‘Een mens kan de goede dingen van dit leven tegen zijn wil verliezen, maar als hij de eeuwige zegeningen verliest, doet hij dat met zijn eigen toestemming.’
—
Sint-Augustinus: de stad van God bk 15, ch23
Bekentenissen van St. Augustinus
Augustinus prijst de grootheid van God
1.1. ‘U bent groot, o Heer, en moet zeer geprezen worden. Groot is uw macht, en aan uw wijsheid is geen maatstaf.’ En (toch) wil de mens je prijzen – de mens, een deel van je creatie. U wekt ons zo op dat het ons een genoegen is U te prijzen. Want je hebt ons voor jezelf gemaakt, en ons hart is onrustig totdat het in jou rust.
1.2. En hoe zal ik mijn God, mijn God en mijn Heer aanroepen? Want ik zal Hem zeker in mezelf roepen als ik Hem aanroep. (A. speelt hier met woorden – aanroepen kan in het Latijn ook ‘inroepen’ betekenen.) En in welke kamer is er in mij waar mijn God zou kunnen binnenkomen? Waarin zou God in mij kunnen komen, de God die hemel en aarde gemaakt heeft? Is het zo, Heer mijn God, is er iets in mij dat u kan bevatten? Of bevatten de hemel en de aarde – die jij hebt gemaakt en waarin jij mij hebt gemaakt – jou?
1.4. Wat ben jij dan, mijn God? Wat, vraag ik, behalve de Heer God. Want wie is de Heer naast God? Of wie is God naast onze God? – De meest hoge, de meest goede, de machtigste, de meest almachtige, de meest barmhartige en de meest rechtvaardige, het meest geheim en het meest aanwezig; mooiste en sterkste; meest stabiel en onbegrijpelijk; onveranderlijk dat (nog) alle dingen verandert; nooit nieuw, nooit oud; alle dingen nieuw maken en de hoogmoedigen naar (de ineenstorting van) de ouderdom brengen; altijd handelend, altijd in rust; verzamelen en niet nodig hebben; dragen en vullen en beschermen (alle dingen); creëren en voeden en perfectioneren; zoeken, ook al ontbreekt het je aan niets.
Je houdt van, maar wordt nooit gestoord; je bent jaloers en veilig; je hebt spijt, en je treurt niet; je bent boos en rustig; je verandert je werken, maar verandert je plannen niet; je krijgt terug wat je vindt, en je verliest nooit. Dingen worden u in overvloed gegeven, zodat u (onze) schuldenaar bent – en wie heeft iets dat niet van u is? Je betaalt schulden terug, ook al ben je die aan niemand verschuldigd. Je lost schulden af, zonder iets te verliezen.
1.5. Wat ben ik voor jou dat je mij beveelt om van je te houden, en tenzij ik het doe, ben je boos op mij en dreigt je met enorme ellende? Het huis van mijn ziel is smal – moge je het vergroten. Het ligt in puin; maak het opnieuw. Er zitten dingen in die je ogen beledigen, dat beken ik en ik weet het. Maar wie zal het schoonmaken? Of tot wie anders dan u zal ik roepen: “Reinig mij van mijn verborgen fouten, o Heer”?
1.6. Maar sta mij toch toe te spreken voor uw genade – ik, die stof en as ben – en sta mij toch toe te spreken. Voor zie! het is uw genade – niet de man die mij uitlacht – waartoe ik spreek.
Kinderschoenen
Wat is het dat ik wil zeggen, Heer, behalve dat ik niet weet waar ik hier vandaan kom? Moet ik zeggen: in dit sterfelijke leven, of in deze levengevende dood, dat weet ik niet. En de troost van uw genade ontving mij, zoals ik hoorde van de ouders van mijn vlees, van wie en in wie u mij op tijd vormde – want ik herinner het me niet. Dus toen ontving ik de troost van moedermelk. Noch mijn moeder, noch mijn verpleegsters vulden hun borsten met zichzelf. Maar u, Heer, u hebt mij via hen kindervoedsel gegeven, overeenkomstig uw voorzienigheid, en de rijkdommen zijn tot in de diepte geregeld.
U hebt ook bepaald dat ik niet meer zou willen dan u gaf, en dat degenen die mij verzorgden, moesten willen geven wat u hen gaf. Want zij wilden mij geven dankzij de welgeordende houding waarin zij bij u overvloedig aanwezig waren. Want mijn goed van hen was goed voor hen – wat (nog) niet van hen kwam, maar door hen.
En zie! Beetje bij beetje begon ik te voelen waar ik was. En ik wilde mijn verlangens laten zien aan degenen door wie ze vervuld konden worden, en (toch) was ik niet in staat ze te manifesteren, want die verlangens zaten van binnen – degenen (die ze konden vervullen) waren van buitenaf (buiten mij). Ook konden ze op geen enkele manier mijn ziel binnendringen. En dus wiebelde ik met mijn ledematen en mijn stem – tekens die overeenkwamen met mijn verlangens – de weinige die ik kon maken, zoals ik kon maken. En toen ze mij niet gehoorzaamden – hetzij omdat ze het niet begrepen, hetzij om mij niet iets slechts te doen – was ik verontwaardigd op mijn ouderen omdat ze niet aan mij onderworpen waren, en op kinderen die mij niet dienden. En ik nam wraak op hen door te huilen. Zo heb ik geleerd dat baby’s zijn – degenen die ik heb leren kennen – en zij, zonder het te weten, hebben mij onthuld dat ik zo was, meer dan mijn verpleegsters die dat wel weten.
Het kleine lijfje leert praten.
1.8. Ben ik, door deze richting in te slaan, niet van de kindertijd naar de kindertijd gegaan, of beter gezegd, de kindertijd kwam naar mij toe en verving de kindertijd? Want ik was geen baby (Latijn betekent niet-spreker) die niet kon praten, maar nu was ik een sprekende jongen. En ik herinner me dit, en later merkte ik hoe ik leerde spreken. Want mijn oudsten hebben mij dit niet geleerd door mij woorden in een vaste leervolgorde te geven, zoals ze later met letters deden. Maar ikzelf, met de geest die U mij gaf, mijn God, wilde met gekreun, verschillende vocale geluiden en bewegingen van mijn ledematen uitdrukken wat er in mijn hart was, zodat mijn wil gehoorzaamd zou kunnen worden. En ik kon niet alles duidelijk maken wat ik wilde. Ik heb het in mijn geheugen gegrepen als ze iets noemden, en als ze na een bepaald woord hun lichaam naar iets bewogen. Ik zag en hield altijd vast welk geluid ze gebruikten als ze iets wilden aanduiden. Het was duidelijk dat ze dit bedoelden door de beweging van hun lichaam, zoals door de woorden die natuurlijk zijn voor alle naties, woorden die bestaan uit gezichtsuitdrukkingen, bewegingen van de ogen en de handelingen van andere ledematen, en door de klanken van de stem die hun houding bij het zoeken, hebben, afwijzen of vluchten van dingen. En zo verzamelde ik beetje bij beetje waar woorden voor stonden, wanneer ze op hun plaats werden gezet in verschillende betekenissen, die ik vaak hoorde. En door mijn mond te beheersen om deze tekens te maken, drukte ik nu uit wat ik wilde. En dus communiceerde ik de tekenen van mijn wensen aan degenen onder wie ik was, en ging ik dieper in op de stormachtige samenleving van het menselijk leven, afhankelijk van het gezag en het knikje van mijn ouders en oudere personen.
Hij bidt om mishandeling op school te voorkomen.
1.9. O God, mijn God, wat een ellende en spot heb ik daar (op school) meegemaakt. Want toen ik een jongen was, werd mij een juist leven voorgesteld als het gehoorzamen van degenen die mij adviseerden, zodat ik in deze wereld zou kunnen floreren en uitblinken in woordenrijke kunsten, die dienen tot de eer van mensen, en in valse rijkdom. Dus toen werd ik naar school gestuurd om letters te leren waarvan ik, ongelukkige, de waarde niet kende. En toch, als ik langzaam leerde, kreeg ik een pak slaag. want de oudsten keurden dit goed. En velen daarvoor hebben tijdens dit leven vermoeiende wegen aangelegd waarlangs wij gedwongen werden te gaan, waarbij het lijden en verdriet voor de zonen van Adam zich vermenigvuldigden.
Bovendien hebben we, Heer, mannen gevonden die tot U baden. En wij leerden van hen, voorzover wij konden, dat er een Grote was die – ook al verscheen Hij niet aan onze zintuigen – ons kon horen en ons kon helpen. Want als jongen begon ik je mijn hulp en mijn toevlucht te vragen, en ik brak de knopen van mijn tong om je aan te roepen, en ik bleef je, als kleintje, met niet weinig gevoel vragen dat ik misschien geen antwoord zou krijgen. slaan op school.
En toen je mij niet hoorde – wat niet bedoeld was om mij dwaasheid te leren (A. interpreteert Psalm 21.3 op deze manier: de weigering van zijn gebed was om te voorkomen dat hij dwaas zou worden) – werden mijn slagen uitgelachen door oudere mensen, en zelfs door mijn ouders, die wilden dat mij geen kwaad zou overkomen, hoewel deze mishandelingen destijds in mijn ogen een groot en ernstig kwaad waren.
Is er iemand, Heer, zo’n grote ziel, die met zo’n grote liefde aan U vasthoudt? Is er, vraag ik, iemand die door vroom aan U vast te houden daardoor zo sterk wordt getroffen dat hij weinig denkt aan rekken en haken en andere uiteenlopende kwellingen? van dit soort – welke mannen over de hele wereld tot je bidden om te ontsnappen, met grote angst – zoals onze ouders deden die lachten om de kwellingen waarmee wij jongens werden getroffen door onze leraren? Want we waren ook niet minder bang voor deze dingen, en we baden ook niet minder tot je om eraan te ontsnappen. En toch zondigden we door minder te schrijven, minder te lezen of minder na te denken over brieven dan er van ons werd verlangd.
En toch heb ik gezondigd, Heer mijn God, heerser en schepper van alle dingen van de natuur, maar alleen de heerser van de zonden: ik heb gezondigd, o Heer mijn God, door tegen de voorschriften van mijn ouders en die leraren in te handelen. Want later kon ik goed gebruik maken van de letters die ze wilden dat ik leerde, wat hun houding ook was toen ze dat wilden. Want ik was ongehoorzaam, niet omdat ik voor betere dingen koos, maar uit liefde voor spelen, uit liefde voor trotse overwinningen in wedstrijden en uit liefde voor het kietelen van mijn auto’s door valse fabels, zodat ze vuriger zouden jeuken.
Zie deze dingen, Heer, genadig, en bevrijd ons die nu een beroep op U doen. Bevrijd ook degenen die u nog niet aanroepen, zodat zij u kunnen aanroepen en u hen kunt bevrijden.
Hij werd catechumeen en wordt bijna gedoopt
1.11. Toen ik nog een jongen was, had ik gehoord over het eeuwige leven dat ons was beloofd door de nederigheid van uw Zoon, onze Heer en God, die afdaalde tot onze trots. En ik was al ondertekend met het kruisteken en werd al gekruid met zijn zout vanuit de baarmoeder van mijn moeder, die veel op jou hoopte.
U zag, Heer, toen ik nog een jongen was, en op een dag door buikklachten plotseling koorts kreeg en bijna dood was. U zag, mijn God, aangezien U toen al mijn voogd was, met welke emotie en met welk geloof ik smeekte om de doop van uw Christus, mijn God en Heer, vanwege de toewijding van mijn moeder en de toewijding van de moeder van allen. wij, uw Kerk. En de moeder van mijn vlees was verontrust – omdat ze heel erg aan het bevallen was voor mijn eeuwige verlossing en met een kuis hart in uw geloof – en er haastig voor zou hebben gezorgd dat ik werd ingewijd in de reddende sacramenten en werd gewassen, terwijl ik U belijdde, Heer Jezus, voor de vergeving van zonden, als ik niet plotseling weer gezond was geworden. En dus werd mijn reiniging uitgesteld, alsof het nodig was dat ik nog smeriger zou worden als ik zou leven. Want dat wil zeggen, na dat bad (de doop) zou de schuld van zonden in vuiligheid groter en gevaarlijker zijn.
Dus ik geloofde al, en zij geloofde, en het hele huis, behalve mijn vader alleen. Hij heeft mij echter niet het recht op de toewijding van mijn moeder ontnomen om mij ervan te weerhouden in Christus te geloven, zoals hij nog niet had geloofd. Want zij streefde ernaar dat u een vader voor mij zou zijn, mijn God, en niet voor hem. En hierin hielp je haar haar man te overwinnen die ze diende, hoewel ze beter was dan hij, want hierin diende ze zeker jou die haar beval dat ze zo zou handelen.
Ik vraag u, mijn God, ik zou graag willen weten, als u het ook wilt, met welk doel ik werd uitgesteld om toen niet gedoopt te worden. Was het voor mij ten goede, alsof dan de teugels van de zonde werden losgelaten, of niet? Op dit punt klinkt er zelfs nu nog van alle kanten over verschillende andere personen in onze oren: ‘Laat hem gaan. Laat hem doen wat hij wil. Want hij is nog niet gedoopt.’ En toch zeggen we in het geval van de gezondheid van het lichaam niet: ‘Laat hem gaan. Laat hem nog meer gewond raken. Want hij is nog niet genezen.’ Hoeveel beter zou het dan zijn geweest dat ik snel genezen zou zijn, en dat er voor mij gezorgd zou worden, door mijn toewijding en die van mijn volk, dat de gezondheid van mijn ziel nadat ik hersteld was, veilig zou zijn geweest onder de bescherming van jou die zou het gegeven hebben.
Hij heeft een hekel aan Grieks op school, maar houdt van de verhalen van Vergilius
1.12. In de kindertijd zelf – daar was ik minder bang voor dan in de puberteit – hield ik niet van brieven. En ik vond het vreselijk om tegen hen aan geduwd te worden. Toch werd ik gepusht, en dat ging goed voor mij, maar ik deed het niet goed. Want ik zou het niet geleerd hebben als ik niet gedwongen was. Toch deden degenen die mij dwongen het niet goed. Maar dankzij u is het goed met mij afgelopen, mijn God. Want zij (die mij dwongen) maakten zich niet druk over het gebruik dat ik van brieven zou maken – behalve om onverzadigbare verlangens van rijke behoeftigheid en beschamende glorie te bevredigen. Maar jij, voor wie ‘de haren van mijn hoofd geteld zijn’, maakte in mijn voordeel gebruik van de fout van allen die mij aanspoorden om te leren. Maar jij maakte gebruik van mijn fout – ik die het niet wilde leren – voor mijn straf, die ik niet onwaardig was – zo klein jongetje en zo grote zondaar! En dus heb je het goed voor mij gedaan door middel van degenen met wie het niet goed ging. En jij hebt mij terecht vergolden voor mijn eigen zonde. Want jij hebt het bevolen, en het is zo dat elke wanordelijke ziel haar eigen straf is.
1.13. Ik weet zelfs nu nog steeds niet waarom ik een hekel had aan de Griekse literatuur, waarin ik als jongen verdiept was. Want ik werd verliefd op Latijnse letters – niet het soort dat de leraren op het basisonderwijs onderwijzen, maar wat degenen die grammatica’s worden genoemd, onderwijzen. Voor die eerste fasen, waarin je leert lezen, schrijven en rekenen, vond ik niet minder belastend en strafbaar dan alle Griekse letters. En toch, waar komt dit vandaan, zo niet uit de zonde en de ijdelheid van het leven? Want ik was vlees, “een geest die wandelt en niet terugkeert.” Want zeker waren die eerste brieven beter, omdat het zekerder was, waarin het gebeurde en is gebeurd, en nog steeds waar is dat ik kan lezen wat ik geschreven vind en dat ik zelf kan schrijven, als ik dat wil – de eerste brieven waren beter dan die brieven waarin ik moest huilen om de omzwervingen van iemand die Aeneas heette – mijn eigen omzwervingen vergat – en om de dood van Dido te betreuren, die zelfmoord pleegde uit liefde – terwijl ik mezelf ondertussen met droge ogen kon verdragen – zeer ellendig! – stervend voor u in deze dingen, o God, mijn leven.
Want wat was er ellendiger dan dat ik geen medelijden met mezelf had, en huilde om de dood van Dido, die gebeurde vanwege haar liefde voor Aeneas, terwijl ik niet huilde om mijn eigen dood, die voortkwam uit het feit dat ik niet van U hield, o God, licht van mijn hart, en innerlijk brood van de mond van mijn ziel?
Maar moge nu mijn God en uw waarheid het uitroepen en in mijn ziel tegen mij zeggen: “Het is niet zo, het is niet zo.” Beter was zeker die eerste les. Want zie, ik ben eerder bereid de omzwervingen van Aeneas en al dat soort dingen te vergeten dan te vergeten hoe ik moet schrijven en lezen.
Maar er hangen sluiers aan de drempels van de scholen van grammatici, die niet meer staan voor de eer van een geheim dan voor het verdoezelen van fouten. Laat degenen voor wie ik niet langer bang ben, niet tegen mij schreeuwen, wanneer ik aan U beken wat mijn ziel wil belijden, mijn God, en berusten in het bestraffen van mijn slechte wegen, zodat ik uw goede wegen mag liefhebben.
Dus zondigde ik als jongen toen ik meer van die lege dingen hield dan van deze nuttigere dingen, of beter gezegd: ik haatte het een en hield van het ander. Want ‘één en één zijn twee. Twee en twee zijn vier’ was voor mij een hatelijk liedje geweest – maar het houten paard, vol gewapende mannen, en het verbranden van Troje waren een heel lieflijk schouwspel van ijdelheid geweest.
1.14. Waarom had ik dan een hekel aan (het leren van) Griekse letters, die over zulke dingen zingen? Want Homerus is ook bedreven in het weven van zulke fabels, en is uiterst ijdel – en toch was hij als jongen verbitterd tegen mij. Ik veronderstel dat Vergilius ook zo is tegen Griekse jongens, als ze hem moeten leren, zoals ik gedwongen werd om Homerus te leren – met moeite tenminste. De moeilijkheid om een vreemde taal te leren, volledig besprenkeld als met gal, alle zoetigheden van Griekse fantastische verhalen. Want ik kende geen (Griekse) woorden en er werd hevig druk op mij uitgeoefend met wrede verschrikkingen en straffen, zodat ik zou leren. Want als kind kende ik ooit geen Latijnse woorden; en toch leerde ik ze door er nota van te nemen, zonder enige angst en marteling, te midden van de verlokkingen van mijn verpleegsters, en de grappen van degenen die naar me glimlachten, en de vreugde van degenen die met me speelden. Ik heb ze geleerd zonder de straflast van mensen die op mij drukten, omdat mijn hart mij aansprak, om de concepten ervan uit te kunnen drukken – wat ik niet zou kunnen doen zonder enkele woorden te leren, niet van leraren maar van degenen die spraken, in wier oren probeerde ik naar voren te brengen wat ik voelde. Het is dus heel duidelijk dat vrije nieuwsgierigheid een grotere kracht heeft om deze dingen te leren dan angstwekkende noodzaak.
Hij moet June nabootsen in een toespraak.
1.17. Sta mij toe, mijn God, om ook iets te zeggen over mijn vermogen, uw gaven (om te vertellen) in welke waanzin het versleten was. Want er werd mij een opdracht gegeven, die nogal lastig was voor mijn ziel – met lof als beloning, of uit angst voor schande en een pak slaag – dat ik de woorden van Juno moest uitspreken als ze boos en verdrietig was, omdat ze ‘de koning niet opzij kon zetten’. van de Trojanen uit Italië’ – wat ik nog nooit van Juno had gehoord. Maar we werden tijdens onze omzwervingen gedwongen het spoor van poëtische fictie te volgen, en in proza iets te zeggen van het soort dat de dichter in verzen had kunnen zeggen. En die student sprak met grotere lof bij wie, in overeenstemming met de waardigheid van de afgebeelde persoon, een waarschijnlijker houding van woede en verdriet naar voren kwam, met passende woorden die de gedachten omhulden.
Wat had ik eraan, mijn ware leven, mijn God, dat er bij deze recitatie meer applaus voor mij klonk dan voor veel medestudenten van mijn eigen leeftijd? Zie, zijn al deze dingen niet rook en wind? Was er geen andere kwestie waarop mijn geest en tong getraind hadden kunnen worden? Uw lof, Heer, uw lof door uw Schriften had de wijnstok van mijn hart kunnen ondersteunen, en het zou niet zijn weggevoerd in lege kleinigheden, een schandelijke prooi voor vogels. Want er is meer dan één manier om offers te brengen aan de gevallen engelen!
Augustinus herinnert zich zijn slechte jeugd.
2.1. Ik wil mijn vroegere fouten en de vleselijke verdorvenheden van mijn ziel in herinnering brengen – niet omdat ik ervan houd, maar om van U te kunnen houden, mijn God. Uit liefde voor jouw liefde doe ik dit, terwijl ik mijn meest slechte manieren in herinnering breng, in de bitterheid van mijn gedachten, zodat jij lief voor mij wordt, een zoetheid die niet bedrieglijk is, een gelukkige en veilige zoetheid. Want ik stond in vuur en vlam om in mijn jeugd de hel te vullen, en ik durfde wild te worden in gevarieerde en schimmige liefdes. Ik werd rot voor jouw ogen, terwijl ik mezelf behaagde en de ogen van mensen wilde behagen.
2.2. En wat was het dat mij verrukte, behalve liefhebben en geliefd worden? Maar ik hield me niet aan de juiste maatstaf en maakte dus geen onderscheid tussen de sereniteit van liefde en de mist van lust. Beide kookten verward samen, en voerden mijn zwakke leeftijd mee via de steile paden van verlangens, en lieten me zinken in de draaikolk van misdaden. Maar jammerlijk raasde ik, de stroom van mijn stroom volgend, en jou achterlatend. En ik ging buiten al uw wettelijke grenzen, noch ontkwam ik aan uw plagen. Voor wie van de stervelingen kan dat? Want U was altijd aanwezig, barmhartig woedend, en al mijn ongeoorloofde genoegens besprenkelend met de meest bittere onaangenaamheden, zodat ik zou kunnen proberen plezier te vinden zonder onaangenaamheden, en waar ik kon, zou ik niets anders vinden dan U, Heer.
Waar was ik, en hoe ver was ik in ballingschap van de geneugten van jouw huis in dat zestiende jaar van mijn vlees, toen luxe de scepter over mij kreeg en ik er volledig mijn handen aan gaf, aan de waanzin van losbandige lust? En mijn eigen familie zorgde er niet voor dat ze mij door een huwelijk wegrukten terwijl ik verder snelde. Maar zij wilden alleen dat ik leerde de best mogelijke toespraak te houden en te overtuigen met mijn woorden.
2.3 In dat jaar werd mijn studie onderbroken nadat ik terugkeerde uit Madaura – de naburige stad waar ik was begonnen te verblijven om literatuur en welsprekendheid te leren – terwijl er fondsen werden voorbereid voor een langere reis naar Carthago, meer door de geest van mijn vader dan door zijn financiën , want hij was een burger van Thagaste met tamelijk geringe middelen.
Aan wie vertel ik deze dingen? Want ik vertel ze niet aan u, mijn God, maar in uw aanwezigheid vertel ik deze dingen aan mijn soort, de mensheid, welk deel ervan ook mag gebeuren in deze geschriften.
Maar toen ik in dat zestiende jaar, tijdens de noodzakelijke onderbreking, met mijn ouders op vakantie was, gingen de bramen van lusten over mijn hoofd, en was er geen hand om ze uit te roeien. Wee mij. En durf ik te zeggen dat u, mijn God, zwijgde toen ik ver van u wegging? Was je dan stil tegen mij? En wiens woorden waren het, zo niet de jouwe, die woorden via mijn moeder, jouw trouwe, die je in mijn oren zong? Toch daalde niets ervan in mijn hart om ze uit te voeren. Want zij wilde, en ik herinner mij hoe zij mij in het geheim met grote bezorgdheid waarschuwde, dat ik geen hoererij zou bedrijven, en vooral dat ik met niemands vrouw overspel zou plegen. Maar dit leken mij slechts vrouwelijke waarschuwingen, die ik zou blozen als ik ze zou gehoorzamen. Toch waren het jouw waarschuwingen, en ik wist het niet, maar dacht dat je zweeg, en dat zij sprak, door wie je niet zweeg tegen mij, en door haar te minachten, minachtte ik jou, ik, haar zoon, je dienaar, de zoon van uw dienstmaagd.
Maar ik wist het niet, en ik bleef halsstarrig doorgaan met zo’n blindheid dat ik, toen ik onder mijn leeftijdgenoten was, me schaamde iets minder schandelijks te hebben gedaan, toen ik hen hoorde opscheppen over hun zonden, en hoe meer ze opschepten, hoe schandelijker ze waren geweest. En ik vond het leuk om deze dingen te doen, niet alleen uit lust om ze te doen, maar ook uit verlangen naar lof. Wat is de schuld waard anders dan ondeugd? Maar om niet de schuld te krijgen, werd ik nog wreder, en elke keer dat ik niets had gedaan dat gelijk was aan deze ellendelingen, deed ik alsof ik had gedaan wat ik niet had gedaan, zodat ik niet lager zou lijken door onschuldiger te zijn, en dus ik lijk misschien niet hoe verachtelijker en kuiser ik was.
Hij steelt om het stelen.
2.4. Uw wet, Heer, bestraft stellig stelen, de wet die in de harten van de mens geschreven is en die zelfs de ongerechtigheid zelf niet uitroeit. Want welke dief verdraagt kalm een dief? Zelfs een rijke dief verdraagt geen dief die wordt gedreven door behoeftigheid. Toch wilde ik stelen, en dat deed ik ook, niet gedreven door noodzaak, maar door het gebrek aan en de minachting voor gerechtigheid. Want ik heb gestolen wat ik in overvloed had, en nog veel beter. Ook wilde ik niet genieten van datgene wat ik wilde stelen, maar ik genoot van het stelen en de zonde zelf. Er stond een perenboom vlakbij onze wijngaard, beladen met fruit dat niet aantrekkelijk was qua vorm of smaak. Wij, de meest slechte jongeren, gingen het afschudden en midden in de nacht fruit wegdragen; uit slechte gewoonte hadden we ons spel zo lang verlengd. En we namen grote vruchten, niet om op te eten, maar om in ieder geval naar de varkens te gooien – ook al aten we er wel een deel van – we wilden gewoon datgene doen wat ons beviel, juist omdat het illegaal was. Zie mijn hart, o God, zie mijn hart, waar U medelijden mee kreeg in de diepte van de afgrond. Laat mijn hart je nu vertellen wat het daar zocht, zodat het kwaadaardig was zonder oorzaak, en er geen andere reden voor mijn boosaardigheid was dan boosaardigheid.
2.6. Wat heb ik dan, ongelukkige, in jou liefgehad, o mijn diefstal, o kwade daad van de nacht van het zestiende jaar van mijn leeftijd? Want je was niet mooi, want je was een diefstal… Die vruchten waren mooi, maar mijn ellendige ziel verlangde er niet echt naar: ik had een voorraad betere vruchten, maar die plukte ik alleen maar om te stelen. Want ik gooide weg wat ik had geplukt en at er alleen de ongerechtigheid van, waar ik me over verheugde. Want wat van die vruchten ook in mijn mond kwam, het werd gekruid door de slechte daad.
2.8. En toch zou ik dat niet alleen hebben gedaan – zo herinner ik mij toen mijn ziel – ik zou het helemaal niet alleen hebben gedaan. Daarom hield ik ook van de gemeenschap van degenen met wie ik het deed. Ik hield dus niet alleen van de diefstal – of beter gezegd, ik hield werkelijk van niets anders, want die gemeenschap (in de misdaad) is niets. Maar aangezien er voor mij geen plezier zat in de vrucht, was er wel plezier in de daad zelf, plezier dat voortkwam uit de gemeenschap van anderen die met mij zondigden.
2.9. Wat was die zielshouding? Het was beslist gewoon beschamend, maar wat was het? Wie begrijpt zonden? Het was als het ware een leeuwerik voor ons jeukende hart dat we degenen bedrogen die dachten dat we het niet zouden doen en er krachtig bezwaar tegen hadden dat we het deden. O te onvriendelijke vriendschap, en hebzucht naar sport en grappen en verlangen om een ander kwaad te doen – zonder winst voor mezelf, zonder verlangen naar wraak, gewoon gedaan toen ze zeiden: “Laten we gaan, laten we het doen”. En we schaamden ons om niet schaamteloos te zijn!
Zondaar in Carthago.
3.1. Ik kwam naar Carthago en daar knetterde aan alle kanten de koekenpan van boze liefdes. (Een woordspeling hier tussen Carthago en Sartago, “een koekenpan”.) Ik had nog niet lief, en ik hield ervan om lief te hebben, en uit een meer geheime behoefte haatte ik mezelf toen ik minder nodig had. Ik zocht iets om lief te hebben, liefdevol om lief te hebben, en ik haatte veiligheid en een pad zonder valstrikken. Want ik had een innerlijke honger naar innerlijk voedsel, U mijn God, en ik voelde die honger niet, maar ik had geen verlangen naar onvergankelijk voedsel – niet dat ik genoeg had, maar hoe leger ik was, hoe kieskeuriger ik werd. was er naar toe.
En dus was het niet goed met mijn ziel, en omdat ze vol zweren was, wierp ze zichzelf buiten mij, omdat ze erbarmelijk graag gekrast wilde worden door de aanraking van zintuiglijke dingen. Liefhebben en bemind worden vond ik zoeter als ik ook kon genieten van het lichaam van de minnaar. Dus verontreinigde ik de bron van vriendschap en verontreinigde het heldere water ervan met de hel van lust; en toch, hoewel smerig en oneervol, genoot ik ervan om verfijnd en hoffelijk te zijn, uit overvolle ijdelheid. Ik haastte me naar de liefde en verlangde ernaar erdoor gevangen te worden. Mijn God, mijn genade, met hoeveel gal heb je die zoetheid besprenkeld, en hoe goed was je om het te doen. Want ik werd geliefd en kreeg een band van vreugde, en ik werd graag gebonden in lastige banden, en dus werd ik geslagen met de hete ijzeren staven van jaloezie en achterdocht en angst, woede en ruzies.
3.2. De spektakels van het theater hielden mij vast, vol beelden van ellende en tondel voor mijn vlam. Waarom wil de mens daar treuren als hij verdrietige en tragische dingen ziet, die hij zelf niet zou willen lijden? Toch wil hij, de toeschouwer, verdriet onder hen lijden, en juist dat verdriet is zijn genoegen. Wat is dit anders dan meelijwekkende waanzin? Zijn tranen dan geliefd, en pijn? Natuurlijk wil iedere man gelukkig zijn. Of is het zo dat hoewel niemand zich graag ellendig voelt, hij toch graag medelijden heeft met anderen, en alleen al om deze reden – aangezien medelijden niet mogelijk is als er geen pijn is – hij van verdriet houdt?
3.3. En op een afstand zweefde boven mij uw trouwe genade. In welke ongerechtigheden heb ik mezelf verspild en met heiligschennende nieuwsgierigheid gevolgd, zodat het mij in mijn verlatenheid naar ontrouwe diepten en bedrieglijke dienst van demonen heeft geleid, aan wie ik mijn slechte daden in brand heb gestoken – en in al deze heb jij mij gegeseld! Ik durfde zelfs tijdens de viering van uw mysteries met de muren van de kerk te verlangen en een affaire te regelen om de vruchten van de dood te verwerven. Als resultaat daarvan heb je mij met zware straffen geslagen, maar niets vergeleken met mijn schuld. O jij, mijn buitengewoon grote barmhartigheid, mijn God, mijn toevlucht voor de vreselijk schadelijke dingen waarin ik ronddwaalde, met trotse nek, om ver weg te gaan van jij, die van mijn wegen houdt, niet die van jou, die van de vrijheid van een weggelopen slaaf houdt.
Het doel van mijn studie, die eervol werd genoemd, was de rechten, zodat ik erin kon uitblinken en hoe prijzenswaardiger en sluwder ik was. Dat is de blindheid van mensen die zich zelfs op blindheid beroemen. En ik was de leidende student in de school van de retor, en ik was trots blij en opgezwollen van rook, hoewel veel ingetogener, Heer, weet u, en ver verwijderd van de verwoestingen die de ‘Wreckers’ aanrichtten – deze wilde en een duivelse naam is als het ware het kenmerk van stedelijkheid. Ik leefde onder hen met schaamteloze schaamte, omdat ik zo niet was. Ik was bij hen en genoot soms van hun vriendschap, maar ik verafschuwde altijd hun daden, dat wil zeggen de ‘wrakken’ waarin ze stoutmoedig de verlegenheid van nieuwe studenten aanvielen.
Cicero maakt hem enthousiast voor filosofie.
3.4. Onder hen bestudeerde ik destijds, op mijn onvolwassen leeftijd, boeken over welsprekendheid, waarin ik een vooraanstaande rol wilde spelen – met een verdomd winderig doel, door de geneugten van de menselijke ijdelheid.
Tijdens mijn reguliere studie ben ik het boek tegengekomen van een zekere Cicero, wiens tong vrijwel iedereen bewondert, maar niet zijn hart. Maar dat boek van hem, genaamd Hortensius, bevat een aansporing tot de filosofie. Dat boek veranderde mijn houding en richtte mijn gebeden tot U, Heer, en maakte mijn wensen en verlangens anders. Want plotseling leek alle ijdele hoop mij goedkoop, en ik verlangde naar de onsterfelijkheid van wijsheid, met een ongelooflijke hartstocht, en ik was al begonnen op te staan om naar jou terug te keren.
Want ik gebruikte dat boek niet om mijn tong te scherpen – iets wat ik op kosten van mijn moeder leek te kopen toen ik negentien was (mijn vader was twee jaar eerder overleden) – en niet om mijn tong te scherpen gebruikte ik dat boek. Want het maakte geen indruk op mij door zijn stijl, maar door zijn leer.
Wat wilde ik graag, mijn God, hoe graag wilde ik wegvliegen van de aardse dingen naar U toe. En ik wist niet wat je in mij deed. Want wijsheid is van jou. Maar de liefde voor wijsheid heeft de Griekse naam filosofie, waar dat boek mij naar verlangde. Er zijn mensen die mensen verleiden door middel van filosofie, waarbij ze hun fouten kleuren en verhullen met die grote, mooie en eervolle naam. Bijna al deze mannen, uit de tijd van Cicero en daarvoor, worden in dat boek gepresenteerd en toegelicht. En die heilzame vermaning van uw geest door uw goede en vrome dienaar wordt daar duidelijk: ‘Zorg ervoor dat niemand u misleidt door filosofie en ijdele verleiding volgens de traditie van mensen, en niet volgens Christus. Want in Hem woont alle volheid. van goddelijkheid op een lichamelijke manier.”
En ik was destijds – u weet het, licht van mijn hart – omdat ik deze woorden van de apostel nog niet kende, toch blij met die aansporing (van Cicero), in die zin dat ik sterk opgewonden en in vuur en vlam stond en in vuur en vlam stond. heb lief en zoek, niet een bepaalde sekte, maar de filosofie zelf (wat die ook mag zijn). En alleen dit belemmerde mij, met zo’n grote hartstocht, dat de naam van Christus er niet in stond. Want mijn tedere hart had, overeenkomstig uw barmhartigheid, Heer, de naam van mijn Redder, uw Zoon, gedronken in de melk van mijn moeder, en die diep vastgehouden. Wat deze naam ook ontbeerde, hoe literair, gepolijst en waarheidsgetrouw het ook was, het kon mij niet helemaal boeien.
3.5. En dus besloot ik mijn gedachten op de Heilige Schrift te richten, om te zien wat voor soort ze waren. En zie, ik zag iets dat niet geopenbaard was aan hoogmoedigen, noch blootgelegd aan kinderen, maar nederig in zijn wandel, verheven in zijn uitkomst, en gehuld in mysteries. En ik was niet van dien aard dat ik er naar binnen kon gaan, of mijn nek naar de treden kon neigen. Want toen ik me tot dat Schriftgedeelte wendde, voelde ik me niet zoals ik nu spreek, maar het leek mij onwaardig om te vergelijken met de waardigheid van Cicero. Want mijn aanzwellende trots deinsde terug voor zijn gematigdheid, en mijn oog drong niet door tot de binnenkant ervan. Toch was het zo dat ik met kleintjes kon opgroeien, maar ik had er een hekel aan om klein te zijn, en opgezwollen van trots leek ik mezelf groot.
3.6. En zo kwam ik in aanraking met mannen die trots dwaalden, zeer vleselijk en spraakzaam, in wier mond de strikken van de duivel waren en een zeer vogellijm gemaakt van een mengsel van de lettergrepen van uw naam, en zelfs de Heer Jezus Christus en de Parakleet, onze trooster, de Heilige Geest. Want deze namen waren altijd in hun mond, maar alleen voor zover het geluid en het geluid van de tong reikte. Wat de rest betreft, hun hart was leeg van de waarheid. En ze bleven maar zeggen: “Waarheid en waarheid”. En velen bleven dat tegen mij zeggen, en het stond nergens in hen, maar ze spraken valse dingen, niet alleen over jou, die de Waarheid bent, maar zelfs over de elementen van deze wereld, jouw schepping, waarover ik zou moeten uitweiden. van liefde voor jou is zelfs verder gegaan dan die filosofen die ware dingen spreken, mijn Vader, het allerhoogste goed, de schoonheid van alle dingen. O waarheid, waarheid. Hoe intiem zuchtte zelfs toen het merg van mijn ziel naar je toen deze mannen vaak en op vele manieren jouw naam tegen mij lieten horen – maar alleen met hun stem – in vele grote boeken. En het zijn de dienbladen waarin ze, in plaats van jou, mij in mijn honger de zon en de maan dienden, je prachtige werken, maar toch alleen jouw werken, en niet jij, en het waren ook niet de eerste werken. Want de vroegere dingen waren je geestelijke werken, vóór die lichamelijke dingen, ook al zijn ze helder en hemels.
3.7. Want ik kende die andere realiteit niet, die er werkelijk is, en ik werd als het ware subtiel ertoe bewogen de opvattingen van deze bedriegers te aanvaarden, toen ze mij vroegen: Waar komt het kwaad vandaan, en of God gebonden is aan een lichamelijke vorm, en is Hij niet gebonden aan een lichamelijke vorm? haren en vingernagels hebben, en of zij als rechtvaardigen moeten worden beschouwd, die veel vrouwen tegelijk hebben, mannen doden en dieren offeren. Omdat ik onwetend was, werd ik door deze dingen gestoord, en hoewel ik van de waarheid afdwaalde, leek het alsof ik er naartoe ging, omdat ik niet wist dat het kwaad niets anders is dan het ontberen van het goede, zelfs tot het punt van niet-zijn. . Hoe had ik het kunnen zien, ik wiens lichamelijke visie beperkt was tot lichamen en wiens spirituele zicht beperkt was tot fantasieën? Want ik wist niet dat God een geest is, die geen leden in lengte of breedte heeft, geen massa heeft… En wat er in ons is, volgens welke we zijn, en door de Schrift het beeld van God worden genoemd, dat wist ik wel. weet dit helemaal niet.
3.10. Geleidelijk en beetje bij beetje werd ik tot zulke onzin geleid dat ik geloofde dat een vijg huilt als hij geplukt wordt, en dat zijn moederboom melkachtige tranen vergiet. Maar als een (Manicheïsche) heilige die vijg zou eten – niet door hem geplukt, maar door die van iemand anders – zou hij die met zijn ingewanden vermengen en er engelen uitblazen, of beter gezegd, deeltjes van God terwijl hij kreunde en boerde in gebed. Deze deeltjes van de allerhoogste en ware God zouden in die vrucht gebonden zijn gebleven, tenzij ze werden bevrijd door de tand en de maag van een Heilige Uitverkorene. En ik, ellendig, geloofde dat er liever barmhartigheid betoond moest worden aan de vruchten van de aarde, dan aan de mensen, ter wille van wie de vruchten geboren worden. Maar als iemand die geen manichee was en honger had, om de vrucht zou vragen, was het alsof hij de vrucht tot de doodstraf veroordeelde als hij die aan hem zou geven.
De profetische droom van zijn moeder.
3.11. En jij stak je hand uit van boven, en bevrijdde mijn ziel uit deze diepe mist, toen mijn moeder om jou huilde om mij, jouw trouwe, meer dan moeders huilen om de lichamelijke dood. Want zij zag mijn dood voor het geloof en de geest, die zij van u kreeg, en u hoorde haar, Heer. Je hoorde haar, en verachtte haar tranen niet, toen ze stroomden en de aarde onder haar ogen bevochtigden overal waar ze bad, en je hoorde haar. Want waar kwam anders die droom vandaan waarin je haar troostte, zodat ze ermee instemde om met mij in hetzelfde huis te wonen en de tafel met mij te delen – iets wat ze begon te weigeren, zich afwendde en de godslasteringen van haar verafschuwde. mijn omzwervingen? Want zij stond (in de droom) zelf op een bepaalde houten regel, en een prachtige, vreugdevolle, glimlachende jongeman kwam naar haar toe, toen ze treurde en uitgeput was van verdriet. En toen hij had gevraagd naar de reden van haar verdriet en dagelijkse tranen – om haar te onderwijzen zoals gewoonlijk, niet om te leren – en toen ze had geantwoord dat ze huilde om mijn verlies, vertelde hij het haar, zodat ze veilig zou zijn. , en zei dat ze moest kijken en zien: waar zij was, was ik ook.
Toen ze keek, zag ze mij naast haar op dezelfde regel staan. Waar komt dit vandaan, behalve dat uw oren naar haar hart waren gericht, o goede Almachtige, die voor ieder van ons zorgt alsof wij de enige zijn om voor te zorgen, en die voor iedereen zorgt alsof zij waren er maar één?
Waar kwam ook dit vandaan: dat toen ze mij het visioen had verteld, en ik probeerde het zo te verdraaien dat ze liever niet zou wanhopen om te zijn wie ik was, ze meteen en zonder enige aarzeling zei: ‘Het is niet tegen mij gezegd. dat waar hij is, jij zult zijn, maar: waar jij bent, daar zal hij zijn. Ik beken aan U, Heer, wat ik me herinner, zoveel als ik me herinner – vaak heb ik erover gesproken – dat ik daardoor meer geschokt was, uw reactie via mijn waakzame moeder – want zij was niet gestoord door een valse interpretatie die zo was. plausibel en zag zo snel wat er gezien moest worden, wat ik zeker niet had gezien voordat ze sprak – ik was toen zelfs meer geschokt door het antwoord dan door de droom zelf, waarin de vreugde van de vrome vrouw zo veel zou komen later was tot nu toe van tevoren voorspeld voor haar huidige troost.
Bijna negen jaar volgden, waarin ik me wentelde in de modder van de diepte en de duisternis van de onwaarheid, waarin ik vaak probeerde op te stijgen en steeds zwaarder werd neergedrukt; terwijl die kuise, vrome, nuchtere weduwe – het soort van wie je houdt – nu, weliswaar gretiger vanwege de hoop, maar niet trager in huilen en kreunen, niet ophield om op elk uur van haar gebeden tot je te jammeren omdat mij. En daar kwamen haar gebeden in je zicht, en toch stond je toe dat ik steeds dieper in die mist rolde.
3.12. En je gaf een tweede antwoord dat ik me herinner – want ik ga over veel dingen heen, omdat ik me haast naar die dingen die mij des te meer dwingen om je te bekennen en te prijzen, en veel dingen die ik me niet herinner – je gaf toen een tweede antwoord via uw priester, een zekere bisschop, gevoed in de Kerk en opgeleid in uw boeken. Toen die vrouw hem vroeg bereid te zijn met mij te spreken en mijn fouten te weerleggen, en mij het kwade te ontleren en het goede te onderwijzen – want hij deed dit telkens wanneer hij toevallig mensen vond die daarvoor geschikt waren – was hij niet bereid – voorzichtig zeker, zoals ik later besefte. Want hij antwoordde dat ik nog steeds niet te onderwijzen was, omdat ik opgeblazen was door de nieuwigheid van die ketterij en veel onervaren mensen van streek had gemaakt met mijn kleine vragen, zoals ze hem had verteld. ‘Maar laat hem daar zijn’, zei hij, ‘en bid gewoon tot de Heer voor hem. Door te lezen zal hij ontdekken wat een dwaling dat is, en hoe groot een goddeloosheid.’
Tegelijkertijd vertelde hij ook hoe hij op jonge leeftijd door zijn eigen moeder, die bedrogen was, aan de Manichees was overgegeven en dat hij bijna al hun boeken had gelezen en zelfs gekopieerd; maar dat het hem duidelijk was geworden, hoewel niemand met hem in discussie ging en hem weerlegde, hoezeer hij die sekte moest ontvluchten: en dus was hij gevlucht.
Toen hij dit had gezegd, en zij niet bereid was ermee in te stemmen, maar des te meer aandrong, door overvloedig te smeken en te huilen, zodat hij mij zou kunnen zien en het met mij zou kunnen bespreken, zei hij, nu een beetje geïrriteerd door vermoeidheid: “Ga, en Leef zo. Want het kan niet gebeuren dat de zoon van die tranen van jou omkomt.’ En dit herinnerde ze zich vaak als ze met mij sprak: dat ze het had ontvangen alsof het uit de lucht klonk.
4.1. Gedurende diezelfde periode van negen jaar, van mijn negentiende tot mijn achtentwintigste, werden we verleid en verleid; bedrogen en bedrieglijk, in verschillende verlangens – openlijk door de leringen die zij liberaal noemen, op een verborgen manier echter die onder de valse naam religie – hier waren we trots, daar bijgelovig: overal ijdel. We leerden in die jaren de kunst van de retoriek, en ik verkocht een zegevierende woordzucht, overwonnen door verlangen. Toch gaf ik er de voorkeur aan – Heer, u weet het – goede studenten te hebben, zoals ze goed worden genoemd. En zonder bedrog leerde ik hen bedrog – niet zodat ze tegen het leven van een onschuldig persoon konden optreden, maar soms tegen het hoofd van een schuldige. En U, o God, zag mij van verre uitglijden op een gladde plek, en mijn geloof gloeide onder veel rook, een geloof dat ik toonde in de leer die ik gaf aan degenen die van ijdelheid hielden en een leugen zochten.
Maar in die tijd had ik één vrouw, niet bekend in wat men een wettig huwelijk noemt, maar iemand die door mijn zwervende hartstocht, verstoken van voorzichtigheid, was opgejaagd. En toch was er maar één, en ik was trouw aan haar bed. Hierin heb ik uit eigen ervaring geleerd wat een afstand er is tussen de gematigdheid van een echtelijk pact, dat wordt samengevoegd ter wille van het verwekken van nakomelingen, en een pact van wellustige liefde, waarin een nageslacht wordt geboren, zelfs tegen iemands verlangen in. – hoewel het, eenmaal geboren, iemand dwingt ervan te houden.
4.4. In de jaren waarin ik voor het eerst les begon te geven in de stad waar ik geboren was, had ik een vriend van mijn eigen leeftijd verworven, die mij zeer dierbaar was, in een studievereniging, die samen met mij opbloeide in de bloei van de jeugd. Hij was als jongen met mij opgegroeid, en samen waren we naar school gegaan, en samen hadden we gespeeld. Maar in zijn jeugd was hij geen vriend op de manier – en zelfs later niet – zoals echte vriendschap gaat, omdat er geen echte vriendschap bestaat tenzij je die aan elkaar plakt tussen degenen die je aanhangen, ‘met jouw liefde verspreid in onze harten, door de Heilige Geest die ons gegeven is.” Want ik had hem van het ware geloof, dat hij als jongeling niet trouw en volledig vasthield, tot de bijgelovige en gevaarlijke fabels doen verleiden, waardoor mijn moeder om mij huilde. Die man dwaalde nu in de geest met mij rond, en mijn ziel kon niet zonder hem. En zie jij, terwijl je op de rug van je vluchtelingen drukt, tegelijkertijd God van wraak en bron van barmhartigheid, die ons op wonderbaarlijke wijze tot jou bekeert – zie, je hebt die man uit dit leven gehaald toen hij nauwelijks een jaar in mijn vriendschap had volbracht , zoet voor mij boven alle zoetheden van dit leven.
Wie kan al uw prijzenswaardige daden vertellen die hij alleen heeft meegemaakt? Wat hebt u toen gedaan, mijn God, en hoe ondoorgrondelijk is de afgrond van uw oordelen! Want toen hij met koorts kampte, lag hij lang bewusteloos in dodelijk zweet. En toen de hoop voor hem werd opgegeven, werd hij gedoopt. Ik wist het niet, ik voorzag er niet in, maar nam aan dat zijn ziel liever behield wat hij van mij had ontvangen, en niet wat er met zijn lichaam werd gedaan toen hij was er niet van op de hoogte. Maar het was heel anders. Want hij herstelde en werd beter. En meteen, zodra ik met hem kon praten – ik kon zo snel als hij kon, aangezien ik hem niet verliet en we zo afhankelijk waren van elkaar – probeerde ik in zijn aanwezigheid te lachen, alsof hij zou meelachen om de doop die hij had ontvangen toen hij afwezig was in geest en zintuigen, maar waarvan hij hoorde dat hij die toch had ontvangen. Maar hij deinsde voor mij terug als voor een vijand, en waarschuwde mij met een wonderbaarlijke en plotselinge vrijheid dat als ik zijn vriend wilde zijn, ik moest ophouden zulke dingen te zeggen.
Ik echter, verbijsterd en van streek, stelde het uiten van mijn gevoelens uit, zodat hij eerst beter kon worden, en dan fit zou worden in gezondheid en kracht, zodat ik met hem kon doen wat ik wilde.
Maar hij werd van mijn waanzin gered, zodat hij voor mijn troost bij jou kon worden gehouden. Na een paar dagen, toen ik afwezig was, nam de koorts opnieuw toe en stierf hij.
Met welk een verdriet werd mijn hart verduisterd! En waar ik ook naar keek was de dood, en mijn vaderland een straf, en het vreemde ongeluk in het huis van mijn vader, en wat ik ook met hem had gedeeld, zonder hem veranderde het in een enorme marteling. Mijn ogen zochten hem overal, maar hij was er niet. En ik haatte alle plaatsen, omdat ze hem niet hadden, en ze konden ook niet tegen mij zeggen: “Ja, hij komt”, zoals ze vroeger deden toen hij nog leefde en weg was.
Hij probeert voor zichzelf te vluchten.
4.7. Maar toen mijn ziel hiervan werd weggenomen, drukte een grote last van ellende op mij. Het had naar U toe moeten worden gebracht, Heer, en genezen. Ik wist het, maar ik wilde het niet en kon het ook niet, te meer omdat je voor mij niet iets solide en standvastigs was als ik aan je dacht. Jij was het niet, maar een lege fantasie: en mijn fout was mijn God. Als ik probeerde mijn ziel daar te laten rusten, gleed ze weg in de leegte en stormde ze opnieuw op mij af. En ik bleef voor mezelf een ongelukkige plek, waar ik noch kon zijn, noch weg kon komen. Want waar zou mijn hart van mijn hart kunnen vluchten? Waar zou ik voor mezelf kunnen vluchten, waar ik mezelf niet zou volgen? En toch vluchtte ik uit mijn woonplaats. Want mijn ogen zochten hem minder waar ze niet gewend waren hem te zien. En zo kwam ik van de stad Thagaste naar Carthago.
Faustus de Manichee-bisschop.
5.3. Laat mij voor de ogen van mijn God spreken over dat negenentwintigste jaar van mijn leeftijd. Er was al een zekere bisschop van de Manicheeërs naar Carthago gekomen; Faustus was zijn naam, een grote strik van de duivel; en velen werden erin gegrepen door de verleiding van vlotte taal, die, hoewel ik het prees, toch onderscheidde van de waarheid over de dingen die ik graag wilde leren. Want ik dacht niet na over wat voor soort spraak, maar over welke kennis Faustus, beroemd onder hen, mij te eten voorlegde. Want zijn reputatie had mij van tevoren verteld dat hij de meeste ervaring had met alle eervolle leringen, en vooral opgeleid was in de vrije kunsten.
En aangezien ik veel werken van filosofen had gelezen en ze in mijn geheugen had bewaard, en bepaalde dingen van hen had vergeleken met die lange fabels van de Manicheeërs, en de eerste mij waarschijnlijker had geleken, die zij spraken die zelfs in staat waren ‘om speculeer over de wereld, ook al hebben ze haar Heer niet gevonden. Want U bent groot, Heer, en U kijkt naar de nederigen, maar U kent de verhevenen van verre.’ Je komt ook niet in de buurt van iemand anders dan de berouwvolle mensen, en je wordt ook niet gevonden door de hoogmoedigen, zelfs niet als ze met ijverige vaardigheid de sterren en het zand kunnen tellen, de sterrengebieden kunnen meten en de paden van de sterren kunnen opzoeken. .
Want met dat verstand en vermogen dat u hen hebt gegeven, hebben ze veel dingen ontdekt en jaren van tevoren de verduisteringen van de lichten van de zon en de maan aangekondigd – op welke dag, op welk uur en in welke mate ze zouden plaatsvinden. En de afrekening bedroog hen niet, en zo gebeurde het dat zij het wel voorspelden. En ze schreven de regels op die ze ontdekten en die vandaag de dag worden gelezen, waaruit kan worden voorspeld in welk jaar, en welke maand van het jaar en op welke dag van de maand en op welk uur van de dag, en tot hoeveel procent de maan of de zon zal verduisterd worden. En het zal zijn zoals voorspeld. En de mensen bewonderen deze dingen, en degenen die het niet weten zijn verbaasd, en degenen die het wel weten juichen en worden geprezen, en gaan uit goddeloze trots weg (van jou) en ondergaan een verduistering van jouw licht: zo ver van tevoren voorzien zij de zonsverduistering, maar zien hun eigen huidige zonsverduistering niet.
Toch herinnerde ik me veel dingen die ze terecht zeiden over de schepping zelf, en ik moest denken aan de berekeningen en de orde der tijden, en aan het zichtbare getuigenis van de sterren; en ik vergeleek deze met de woorden van Mani die in zijn razernij overvloedig veel woorden over deze dingen had geschreven. Maar daar kwam ik niet voor (in de Manicheïsche boeken), ik kreeg de opdracht om (gewoon) te geloven, en het (wat Mani zei) kwam niet overeen met de redenen die ik had onderzocht door berekeningen en met mijn eigen ogen – het was heel anders. .
5.5. Hij (Mani) wilde niet als klein beschouwd worden, maar probeerde mensen ervan te overtuigen dat de Heilige Geest, de Trooster en Verrijker van uw gelovigen, persoonlijk in hem (in Mani) aanwezig was met volledig gezag. En dus toen hij werd betrapt op het zeggen van valse dingen over de hemel en de sterren en de beweging van de zon en de maan, ook al maakten deze dingen geen deel uit van de religieuze leer, was het toch heel duidelijk dat zijn pogingen heiligschennis waren, aangezien hij niet alleen Hij zei dingen die hij wel wist, maar zelfs dingen die vals waren, met waanzinnige ijdelheid van trots, op zo’n manier dat hij ze aan zichzelf probeerde toe te schrijven alsof het aan een goddelijk persoon was.
5.6. En gedurende die bijna negen jaar, waarin ik met een dwalende geest naar hen (Manichees) luisterde, bleef ik met een uiterst intens verlangen op die Faustus wachten. Voor de andere (Manichees) die ik toevallig ontmoette, die faalden op de vragen die ik stelde over zulke dingen (astronomie), beloofden hem aan mij (en ik zei dat) door zijn komst en door met hem te praten, zouden al deze dingen het meest waardevol zijn. volledig opgelost – en zelfs andere grotere dingen als ik erom zou vragen.
Dus toen hij kwam, vond ik hem een aangename man, prettig van spraak, en met meer overtuigingskracht precies dezelfde dingen zeggend als zij (gewone Manichees) gewoonlijk zeggen. Maar wat had die schenker van kostbare bekers voor mijn dorst? Mijn oren waren al met zulke dingen gevuld, en ze leken mij niet beter omdat ze op een betere manier werden gezegd, noch leken ze waar omdat ze welsprekend waren, noch leek zijn geest wijs omdat zijn gezicht er prettig uitzag en zijn toespraak wordt. Zij echter die hem mij altijd beloofden, konden de werkelijkheid niet goed beoordelen; en dus leek hij hen verstandig en wijs, omdat hij hen verrukte met zijn toespraak.
Dus mijn gretigheid, waarin ik zo lang naar hem had uitgekeken, was verrukt over zijn manier van doen en houding terwijl hij besprak, aangezien zijn woorden passend waren en gemakkelijk zijn gedachten konden bekleden. Ik was bovendien net als velen verrukt – of zelfs meer dan velen: ik prees en prees hem. Maar ik was geïrriteerd dat ik in de menigte luisteraars niet naar hem toe mocht gaan en de zorg voor mijn vragen in een persoonlijk gesprek met hem mocht delen, waarbij ik gedachten aanbood en ontving.
Faustus faalt.
Toen ik de kans kreeg, en samen met mijn vrienden zijn oren begon te bestormen, in een tijd dat het niet misplaatst was om afwisselend te discussiëren, en toen ik bepaalde dingen presenteerde die mij verontrustten, was het eerste wat ik ontdekte dat de de mens was ongeschoold in de vrije kunsten, afgezien van de grammatica, en zelfs daarin had hij slechts een gewone opleiding genoten. En omdat hij enkele toespraken van Cicero had gelezen, en een paar boeken van Seneca, en enkele werken van dichters, en welke boeken van zijn sekte dan ook goed in het Latijn waren geschreven, en omdat hij dagelijkse praktijk had in het spreken – hieruit kwam zijn welsprekendheid voort. , die des te acceptabeler en verleidelijker werd vanwege de leiding van zijn geest en een zekere natuurlijke charme. Is het zo zoals ik het mij herinner, mijn Heer God, Rechter van mijn geweten? Voor u ligt mijn hart en mijn herinnering, u die toen met mij te maken had in het verborgen geheim van uw voorzienigheid, en mij mijn oneervolle omzwervingen al voor ogen had gesteld, zodat ik ze zou kunnen zien en haten.
5.7. Want nadat het mij volkomen duidelijk werd dat hij onervaren was in de kunsten waarin ik dacht dat hij uitblonk, begon ik te wanhopen dat hij zich open kon stellen en de problemen kon oplossen die mij dwarszaten. Iemand die deze dingen niet kent, kan nog steeds vasthouden aan de waarheid van vroomheid, op voorwaarde dat hij geen manicheeër is. Want hun boeken staan vol met hele lange fabels over de hemel en de sterren en de zon en de maan, waarvan ik niet langer dacht dat hij ze subtiel aan mij kon uitleggen… Toen ik hem deze dingen toch voorlegde om erover na te denken en te bespreken, was zeker bescheiden en durfde de last niet op zich te nemen. Want hij wist dat hij die dingen niet wist, en schaamde zich er niet voor om het toe te geven. Hij was niet van dat spraakzame soort, van wie ik last had van velen, die mij deze dingen probeerden te leren, maar niets zeiden. Want hij had een hart dat, hoewel niet naar jou gericht, niet onvoorzichtig over zichzelf was. Want hij was niet helemaal onwetend van zijn onwetendheid, en hij wilde niet, door overhaast te discussiëren, zichzelf in een benarde positie brengen waaruit geen uitweg voor hem zou bestaan, noch een manier om terug te keren. Op dit punt beviel hij mij meer. Want mooier is de matigheid van een eerlijke ziel dan de dingen die ik wilde weten. En bij alle moeilijkere en subtielere vragen vond ik hem zo.
Dus hoewel mijn gretigheid waarmee ik mij op de manicheïsche literatuur had toegelegd, was gestopt en ik wanhopig was tegenover hun andere leraren, begon ik, aangezien deze beroemde zo naar voren kwam in de vele dingen die mij verontrustten, veel met hem om te gaan vanwege de belangstelling waarmee ik werd geconfronteerd. hij gloeide voor de literaire werken die ik toen al als professor in Carthago aan jongeren onderwees. Wat de rest betreft, al mijn pogingen, waarin ik had besloten vooruitgang te boeken in die sekte, stortten volledig in toen ik die man leerde kennen – niet op zo’n manier dat ik het helemaal met hen verbrak, maar alsof ik niets beters kon vinden. dan dat waar ik op de een of andere manier in was terechtgekomen, besloot ik voorlopig tevreden te zijn, tenzij er iets zou verschijnen dat waardiger was om gekozen te worden.
En zo begon Faustus, die voor velen een strik des doods was geweest, de strik waarin ik gevangen zat, los te maken, hoewel hij dat niet van plan was en het zelfs niet wist. Want uw handen, mijn God, heeft in de verborgenheid van uw voorzienigheid mijn ziel niet in de steek gelaten. En in het bloed van het hart van mijn moeder, door haar tranen heen, dag en nacht, werd jou een offer gebracht. En je handelde op wonderbaarlijke en verborgen manieren met mij. Dat hebt u gedaan, mijn God, want door de Heer worden de stappen van een man geleid. Of welke voorziening voor verlossing is er behalve uw hand, die opnieuw maakt wat u gemaakt hebt?
Augustinus gaat naar Rome om les te geven.
5.8. U zorgde ervoor dat ik werd overgehaald om naar Rome te gaan en daar les te geven zoals ik in Carthago had gedaan. Hoe dit tot stand is gekomen, zal ik niet nalaten u te bekennen, want in deze dingen liggen uw diepste diepten, en uw barmhartigheid, het meest aanwezig voor ons, moet worden bedacht en verkondigd. Ik wilde niet naar Rome omdat mijn vrienden die mij ervan overtuigden om te gaan een groter inkomen en waardigheid voor ogen hadden – hoewel deze dingen ook mijn geest beïnvloedden. Maar de grootste, bijna de enige reden was dat ik had gehoord dat de jongeren daar rustiger studeerden en dat ze werden gecontroleerd door een ordelijkere dwang van discipline, zodat ze niet willekeurig en moedwillig de school van een leraar binnenstormden. wie ze niet studeerden, en dat ze helemaal niet worden toegelaten, tenzij hij het toestaat.
Integendeel, in Carthago heerst een grove en onmatige vrijheid van de kant van de studenten. Ze breken brutaal in, en met een bijna gekke blik, verstoren ze de orde die elke leraar heeft geschapen voor de ontwikkeling van zijn leerlingen. Ze doen veel schadelijke dingen uit vreemde saaiheid, en dingen die door de wet bestraft zouden moeten worden, behalve dat de gewoonte hen ondersteunt. Zij zijn duidelijk des te ellendiger, des te meer zij mogen doen wat uw eeuwige wet nooit zal toestaan. En ze denken dat ze handelen zonder gestraft te worden – ook al worden ze gestraft door de blindheid waarmee ze handelen, en lijden ze onvergelijkbaar ergere dingen dan zij.
En dus werd ik, toen ik lesgaf, gedwongen praktijken van anderen te verdragen die ik als student niet wilde volgen. En dus besloot ik te gaan waar iedereen aangaf dat zulke dingen niet gedaan werden. Maar jij, ‘mijn hoop en mijn deel in het land der levenden’, paste prikkels op mij toe om mijn woonplaats te veranderen voor de redding van mijn ziel, prikkels om mij uit Carthago weg te halen en mij naar Rome te lokken. Je deed dit door mannen die van een dood leven hielden; hier deden ze krankzinnige dingen, daar beloofden ze ijdele dingen; en om mijn stappen te corrigeren maakte jij in het geheim gebruik van zowel hun als mijn perversiteit. Want degenen die mijn rust verstoorden, waren blind van smerige waanzin; en degenen die mij elders uitnodigden hadden een aardse instelling. Maar ik, die hier (in Carthago) echte ellende verafschuwde, verlangde daar (in Rome) naar vals geluk.
Maar jij wist, mijn God, waarom ik van hier naar daar ging. Je hebt het mij ook niet verteld, en ook niet mijn moeder, die vreselijk huilde over mijn vertrek en mij naar de zee volgde. Maar ik bedroog haar toen ze me met geweld probeerde vast te houden, zodat ik óf terug zou komen, óf dat ze met me mee zou gaan. En ik deed alsof ik een vriend niet wilde achterlaten totdat hij zou gaan zeilen als de wind goed was. En ik loog tegen mijn moeder – tegen die moeder – en ik ontsnapte. Zelfs dit hebt u mij vergeven, mij genadig gered van het water van de zee, mij vol verfoeilijk vuil, voor het water van uw genade, zodat, gewassen, de rivieren van de ogen van mijn moeder konden worden gedroogd, waarmee zij dagelijks de ogen van mijn moeder water gaf. aarde onder haar voeten.
En ten slotte, toen ze weigerde zonder mij terug te keren, kon ik haar ternauwernood overhalen om die nacht op een plek in de buurt van ons schip te blijven, een kapel ter ere van St. Cyprianus. Maar ik ging die nacht in het geheim op pad, terwijl zij bleef bidden en huilen. En wat vroeg ze van jou, mijn God, met zulke grote tranen, behalve dat je me niet wilde laten varen? Maar jij, die diepgaande plannen vormde en hoorde wat ze werkelijk verlangde, zorgde toen niet voor wat ze vroeg, zodat je in mij zou kunnen doen waar ze altijd om smeekte.
De wind blies en vulde onze zeilen en ontnam de kust uit ons zicht, waar ze ’s ochtends buiten zichzelf was van verdriet, en vulde je oren met klachten en gekreun, terwijl jij ze afwees, en haar vleselijke verlangen terecht werd gegeseld met de zweep van verdriet. Want ze hield van mijn aanwezigheid bij haar, net als moeders, maar veel meer dan veel moeders. En ze wist niet wat voor vreugde je zou beleven aan mijn afwezigheid. Ze wist het niet, en daarom huilde en jammerde ze, en door deze kwellingen bewees ze in zichzelf de erfenis van Eva, terwijl ze kreunend weeklaagde over wat ze had voortgebracht. En toch, nadat ze mijn wrede bedrog de schuld had gegeven, wendde ze zich opnieuw tot het smeken om jou voor mij. Zij ging naar haar gebruikelijke praktijken, en ik naar Rome.
5.9. En zie! Daar werd ik overvallen door de plaag van lichamelijke ziekten, en ik was al op weg naar de hel, met al het kwaad dat ik tegen jou, tegen mezelf en tegen anderen had begaan – veel en ernstige dingen, naast de band die ik had begaan van de erfzonde, waarin ‘allen sterven in Adam’. Want jij had ‘mij niets vergeven in Christus’, noch had Hij ‘de vijandschap in Zijn vlees losgelaten’, die ik door mijn zonden jegens jou had opgelopen. Want hoe kon Hij dat kwijtraken aan het kruis van een fantasie – zoals ik over Hem geloofde? Dus hoe vals de dood van Zijn vlees mij ook leek, zo waar was de dood van mijn ziel. En dus, terwijl de koorts erger werd, ging ik al weg en kwam om. Waar zou ik heen zijn gegaan als ik toen was vertrokken, anders dan “naar vuur en kwellingen die mijn daden waardig zijn” in de waarheid van uw bevel?
En ze wist dit niet, en toch bad ze, terwijl ze afwezig was, voor mij. Maar jij, overal aanwezig, hoorde haar waar ze was, en waar ik was, had jij medelijden met mij, zodat ik de gezondheid van mijn lichaam zou herstellen, hoewel ik nog steeds krankzinnig was in een heiligschennend hart. Want in zo’n groot gevaar verlangde ik niet naar jouw doop, en ik was beter als jongen, toen ik erom vroeg door de toewijding van mijn moeder, zoals ik me al heb herinnerd en beleden. Maar ik was nog schandelijker geworden, en in mijn waanzin lachte ik om de plannen van jouw genezing, jij die niet toeliet dat zo iemand twee keer stierf. Als het hart van mijn moeder met zo’n wond was getroffen, zou het nooit zijn genezen. Want ik kan niet genoeg zeggen hoeveel liefde ze voor mij had, en met hoeveel grotere angst ze mij in de geest voortbracht dan ze in het vlees had gedaan.
En dus zie ik niet in hoe ze genezen had kunnen worden als zo’n dood van mij het hart van haar liefde had doorboord. En waar zouden zulke grote gebeden zijn geweest, zo frequent en zonder onderbreking, altijd tot jou gericht? Zou u, “God van barmhartigheid” “het berouwvolle en nederige hart” van een kuise, nuchtere weduwe hebben verworpen, die regelmatig aalmoezen geeft, uw heiligen volgt en dient, nooit het offer op uw altaar achterwege laat, en twee keer per dag naar uw kerk komt, ’s Morgens en ’s avonds zonder ophouden, niet vanwege ijdele fabels en oudevrouwelijke spraakzaamheid, maar zodat zij u in uw woorden zou kunnen horen, en u haar in haar gebeden zou kunnen horen?
Deze tranen van haar, waarmee ze je geen goud of zilver vroeg, niets veranderlijks, geen vergankelijk goed, maar de redding van de ziel van haar zoon – had jij, door wiens gave ze zo was, ze kunnen verachten en afstoten zonder hulp geven? In geen geval, Heer. Sterker nog: u was aanwezig, u hoorde en handelde. Het zij verre van jou dat je haar had kunnen bedriegen in die visioenen en reacties van jou, die ik al heb genoemd, en die ik niet heb genoemd, die ze in een trouw hart koesterde, en altijd bad, en ze aan je presenteerde zoals geschreven beloften van jou. Want u acht het passend, “aangezien uw barmhartigheid eeuwig is” om zelfs een schuldenaar te worden door uw beloften aan degenen aan wie u hun schulden kwijtscheldt.
5.10. Dus je herstelde mij van die ziekte, en je ‘redde de zoon van je dienstmaagd’, toen, voor dat moment (alleen) lichamelijk, zodat er iemand zou zijn aan wie je een betere en zekerdere gezondheid zou kunnen geven.
Hij woont nog steeds bij Manichees, in Rome.
En ik sloot mij toen al in Rome aan bij de bedrogen en bedrieglijke ‘heiligen’, niet alleen bij hun toehoorders, bij wie hij hoorde in wier huis ik ziek was geworden en beter werd, maar zelfs bij degenen die zij de uitverkorenen noemen. Want het leek mij nog steeds dat het niet wij waren die zondigden, maar een andere natuur in ons die zondigde. En het behaagde mijn trots om vrij van fouten te zijn, en als ik iets slechts deed, niet te bekennen dat ik het had gedaan, zodat “je mijn ziel zou kunnen genezen, aangezien ze tegen je had gezondigd”, maar ik hield ervan mijn schuld te verontschuldigen. en om iets of iets anders de schuld te geven dat wel bij mij was, maar dat niet was. Ik was echter dat ene geheel – mijn goddeloosheid had mij tegen mezelf verdeeld – en mijn zonde was des te ongeneeslijker, door het feit dat ik niet dacht dat ik een zondaar. En mijn ongerechtigheid was des te meer vervloekt.
Dus “je had nog geen bewaker om mijn mond gezet, en een deur van beteugeling om mijn lippen, zodat mijn hart niet zou vervallen in kwade woorden, om excuses te maken voor zonden met mensen die ongerechtigheid bedreven” en daarom, ik nog steeds “verbonden met hun uitverkorenen”, terwijl ze toch wanhopig zijn om vooruitgang te boeken in hun valse leer. Ik had besloten met die dingen tevreden te zijn, want ik vond niets beters, hoewel ik er nu losser en achtelooser aan vasthield.
Want deze gedachte kwam ook bij mij op: dat de filosofen die zij de Academici noemen voorzichtiger waren, in die zin dat ze besloten dat we aan alles moesten twijfelen en hadden vastgesteld dat de mens geen waarheid kon bevatten. Want zo leken ze, zoals mensen in het algemeen oordelen, ook te denken, want ik begreep hun bedoeling ook nog niet.
Ook heb ik onder voorwendsel nagelaten te proberen diezelfde gastheer te weerhouden van de buitensporige goedgelovigheid die hij, naar ik zag, had over de fantastische dingen waarmee de Manichee-boeken vol staan. Toch maakte ik meer gebruik van hun vriendschap dan die van andere mannen die niet in die ketterij hadden gezeten. Maar ik verdedigde het niet met mijn vroegere geest. Maar mijn nauwe band met hen – want Rome verborg velen van hen – bracht mij ertoe om trager naar een alternatief te zoeken, vooral omdat ik wanhoopte aan het vinden van de waarheid, waarvan zij mij hadden afgewezen, in uw Kerk, Heer van hemel en aarde. schepper van alle zichtbare en onzichtbare dingen.
Hij denkt dat zelfs God en het kwaad lichamelijk zijn.
Het leek mij erg beschamend om te geloven dat je de vorm van menselijk vlees had en werd begrensd door de lijnen van de ledematen van ons lichaam. En aangezien ik, toen ik aan mijn God probeerde te denken, aan niets anders kon denken dan aan de massa lichamen – want er leek mij niets te zijn dat niet zo (lichamelijk) was – was dit de grootste, en bijna de grootste. enige oorzaak van mijn onontkoombare fout.
Daarom dacht ik ook dat het kwaad zo’n substantie was, en dat het zijn eigen massa had, smerig en misvormd, óf grof (wat zij aarde noemden), óf dun en subtiel, zoals het lichaam van de lucht, waarvan zij denken dat het een kwaadaardig kwaad is. geest kruipt door de aarde. En omdat een soort eerbied mij dwong te denken dat een goede God geen kwade natuur had kunnen scheppen, veronderstelde ik dat er twee massa’s waren, tegenover elkaar, elk oneindig, maar de kwade smaller en de goede groter. Vanaf dit verderfelijke begin volgden mij andere godslasterlijke dingen. Want toen mijn geest probeerde terug te keren naar het katholieke geloof, werd ik afgestoten, omdat wat ik dacht dat het katholieke geloof was, het niet echt was.
Ik dacht dat zelfs onze Verlosser, uw Eniggeborene, zo naar voren was gebracht voor onze verlossing uit de meest heldere massa, dat ik mij niets anders over Hem kon voorstellen dan wat mijn ijdele verbeelding zich kon voorstellen. Want ik dacht dat een dergelijke natuur niet uit de Maagd Maria geboren kon worden zonder vermengd te zijn met vlees – en ik zag niet dat Hij, zoals ik Hem bedacht had, vermengd kon worden en niet verontreinigd kon worden. En dus was ik bang om te geloven dat Hij in het vlees was geboren, zodat ik niet hoefde te geloven dat Hij met vlees was verontreinigd. Nu zullen jullie geestelijken mij op een vriendelijke en liefdevolle manier uitlachen als ze deze mijn bekentenissen lezen. Maar toch was ik zo.
Oneerlijke studenten bedriegen hem met loon.
5.12. Dus begon ik mij ijverig toe te leggen op datgene waarvoor ik gekomen was, om retoriek te onderwijzen in Rome, en eerst bij mij thuis sommigen bijeen te brengen aan wie en door wie ik bekend begon te worden. En zie, ik hoorde dat er in Rome verschillende dingen gebeurden, die ik in Afrika niet heb meegemaakt. Want werkelijk, de verwoestingen die door ontaarde jongeren worden aangericht, worden daar (in Rome) duidelijk niet gedaan. Toch spannen veel jongeren zonder waarschuwing samen om te voorkomen dat ze de leraar hoeven te betalen, en over te stappen naar een ander – deserteurs van hun beloofde woord, mensen voor wie gerechtigheid goedkoop is omdat geld duur is. Mijn hart haatte hen ook, hoewel niet ‘met een volmaakte haat’.
5.13. En dus, nadat er vanuit Milaan naar Rome een bericht naar de prefect van de stad was gestuurd, waarin hem werd gevraagd een retoriekleraar voor die stad te zoeken, probeerde ik via diezelfde Manichees, dronken van ijdelheid, vrij van hen, maar we wisten het geen van beiden – om goedkeuring te krijgen door een proeftoespraak te houden en dus stuurde Symmachus, die toen prefect was, mij daarheen.
En ik kwam naar Milaan, bij de bisschop Ambrosius, bekend onder de beste ter wereld, uw vrome aanbidder, wiens krachtige toespraken toen zorgden voor ‘de rijkdom van uw graan’ en de vreugde van olie, en ‘de nuchtere dronkenschap van wijn’. voor uw mensen. Jij leidde mij naar hem toe, ook al wist ik het niet, zodat ik willens en wetens naar jou geleid kon worden. Die man van God ontving mij op vaderlijke wijze en verwelkomde mijn reis als bisschop.
En ik begon hem aanvankelijk niet lief te hebben als een leraar van de waarheid – waar ik in uw kerk volledig aan wanhoopte – maar als een man die aardig voor mij was. En ik luisterde altijd gretig naar hem als hij tot de mensen preekte, niet met de bedoeling die ik had moeten hebben, maar om zijn welsprekendheid uit te proberen, om te zien of dat aan zijn reputatie lag, of dat die in een grotere vorm zou voortkomen. of minder dan de berichten over hem. En ik concentreerde me op zijn woorden, gaf niet om de inhoud, en stond daar minachtend tegenover te staan. En ik was opgetogen over de overtuigingskracht van zijn toespraak, die geleerder was, maar toch minder aangenaam en aantrekkelijk dan die van Faustus, voor zover het de taalstijl betreft. Wat de rest betreft, er was geen vergelijking qua inhoud. Want degene (Faustus) dwaalde in manicheïsche drogredenen; maar de ander (Ambrosius) onderwees op zeer gezonde wijze verlossing. Maar “redding is verre van zondaars”, zoals ik toen was. En toch kwam ik geleidelijk dichterbij, en ik wist het niet.
5.14. Want hoewel ik niet probeerde te horen wat hij zei, maar alleen wilde horen hoe hij het zei – die ijdele interesse bleef voor mij bestaan, hoewel ik wanhoopte dat er een weg open lag voor de mens om naar jou toe te komen – kwam er in mijn gedachten samen met zijn woorden, waar ik van hield, en ook de inhoud, die ik verwaarloosde. Want ik kon ze niet scheiden, en toen ik mijn hart opende om te beseffen hoe welsprekend hij sprak, kwam tegelijkertijd naar voren hoe waarachtig hij sprak – zij het geleidelijk. In eerste instantie begon het mij duidelijk te worden dat wat hij zei verdedigd kon worden. En ik was nu van mening dat het katholieke geloof, waarvan ik had gedacht dat er niets gezegd kon worden tegen manicheïsche aanvallen, gehandhaafd kon worden zonder dat ik me ervoor schaamde – vooral nadat ik elkaar had gehoord en nog meer problemen uit de Oude Schrift had opgelost, waarbij, toen Ik nam ze letterlijk, ik werd vermoord. En dus toen veel van die passages geestelijk werden uitgelegd, bekritiseerde ik nu mijn eigen wanhoop, waarin ik had geloofd dat er geen weerstand kon worden geboden tegen degenen die de wet en de profeten verafschuwden en erom lachten. Ik vond echter niet dat de katholieke weg gevolgd moest worden, op grond van het feit dat ook deze leraren en verdedigers zou kunnen hebben die bezwaren overvloedig en niet op absurde wijze konden weerleggen. Ook vond ik niet dat wat ik aanhing (het manicheïsme) veroordeeld moest worden omdat de verdedigers gelijkwaardig leken. Want het katholieke geloof leek mij nog niet zo overwonnen dat het nog niet overwinnend was.
Maar toen zette ik mijn geest krachtig in om te zien of ik de Manicheeërs met bepaalde bewijzen van valsheid kon overtuigen. Als ik een spirituele substantie had kunnen bedenken, zouden al hun machinaties onmiddellijk zijn opgelost en uit mijn geest verbannen. Maar dat kon ik niet.
Maar over de samenstelling en de hele aard van deze wereld die de lichamelijke zintuigen bereiken, kwam ik, door verder na te denken en te vergelijken, tot de conclusie dat veel filosofen er veel waarschijnlijker opvattingen op nahielden. En dus, zoals de academici verondersteld worden te denken, twijfelend over alles, en twijfelend over alles, besloot ik dat ik de Manichees moest verlaten, niet gelovend dat ik op het moment van mijn twijfels in die sekte zou blijven waar ik al de voorkeur aan gaf. veel filosofen. Maar ik weigerde volledig de genezing van de ziekte van mijn ziel aan die filosofen toe te vertrouwen, omdat ze niet de reddende naam van Christus hadden. Daarom besloot ik catechumeen te worden in de katholieke kerk die mij door mijn ouders was aanbevolen, totdat er iets zekers opdook waardoor ik mijn koers kon bepalen.
Zijn moeder komt naar Milaan.
6.1. “Mijn hoop sinds mijn jeugd” waar was je voor mij? En waar had je je teruggetrokken? Of had je mij niet gemaakt en onderscheiden van de viervoetige dieren en vogels van de lucht? Je had me wijzer gemaakt, en ‘ik liep in duisternis’ en op een glibberige plek, en ik zocht je buiten mezelf, en ik vond de God niet in mijn hart. En ik was in de diepte van de zee terechtgekomen, en ik verloor het vertrouwen en wanhoopte om de waarheid te vinden.
Mijn moeder was nu naar mij toe gekomen, sterk in haar toewijding, volgde mij te land en ter zee, en dankzij jou veilig in alle gevaren. Want in de gevaren op zee troostte ze juist de matrozen – die normaal gesproken onervaren reizigers troosten als ze van streek zijn, want ze beloofde hen dat ze er veilig doorheen zouden komen, aangezien je haar dat in een visioen had beloofd.
En ze trof mij in groot gevaar aan, omdat ik wanhopig was om de waarheid te vinden. Maar toen ik haar vertelde dat ik niet langer een manicheeër was, hoewel geen katholieke christen, juichte ze niet van vreugde alsof ze iets onverwachts had gehoord, want ze was al zeker van mijn ellende, waarin ze zich bevond. huilend om mij alsof ik dood was, maar door jou weer tot leven zal worden gewekt, en op de baar van haar dacht dat ze mij naar buiten droeg, zodat jij tegen de zoon van de weduwe zou kunnen zeggen: “Jonge man, ik zeg tegen jou: sta op ‘ en hij zou weer tot leven komen en beginnen te praten, en jij zou hem teruggeven aan zijn moeder. Haar hart beefde dus niet van enige verstoorde uitbundigheid toen ze hoorde dat een zo groot deel al volbracht was van datgene waar ze dagelijks om huilde: dat ik de waarheid nog niet had bereikt, maar al van de onwaarheid was gered. Integendeel, omdat ze er zeker van was dat jij zou geven wat er nog over was, jij die het allemaal had beloofd, heel kalm en met een hart vol vertrouwen, antwoordde ze dat ze in Christus geloofde dat ze, voordat ze dit leven verliet, zou zien Ik ben een trouwe katholiek.
En dit zei ze tegen mij. Maar naar jou, Bron van barmhartigheden, stuurde ze vaker gebeden en tranen zodat jij je hulp zou kunnen bespoedigen en ‘mijn duisternis zou verlichten’, en ze rende nog gretiger naar de kerk, en hing aan de monding van Ambrosius, aan ‘de bron van water’. die opstijgt naar het eeuwige leven.” Want ze hield van die man ‘als een engel van God’, omdat ze door hem had vernomen dat ik destijds in die weifelende twijfelachtige staat was gebracht waardoor ze er zeker van was dat ik van ziekte naar gezondheid zou worden geleid, zij het met een groter gevaar. ingrijpen, alsof het door wat de artsen de crisis noemen.
Hij probeert met Ambrose te praten.
Lees verder “Augustinus : een overzicht van zijn leven en werken…. Belangrjk artikel om Augustinus beter te leren kennen als één van de grootste Kerkaders!!!”
christelijkeinformatiebron 