 

 

Welbeminde kinderen in de Heer,

 

            Vandaag strekt ons de genade van God tot eer, bij het begin van dit nieuwe kerkelijk jaar, een nieuwe cyclus van feesten, waaruit wij putten aan de bronnen van de zegeningen. Zo worden wij opgeroepen  een spirituele strijd te voeren om de belofte , heiligen te worden, dit wil zeggen “naar de gelijkenis met God’ te realiseren.

            Echter, vandaag, de 1^e september, wordt de eerste dag van het kerkelijk jaar toegewijd aan het initiatief van het Oecumenisch Patriarchaat namelijk dit van het gebed voor ons leefmilieu. Zo een beslissing is in niets tegengesteld ,aan het begin van het kerkelijk jaar; het gaat, voor alles, om een spirituele strijd die leidt tot een goede verandering van de mens en bijdraagt aan de verbetering van zijn relaties met de leefomgeving en de gevoeligheid van de mens ten gunste van zijn bescherming en zijn  veiligheid.

            Zo loven wij vandaag de heilige naam van God, want hij begunstigt de mensheid met de gave van de natuur,  hij onderhoudt ze en ondersteunt ze, voor zover hij de natuur innerlijk omvormt waarin de mens zich kan ontwikkelen, lichaam en ziel. Tegelijk kunnen wij niet zwijgzaam blijven voor het feit dat de mens deze gave van God niet meer eert zoals het zou moeten en ze integendeel vernietigt door  gulzigheid of nog : door doelstellingen die zuiver egoïstisch zijn.

            Onze leefomgeving is samengesteld, zoals wij weten, uit de aarde, het water, de zon, de lucht,en de ganse fauna en flora. De mens heeft de mogelijkheid om de natuur te exploiteren voor zijn eigen goed, maar binnen bepaalde limieten. Immers, zijn daden moeten gezien worden door het prisma van de duurzame ontwikkeling, door de mogelijkheid om de verbruikte energie te reproduceren, door de bescherming van alle levende wezens, de dieren en de schepping. Bovendien is een  goede manier om de exploitatie van de natuur onder ogen te zien ook een gebod van God aan de mens. Het is hem gegeven nog voor de zondeval. Het overschrijden van deze limiet is ongelukkiglijk karakteristiek voor de twee laatste eeuwen van de geschiedenis van het menselijk geslacht. Dit fenomeen vernietigt de harmonie van de natuurlijke systemen van de leefomgeving, het leidt tot een oververzadiging en ontbinding van de schepping, maar ook van de mens, die niet kan leven in een ecosysteem waarvan het evenwicht onherstelbaar vernietigd is. Het resultaat van zo een verschijnsel maakt de weg vrij voor de uitbreiding en verspreiding van ziekten, voor de verontreiniging van voedingswaren, en dit als gevolg van menselijke ingrijpen.

            Op onze dagen is het van belang om de belangrijke betekenis van de bossen en de flora in het algemeen te onderlijnen ten voordele van de duurzaamheid van het aardse ecosysteem, en op dezelfde wijze voor het behoud van de waterbronnen. Men moet ook de grote bijdrage  van de dieren niet onderschatten voor dit goed functioneren. De dieren zijn altijd de grote vrienden van de mens geweest en beantwoorden aan zijn behoeften, want zij voorzagen en voorzien nog altijd de mens van voedsel, kleding, en als transportmiddel. Zij zijn ook bescherming en gezelschap. De mensen en de dieren  hebben een zeer nauwe band met elkaar, zoals ook de gebeurtenis van de schepping het bewijst, waar mensen en dieren op dezelfde dag zijn geschapen (Gen 1,24-31), of nog, wanneer God aan Noach beveelt om tijdens de zondvloed een koppel van elk dier te behouden (Gen 6,19) is karakteristiek. Immers, God toont een bijzondere zorg aan het redden van het dierenrijk. In het leven van de heiligen  vinden wij vele aanduidingen die handelen over de buitengewone relatie tussen de Heiligen en de wilde dieren. Deze laatsten onderhouden echter in andere omstandigheden zich niet vriendschappelijk met de mens. Dit is echter niet te wijten aan hun slechte natuur, maar wel aan de weerstand van de mens ten overstaan van Gods genade en als gevolg daarvan, aan zijn conflictsituatie met de elementen, de dieren en de andere levende wezens van de natuur. Anderzijds beïnvloeden de consequenties van het verval van de relaties van Adam en Eva te overstaan van hun schepper deze van de leefomgeving : “De aarde zal vervloekt zijn omwille van u. Zwoegend zult u van hem eten, alle dagen van uw leven. Distels en doornen zal hij voortbrengen, met veldgewas moet gij u voeden. In het zweet zult gij werken voor uw brood, tot gij terugkeert naar de grond waaruit gij genomen zijt” (Gen 3,17-19). De verzoening van de mens met God houdt ook de verzoening in met de elementen van de natuur.

            Het is evident in deze zin, dat de goede relaties van de mens ten overstaan van de leefomgeving zich ontwikkelen wanneer, parallel hiermee zijn goede relaties met God zich ontwikkelen. Het synaxarion geeft ons een bekende gebeurtenis weer dat goed bekend is uit het leven van de Heilige Antonios de Grote, die, tot de leeftijd van 90 jaar gekomen, besloot, door de inspiratie van een engel van God, om zich te laten wegcijferen in de woestijn en een andere anachoreet, de Heilige Paulus van Thebe, ging opzoeken opdat hij door hem spirituele troost zou ontvangen. Hij ging drie dagen op weg,  en ontdekte sporen van wilde dieren, voor hij viel voor een leeuw. Deze laatste maakte voor hem een kalme buiging en leidde de Heilige Antonios de Grote naar de grot van de Heilige Paulus, waar hij hem vond terwijl hij zich liet bedienen door wilde dieren. Een raaf bracht hem zijn dagelijks brood ! De dag zelf van het bezoek van de Heilige Antonios de Grote bracht hij een dubbele portie voor hem en zijn bezoeker !

            Deze heiligen, die goede relaties hadden ontwikkeld met God, hadden dezelfde relaties met alle dieren uit de natuur. Deze schepping van goede relaties ten overstaan van God moet onze voornaamste bekommernis uitmaken, en in dit perspectief moeten wij onze eigen relaties met de wereld der dieren , met de planten en de bloemen en het geheel van de levenloze dingen weer op hun juiste  plaats zetten. Zo is ook de liefde voor de dieren geen steriele sociale gebeurtenis voor onze welbeminde dieren, ongelukkiglijk dikwijls vergezeld met de ongevoeligheid voor het lijden van andere mensen, die naar het beeld van God zijn gemaakt, maar het resultaat van onze goede relaties met de Schepper van alle dingen.

            Dat de Schepper van alle goed, van het heelal en van de aarde, van zijn ecosysteem, voor ons allen een bron van inspiratie mag zijn opdat wij ons op barmhartige wijze zouden gedragen tegenover elk element van de natuur, met een liefdevol hart ten overstaan van alles : mensen, dieren en planten. Want zoals de Heilige Isaak de Syriër het zei  antwoordend op deze vraag : “Wat is een liefdevol hart ?” “Een liefdevol hart is een hart die strijdt voor gans de schepping, voor de mensen, voor de vogels die een prooi zijn, voor de dieren en voor het geheel van  het geschapene. Tranen vloeien ter hunner gedachtenis en herinnering. Omwille van de grootheid van zijn liefde, beklemt zijn hart en het is niet mogelijk om het minste lijden te verdragen of te verstaan, zelfs het minste dat zich in de schepping manifesteert (Heilige Isaak de Syriër, Traité Ascétique, 81).

            Het is in deze geest van medelijden voor gans de schepping dat wij de gave die God , als meester van de schepping,aan ons heeft gegeven zullen eren door onze vaderlijke genegenheid te tonen voor zijn elementen, waaraan wij zullen gehoorzamen nadat wij onze eigen welwillende  bereidheid hiervoor hebben ingezien. Zij beantwoorden dus met filantropie en dienstvaardigheid aan onze behoeften.

 

                                                                                  De 1^e september 2011

 

                                   +BARTHOLOMEUS van Constantinopel

                                   Vurige voorspreker bij God

 

11^e zondag na Pinksteren

“over de vergeving”

 

 

 

 

EERSTE LEZING :

1 Kor.9,2-12

Ook al erkennen anderen mij niet als apostel, u zou het wel moeten doen, want u bent door uw geloof in de Heer het waarmerk van mijn apostelschap. Ziehier mijn verdediging tegen wie zich een oordeel over mijn apostelschap aanmatigen. Hebben wij geen recht op eten en drinken? Zouden wij niet het recht hebben een gelovige echtgenote op onze reizen mee te nemen, zoals de andere apostelen, de broers van de Heer en Kefas? Of zouden nu uitgerekend Barnabas en ik in ons eigen levensonderhoud moeten voorzien? Wie gaat er nu op eigen kosten in krijgsdienst? Wie plant er een wijngaard en eet niet van de vruchten? Of wie hoedt er een kudde en drinkt niet van de melk? Dit is niet alleen een algemene waarheid, het staat ook in de wet, want in de wet van Mozes staat: ‘U mag een dorsend rund niet muilbanden.’ Maar bekommert God zich dan om runderen? Of zegt hij dit om ons? Om ons natuurlijk, want het is ook om ons dat er staat: ‘Een ploeger en een dorser werken beiden in de hoop op een aandeel in de oogst.’ Als wij geestelijke zaken onder u hebben gezaaid, is het dan te veel gevraagd dat we materiële zaken van u oogsten? Als anderen hierop al aanspraak kunnen maken, kunnen wij het dan niet des te meer? We hebben echter geen gebruik gemaakt van onze rechten; integendeel, we verdragen alles, omdat we de verkondiging van het evangelie van Christus niets in de weg willen leggen. U weet toch dat wie in de tempel dienstdoen daarvan

Evangelielezing :

Matth. 18,23-35

Daarom is het met het koninkrijk van de hemel als met een koning die rekenschap wilde vragen van zijn dienaren. Toen hij daarmee begonnen was, bracht men iemand bij hem die hem tienduizend talent schuldig was. Omdat hij niets kon terugbetalen, gaf zijn heer bevel dat de man samen met zijn vrouw en kinderen en alles wat hij bezat verkocht moest worden, zodat de schuld kon worden ingelost. Toen wierp de dienaar zich aan de voeten van zijn heer en smeekte hem: “Heb geduld met mij, ik zal u alles terugbetalen.” Zijn heer kreeg medelijden, hij liet hem vrij en schold hem de geleende som kwijt. Toen deze dienaar naar buiten ging, trof hij daar een van de andere dienaren, die hem honderd denarie schuldig was. Hij nam hem in een wurggreep en beet hem toe: “Betaal me alles wat je me schuldig bent!” Toen wierp deze zich voor hem neer en smeekte hem: “Heb geduld met mij, ik zal je betalen.” Maar hij wilde daar niet van weten, integendeel, hij liet hem gevangenzetten tot hij de hele schuld zou hebben afbetaald. Toen de andere dienaren begrepen wat er gebeurd was, waren ze zeer ontdaan, en gingen ze naar hun heer om hem alles te vertellen. Daarop liet zijn heer hem bij zich roepen en hij zei tegen hem: “Je bent een slechte dienaar. Heel die schuld heb ik je kwijtgescholden, omdat je me erom smeekte. Dan had jij toch zeker ook medelijden moeten hebben met die andere dienaar, zoals ik medelijden heb gehad met jou?” En zijn heer was zo kwaad dat hij hem in handen van de gerechtsbeulen gaf tot hij de hele schuld zou hebben terugbetaald. Zo zal mijn hemelse Vader ook ieder van jullie behandelen die zijn broeder of zuster niet van harte vergeeft.’

 10e zondag na Pinksteren

 ‘de genezing van de maanzieke’ (bezetene)

 

 

miniatuur uit een middeleeuw handschrift

EERSTE LEZING : 1 Kor.,4.9-16

 Maar volgens mij heeft God ons, apostelen, de laagste plaats toegewezen, alsof we ter dood veroordeeld zijn. We zijn voor heel de wereld, zowel voor engelen als mensen, een schouwspel geworden.  Wij zijn dwaas omwille van Christus, terwijl u dankzij Christus zo geweldig wijs bent; wij zijn zwak, terwijl u zo geweldig sterk bent; u staat enorm in aanzien, terwijl wij worden veracht.  Tot op de dag van vandaag lijden we honger en dorst, hebben we nauwelijks kleren, worden we mishandeld, zijn we dakloos,  zwoegen we voor ons eigen brood. Worden we bespot, dan zegenen we; worden we vervolgd, dan verdragen we het;  worden we beledigd, dan antwoorden we vriendelijk. Tot op dit ogenblik zijn wij het uitschot van de wereld, het uitvaagsel van de mensheid. Ik schrijf dit alles niet om u te beschamen, maar om u als mijn geliefde kinderen terecht te wijzen.  Hoeveel opvoeders in het geloof in Christus u ook zult hebben, u hebt maar één vader. Door Christus Jezus ben ik uw vader geworden, omdat ik u het evangelie heb gebracht.  Ik roep u dus op mij na te volgen.

EVANGELIE: Matth.,17.14-23

Gebrek aan geloof

 Toen ze zich weer bij de mensenmassa voegden, kwam er iemand naar hem toe die voor hem op zijn knieën viel  en zei: ‘Heer, heb medelijden met mijn zoon, want hij is maanziek en lijdt daar erg onder; hij valt dikwijls in het vuur of in het water.  Ik heb hem bij uw leerlingen gebracht, maar zij konden hem niet genezen.’  Jezus antwoordde: ‘Wat zijn jullie toch een ongelovig en dwars volk, hoe lang moet ik nog bij jullie blijven? Hoe lang moet ik jullie nog verdragen? Breng hem bij me.’  Daarop sprak Jezus de demon op strenge toon toe. Deze ging uit de jongen weg, en vanaf dat moment was hij genezen.  Later kwamen de leerlingen naar Jezus toe. Eenmaal met hem alleen vroegen ze: ‘Waarom konden wij die geest niet uitdrijven?’  Hij antwoordde: ‘Vanwege jullie gebrek aan geloof. Ik verzeker jullie: als jullie geloof hebben als een mosterdzaadje, dan zullen jullie tegen die berg zeggen: “Verplaats je van hier naar daar!” en dan zal hij zich verplaatsen. Niets zal voor jullie onmogelijk zijn.’  Andere handschriften hebben een extra vers: ‘ Dit soort kan alleen door gebed en vasten worden uitgedreven.’ Terwijl ze door Galilea trokken, zei Jezus tegen hen: ‘De Mensenzoon zal uitgeleverd worden aan de mensen.  Die zullen hem doden, maar op de derde dag zal hij uit de dood worden opgewekt.’ Dit maakte hen zeer bedroefd.

COMMENTAAR OP HET VERHAAL :

 KLEIN GELOOF
De tweede maat van geloof is “kleingeloof”. In Mt.17 lezen wij het verhaal van een wanhopige vader. Zijn zoon is bezeten door een boze geest die de jongen dikwijls in het vuur doet vallen en dikwijls in het water. Marcus voegt daaraan toe dat van kinds af aan: 9:18 “waar (de boze geest) hem aangrijpt, werpt hij hem op de grond; en hij heeft het schuim op de mond, en hij knerst met zijn tanden en verstijft.”. En Lucas schrijft dat de boze geest de jongen grijpt “en dan schreeuwt hij plotseling en hij doet hem stuiptrekken, … en als hij hem mishandelt, laat hij hem nauwelijks los.” – kortom: een hoopje hopeloze ellende. De vader wil Jezus vragen om zijn bezeten zoon te bevrijden. Maar wanneer hij aankomt, ontdekt hij dat Jezus gisteren met Petrus, Johannes en Jacobus de verheerlijkingsberg beklom. De negen overgebleven discipelen proberen het klusje zelf te klaren, maar het lukt hun niet om de boze geest uit de bezeten jongen te drijven. Gelukkig keert Jezus op tijd bij Zijn discipelen terug. De vader: Mt.17:14-20a “kwam tot Hem, knielde voor Hem neder, en zeide: 15 Here, heb medelijden met mijn zoon, want hij is maanziek en hij is er slecht aan toe; want dikwijls valt hij in het vuur en dikwijls in het water.”. Matteüs, Marcus en Lucas verslagen alle drie wat de wanhopige vader dat aan Jezus zegt: “16 … ik heb hem naar uw discipelen gebracht en zij hebben hem niet kunnen genezen.” “17 Jezus antwoordde en zeide: … Breng hem Mij hier. 18 En Jezus bestrafte hem en de boze geest ging van hem uit, en de knaap was genezen van dat ogenblik af. 19 Toen kwamen de discipelen bij Jezus en zeiden, toen zij met Hem alleen waren: Waarom hebben wij hem niet kunnen uitdrijven? 20 Hij zeide tot hen: Vanwege uw kleingeloof.”. De discipelen staan tegelijk in verwondering en in verwarring. Boze geesten uitdrijven is veel moeilijker gebleken dan zij dachten. De vader van de bezeten – nu bevrijdde – knaap heeft gelijk: zij hebben het niet gekund. Hoe komt het dat wat voor de discipelen een onmogelijke opgave was, voor Jezus maar een klein kunstje bleek te zijn? Zij willen graag weten hoe het komt dat het Hem lukt en hun niet: “Waarom hebben wij hem niet kunnen uitdrijven?”. Jezus’ antwoord: “Vanwege uw kleingeloof.”!

Wat is “kleingeloof”? Wanneer is ons geloof te klein? Het Marcusevangelie verslaat het gesprek tussen Jezus en de vader van de bezeten jongen vollediger. De vader zegt aan Jezus: v.22b “als Gij iets kunt doen, help ons en heb medelijden met ons!”. Jezus antwoordt: vv.23-24 “Als Gij kunt! Alle dingen zijn mogelijk voor wie gelooft. 24 Terstond riep de vader van de knaap uit en zeide: Ik geloof, kom mijn ongeloof te hulp!”. Ik denk dat de vader van de bezeten knaap ons toont wat klein geloof is, nl. geloof dat met twijfel gepaard gaat; geloof dat niet zeker is. Echt geloof: Hebr.11:1 “is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen, die men niet ziet.”, of, zoals “Het Boek” dit vers prachtig vertolkt: “de absolute zekerheid dat onze hoop ook werkelijkheid wordt en het is het bewijs van dingen die wij niet kunnen zien.”. De NBV geeft het nog anders weer: “Het geloof legt de grondslag voor alles waarop we hopen, het overtuigt ons van de waarheid van wat we niet zien.”. De vader van de bezeten jongen heeft zeker geloof. Hij gelooft wellicht dat boze geesten kunnen worden uitgedreven, en dat Jezus dit ook kan, want anders was hij niet met zijn zoon om hulp komen vragen. Maar nu het de discipelen van Jezus niet gelukt is om hem te helpen, twijfelt hij. Laten wij ons geloof ook soms beïnvloeden door het “succes” van medegelovigen? Als een voorganger of een oudste voor een zieke bidt, en wij de zieke niet zien genezen, laten wij ons ontmoedigen om voor ons te laten bidden? I.a.w.: stellen wij te veel vertrouwen op het “personeel” van de Heer dan op de Heer Zelf? Zo ja, lijden wij aan klein geloof.

OECUMENISCHE PATRIARCH OP BARRICADEN VOOR LEEFMILIEU

BRUSSEL (KerkNet/Tertio) – Volgens de oecumenische patriarch Bartholomeus van Constantinopel, deze week aan het woord in het weekblad ‘Tertio’, beseffen niet alleen burgers maar ook de regeringsleiders dat woorden alleen niet volstaan om ons zieke leefmilieu te genezen, ondanks de vage afspraken in de compromistekst waarover 194 landen het eens werden tijdens de VN-klimaattop in Cancún in Mexico vorig jaar. De patriarch benadrukt in ‘Tertio’ dat de planeet ons gemeenschappelijk huis is dat we met grote zorg moeten koesteren. “Het is onze opdracht christenen en niet-christenen, en vooral de jongeren te sensibiliseren voor de toekomst van onze planeet.”

Patriarch Bartholomeus: “We staan onafwendbaar voor de uitdaging een antwoord ten gronde te formuleren op de ecologische crisis. Die is zonder voorgaande en bedreigt ernstig de hele wereld. Theologisch gesproken betekent dit dat we berouw moeten tonen voor de manier waarop we de impact van de verkwistende milieuvervuiling hebben genegeerd. We hebben geen andere keuze dan onze levensstijl kritisch te evalueren en radicaal om te buigen. Dat vereist offers, met als eerste het afstand doen van luxegoederen.”

Hilversum (Van onze redactie) 19 juli 2011 –De Russisch-Orthodoxe Kerk heeft geen ambitie om de staatskerk van Rusland te worden. Dat heeft een woordvoerder van het patriarchaat van Moskou verklaard in reactie op uitkomsten van een opiniepeiling waaruit zou blijken dat een derde van de Russen hiernaar verlangt.

6e zondag na Pinksteren

“Van de verlamde en de vergiffenis”

 

Lezingen van de zondag

Romeinen 12,6-14

We hebben verschillende gaven, onderscheiden naar de genade die ons geschonken is. Wie de gave heeft te profeteren, moet die in overeenstemming met het geloof gebruiken. Wie de gave heeft bijstand te verlenen, moet bijstand verlenen. Wie de gave heeft te onderwijzen, moet onderwijzen. Wie de gave heeft te troosten, moet troosten. Wie iets weggeeft, moet dat zonder bijbedoeling doen. Wie leiding geeft, moet dat doen met volle inzet. Wie barmhartig voor een ander is, moet daarin blijmoedig zijn. Laat uw liefde oprecht zijn. Verafschuw het kwaad en wees het goede toegedaan. Heb elkaar lief met de innige liefde van broeders en zusters en acht de ander hoger dan uzelf. Laat uw enthousiasme niet bekoelen, maar laat u aanvuren door de Geest en dien de Heer. Wees verheugd door de hoop die u hebt, wees standvastig wanneer u tegenspoed ondervindt, en bid onophoudelijk. Bekommer u om de noden van de heiligen en wees gastvrij. Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet.

 

 Mattheüs 9,1-8

Hij stapte weer in de boot en stak over, terug naar zijn eigen stad. Daar probeerden een paar mensen een verlamde bij hem te brengen die op een draagbed lag. Bij het zien van hun geloof zei Jezus tegen de verlamde: ‘Wees gerust, uw zonden worden u vergeven.’ Daarop zeiden enkele schriftgeleerden bij zichzelf: Wat een godslasterlijke taal! Jezus doorzag hun gedachten en zei: ‘Waarom hebt u zulke boosaardige gedachten? Wat is gemakkelijker, te zeggen: “Uw zonden worden u vergeven” of: “Sta op en loop”? Ik zal u laten zien dat de Mensenzoon volmacht heeft om op aarde zonden te vergeven.’ Toen zei hij tegen de verlamde: ‘Sta op, pak uw bed en ga naar huis.’ En hij stond op en ging naar huis. Bij het zien hiervan werden de mensen van ontzag vervuld en ze loofden God, om de macht die hij aan mensen heeft verleend.