Vader Alexander Schmemann

Laatste woorden

jProtopresbyter Alexander Schmemann, wijlen decaan van het Sint-Vladimir’s Seminarie , vierde de Goddelijke Liturgie voor de laatste keer op Thanksgiving Day 1983. Twee weken later, op 13 december, viel hij in slaap in de Heer. Zoals bekend heeft Vader Alexander zijn hele leven gewijd aan het onderwijzen, schrijven en prediken over de eucharistie – het Griekse woord eucharistie betekent dankzegging. Aan het einde van de liturgie haalde Vader Alexander een korte geschreven preek uit zijn zak, in de vorm van een gebed, die hij las. Dit was niet kenmerkend voor vader Alexander, aangezien hij zijn liturgische homilieën nooit schreef, maar ze geïmproviseerd hield. Dit waren zijn woorden, die de laatste bleken te zijn die hij ooit had gesproken vanaf het ambo in de kerk, maar die vandaag, 35 jaar later, net zo duidelijk weerklinken als op de dag dat ze werden uitgesproken.

Dank U, o Heer!

Iedereen die tot dankzegging in staat is, is in staat tot redding en eeuwige vreugde.
Dank U, o Heer, voor het aanvaarden van deze Eucharistie, die we hebben aangeboden aan de Heilige Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, en die ons hart heeft vervuld met de vreugde, vrede en gerechtigheid van de Heilige Geest.
Dank U, o Heer, dat U Uzelf aan ons hebt geopenbaard en ons de voorsmaak van Uw Koninkrijk hebt gegeven.
Dank U, o Heer, dat U ons met elkaar hebt verenigd in het dienen van U en Uw Heilige Kerk.
Dank U, o Heer, dat u ons geholpen hebt om alle moeilijkheden, spanningen, hartstochten, verleidingen te overwinnen en de vrede, wederzijdse liefde en vreugde heeft hersteld door de gemeenschap van de Heilige Geest te delen.
Dank U, o Heer, voor het lijden dat U ons heeft berokkend, want ze zuiveren ons van egoïsme en herinneren ons aan het “enige ding dat nodig is”; Uw eeuwig Koninkrijk.
Dank U, o Heer, dat U ons dit land heeft gegeven waar we vrij zijn U te aanbidden.

Lees verder “Vader Alexander Schmemann : Laatste woorden.”

Sergius Bulgakov: Het oordeel dat zegent en vervloekt

door Vader Aidan Kimel – met citaten van Bulgakov uit het boek : ‘Bruid van het Lam’.

Wanneer de Zoon des mensen komt in zijn heerlijkheid, en alle engelen met hem, dan zal hij op zijn glorieuze troon zitten. Voor hem zullen alle volken verzameld worden, en hij zal ze van elkaar scheiden zoals een herder de schapen van de bokken scheidt, en hij zal de schapen aan zijn rechterhand plaatsen, maar de bokken aan zijn linkerhand. Dan zal de koning zeggen tot degenen aan zijn rechterhand: ‘Kom, gezegende van mijn Vader, beërf het koninkrijk dat voor u is bereid vanaf de grondlegging van de wereld; want ik had honger en je gaf me te eten, ik had dorst en je gaf me te drinken, ik was een vreemdeling en je verwelkomde me, ik was naakt en je kleedde me, ik was ziek en je bezocht me, ik zat in de gevangenis en jij kwam naar mij toe.’ Dan zullen de rechtvaardigen hem antwoorden: ‘Heer, wanneer hebben wij u hongerig gezien en te eten gegeven, of dorstig en te drinken gegeven? En wanneer hebben wij u als vreemdeling gezien en u welkom geheten, of naakt en u kleden? En wanneer hebben wij u ziek of in de gevangenis gezien en u bezocht?’ En de koning zal hun antwoorden: ‘Voorwaar, ik zeg u, zoals u het deed met een van de minste van deze mijn broeders, u deed het voor mij.’ Dan zal hij tegen degenen aan zijn linkerhand zeggen: ‘Ga weg van mij, vervloekte, in het eeuwige vuur dat is bereid voor de duivel en zijn engelen; want ik had honger en je gaf me geen eten, ik had dorst en je gaf me geen drinken, ik was een vreemdeling en je verwelkomde me niet, naakt en je kleedde me niet, ziek en in de gevangenis en je hebt me niet bezocht .’ Dan zullen zij ook antwoorden: ‘Heer, wanneer hebben wij U hongerig of dorstig gezien of een vreemdeling of naakt of ziek of in de gevangenis, en hebben we U niet gediend?’ Dan zal hij hun antwoorden: ‘Voorwaar, ik zeg u, zoals u het niet aan een van de minste van hen deed, deed u het mij niet. ‘ En zij zullen weggaan in de eeuwige straf, maar de rechtvaardigen in het eeuwige leven. (Matt 25:31-46)

Gezien Sergius Bulgakovs diepe overtuiging dat het Laatste Oordeel een verheerlijkende en bekerende gebeurtenis zal zijn en dat ieder mens uiteindelijk door Jezus Christus met God zal worden verzoend, hoe interpreteert hij de waarschuwing van onze Heer dat aan het einde de goddelozen voor eeuwig gescheiden zullen zijn? Deze gelijkenis, samen met andere teksten in de Bijbel die spreken over eschatologische veroordeling en bestraffing, moeten theologisch worden geïnterpreteerd , benadrukt BuVlgakov, binnen het geheel van de christelijke openbaring, met volledige aandacht voor de symbolische aard van de taal. Misschien wel het belangrijkste is dat we niet vergeten dat Degene die de gelijkenis vertelde de Verlosser van de mensheid is, voor wiens zonden hij “de pijn van Getsemane en de dood op Golgotha ​​heeft geproefd” (Bruid van het Lam , p. 485). Met andere woorden, onze exegese van de Schrift moet geleid worden door het evangelie van goddelijke liefde en barmhartigheid, zoals geopenbaard in de dood en opstanding van de vleesgeworden Zoon van God en de voorbede van de verheven Theotokos. “God-Liefde oordeelt met liefde de zonden tegen de liefde”, verklaart Bulgakov (p. 459).

Lees verder “Sergius Bulgakov : Het oordeel dat zegent en vervloekt.”

De onthoofding van Johannes de Doper 

De onthoofding van het eerbiedwaardige hoofd van de glorieuze profeet, voorloper en doper Johannes – herdacht op 29 augustus.

Herodes Antipas, de Tetrarch van Galilea, de zoon van Herodes de Grote. Deze man had een wettige vrouw, de dochter van Arethas (of Aretas), de koning van Arabië (dat wil zeggen, Arabia Petraea, die de beroemde Nabatean-steenstad Petra als hoofdstad had. Dit is de Aretas die door Paulus in II wordt genoemd Kor. 11:32). Zonder enige reden, en tegen elk gebod van de wet, zette hij haar weg en nam Herodias voor zich, de vrouw van zijn overleden broer Filippus, aan wie Herodias een dochter had gebaard, Salome. Hij wilde niet ophouden met deze onwettige verbintenis, zelfs niet toen Johannes, de prediker van berouw, de stoutmoedige en strenge aanklager van de wettelozen, hem berispte en hem zei: “Het is u niet geoorloofd de vrouw van uw broer te hebben” (Marcus 6:18).
Zo voegde Herodes, naast zijn andere onheilige daden, er nog dit aan toe, dat hij Johannes arresteerde en hem in de gevangenis opsloot; en misschien zou hij hem meteen hebben vermoord, als hij niet bang was geweest voor de mensen, die grote eerbied voor Johannes hadden. Zeker, in het begin had hij zelf grote eerbied voor deze rechtvaardige en heilige man. Maar uiteindelijk, doorboord met de angel van een waanzinnige lust voor de vrouw Herodias, legde hij zijn verontreinigde handen op de leraar van zuiverheid op dezelfde dag dat hij zijn verjaardag vierde. Toen Salome, de dochter van Herodias, had gedanst om hem en degenen die met hem aan tafel zaten te plezieren, beloofde hij haar – met een eed die meer dwaas is dan enige dwaasheid – dat hij haar alles zou geven wat ze vroeg, zelfs tot de helft van zijn koninkrijk. En zij, in overleg met haar moeder, vroeg meteen om het hoofd van Johannes de Doper op een schaal. Vandaar dat deze overtreder van de Wet, die zijn wetteloze eed verkoos boven de voorschriften van de Wet, deze goddeloze belofte vervulde en zijn walgelijk banket vulde met het bloed van de Profeet. Zo gebeurde het dat het eerbiedwaardige hoofd, vereerd door de engelen, als prijs werd gegeven voor een afschuwelijke dans, en een speelbal werd van de losbandige dochter van een losbandige moeder. Wat betreft het lichaam van de goddelijke Doper, het werd door zijn discipelen opgenomen en in een graf gelegd (Marcus 6:21-29).

Lees verder “De onthoofding van Johannes de Doper”

JOHANNES CHRYSOSTOMOS

Leer alles onder controle te houden

“Hoewel maagdelijkheid, vasten en slapen in het lichaam moeilijker zijn dan genade, is niets zo krachtig in het doven van het vuur van zonden als dit. Ze is superieur aan iedereen, ze zet haar geliefden dicht bij de koning zelf. En terecht. Want maagdelijkheid, vasten en slapen in het lichaam stopt alleen rond degene die het doet en redt niemand anders, maar genade wordt verspreid naar iedereen en omarmt de leden van Christus. Immers, de prestaties die in velen zitten zijn veel groter dan die rond één.

Barmhartigheid is de moeder van de liefde, van de liefde die het christendom kenmerkt, dat groter is dan alle wonderen, waarmee de discipelen van Christus verschijnen. Dit is medicijn voor onze zonden, zeep voor de onzuiverheid van onze ziel, een ladder ondersteund in de hemel, het verbindt het lichaam van Christus. Wil je weten hoe geweldig dit is? In de tijd van de apostelen verkocht iedereen zijn bezittingen en bracht hen het geld, dat ze deelden… “Iedereen had een hart en een ziel” en de genade van God was op hen allen en zij leefden met groot voordeel.” 
“Want dit betekent natuurlijk vooral geld verachten, het betekent christus echt voeden, als je dat doet met arrogantie en egoïsme, wanneer je geeft alsof je jezelf meer doet dan degene die ze neemt. Want als je denkt dat je meer geeft dan je neemt, geef dan niet. [i]

Daarom bewonderen we Abraham, niet alleen omdat hij een kalf heeft geofferd, niet omdat hij een molen kneedde, maar ook omdat hij met veel plezier en nederigheid de vreemdelingen verwelkomde, in zijn buurt rende, hen diende, hen heren noemde, denkend dat hij een schat van niemandal goed had gevonden, als hij ooit een vreemdeling zag naderen. Het wordt dus een dubbele genade, wanneer wij hen vrijwillig geven . Want hij zegt: “Ilaron, God houdt van je.” Want zelfs als je oneindig talent aanbiedt met arrogantie en egoïsme en ijdelheid, heb je alles verloren, net als de Farizeeën die een tiende van hun bezit aanboden,maar ze waren  opgeblazen  van trots .

FJODOR  DOSTOJEVSKY

Meer dan 250 citaten 

De beste manier om te voorkomen dat een gevangene ontsnapt, is ervoor te zorgen dat hij nooit weet dat hij in de gevangenis zit.
Fjodor Dostojevski

Een man die tegen zichzelf liegt en zijn eigen leugens gelooft, wordt niet in staat de waarheid te herkennen, noch in zichzelf, noch in iemand anders, en hij verliest uiteindelijk zijn respect voor zichzelf en voor anderen. Als hij voor niemand respect heeft, kan hij niet meer liefhebben, en om zichzelf af te leiden, zonder liefde in zich te hebben, geeft hij toe aan zijn impulsen, geeft zich over aan de laagste vormen van plezier en gedraagt ​​zich uiteindelijk als een dier. . En het komt allemaal door liegen – liegen tegen anderen en tegen jezelf.
Fjodor Dostojevski – “De gebroeders Karamazov”. Boek van Fjodor Dostojevski, 1879 – 1880.

Pijn en lijden zijn altijd onvermijdelijk voor een grote intelligentie en een diep hart. De echt grote mannen moeten, denk ik, grote droefheid op aarde hebben.
Fjodor Dostojevski, Jane Austen, Lewis Carroll, Charlotte Perkins Gilman, Sir Arthur Conan Doyle (2014). “De 10 beste boeken aller tijden”, p.262, Google Publishing

Het mysterie van het menselijk bestaan ​​ligt niet alleen in in leven blijven, maar in het vinden van iets om voor te leven.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2011). “The Brothers Karamazov”, p.440, Bantam Classics

Niets in deze wereld is moeilijker dan de waarheid spreken, niets gemakkelijker dan vleierij.
Fjodor Dostojevski – “Misdaad en straf”. Boek van Fjodor Dostojevski (Deel VI, Hoofdstuk 4, p. 471), 1866.

Ik zeg wat je niet zou durven denken
Fjodor Dostojevski – “Persoonlijke citaten / biografie”.

Als ik terugkijk op mijn verleden en bedenk hoeveel tijd ik aan niets heb verspild, hoeveel tijd is verloren gegaan aan zinloosheid, fouten, luiheid, onvermogen om te leven; hoe weinig waardeerde ik het, hoe vaak heb ik tegen mijn hart en ziel gezondigd – dan bloedt mijn hart. Het leven is een geschenk, het leven is geluk, elke minuut kan een eeuwigheid van geluk zijn.
Fjodor Dostojevski
Hoe donkerder de nacht, hoe helderder de sterren, Hoe dieper het verdriet, hoe dichterbij God!
Fjodor Dostojevski

Het is beter ongelukkig te zijn en het ergste te weten, dan gelukkig te zijn in een dwazenparadijs.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2017). “The Idiot (Engels-Franse editie geïllustreerd): L’Idiot (Anglais Français édition illustré)”, p.1139, Clap Publishing, LLC.

Ik moet hieraan toevoegen… mijn dank aan u voor de aandacht waarmee u naar mij hebt geluisterd, want uit mijn talrijke observaties zijn onze liberalen nooit in staat iemand anders een eigen overtuiging te laten hebben zonder hun tegenstander onmiddellijk te ontmoeten met misbruik of zelfs iets ergers.
Fjodor Dostojevski

De man die tegen zichzelf liegt, kan gemakkelijker beledigd worden dan wie dan ook. Je weet dat het soms heel prettig is om aanstoot te nemen, nietwaar? Een man weet misschien dat niemand hem heeft beledigd, maar dat hij de belediging voor zichzelf heeft verzonnen, heeft gelogen en overdreven om het schilderachtig te maken, een woord heeft opgevangen en van een molshoop een berg heeft gemaakt – hij weet dat zelf, maar toch hij zal de eerste zijn die aanstoot neemt, en zal genieten van zijn wrok totdat hij er veel plezier in voelt.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2015). “The Brothers Karamazov”, p.67, First Avenue Editions

Ik gaf me nergens meer om, en alle problemen verdwenen.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2016). “Korte verhalen”, p.185, Xist Publishing

Het meest beledigende is niet hun liegen – men kan liegen altijd vergeven – liegen is iets heerlijks, want het leidt tot waarheid – wat beledigend is, is dat ze liegen en hun eigen liegen aanbidden.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski, Jane Austen, Lewis Carroll, Charlotte Perkins Gilman, Sir Arthur Conan Doyle (2014). “De 10 beste boeken aller tijden”, p.131, Google Publishing

Hou van de dieren, hou van de planten, hou van alles. Als je van alles houdt, zul je het goddelijke mysterie in de dingen waarnemen. Als je het eenmaal waarneemt, zul je het elke dag beter gaan begrijpen. En je zult eindelijk de hele wereld liefhebben met een alomvattende liefde.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2015). “The Brothers Karamazov”, p.484, First Avenue Editions

Je kunt oprecht zijn en toch dom zijn.
Fjodor Dostojevski – “Biografie / persoonlijke citaten”.

Leren liefhebben is moeilijk en we betalen er duur voor. Het vergt hard werken en een lange leertijd, want het is niet slechts voor een moment dat we moeten leren liefhebben, maar voor altijd.
Fjodor Dostojevski – Fjodor Dostojevski (2003). “Broeders Karamazov”, p.428, Bantam Classics

Wie de kracht en het ongebreidelde vermogen heeft ervaren om een ​​ander mens te vernederen, verliest automatisch zijn eigen gevoelens. Tirannie is een gewoonte, het heeft zijn eigen organische leven, het ontwikkelt zich uiteindelijk tot een ziekte. De gewoonte kan de allerbeste man of vrouw doden en verruwingen tot het niveau van een beest. Bloed en macht bedwelmen … de terugkeer van de menselijke waardigheid, berouw en wedergeboorte wordt bijna onmogelijk.
Fjodor Dostojevski

Lees verder “Dostojevsky : citaten”

Orthodoxie en interchristelijke dialoog:

10 principes van Vader Georges Florovsky

Georges Florovsky

Als we kijken naar het probleem van de christelijke verdeeldheid van vandaag, is de erkenning van de huidige verschillen en onenigheid essentieel. We kunnen niet doen alsof we het allemaal eens zijn. Maar wat moet ons antwoord op onenigheid zijn?
Veel orthodoxe christenen op het internet gaan onmiddellijk over op polemiek of triomfalisme en tonen geen interesse in verzoening met andere christenen. In feite verwerpen ze het idee. Bij deze opmerking bied ik ook een bekentenis aan: vroeger deed ik hetzelfde. In al mijn lezingen en reizen als orthodox-christen, inclusief mijn tijd als seminarist, kreeg ik nooit een dwingende theologische reden waarom de orthodoxe kerk zich met oecumene zou moeten bezighouden. Niet één keer. De hele onderneming leek weinig meer te zijn dan een concessie of zelfs het opgeven van het beginsel omwille van publieke erkenning of politiek gewin. Kortom, ontrouw. Maar het lezen van veel uit de werken van Vader Georges Florovsky (1893-1979), een van de grootste Russisch-orthodoxe theologen van de vorige eeuw, heeft me een ander begrip gegeven.
Het belangrijkste inzicht, denk ik, is dat Vader Florovsky het probleem van heterodoxie niet uitsluitend benadert vanuit de hypothese van ontologisch verschil, maar ook vanuit het geloof dat er een echt ontologisch verband is tussen al diegenen die geloof in Jezus Christus belijden. Iedereen die belijdt dat Jezus Heer is, doet dat door de kracht van de Heilige Geest (vgl. 1 Kor. 12:3ff). Een beroep van geloof in Christus als Heer, God en Heiland, geïnspireerd door de Geest van God Zelf, brengt een goddelijke actie met zich mee en markeert alle christenen met het kruis, waardoor ze ontologisch gescheiden zijn van de heidenen. Maar ondanks onze band van gemeenschappelijke gehoorzaamheid, merken we dat we Jezus als christenen niet op dezelfde manier begrijpen, noch kunnen we noodzakelijkerwijs zeggen dat we onze gescheiden broeders erkennen als behorend tot de Ene, Heilige, Katholieke en Apostolische Kerk.
We worden dus geconfronteerd met een intense paradox: er is een verdeling, die net zo reëel is als die welke ons bindt. V.Florovsky verwoordde het zo in enkele ongepubliceerde notities van een lezing in 1956: De kerk kan niet worden verdeeld, omdat Christus nooit verdeeld is. Maar zowel individuen als groepen kunnen ‘dwalen’ en zich niet houden aan de ‘volheid’. Het lidmaatschap van de kerk wordt gevormd door een actieve en getrouwe verdeling van de ‘volheid’. Kerk is altijd Een en “Onverdeeld”, maar er zijn “schisma’s” in het christendom. De belangrijkste paradox van het “Verdeelde Christendom” is dat er “gescheiden Christenen” zijn, die in zekere zin “buiten de Kerk” zijn en toch nog steeds intiem zijn, en, in verschillende mate, effectief verwant zijn aan Haar. Deze paradox is het juiste onderwerp van wat is beschreven als een “Theologie van het abnormale.”.Volgens V.Florovsky, in het streven naar het ontwikkelen van een “theologie van het abnormale” die de paradox van christelijke verdeeldheid logisch maakt, moeten we beginnen met de erkenning van wat we gemeen hebben. Zijn positie kan worden samengevat in de volgende tien punten:
(1) Er is een “ontologische link” gedeeld door alle christenen, om florovsky’s exacte zin te gebruiken.
(2) Daarom moeten we elkaar persoonlijk ontmoeten en in elkaar echte geestelijke vriendschap en een gemeenschappelijke band van gehoorzaamheid aan Jezus als Heer, God en Heiland ontdekken.
(3) Door elkaar te ontmoeten, vooral in kleine groepen en in de context van christelijke vriendschap, moeten we eerlijk uitwisselen, ons volledig inzetten voor de waarheid zoals geopenbaard in Christus Jezus en zoals verkondigd in de Bijbel en de Heilige Vaders.
(4) Wanneer we onder deze omstandigheden bijeenkomen, zullen we ontdekken dat er een echte en soms zeer diepe onenigheid onder ons is die niet alleen een misverstand is veroorzaakt door historische ongelukken of politiek.
(5) Daarom worden we, hoewel we beweren dat de kerk één en zichtbaar is in de geschiedenis, geconfronteerd met wat we als een schandaal moeten beschouwen: het christendom is verdeeld.
(6) De juiste reactie op dit schandaal is een bepaald soort “oecumenische zoektocht”, d.w.z. een serieuze, eerlijke, liefdevolle en grondige theologische dialoog, waarin we proberen andere christenen te begrijpen en tegelijkertijd getuige te zijn van de waarheid van de orthodoxie.
(7) De beste manier om deze zoektocht te volbrengen is “oecumene in de tijd”, geen vergelijkende studie van onze huidige theologische posities. “Oecumene in de tijd” roept alle christenen op om samen terug te keren naar ons “gemeenschappelijke verleden”, op zoek naar het ontdekken of herontdekken van de “gemeenschappelijke geest” van de Kerk van de Oecumenische Concilies.
(8) Deze “gemeenschappelijke geest” eist geen uniformiteit, maar veronderstelt een “gemeenschappelijk universum van discours”. Met andere woorden, als we zorgvuldige historische studie uitvoeren, zullen we vaststellen dat de kerk haar eenheid en haar “gemeenschappelijke universum van discours” handhaafde, zelfs terwijl er uiteenlopende theologieën in zaten, bijvoorbeeld Cappadocische en Augustijnse triadologie.
(9) We zijn daarom geïnspireerd om te zoeken naar een “neo-patristische synthese”, waarin deze uiteenlopende theologieën een gemeenschappelijke uitdrukking kunnen vinden, zoals in de hele kerkgeschiedenis is gebeurd in veel leerstellige geschillen en na ernstige onderbrekingen in de gemeenschap over substantiële zaken.
(10) Ten slotte moet worden onderkend dat dit een glaciaal proces is, dat zeer geleidelijke vooruitgang en incrementele verzoening met zich meetrekt, precies zoals het proces dat tot christelijke verdeeldheid heeft geleid. Scheiding vond plaats door eeuwen en eeuwen heen. Verzoening zal waarschijnlijk op een vergelijkbare manier verlopen , met een wonder, wat altijd mogelijk is in de geschiedenis. Toch moeten christenen in hoop leven, niet in cynisme. In tegenstelling tot wat er tijdens het proces van verdeeldheid is gebeurd, bevinden we ons niet langer in geografische of culturele scheiding. We zijn al samen. Als gevolg hiervan is er meer kans op vooruitgang en meer reden voor hoop – als we bereid zijn geduldig te blijven en liefde met waarheid in evenwicht te brengen.

Seraphim Danckaert
Seraphim Danckaert is directeur zendingsvoortgang aan het orthodoxe theologische seminarie van St. Tikhon. Hij heeft een M.Div. van de Holy Cross Greek Orthodox School of Theology en is promovendus in de theologie aan de Vrije Universiteit Amsterdam.

Vertaling in het nederlands : Kris Biesbroeck

Als je bitter en verontwaardigd bent

Heilige Porphyrios Kausokalyvitis

We kennen allemaal de gedachtenoorlog die de duivel tegen ons voert.
Dus toen we ouderling Porphyrios eens naar dit probleem vroegen, zei hij:

“Je bent op weg. De duivel komt met de gedachten en trekt je bij de mouw, om je te desoriënteren. Je moet niet terugkomen om met hem te praten of ruzie met hem te maken. Je gaat je eigen weg. Hij zal je bij de mouw trekken, maar jij gaat op weg en ergens zal hij zich vervelen en zal hij je verlaten”.
Op een dag, toen gedachten van bitterheid me overweldigden voor sommige mensen, die me onterecht bekritiseerden, luidde de Ouderling de alarmbel voor mijn agressieve, zoals hij zei, houding. Ik wierp hem tegen, dat ik niets tegen mijn critici zei of deed, maar alleen negatief dacht, zonder te externaliseren en dus zonder iemand te beledigen. Toen onthulde de Oudererling me nog een geheim van de spirituele strijd, door me te vertellen: “Weest niet verontwaardigd over elke onterechte beschuldiging tegen u, ook niet van binnenuit. Het is slecht! Het kwaad begint met slechte gedachten. Als je verbitterd en verontwaardigd bent, zelfs bij de gedachte alleen al, bederft je de spirituele sfeer. Je voorkomt dat de Heilige Geest handelt en laat de duivel het kwaad vergroten. Je moet altijd bidden, liefhebben en vergeven, en elke kwade gedachte van je verbannen”. Met andere woorden, ouderling Porphyrios leerde dat onze slechte gedachten over een medemens enerzijds onze ziel als een zonde infecteert, en anderzijds hem schade berokkent of kan berokkenen. Slecht denken straalt een slechte kracht uit die de ander aantast, net zoals gebed hem helpt. Dit alles moet natuurlijk goed worden begrepen in de leer van de Kerk over het bestaan ​​van boze en goede geesten en hun werk, dat is voor de goddelozen, de duivel, de leugen, de onrust, de onenigheid, enz., en voor de goeden, de bediening van degenen die het koninkrijk van God zullen beërven. Slecht denken is niet verborgen. Het heeft een nadelige invloed op degene over wie we slecht denken, zelfs vanop afstand, zelfs als hij niet beseft waarom hij in conflict is met ons. We moeten daarom “zuiver van hart” zijn, niet alleenons reinigen van slechte daden, maar ook van slechte gedachten, vooral van wrok of bitterheid.

Ouderling Porphyrios

Vertaling : Kris Biesbroeck

Gebed en liturgische ervaring van ouderling Sophrony (Sacharov)

door Schema Seraphim (Pokrovsky)

Archiemandriet Sophrony

Het lange en moeilijke leven van de gezegende ouderling Sophrony bevat en combineert op harmonieuze wijze de orthodoxe traditie van Rusland en de berg Athos. Achimandriet Sophrony werd in 1896 in Moskou geboren in een intelligente, vrome koopmansfamilie. Zijn eerste gebedservaring kreeg hij van zijn oppas Catherine, een vroom eenvoudig boerenmeisje, en, heel klein, hij kon al heel lang aan zijn wieg bidden.
Zijn moeder, Catherine, was ook een uitzonderlijk persoon. Eens zei de heilige Johannes van Kronstadt, recht naar haar wijzend in de menigte: “Hier, een goede man!” Tot het einde van zijn leven hield de ouderling een eerbiedige herinnering aan haar en koesterde hij het kruis, waarmee zijn moeder hem zegende voordat ze Rusland verliet, en zei: “Zie, mijn moeder heeft me gezegend en God heeft me mijn hele leven gered.” Er waren ook monniken in zijn familie, en het is duidelijk dat hoewel het hele leven van de oudste zich buiten Rusland afspeelde, hij in de geest een echte Russische zoon is. Hij verwees vaak naar zijn eigen lot de woorden van Solzjenitsyn: “Russisch geboren worden is niet zo’n grote vloek,ook niet die grote zegen”, en was de drager van het spirituele Russische erfgoed waarbij hij 14 jaar betrokken was in het Panteleimon-klooster .
Uiterlijk is de ervaring van Sophrony ongetwijfeld heel anders dan de algemeen aanvaarde vormen van Russische vroomheid. De ouderling zei meer dan eens: ‘Ik ben de schema-monnik van Athos’, waarmee hij afstand nam van het idee en begrip van het Grote Schema en van monastieke activiteit in het algemeen, dat al lang in de Russische kerk is gevormd. De hand van God heeft de oude man, dankzij de tragische gebeurtenissen van de 20e eeuw, jarenlang uit de directe communicatie met Rusland gescheurd, hem naar de heilige berg Athos gegooid, waar hij 22 jaar lang eerst in het Russische klooster van St. Panteleimon, en vervolgens in de omstandigheden van de Athonietenwoestijn, de eeuwenoude ascetische en mystieke cultuur van orthodox ascetisme assimileerde.
Maar bovenal en vooral verwierf hij geestelijke gaven, naar eigen zeggen, zittend aan de voeten van de grote Silouan, een door God geleerde eenvoudige Russische boer en een godziener, die, in termen van ascetische en gebedsvolle ervaring, op één lijn staat met de grote Russische heiligen Sergius van Radonezh, Seraphim van Sarov, John van Kronstadt. Hun ontmoeting in 1930 was een noodlottig moment, niet alleen voor Sophrony, maar voor onze hele tijd. Gedurende 8 jaar dronk hij uit de mond van de universele Silouan het Levende Water van de Wetenschap van God, dat hij later zelf, met de hulp van zijn eigen ervaring, wijselijk uiteenzette aan alle volkeren van de aarde.
Door de voorzienigheid van God moest ouderling Sophronius de heilige berg Athos, de hermitage-gemeenschap met God, verlaten en zich in het centrum van het heterodoxe en wreedaardige Europa vestigen, waar de derde, langste en meest creatieve periode van zijn leven voorbijging.
²²Als een goddelijke bij, die alle rijkdom van de geestelijke weide had verzameld, en door gebed, en vele kwellingen en ziekten, die in het geheim in zijn hart waren verwekt, veranderde hij het in zijn eigen dogmatisch bewustzijn. Zoals Hij hun zei: “Daarom is iedere schriftgeleerde die onderwezen is in het Rijk der hemelen gelijk aan een huisvader die uit zijn schat nieuw en oud te voorschijn haalt.””(Mattheüs 13.52),daarmee bood hij de essentie van zijn door God gegeven ervaring aan en trok en verrukte de harten van de gelovigen met de zoete nectar van zijn geschriften door een levend getuigenis van het licht van de kennis van God – volgens het getuigenis van de wonderbaarlijke eldres Nicodemus, abdis van het Ormil-klooster: “Hier in deze woestijn plantte hijeen prachtige tuin, geurig, met de geur van de Heilige Berg.”
Ouderling Sophrony hield toegewijd en opofferingsgezind van Rusland, het Russische volk, de Russische kerk, waarvoor hij tijdens de jaren van bloedige vervolging en vooral tijdens de Grote Patriottische Oorlog in tranen en vurig bad in zijn Athos-grot, terwijl hij in gedachten de vurige beproevingen van de Russische mensen meedraagde, maar zonder fanatisme en chauvinisme, want hij leefde en bad met het bewustzijn dat “Christus niet Byzantijns is, en niet Russisch, en niet Servisch, maar de oecumenische Verlosser van alle mensen.” In de praktijk deed hij verschillende pogingen om terug te keren naar Rusland, terwijl hij haar Golgotha ​​met zijn leven wilde verdelen in de boezem van de Russische kerk, waar hij zich tot het einde van zijn leven grote zorgen over maakte, biddend en bijna altijd probeerde haar te helpen .
Het is de visie van de volledig menselijke Christus die geboorte geeft aan gebed, zoals Getsemane, voor heel Adam, met een grote klaagzang “mogen alle volkeren van de aarde Christus kennen door de Heilige Geest, opdat allen zullen worden gered.” bad Sint Silouan tientallen jaren na Christus’ verschijning aan hem. Ouderling Sophrony bad ook met zo’n gebed, vervuld van de Geest, die zijn discipelen opdroeg hun gebedsliturgische dienst precies te verrichten “in de geest van de Gethsemane-kreet van de Heer Jezus Christus”.
Het door hem in Engeland gestichte Holy Forerunner-klooster, waar de structuur van het leven, zowel extern als intern, wordt bepaald door een dergelijk bewustzijn van de universele, kosmische Christus, die door iedereen gered wil worden, die stierf voor de zonden van de gehele wereld, waarin “er geen Jood meer is, geen heiden … er is geen man of vrouw” (Gal. 3:28), maar er is een nieuwe schepping. Daarom was het klooster multinationaal, vertegenwoordigers van 15 landen leefden daar vreedzaam naast elkaar, diensten en communicatie verliepen ook in principe in verschillende talen, en de ouderling nam strikt in acht dat het leven niet afweek in de richting van enige hellenisering of russificatie, die hij als vervallend opvatte en een vervorming was van de ware Orthodoxe geest .

Lees verder “Gebed en Liturgie bij ouderling Sofrony”

H. Nerses Snorhali (1102-1173)
Armeens patriarch

Jezus, eniggeboren Zoon van de Vader

Nerses Snorhali 1102-1173

“Mijn Vader geeft u het ware brood uit de hemel” Voor de Hebreeërs hebt U de goed zichtbare zee in tweeën gedeeld (Ex 14) en voor mij de dikke duisternis. In die tijd hebt U de Farao verslonden;en nu de Prins van deze wereld, de maker van de dood (Joh 12,31;8,44) Voor hen was U een beschermende wolk gedurende de dag en ’s nachts een kolom van vuur (Ex 13,21). Voor mij mijn licht is de kennis van uw Zoon het Woord, en mijn bescherming is de heilige Geest. In die tijd hebt U vergankelijk manna gegeven, en zij die het gegeten hebben zijn dood; Nu is het uw hemels lichaam dat leven geeft aan hen die het eten. Zij hebben gedronken van het water dat opsprong uit de rots (Ex 17), en ik heb het bloed uit uw zijde gedronken, U bent mijn Rots (Joh 16,34; Ps 19,3). Zij hebben een bronzen slang zien hangen (Nm 21,9) en ik heb U op het kruis gezien, U bent het leven. Aan hen hebt U de Wet van Mozes gegeven, geschreven op stenen tafelen; en voor mij de wijsheid van uw Geest, uw goddelijk Evangelie. Daarom zal er van mij gevraagd worden om het goede, veel meer zal er van hen gevraagd worden (…). Maar U bent hun Zoenoffer geworden, o mijn Heer, vol met medelijden, eniggeboren Zoon van de Vader (…). Verhinder niet zoals aan de meesten van hen om het Beloofde Land binnen te gaan, maar net als de twee die er binnen zijn gegaan (Dt 1,36; 31,3), breng mij in uw hemels vaderland

Lees verder “Nerses Snorhali : Jezus eniggeboren zoon van de Vader”

Het is niet genoeg om gebeden te zeggen: we moeten gebed worden, gebed zijn, vleesgeworden gebed. Alles van het leven, elke handeling, elke daad, elk gebaar, zelfs de glimlach van het menselijk gezicht, moet een lofzang worden van aanbidding, een offerande, een gebed. Men moet niet offeren wat men heeft, maar wat men is.
– Paul Evdokimov

In de immense kathedraal, die het universum van God is, wordt ieder mens, of het nu een geleerde of handarbeider is, geroepen om op te treden als de priester van zijn hele leven – om alles wat menselijk is te nemen en er een offer en een lofzang van glorie van te maken.
-Paul Evdokimov

Het uur waar je op dit moment doorheen gaat, de man die je hier en nu ontmoet, de taak waarop je op dit moment bezig bent – deze zijn altijd de belangrijkste in je hele leven.
-Paul Evdokimov

De ascetische herinnering aan de dood is tegen akedia (apathie), tegen angst, tegen depressie, en wordt een krachtige herinnering aan de eeuwigheid, zijn vreugdevolle nostalgie.
-Paul Evdokimov

Het Oosten is niet bekend met die bekentenissen, memoires en autobiografieën die zo geliefd zijn in het Westen. Er is een duidelijk verschil in tonaliteit. Iemands blik blijft nooit hangen op de lijdende menselijkheid van Christus, maar dringt door achter de kenotische sluier. De mystiek van het Kruis en de verering van het Heilig Hart in het Westen komt overeen met de oosterse mystiek van het verzegelde graf, waaruit het eeuwige leven zich verhoudt.
-Paul Evdokimov

Bron : “Orthodoxie”. Boek van Paul Evdokimov, 1968.
vertaling : Kris Biesbroeck

De weg naar het hart vinden: woorden van eeuwig leven vinden
door de heilige Sophrony Sacharov

Dit is een woord uit mijn ervaring als een orthodoxe christen met eennadruk op mijn innerlijke strijd, in bijzonder; de zoektocht naar het ‘hart en zijn zuivering, dat is de weg tot God en tot onze deelname aan ,Zijn ongeschapen energie.
“Omdat de poort smal is en de weg die naar het leven leidt moeilijk is, en er zijn er maar weinig die hem vinden” Mattheüs 7:14

De weg naar het hart vinden: woorden van eeuwig leven vinden
door de heilige Sophrony Sacharov

“Het kan ons niet schelen wat mensen van ons denken of hoe ze ons behandelen. We zullen niet langer bang zijn om uit de gunst te vallen. We zullen onze medemensen liefhebben zonder erover na te denken of ze van ons houden. Christus gaf ons het gebod om anderen lief te hebben maar hebben er geen voorwaarde van gemaakt dat ze van ons zouden houden.Het kan inderdaad zijn dat we een hekel hebben aan onze onafhankelijkheid van geest. Het is in deze dagen essentieel om onszelf te kunnen beschermen tegen de invloed van degenen met wie we in contact komen. Anders lopen we het risico zowel het geloof als het gebed te verliezen . Laat de hele wereld ons afdoen als onwaardig voor aandacht, vertrouwen of respect – het maakt niet uit, op voorwaarde dat de Heer ons accepteert. En omgekeerd: het baat ons niets als de hele wereld goed over ons denkt en onze lofzangen bezingt, als de Heer weigert bij ons te blijven . Dit is slechts een fragment van de vrijheid die Christus bedoelde toen Hij zei: ‘Gij zult de waarheid kennen, en de waarheid zal u vrijmaken’ (Johannes 8.32). Onze enige zorg zal zijn om door te gaan in

Lees verder “Heilige Sophrony : De weg naar het hart vinden…”

 HET FEEST VAN DE

ONTSLAPING

VAN DE MOEDER GOD

Door Vader George Dion Dragas

De plaats van de Theotokos in de kerk :
De Heilige Maagd Maria, de Theotokos (Moeder van God) neemt naast Christus de belangrijkste plaats in in het orthodoxe christendom. Dit is het duidelijkst in de orthodoxe liturgische traditie. Als je een orthodoxe kerk binnengaat, ontmoet je eerst de Theotokos. Haar heilige icoon is de eerste die men ontmoet en vereert in de Narthex. Ze verschijnt in haar primaire identiteit als de Moeder van de Heer Jezus Christus, de vleesgeworden Zoon van God, de Verlosser van de wereld, die ze in haar handen houdt. Naarmate je verder de kerk ingaat, kom je haar weer tegen, zowel in het hoofdschip als in het Heiligdom op de meest prominente plaatsen. U wordt er daardoor aan herinnerd dat u niet zelf naar de kerk kunt gaan en God in Christus kunt naderen zonder de Heilige Maagd Moeder van God. Zij is de primaire getuige, de nieuwe Eva, de Moeder van de tweede en laatste Adam, uw Redder en Redder van de wereld.

Het feest van de Ontslaping (Koimesis):

Het feest van de ontslaping van de All-heilige Theotokos, dat elk jaar op 15 augustus wordt gevierd, is het grootste van de vele andere die haar gezegende persoon en leven herdenken. Als zodanig markeert dit Feest de voltooiing van haar aardse leven als haar volledige deelname aan het heil en het eeuwige leven dat God voor ons mensen heeft ingesteld door Christus. Maar men kan zich afvragen. Is dit geen contradictio in terminis? Betekent inslapen niet de dood? Het antwoord is ja en nee. Ja, want ze is echt gestorven. Nee, want ze bleef niet in de dood. Het icoon van het feest van het in slaap vallen van de Theotokos beeldt haar lichaam uit terwijl ze ademloos in een bed rust, terwijl haar ziel, gewikkeld in doeken als een pasgeboren baby, wordt vastgehouden in de armen van de verrezen en verheerlijkte Christus die naast het bed staat. Deze icoon is de omkering van de gebruikelijke icoon van de Theotokos die de Maagd voorstelt die Christus in haar armen houdt. Christus, die de ziel van de Maagd in zijn armen houdt, duidt op haar intrede in het Koninkrijk der hemelen dat de vleesgeworden Christus voor ons opende door zijn reddend leven en werk. Het geeft op de meest concrete manier de bekende uitspraak van St. Athanasius aan: God werd mens opdat wij (mensen) goddelijk gemaakt mogen worden. Christus de Verlosser die de ziel van zijn Moeder naar de hemel brengt, markeert de eerste opstanding die christenen ervaren als ze sterven, dankzij het verlossingswerk van onze Heer. De volledige opstanding van onze mensheid, dwz de opstanding van het lichaam, zal plaatsvinden bij de wederkomst van Christus, die gepaard zal gaan met de algemene opstanding en het laatste oordeel van alle mensen.

Lees verder “Het verhaal van de ontslaping van de Moeder Gods”

Kom en voer in mij alles uit wat U hebt bevolen…

Heilige Sophrony Sacharov van Essex

Heilige Sophrony van Essex

(Zijn nagedachtenis wordt gevierd op 11 juli)

Liefhebben is leven voor en in de geliefde wiens leven ons leven wordt. Liefde leidt tot eenzaamheid van het zijn. Zo is het binnen de Drie-eenheid. ‘De Vader houdt van de Zoon’ (Johannes 3.35). Hij leeft in de Zoon en in de Heilige Geest. De Zoon ‘blijft in de liefde van de Vader’ (Johannes 15.10) en in de Heilige Geest. En de Heilige Geest die we kennen als liefde die alles volmaakt is. De Heilige Geest gaat eeuwig weg van de Vader en leeft in Hem en blijft in de Zoon. Deze liefde maakt de som van het Goddelijke Wezen tot één eeuwige Daad. Na het patroon van deze eenheid moet de mensheid ook één mens worden. (‘Ik en mijn Vader zijn één’ (Johannes 10.30). ‘Opdat zij allen één mogen zijn; zoals U, Vader in mij, en ik in u, opdat zij ook één in ons mogen zijn’ (Johannes 17.21).).
Het gebod van Christus is de projectie van hemelse liefde op het aardse vlak. Gerealiseerd in zijn ware inhoud, maakt het het leven van de mensheid vergelijkbaar met het leven van de Drie-enige God. De dageraad van een begrip van dit mysterie komt met gebed voor de hele wereld als voor zichzelf. In dit gebed leeft men de consubstantialiteit van het menselijk ras. Het is van vitaal belang om van abstracte noties naar existentiële, dat wil zeggen, ontologische categorieën te gaan…
Voor ons, christenen, is Jezus Christus de maat van alle dingen, goddelijk en menselijk. ‘In Hem woont de volheid van de Godheid’ (Kol. 2.9) en van de mensheid. Hij is ons meest perfecte ideaal. In Hem vinden we het antwoord op al onze problemen, die zonder Hem onoplosbaar zouden zijn. Hij is in werkelijkheid de mystieke as van het universum. Als Christus niet de Zoon van God zou zijn, dan zou verlossing door de adoptie van de mens door God de Vader volkomen onbegrijpelijk zijn. Met Christus stapt de mens vooruit in de goddelijke eeuwigheid.

“We denken niet na over hoe we de wereld met onze eigen krachten kunnen veranderen. We streven ernaar om kracht van God te ontvangen om te allen tijde met liefde te handelen.”
‘Als de genade van God tot ons komt, dan leven we hier al in de dimensie van de eeuwigheid.’

Lees verder “Heilige Sophrony : Kom en voer in mij alles uit wat U hebt bevolen ……”

DE HEILIGE SOPHRONY

Over de Drie-éénheid

De Heilige Drie-eenheid, muurschildering in de refterzaal, door Vader Sophrony en leden van zijn gemeenschap, klooster van Sint-Jan de Doper, Tolleshunt Knights, eind jaren 1970. Afbeelding © Het Stavropegic Klooster van Heilige John baptist, Essex

De Drie-eenheid is de God van liefde… (Heilige Sophrony)

“Dit is mijn geliefde Zoon, in wie ik welbehagen heb.” (Mattheüs 3:16-17)
Zie! Het Lam van God dat de zonde van de wereld wegneemt.

De Drie-eenheid is de God van liefde – De man die door de gave van de Heilige Geest de adem van Zijn liefde heeft ervaren, weet met zijn hele wezen dat een dergelijke liefde eigen is aan de Drie-enige Godheid die aan ons is geopenbaard als de perfecte vorm van Absoluut Zijn.
Liefhebben is leven voor en in de geliefde wiens leven ons leven wordt. Liefde leidt tot eenzaamheid van het zijn. Zo is het binnen de Drie-eenheid. ‘De Vader heeft de Zoon lief’ (Joh. 3.35). Hij leeft in de Zoon en in de Heilige Geest. De Zoon ‘blijft in de liefde van de Vader’ (Joh. 15.10) en in de Heilige Geest. En de Heilige Geest kennen we als liefde, al-perfect. De Heilige Geest gaat eeuwig van de Vader uit en leeft in Hem en blijft in de Zoon. Deze liefde maakt de som van het Goddelijke Wezen tot een enkele eeuwige handeling. Naar het patroon van deze eenheid moet ook de mensheid één worden. (‘Ik en mijn Vader zijn één’ (Joh. 10.30). ‘Dat zij allen één mogen zijn; zoals Gij, Vader, zijt in mij, en ik in u, opdat ook zij één in ons zijn’ (Joh. 17.21). ).

Lees verder “Sophrony : de Heilige Drie éénheid”

Metropoliet Anthony (Pakanich): Hoe word je vrij?

Metropoliet Anthony (Pakanich) Oekrains orthodoxe Kerk: Hoe word je vrij?

Liefde geeft vrijheid. Het bevrijdt een persoon van de fetters van passies en ondeugden. Het zijn de passies die ons slaven maken.
God is liefde. En Goddelijke liefde is overal aanwezig, in het hele Universum. Zonder einde en zonder limiet.
We moeten erop reageren en het in ons leven toelaten.
Liefde is een geschenk van God dat van bovenaf naar mensen wordt gezonden. Iemand kan het niet alleen waarnemen. Liefde is van goddelijke aard en we kunnen alleen de contouren ervan vangen, maar niet omarmen.
Liefde wordt gegeven aan een moedig hart dat alles wat tijdelijk is heeft uitgedaagd.
De barmhartige Heer, die zelfs onze kleine stappen en timide bedoelingen ziet, versterkt ons op het pad naar verlossing en troost ons met Zijn liefde.
Het is Gods liefde, Gods vonk die de primaire bron is van alle manifestaties van liefde op aarde. Dit is liefde tussen echtgenoten, en ouderlijke liefde, en vriendschap, en genade.
Er is geen ware liefde zonder een goddelijke kern. Al het andere is een illusie en zelfbedrog. Helaas zijn mensen voor het grootste deel tevreden met surrogaten, die hen in nog grotere slavernij drijven, zonder de reddende en bevrijdende kracht van liefde in hun hele leven te hebben ervaren.
Het teken van ware liefde is een weerspiegeling van gelukzaligheid. Het wekt nooit angst op, doet geen pijn, maar verheft en bevrijdt.
Ons hele leven moeten we liefde verwerven. En voor ons werk zal de Heer ons op het juiste moment zegenen met de gave van liefde.

Bron: Orthodox Leven (Russisch) Engelse vertaling : pravmir.com
Nederlandse vertaling : Kris Biesbroeck

Het icoon van de Transfiguratie vormt de sleutel tot de orthodoxe theologie over het visioen van God.

Het licht dat aan de apostelen verscheen, was de uitdrukking van de Goddelijke schittering, van de tijdloze en ongeschapen heerlijkheid, de erkenning van de twee naturen van Christus, het goddelijke en het menselijke. Tegelijkertijd was het een prototype, een icoon van de getransfigureerde menselijke natuur en van de theose (vergoddelijking) die wordt verleend door het verlossende werk van Christus. De transfiguratie van Christus op de berg Tabor isde overeenkomstige gebeurtenis in het Nieuwe Testament van de gebeurtenis in het Oude Testament waarin God aan Mozes wordt geopenbaard op de berg Horeb. Al vanaf de eerste christelijke eeuwen hebben we aanwijzingen dat de Transfiguratie van Christus in de kerk werd gevierd, terwijl vanaf het einde van de 6e eeuw van de christelijke jaartelling de datum van deze viering vast stond op 6 augustus. Het is uit dezelfde periode dat we de eerste voorbeelden van de iconografische kunst afleiden. Het Licht van de getransfigureerde Christus vormt de belangrijkste uitdrukking van de Hesychastic beweging door de theologie van de “Hesychastic Fathers” die werd vastgelegd in de 14e eeuw. Hun leider, St. Gregorios Palamas, verklaarde dat God “Licht” wordt genoemd niet volgens zijn wezen(ousia),maar volgens zijn “energie”, en dat dit “ongecreëerde” licht door onze zintuigen kan worden waargenomen door gebed en zolang bepaalde vooronderstellingen van toepassing zijn (zuiverheid van hart, onophoudelijke

Lees verder “Feest van de Transfiguratie – het icoon”

HET HEILIGE PRIESTERSCHAP

+Vader George (Grieks orthodoxe kerk van America)

Ook dit Mysterie (Sacrament) is door God gezonden. Het werd opgericht door Christus met de roeping van Zijn discipelen, hen werd het gezag gegeven om de zonden van de mensen los te maken en te binden, en de Heilige Geest op hen te zenden op de dag van Pinksteren. De heilige apostelen waren de enigen die het priesterschap ontvingen. De Heilige Geest die neerdaalde “als tongen van vuur”, deed dat alleen op de apostelen op de dag van Pinksteren.
Wijding is een ander specifiek mysterie dat bepaalde mannen wijdt voor specifieke dienst in de Kerk van God. Priesterschap in de christelijke kerk is anders dan alle andere opvattingen over priesterschap in de geschiedenis. Het is niet dat van het Oude Verbond (Testament), waar bepaalde families vanaf hun geboorte apart werden gezet als voorouderlijke priesters en Levieten (de kohanim). De Heer Zelf was geen priester in de Levitische of Aäronische lijn: want Hij erfde deze gave niet van een aardse vader. Hij was een priester in een andere orde van religie. De Heilige Schrift beschrijft Hem als een priester in de orde van Melchizedek. Hij was de koning van Salem (zijn naam betekent ‘koning der gerechtigheid’ en zijn titel was ‘koning van de vrede’) die geschenken van brood en wijn bracht, en Abraham zegende in de naam van ,en aan wie Abraham een ​​tiende van zijn goederen gaf. De apostolische schrijver van Hebreeën gebruikt dit symbool van Levi die hulde brengt aan Melchizedek als een teken van het oude priesterschap dat de superioriteit van het nieuwe priesterschap erkent dat Jezus, een afstammeling van Juda, meebracht met het Nieuwe Verbond dat hij instelde. Voor de schrijver van Hebreeën gaat de Hogepriester, Jezus, een heiligdom binnen dat niet door mensenhanden is gemaakt, en Zijn eigen bloed is een offer van verzoening dat niet herhaald hoeft te worden, maar de kerk definitief reinigt, voor altijd. Symbolisch (dat wil zeggen typologisch) is Jezus een priester van de orde van Melchizedek, aangesteld tot deze heilzame bediening van verzoening van de mensheid met de allerhoogste God, door Zijn Vader alleen, niet door enige menselijke wet van afstamming.

Lees verder “Het heilig priesterschap”