HEILIGENLEVEN

De heilige Porphyrios Kavsokalyvites

In 2013, nadat dit was geschreven, werd ouderling Porphyrios verheerlijkt als heilige van de kerk. Zijn herdenking is op 2 december. Een aantal boeken over het leven en het onderwijs van de Ouderling zijn in druk; speciaal aanbevolen is Wounded by Love: The Life and Wisdom of Elder Porphyrios, uitgegeven door de Zusters van het Heilige Klooster van Chrysopis.

Zijn familie
Lees verder “Heilige Porfyrios Kavsokalyvites”

St. Maria van Egypte, de Rechtvaardige, en een waar icoon van berouw

Door stninoorthodox

                                                            Maria van Egypte

jDe heilige Zosimas (4 april) was een monnik in een bepaald Palestijns klooster aan de rand van Caesarea. Sinds zijn jeugd woonde hij in het klooster en leefde daar in ascese tot hij de leeftijd van drieënvijftig jaar bereikte. Toen werd hij verontrust door de gedachte dat hij perfectie had bereikt, en had niemand nodig om hem te instrueren. ‘Is er ergens een monnik die me een vorm van ascese kan laten zien die ik niet heb bereikt? Is er iemand die mij heeft overtroffen in geestelijke nuchterheid en daden? ”
Plots verscheen er een engel van de Heer aan hem en zei: ‘Zosimas, je hebt dapper gestreden, voor zover dit in de macht van de mens ligt. Er is echter niemand die rechtvaardig is (Rm 3:10). Zodat u kunt weten hoeveel andere manieren tot verlossing leiden, verlaat uw geboorteland, zoals Abraham uit het huis van zijn vader (Gen 12: 1), en ga naar het klooster aan de Jordaan. ”
Abba Zosimas verliet onmiddellijk het klooster en volgde de engel, ging naar het Jordaanse klooster en vestigde zich erin.
Hier ontmoette hij ouderlingen die bedreven waren in contemplatie, maar ook in hun strijd. Nooit heeft iemand een ijdel woord uitgesproken. In plaats daarvan zongen ze constant en baden ze de hele nacht. Abba Zosimas begon de spirituele activiteit van de heilige monniken te imiteren.
Zo verstreek er veel tijd en naderde de heilige Veertig Dagen Vasten. Er was een bepaalde gewoonte in het klooster, daarom had God de heilige Zosimas daarheen geleid. Op de eerste zondag van de grote vasten diende de igumen de goddelijke liturgie, iedereen ontving het volledig zuivere lichaam en bloed van Christus. Daarna gingen ze naar de trapeza voor een kleine maaltijd, en kwamen daarna weer samen in de kerk.

Lees verder “Maria van Egypte : de rechtvaardige….”

HEILIGENLEVEN

De heilige Serafim van Sarov

De heilige Serafim van Sarov is een van de grootste Russische heiligen en nog wel bijna uit de moderne tijd. Prochor Misjnin werd geboren als zoon van een aannemer te Koersk‚ in 1759. Toen hij twintig werd, trad hij in het klooster van Sarov en kreeg toen de naam Serafim. Veertien jaar later werd hij priester gewijd terwijl hij uitgroeide tot een groot mysticus, in wie het leven van de oude woestijnvaders opnieuw gestalte kreeg. Zestien jaar leefde hij in volstrekte eenzaamheid, diep in het maagdelijke Russische woud, waar hij bomen velde, een moestuin aanlegde, de Heilige Schrift overwoog en de Vaders bestudeerde, onder onophoudelijk gebed. Alleen zondags ging hij voor de Heilige Liturgie naar het klooster, waar hij zich ook een half jaar moest laten verplegen nadat hij door een groep zwervers in elkaar was geslagen. Na zijn genezing trok hij weer naar de eenzaamheid terug en pleegde nog zwaardere ascese. Dagenlang bleef hij staan bidden op een hoog rotsblok, zoals eens de zuilheiligen. Maar zijn gezondheid was toch geknakt en toen hij vijftig jaar oud was, bezat hij niet meer de kracht om de wekelijkse tocht naar het klooster te maken. Daar kreeg hij toen een afgelegen cel, waar hij nog vijf en twintig jaar als recluus geleefd heeft tot zijn dood in 1833.
Maar dit zo verborgen leven straalde als een vuurtoren over het Russische land en later over heel de wereld. Een stroom van zoekenden kwam naar hem toe om hulp in lichamelijke en geestelijke nood. Ook gaf hij leiding aan een zustergemeenschap in het naburige Divejevo. Zo sterk leefde hij in de Heilige Geest dat verschillende van zijn visioenen ook door anderen, die juist bij hem waren, werden meebeleefd. Grote bekendheid geniet het verslag van zulk een visioen door de handelaar Nikolai Motovilov‚ een trouw bezoeker die door de heilige Serafim van langdurige kwalen genezen was. ln 1903 werd Serafim officieel heilig verklaard door de Russische Kerk.

Uit : heiligenlevens voor elke dag. Orth.klooster Den nHaag

————————————————

HEILIGENLEVEN

De heilige Pachomius de Grote – woestijnvader

De heilige Pachomios (-adelaar) de Grote was geboren rond 290 bij Esneh, als kind van heidense ouders in Opper-Egypte. Toen hij gedwongenpals soldaat moest dienen, samen met enkele dorpsgenoten, en zij in behoeftige omstandigheden verkeerden, kwamen zij in aanraking met enkele christenen die hen liefderijk opnamen. Toen hij, na de overwinning van Konstantijn, uit de militaire dienst ontslagen was, stelde Pachomios zich onder hun leiding en hij werd gedoopt.
Nu kwam hij in aanraking met de kluizenaar Palemon en hij werd zijn leerling. Palemon stelde zware eisen wat betreft vasten, harde arbeid, moeilijke omstandigheden, het verdragen van ontberingen, langdurige gebeden en nachtwaken. Vooral dit laatste viel Pachomios zwaar en Palemon hield hem wakker door hem manden met zand van de ene plek naar de andere te laten vervoeren. Maar Pachomios wijdde zich met heel zijn hart aan het monastieke leven en groeide uit tot een gerijpte persoonlijkheid van grote innerlijke, imponerende kracht. Toen hij zich zo tien jaar lang volkomen onderworpen had, verscheen hem een engel, gekleed in het groot monniken-schima, die hem een schrijfrol gaf, met daarop de Regel voor een gemeenschapsklooster, een kenobion. En hij beval hem zulk een klooster te stichten voor het zieleheil van vele monniken. Zo besefte Pachomios geroepen te zijn om anderen te leiden, en Palemon was het zozeer daarmee eens dat hij met zijn leerling meetrok en zijn verblijf bij hem nam.

Lees verder “”

HEILIGENLEVEN

De heilige Antonios de Grote

Antonios de Grote – Woestijnvader

De heilige Antonios de Grote: werd rond 251 geboren in een christengezin te Komé (nu Keman) in Midden-Egypte. Toen hij 20 jaar oud was stierven zijn ouders en lieten hem een aanzienlijk vermogen na. Maar in die dagen werd in de kerk het Evangelie voorgelezen van de rijke jongeling. Antonios werd hierdoor zo diep getroffen dat hij al zijn bezit uitdeelde aan noodlijdenden. Vervolgens trok hij zich terug in een grot buiten de stad om een leven van gebed te leiden. Toen hij daar niet de volkomen eenzaamheid vond die hij zocht om geheel en al bij Christus te zijn, begaf hij zich naar de woestijn, die in Egypte nergens ver weg is. Hij zwom de Nijl over en vond een in de grond verborgen bouwwerk, een bouwvallige verlaten werkplaats van valsemunters, waar hij werkelijk alleen was. Antonios was een sterke persoonlijkheid met een heftig karakter en hij had een buitengewoon zware strijd te voeren tegen zijn opstandige natuur. Zijn duivelsvisioenen zijn door de middeleeuwse schilderkunst beroemd geraakt, maar veel belangrijker zijn de van hem overgeleverde woorden, die getuigen van een rijpe en evenwichtige persoonlijkheid, met een diep inzicht in de groei van het geestelijk leven. Rond hem verzamelde zich een groep leerlingen zodat

Lees verder “Heilige Antonios de Grote”

HEILIGENLEVEN

Onufrios de Grote – Woestijnvader

De heilige kluizenaar Onufrios de Grote. Onufrios begon zijn askese in het klooster Eriti in de Thebaïde, waar een honderdtal monniken leefde in strenge askese. Maar hij werd aangetrokken door het eenzame leven dat de heilige profeet Elia en Joannes de Doper hadden geleid voordat zij tot de prediking geroepen werden, en hij vertrok daarom naar de woestijn, vanuit de Grote Oase recht naar het Zuiden. Door Gods hulp vond hij de grot waarin een oude kluizenaar leefde. Onufrios wierp zich ter aarde en riep: “Vader, zegen!” De ander kwam naar buiten, hief hem op en gaf hem de broederkus. Onufrios bleef bij hem en kreeg onderricht over het leven in de woestijn. Het duurde niet lang of zijn geestelijke vader achtte hem geschikt om zelfstandig te leven, en hij bracht hem naar een op vier dagreizen afstand gelegen grot, die hij op zijn omzwervingen door de woestijn had ontdekt. Daar bleef hij een maand bij hem, totdat Onufrios aan de plaats zou zijn gewend. Vervolgens bezocht hij hem nog eenmaal per jaar, totdat hij bij zijn laatste bezoek stierf en door Onufrios begraven werd.
Daarna leefde deze in volstrekte eenzaamheid, zonder ooit iemand te zien, gedurende 60 jaren vol ontberingen. Hij vertelde aan Pafnutios‚ die hem tenslotte vond, dat hij vaak zwaar te lijden had gehad van honger en dorst, en soms op sterven had gelegen door algehele zwakte. Hij had als enig voedsel de wilde planten die in de omgeving groeiden, maar na 30 jaar ontsprong voor de ingang van zijn spelonk een goede waterbron, waarbij een dadelpalm groeide, die hem voedsel verschafte. Zijn kleding raakte op den duur geheel verteerd en hij had als dekking slechts de lange spierwitte haren die op zijn lichaam groeiden als bij een wild dier, terwijl zijn baard reikte tot op de grond. Samengevlochten palmbladeren dienden als een gordel om zijn Iendenen.
De heilige Pafnutios, die na al die jaren door God daarheen was geleid, was eerst uit angst weggevlucht toen hij Onufrios zag, totdat deze hem achterna riep dat hij ook een mens was, net als hij. Zo raakte zijn levensgeschiedenis bekend. Nadat zij de nacht samen in gebed hadden doorgebracht, nam Onufrios afscheid, waarbij hij beloofde de voorspraak te zullen zijn voor hen die in zijn naam een of ander goed werk verrichtten of zijn bijstand inriepen; daarna knielde hij weer neer. Nu stierf hij, tijdens zijn gebed, tegen het jaar 400. Door de kruisvaarders werd de eredienst van de heilige Onufrios, die zich al spoedig in het byzantijnserijk had verbreid, ook in het Westen bekend.
Volgens de legende deed een engel ieder zaterdag en zondag de ronde door de woestijn om aan de alleen-levende monniken de heilige Communie te brengen.

HEILIGENLEVEN

De heilige Gelasios

De heilige Gelasios, een toneelspeler in Heliopolis. Toen hij eens in een satire het christelijk geloof bespottelijk moest maken en daarbij ook gedoopt werd door een andere clown die de doopwoorden uitsprak, en met een wit kleed werd bekleed, kwam hij als een totaal veranderd mens uit het bad tevoorschijn en beleed dat hij gelovig was. Want terwijl hij in het water was, had hij zulk een stralend licht aanschouwd, dat hij niets anders meer verangde dan daar bij te zijn. Toen de menigte merkte dat het Gelasios ernst geworden was maakte zich een wilde woede van hen meester. De mensen stormden de arena in, sleepten Gelasios naar buiten en sloegen hem dood met de stenen die zij daar vonden, in het jaar 297. Het lichaam van Gelasios werd naar zijn geboortedorp Mariamnia gebracht en daar werd over zijn graf een kerk gebouwd.

Uit : Heiligenlevns voor elke dag. Uitg. Orth. Klooster – Den Haag

HEILIGENLEVEN

De heilige Symeon de myronvloeiende

Symeon de Myronvloeiende

De heilige Simon de Myronvloeiende, een Bulgaar, stichter van Simonos-Petra. Hij leefde in de 13e eeuw als kluizenaar in een kleine grot van een ontoegankelijke steenrots op de Athos, 300 m boven de zeespiegel. In zijn dromen werd hij steeds weer aangespoord om een klooster ter ere van Christus’ Geboorte te bouwen op die plaats, hoe onmogelijk dit ook scheen. Tenslotte trok Simon weg om geld bijeen te krijgen.

Lees verder “Heilige Symeon de Myronvloeiende”

Heiligenleven

De heilige Dositheos

De heilige Dositheos was page bij een generaal van het byzantijnse leger, in het begin van de zesde eeuw. Hij was een aardige jongen en maakte deel uit van een gezin dat klaarblijkelijk maar heel oppervlakkig christen was, want hij had nog nooit iets over God en het eeuwige leven gehoord. Wel had hij horen spreken over de stad Jeruzalem en hij was nieuwsgierig geworden, en op zijn verzoek gaf de generaal hem mee aan een van zijn vrienden die van plan was de heilige plaatsen te bezoeken. Zo kwam hij ook in de kerk die in Gethsemane was gebouwd. In de narthex bevond zich een uitbeelding van de hel. Dositheos was door dat merkwaardige schouwspel zeer getroffen en hij keek er vol aandacht naar. Plotseling stond er naast hem een statige vrouw, in purper gekleed, die hem uitleg gaf over het lot der verdoemden. Dositheos werd angstig en vroeg hoe hij aan zulk een lot kon ontkomen. De vrouw zeide hem: ‘Vast, eet geen vlees, en bid onophoudelijk’, waarna zij verdwenen was.
De jongen hield zich daaraan, maar toen de soldaten uit het gezelschap hem zo zagen leven, zeiden ze: ‘Zoiets past niet in de wereld, dan moet je in een klooster zijn’. En ofschoon Dositheos geen flauw idee had wat een klooster was, vroeg hij daarheen gebracht te worden. En zo kwam hij terecht in het klooster van Seridos bij Gaza, in het zuiden van Palestina.
Abt Seridos vond het een nogal twijfelachtig geval, maar hij stelde hem in handen van de toen nog jonge, heilige Dorotheos, die aan het hoofd stond van de ziekenafdeling. Deze zag de onschuld en de goede wil van Dositheos en werkte heel geleidelijk aan zijn opvoeding. Hij liet hem helpen bij de ziekenverzorging, een afdeling die een aantal monniken volkomen in beslag nam. De zware ascese van weinig afwisselend en zelden eten, met daarbij het gebrek aan voldoende nachtrust door de diensten en de persoonlijke nachtwaken, waren oorzaak van veel ziekten onder de monniken. Dositheos deed dit werk met hart en ziel en was slechts af en toe bitter bedroefd wanneer hij zich door een lastige zieke tot ongeduld had laten verleiden.

Lees verder “De heilige Dositheos”

HEILIGENLEVEN

De heilige Germanus van Trier

Germanus wordt vermoord

De heilige Germanus was de zoon van een rijke senator van de stad Trier. Hij was wees en werd opgevoed in de huishouding van bisschop Modoald van die stad. Toen hij een jongeman van zeventien geworden was, deelde hij heel zijn bezit uit aan de armen en sloot zich aan bij een heilige kluizenaar, Arnulf, de voormalige minister van koning Dagobert en voormalig bisschop van Metz, die nu leefde op de Romberg (Remiremont) in Lotharingen. Tussen hen ontstond een diepe vriendschap en Arnulf wist de jonge Germanus te brengen tot de christelijke volmaaktheid.
Germanus had op zijn beurt weer grote invloed op zijn jongere broer Numerianus, en zij trokken samen naar het klooster dat zojuist gesticht was door een andere vriend van Arnulf, de heilige Romaric. Zij leefden daar volgens de regel van de heilige Columbanus‚ die bijzonder aanmoedigde tot harde ascese en het zoeken van vernederingen, om zo zichzelf steeds nauwer te verbinden met God.

Lees verder “Germanus van Trier”

HEILIGENLEVEN

De heilige Onesimos

Apostel van de zeventig

De heilige Onesimos behoort tot de zeventig Apostelen. De heilige Paulos schreef over hem een ontroerende brief aan Filemon. Filemon was een voorname inwoner van Kolosse in Frygië. Hij werd christen, en later bisschop, en wordt eveneens tot de Zeventig gerekend. Hij had een heidense slaaf, Onesimos, aan wie de verandering in het huis blijkbaar niet beviel, zodat hij wegliep. Later werd hij daar toch angstig over, want de straf die een weggelopen slaaf te wachten stond in het romeinse rijk was uiterst wreed en vernederend. Zo moest immers de schrik erin gehouden worden. Hij wist Rome te bereiken en spoorde Paulos op in zijn gevangenis, om diens bemiddeling in te roepen.

Paulos deed een dringend beroep op Filemon, en deze gaf daaraan van harte gehoor. Hij stuurde Onesimos, die door Paulus bekeerd was , naar de heilige Apostel terug, en hij heeft Paulos inderdaad terzijde gestaan tot aan diens dood. Onder de invloed van de heilige was hij een vurig christen geworden; hij werd bisschop gewijd en trok predikend rond om het Evangelie te verkondigen, onder andere in Spanje, Kolosse en Patra. Na de dood van de heilige Timotheus werd hij bisschop van Efese in Klein-Azië, zoals blijkt uit de brief van de heilige Ignatios aan de Efesiërs.

Lees verder “Onesimos heilige”

HEILIGENLEVEN

De heilige Marcus de vaster

Marcus de asceet

De heilige Marcus de Vaster had zich van jongsaf aan toegelegd op de studie van de heilige Schrift. Hij was een leerling van de heilige Johannes Chrysostomos. Toen hij 40 jaar oud was, werd hij monnik en hij heeft nog 60 jaar in ascese geleefd. Hij heeft werken geschreven over het ascetisch leven, die in zulk een hoog aanzien stonden dat er een griekse spreuk was die zei : ‘Verkoop alles en koop Markos’. Geheel de heilige Schrift kende hij uit het hoofd naar woord en betekenis. Hij blonk niet slechts uit door geestelijke wetenschap maar hij was er geheel door bezield zodat er een warme liefde van hem uitging die de mensen, maar ook alle andere schepselen omvatte. Daarvan getuigt een mooi verhaal hoe eens een hyena haar blinde jong bij hem bracht, dat hij toen door zijn gebed genas.

Hij heeft een 40 tal geschriften nagelaten, die echter grotendeels verloren zijn gegaan. Drie ervan zijn opgenomen in de filokalia. Hij is rond 450 gestorven, 100 jaar oud

Uit: Heiligenleven voor elke dag. Uitg. Orth. Klooster – Den Haag

HEILIGENLEVEN
De heilige Olivia

Olivia (ook Oliva) van Palermo, Tunis, Noord-Afrika; martelares; † 9e eeuw.

Ze was afkomstig uit Palermo op Sicilië. Binnenvallende Noormannen roofden haar van thuis weg, misbruikten haar en joegen haar tenslotte de wildernis in, waar ze ongedeerd tussen leeuwen, slangen en schorpioenen verbleef. Na

Lees verder “Heilige Olivia”

 

HEILIGENLEVEN

De heilige Maximianos van Ravenna

Maximianos van Ravenna

De heilige Maximianus, bisschop van Ravenna, was eerst diaken te Pola. Toen hij eens zijn land aan het ploegen was, stiet hij op een koffer vol goudstukken, die daar waarschijnlijk tijdens een of andere vijandelijke inval waren verborgen en verloren waren geraakt. Hij vulde een paar grote soldatenlaarzen die hij nog bezat met geldstukken en bracht de rest aan de keizer in Ravenna. Deze eiste alle gevonden schatten voor zichzelf op en liet Maximianus zweren dat hij alles had afgegeven. Deze zei: ‘Dit is alles, behalve wat ik in mijn schoenen heb’. Dat kon niet veel zijn, dacht de keizer, en hij was tevreden.
Toen in 546 de bisschopszetel van Ravenna vacant was, herinnerde de keizer zich de diaken en liet hem wijden tot aartsbisschop. Maar het volk had intussen reeds op canonieke wijze zelf een opvolger gekozen en weigerde om Maximianus zelfs maar in de stad toe te laten. Zijn gezellen wilden een klacht bij de keizer indienen, maar Maximianus weerhield hen daarvan en vestigde zich in de buurt van de stad en wachtte rustig af of de vijandigheid niet vanzelf zou uitdoven. Dit gebeurde inderdaad. Misschien eerst met tegenzin, om moeilijk- heden met de keizer te vermijden, maar al spoedig van ganser harte. Maximianus gebruikte het geld dat hij had achtergehouden op verstandige wijze ten bate van de stad en bestuurde zijn kudde met veel wijsheid, vroomheid en vriendelijkheid, zodat hij, toen hij na 10 jaar stierf, als een heilige werd beschouwd.

Heiligenlevens voor elke dag. orth.klooster Den Haag