Categorie: Heiligenleven

Heiligenleven

De heilige Amandus

 

 

Heilige Amandus

 

De heilige Amandus, bisschop van Maastricht. Hij was geboren omstreeks 585 in Aquitanië, in de buurt van Nantes. Hij ontvluchtte het weelderig huis van zijn ouders en werd kluizenaar op het eiland Yen. Daar werd hij toch ontdekt door zijn vader, maar deze kon hem niet overhalen weer in de gewone omgeving terug te keren.

Amandus ging op pelgrimstocht naar het graf van de heilige Martinus van Tours. Vervolgens leefde hij vijftien jaar als kluizenaar in de nabijheid van de kathedraal van Bourges onder voortdurend gebed en in strenge ascese. Na terugkeer van een pelgrimstocht naar Rome werd hij in 628 bisschop gewijd met missie-opdracht en zonder vaste standplaats. Hij werkte in Vlaanderen, maar toen koning Dagobert om zijn losbandig leven en om de gewelddadige steun die hij wilde geven aan het missiewerk, openlijk had vermaand, werd hij verbannen naar de Slavische stammen in het Donaugebied.

Na enkele jaren werd hij teruggeroepen en werkte weer in de vlaamse gewesten. In de jaren na 633 bouwde hij de groet kerken van Gent met twee kloosters, en ook een in Elnon, in de buurt van Turnhout, op de plaats die nu zijn naam draagt. In 649 werd hij gekozen tot bisschop van Maastricht, maar door een vaste standplaats voelde hij zich tezeer gebonden en na drie jaar vertrok hij weer om onafhankelijk te werken. In Nederland heeft hij verder niet veel invloed gehad omdat het land boven de rivieren nog geheel onafhankelijk was, en omdat hij ook het fries niet verstond. Zijn  werkterrein was Noord-Frankrijk, daar is hij ook gestorven (675) in de ouderdom van 90 jaar. Onder de kloosters die onder hem tot stand kwamen is vooral dat van Mont-Blandin bekend; het is niet zeker of hij ook het klooster van Sint-Bavo in Gent heeft gesticht.

 

Uit:Heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Agatha

 

De heilige Agatha uit Palermo (Sicilië) was opgegroeid in een christengezin. Tijdens de vervolging van Decius werd zij gegrepen, en wegens haar schoonheid en rijkdom naar de stadhouder gestuurd in Catanië. Toen deze haar noch door vleitaal, noch door bedreigingen kon overhalen Christus te verloochenen, werd zij aan gruwelijke martelingen onderworpen, waarbij haar zelfs de borsten werden afgesneden. In die toestand werd zij in de kerker teruggeworpen. Maar in die nacht verscheen haar de Apostel Petros die deze ontzettende wonden genas. Daarna werd zij opnieuw gemarteld op ijzeren punten en gloeiende kolen maar zij kreeg van Christus de kracht om ook deze folteringen te doorstaan. Toen zij opnieuw halfdood en verbrand en zonder enige verzorging in de cel moest liggen, bad zij om te mogen sterven, en toen is zij terstonds ontslapen, in 251.

Haar lichaam werd door de christenen weggehaald en met eerbied begraven, en haar graf werd al spoedig een plaats waar men bijeenkwam om te bidden en waar ook wonderen geschiedden. Toen een jaar na haar dood een grote uitbarsting van de Etna de stad bedreigde, verzamelden zich niet alleen de christenen, maar ook de heidenen bij haar graf, dat met een kostbare doek was afgedekt. In een plechtige bidprocessie tro men gezamenlijk met deze doek naar de stadspoort waar de lavastroom dreigend genaderd was. Toen vloeide het vuur niet meer verder en doofde uit. Ditzelfde feit zou zich nog meermalen herhalen, ook bij de heftige uitbarsting van 1674.

 

Uit : Heiligenleven voor elke dag. Uitg. orthodox klooster – Den haag

Heiligenleven

Heilige Perpetua en Felicitas

 

De heilige Perpetua en Felicitas

 

De heilige Perpetus en Felicitas nuit Carthago. Onder Septimus Severus (= de wrede) werden vooral de geloofsleerlingen vervolgd. Perpetua behoorde tot een voorname patriciërsfamilie uit die belangrijke handelsstad aan de kust van Noord-Afrika, welke nu geheel van de kaart verdwenen is. Perpetua, die reeds moeder was, en haar zwangere slavin Felicitas waren katechumenen. Nadat hun, op beschuldiging van christelijke praktijken, huisarrest was opgelegd, werden ze in het geheim gedoopt en na ontdekking in de gevangenis geworpen. Perpetua had ik het begin haar baby bij zich maar moest deze later afstaan. Ook de bezoeken van haar oude vader die haar smeekte medelijden met hem te hebben en deze bevlieging op te geven, brachten haar veel verdriet. Zij werd getroost door visioenen over de hemelladder en haar overwinning over de duivel.

Met veel pijn bracht Felicitas toen haar kind ter wereld, dat door een bezoekende christen werd geadopteerd. De cipier vroeg spottend wat het wel worden moest wanneer zij straks gefolterd zou worden. Toen gaf zij het beroemd gebleven antwoord : Nu ben ik het zelf die lijd, maar dan zal het Christus zijn Die lijdt in mij. Na hun veroordeling werden zij fel gegeseld en aan de wilde dieren voorgeworpen die hen echter ongemoeid lieten. Tenslotte werden zij gedood door een wild gemaakte koe, in 202. Samen met hen leden hun medekatechumenen Saturus, Revocatus, Saturnilus en Secundus. Zij werden met messen afgeslacht. Het verslag van het lijden van deze beide vrouwen en hun gezellen behoort tot de beroemste authentieke martelaarsakten. Het is grotendeels door haar zelf geschreven en door Saturus, terwijl de afloop door een andere getuige is toegevoegd.

 

Uit : heiligenleven voor elke dag – uitg Orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Brigida van Kildare

 

 

De heilige Brigida, geboren in 450, leefde te Kildare in Ierland. Zij wordt in Ierland bijna evenzeer vereerd als de heilige Patrick, en reeds tijdens haar leven nam zij een heel bijzondere plaats in binnen de kerk van Ierland. Uit de verhalen over haar leven komt zij tevoorschijn als een vrouw met een sterk, opgewekt en medelijdend karakter, stralend van daadkrachtige liefde. En juist van haar kon gezegd worden dat zij geboren was in zonde, want zij kwam terwereld doordat haar vader overspel had gepleegd met een slavin. De vrouw van haar vader was hierover zo woedend dat zij hem dwong de zwangere slavin het huis uit te zetten.

Na de geboorte vertrouwde de vader zijn dochtertje toe aan een christin om haar te verzorgen en op te voeden, en na de dood van zijn echtgenote nam hij haar weer bij zich in huis. Zij verzette zich echter tegen zijn plannen om haar uit te huwelijken, en met drie vriendinnen legde zij de gelofte van maagdelijkheid af in de handen van de heilige bisschop Mel, een leerling van de heilige Patrick. Zo stichtte zij in Kildare het eerste Ierse vrouwenklooster.

Toen zij eens ten onrechte beschuldigd werd van slechte zeden, raakte zij onder gebed het houten altaar aan. Aanstonds ontsprongen daaraan groene bladeren, zodat iedereen van haar maagdelijkheid overtuigd werd. Door haar gebed gebeurden ook vele andere wonderen, zodat Kildare, op 15 km. Afstand van Dublin, een beroemd centrum werd, vooral door haar moederlijke zorg voor de steeds grotere schare van ongelukkigen die haar kwamen opzoeken en daadwerkelijke hulp vonden. Brigida is gestorven in 523, in de ouderdom van 73 jaar.

Uit :Heiligenlevens voor elke dag – uitg Orth Klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Gerasimos

 

 

De heilige Gerasimos werd bisschop van Perm toehn daar nog maar heel weinig christenen waren. Hij was vervuld van zendingsijver en trok predikend door zijn uitgestrekt diocees om het geloof ook in de meest afgelegen gehuchten te verkondigen. Hij kon ook materiële hulp bieden door ,zijn invloed aan te wenden om de nood te lenigen die het gevolg was van de voortdurende invasies der vijandige Wogoelen.

Op een missietocht werd ook hijzelf door hen overvallen terwijl hij de Goddelijke Liturgie celebreerde, en zij worgden hen met zijn omoforion in 1437

Heiligenleven

De heilige Isaäk de Syriër

 

Isaäk de Syriër

 

 

De heilige Isaäk de Syriër was bisschop van  Ninive en schrijver van beroemde geschriften over de christelijke ascese. Zijn afkomst is niet bekend maar reeds jong werd hij, samen met zijn broer, monnik in het klooster van de heilige Mattheos bij Ninive. Toen hij gewend was aan het monniksleven  ging hij weg naar een verlaten plaats om “met God alleen te zijn” in een leven van gebed en meditatie. Zijn broer werd abt van het klooster en vroeg hem dikwijls terug te komen, maar Isaäk wilde het kluizenaarsleven niet opgeven

Aangespoord door een goddelijke openbaring volgde hij wel de oproep om bisschop te worden van Ninive. Toen hij echter bemerkte hoe weinig invloed hij kon uitoefenen op het onchristelijk gedrag van zijn kudde, vond hij het nutteloos om daar nog verder zijn tijd aan te besteden, en ging terug naar zijn cel.

Uit zijn geschriften blijkt welk een graad van volmaaktheid hij bereikt heeft, want het is duidelijk dat hij uit eigen ervaring sprak. Veel monniken kwamen dan ook bij hem om raad te vragen en onder hen zijn verschillende latere Heiligen. Isaäk is in hoge ouderdom ontslapen in het begin van de achtste eeuw.

 

Uit : Heiligenlevens voor elke dag  Uitg. Orthodox klooster – Den Haag

Heiligenleven

Der heilige Felicitas met haar zeven zonen

 

De heilige Felicitas met haar zeven zonen Januarios, Felix, Filippos, Silvanos, Alexandros, Vitalios en Martialis. Toen in Rome het net der vervolgingen zich nauwer rond hen sloot, deelde de weduwe Felicitas heel hun vermogen aan de armen uit. De teleurgestelde vervolger, die op haar verbeurde goederen uit was, liet uit wraak haar kinderen voor haar ogen de zwaarste martelingen verduren, maar evenals de moeder van de Makkaneeën moedigde zij haar zonen aan om uit liefde tot Christus alles standvastig te verduren en zo de hemelse kroon te winnen. Tenslotte werd ook zijzelf ter dood gebracht in 164.

Uit heiligenleven voor elke dag. Uitg.Orthodox klooster Den Haag

Heiligenleven

 

De heilige Theodosios de Grote

 

 

Theodosios de Grote – De eerste kenobiet

 

 De heilige Theodosios de Grote, de eerste Kenobiet. Als jongeman trok hij weg uit Kappadocië op bedevaart naar het heilig land, en ook om de beroemde woestijnvaders in Syrië te bezoeken. Zo kwam hij bij de heilige Simeon de Styliet, de Zuilbewoner, in de streek van Antiochië. Deze voorzegde hem dat hij aan het hoofd van veel kloosters zou komen te staan om veel zielen aan de macht van de duivel te ontrukken. Theodosios geloofde daar niet in, want heel zijn verlangen ging uit naar een geestelijk leven in volkomen eenzaamheid. Na een periode van opleiding leefde hij inderdaad geheel alleen in een grot bij een kleine oase, waar enkele dadelpalmen groeiden en waar wat groenten kon worden gekweekt. Bij de schaarse contacten met bezoekers bleek echter dat hij de gave van geestelijke leiding bezat, en toen hij, na lang aandringen van hun zijde, eenmaal enkelen van hen als leerling had aanvaard, was de toevloed van nieuwe zoekenden niet meer tegen te houden. Er ontstond een grote gemeenschap waarvoor Theodosios een kerk moest bouwen, verschillende monnikshuizen, een hospitaal en een groot gastenhuis. Zo ontstond het eerste klooster dat werd ingericht volgens de ideeën van de heilige Basilios, waarbij werd uitgegaan van een gemeenschappelijk leven. God zegende zichtbaar deze levenswijze, want hoewel de toekomst er vaak dreigend uitzag door de armoede van de grond die niet in staat was te voorzien in de behoeften van zulk een menigte broeders, nog vermeerderd door grote aantallen armen en pelgrims, werd het dreigend gebrek telkens weer afgewend door de gebeden van de heilige, waardoor de voorraden vaak op wonderbare wijze werden aangevuld. Veel monniken uit zijn klooster werden ook gekozen als bisschop, of als abten van andere kloosters, zodat de voorspelling van de heilige Simeon letterlijk in vervulling ging. Door dit alles werd Theodosios een man van gezag, ook op kerkelijk terrein, en speelde hijn ook een beslissende rol in de strijd tegen de ketterijen van Eutyches en de Monofysieten. Daarom werd hij ook door de keizer in ballingschap gezonden, maar deze gedwongen ontberingen konden zijn lichaam niet breken dat door zoveel vrijwillige askese was gehard. Hij stierf, 105 jaar oud in 529 en werd met grote eerbied begraven in de grot waarin hij zo lang had geleefd.

Uit : heiligenlevens voor elke dag.Uitg.Orth.klooster Den Haag

 

Heiligenleven

 

Godelieve van Gistel.

 

 

 

 

Godelieve van Gistel is wellicht één van meest vereerde Vlaamse Heiligen geweest. Veel lol aan haar korte leven heeft ze in elk geval niet gehad.
Zij leefde in de tweede helft van de 11de eeuw. Ze stamde uit een adellijke familie in het graafschap Boulogne en stond bekend voor haar liefdadigheid.
Heel jong nog werd ze uitgehuwelijkt aan Bertulf van Gistel.
Een verstandshuwelijk, geregeld door de ouders, en waarbij niet gevraagd werd naar de mening van de aanstaanden. Een groter contrast dan tussen het verfijnde beschaafde meisje en het ruwe volk uit de kuststreek was nauwelijks denkbaar.
Al van bij het begin loopt alles verkeerd. Deze man moest niets van haar hebben en hij blijft afwezig op het drie dagen durende huwelijksfeest en haar schoonmoeder vat voor haar een niets ontziende haat op.
Eenzaamheid en vernedering worden haar dagelijks lot. Van een normaal huwelijksleven is er geen sprake. Bertulf ziet naar zijn vrouw niet om.
Hij blijft op de ouderlijke burcht wonen, terwijl hij Godelieve laat verbannen naar zijn moeder.
Daar wordt ze ondergebracht in de hoeve, bij het dienstvolk. Hier werd ze slechter behandeld dan de minste dienstmeid.

Het lukte Godelieve weer naar haar ouderlijke huis te vluchten, waarop haar ouders een klacht indiende bij de bisschop van Doornik en de graaf van Vlaanderen. Daarop moest Bertolf haar terug nemen en goed behandelen. Dat deed Bertolf, maar achter een sluier van schijn zon Bertolf evenwel op een list om toch van haar af te komen.
Er werd een ongeluk in scène gezet op een korte reis naar Brugge. Toen Bertolf even afwezig was werd Godelieve in zijn opdracht op 6 juli 1070 door zijn knechten gewurgd en in een put gedumpt.
Bertolf liet haar begraven in de kapel en een korte tijd later hertrouwde hij en kreeg bij zijn tweede vrouw een blindgeboren dochter. Toen de moeder van het kind na 13 jaar ook overleed en eveneens werd begraven in de kapel naast Godelieve sloop het kind op zekere dag de kapel in. Zij knielde op één van de twee graven en smeekte de hemel om haar zicht terug terug te krijgen. Nadat het wonder geschiedde constateerde dat ze niet op moeders graf maar op de grafsteen van Godelieve had geknield.
Bertolf die het wonderlijk verhaal hoorde, trok het boetekleed aan, kwam tot inkeer en ondernam vele pelgrimstochten om zijn laatste dagen in klooster te slijten.

Op 30 juli 1084 werd Godelieves gebeente door de bisschop van Doornik uit haar graf gelicht en op het altaar in de kerk van Gistel geplaatst, de toen gebruikelijke procedure van heiligverklaring. Nog steeds wordt de verering van Godelieve in stand gehouden en aan het putwater van Gistel wordt geneeskracht toegeschreven.

Bron : http://www.stedeninfo.be/Westvlaanderen/Gistel/Godelieve.htm

Heiligenleven

De heilige Jacobos van Nisibis

 

 

 Jacobus van Nisibis

 

De heilige Jacobos van Nisibis (Mesopotamië) leefde in de woestijn onder strenge vasten en onophoudelijk gebed. Hij werd  echter naar de stad gehaald om bisschop te worden van Nisibis (Nusaybin), dat onder zijn bestuur een belangrijk christelijk centrum werd, waar ook de heilige Efraïm is gevormd. Hij wordt nog steeds geëerd als een der grootste predikers van de Syrische kerk, die zovele beroemde redenaars en dichters heeft voortgebracht. Er staan vele geschriften op zijn naam; hij nam ook deel aan het eerste Oecumenisch Concilie van Nicea. Op zijn gebed werd de stad bevrijd toen deze ingesloten was door het overmachtige leger van de Perzische koning Sapor : de belegering moest worden opgebroken door een heftige muggenplaag. Jacobuis is gestorven in 350.

 

Uit : Heiligenleven voor elke dag : uitg. orth. klooster – Den Haag

Heiligenleven

De heilige Maximos de Griek

 

 Maximos de Griek

 

De heilige Maximos Grek (de Griek), van Slavische afkomst in Noord Griekenland, op de grens van Albanië. Hij werd geboren in 1480, zijn ouders waren welgesteld en zorgden voor een goede opvoeding. Omdat er onder de turkse overheersing gaan mogelijkheid tot studie bestond, ging hij naar Parijs waar hij studeerde bij zijn beroemde landgenoot Joannes Laskaris. Om het oude grieks te studeren ging hij naar Venetië waar zich een grote groep geleerden verzameld had die betrokken waren bij de uitgave van oude handschriften. Zijn wetenschappelijke studie voltooide hij aan de universiteit van Florence. Er stond een schitterende loopbaan als geleerde voor hem open, maar toen hij 27 jaar oud was, trok Maximos naar de Athos en werd monnik in Watopedi, waar hij tien jaar lang innerlijk rust mocht genieten. In die tijd hield men zich in Rusland bezig met de herziening van de liturgische boeken die onderling slecht overeenstemden. Tsaar Wasili Joannowitsj richtte een verzoek aan het Athosbestuur om hem een geleerde monnik te zenden, die zowel het grieks als het slavisch beheerste, om daarbij behulpzaam te zijn. Maximos bleek hiervoor de aangewezen persoon en in 1518 kwam hij in Moscou aan.Daar ging hij voortvarend te werk, waarbij bleek dat hij eerst nog veel meer studie moest maken van het slavisch. Allereerst vertaalde hij de Psalmen en schreef daarbij een commentaar. Dit werk viel zozeer in de smaak dat zijn verzoek om weer naar de Athos te mogen vertrekken, niet werd ingewilligd omdat nu ook verschillende Kerkvaders, het Nieuwe Testament en de liturgische boeken vertaald moesten worden. Natuurlijk was er een behoudsgezinde partij die dit alles met lede ogen aanzag en tegen Maximos begon te ageren. Zij vonden gehoor bij de vorst nadat Maximos geweigerd had diens echtscheiding ( wegens kinderloosheid van zijn eerste vrouw) goed te keuren. Metropoliet Warlaam, die Maximos steunde, werd uit zijn ambt ontheven. Onder diens opvolger werd Maximos tot ketter verklaard en geëxcommuniceerd in 1525. Tegen elke afspraak in , en ondanks dringende verzoeken uit Griekenland, mocht hij niet naar de Athos terugkeren maar werd gevangen gehouden in verschillende kloosters. Vooral in dat van Josef Wolokolamsk werd hem het leven heel zwaar gemaakt : hij mocht zelfs de kerk niet bezoeken en geen boeken lezen. Met een naald kraste hij daar in de muur een troostcanon van de Heilige Geest, welke nog heden in de Kerk gezongen wordt. Eerst twaalf jaar later, toen er een nieuwe metropoliet in Moscou gekomen was, kwam er een einde aan deze zinloos wrede straf en mocht Maximos weer deel nemen aan de Diensten en de Sacramenten ontvangen. Weer acht jaar later, in 1545, richtten alle patriarchen een verzoek aan de tsaar om Maximos naar de Athos terug te laten gaan. Alles tevergeefs. Eerst in 1551 werd de doodzieke Maximos vrijgelaten en in eer  hersteld. Hij kon de verre reis naar de Athos niet meer volbrengen en bracht de laatste jaren van zijn leven door in de Sergios Laura, waar tenminste een geestelijk leven werd geleid in plaats van de militaire discipline die in het Twerklooster heerste. Hij was nu ruim 70jaar en ging weer door met zijn vertaalwerk en andere geschriften tot hij overleed in 1556, hoog vereerd als geestelijke leidsman, profeet en wonderdoener. Hij heeft verschillende boeken geschreven over het orthodox geloof en vertalingen gemaakt van het Psalmcommentaar van de heilige Kyrillos, de homilieën over het Joannes Evangelie van Johannes Chrysostomos, en nog een aantal kleinere werken.

 

Bron: Heiligenlevens voor elke dag. Uitg.Orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

Sint Peters Banden.

 

 

 heilige Apostel Petros

 

 

Omstreeks de paastijd sloeg koning Herodes de hand aan sommigen van de Gemeente om hun kwaad te doen en hij nam ook Petros in hechtenis, en zette hem gevangen onder bewaking van vier viertallen soldaten om hem na het feest voor het volk te brengen.  Door de Gemeente werd er echter voortdurend voor hem gebeden. De nacht voordat Petros moest voorkomen lag hij te slapen, tussen twee soldaten, geboeid met twee ketenen; en de schildwachten hielden voor de deur van de gevangenis de wacht. En zie, plotseling stond een Engel des Heren bij hem en er scheen licht in het duistere hol. De Engel stootte Petros in de zijde om hem te wekken en zei : Vlug, sta op ! Toen vielen de boeien van zijn handen. En de Engel zei : Kleed u aan en volg mij. Petros volgde hem naar buiten, zonder te beseffen dat het werkelijkheid was wat door de Engel gedaan werd, want hij meende een visioen te hebben. Nadat zij langs de eerste en de tweede wacht gegaan waren, kwamen zij aan de ijzeren buitenpoort welke vanzelf voor hen openging. Buiten ging de Engel nog éénstraat met hen mee en was toen verdwenen. Toen kwam Petros bij zichzelf en zei : Nu weet ik dat de Heer werkelijk zijn engel gestuurd heeft om mij te ontrukken aan de hand van Herodes en uit al wat het volk verwachtte. Hij dacht even na en ging naar  het huis van Maria, de moeder van Johannes Markos, waar velen bijeen waren in gebed. Toen hij aan de deur klopte, kwam Roosje, de slavin, om te horen wat er was. Toen zij de stem van Petros herkende, vergat ze uit blijdschap de deur open te doen en liep naar binnen en riep dat Petros buiten stond. De anderen zeiden : je bent niet goed wijs, maar ze bleef het volhouden. Dan moet het zijn Engel zijn, vonden ze toen. Maar Petros bleef kloppen tot ze hem opendeden en hij wenkte met zijn hand dat ze zwijgen moesten zodat hij kon vertellen hoe de Heer hem uit de gevangenis had geleid en hij zei : Bericht dit aan Jacobus en de broeders. Daarna vertrok hij en reisde naar een andere plaats. Toen het dag geworden was ontstond er een geweldige opschudding onder de soldaten. Herodes liet overal zoeken, doch tevergeefs; toen nam hij de schildwachten gevangen en vertrok (Hand.12,1-19). Dit is gebeurd in het jaar 42. Deze boeien werden later door enkele gelovigen  opgekocht en als een kostbare schat bewaard. Tenslotte kwamen ze in handen van de keizer zodat een deel in Constantinopel en een deel in Rome wordt bewaard, waar nog de boeien uit de vervolging van Nero erbij kwamen in de daaraan gewijde kerk.

 

Uit : heiligenlevens voor elke dag – Orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Euthymios de Grote.

 

 

 Euthymios de Grote

 

 

De heilige Euthymios de Grote is geboren in 377 te Melitinië in Armenië. Zijn ouders waren lang kinderloos gebleven en toen Euthymios hun eindelijk geschonken werd, als verhorring van hun gebeden, wijdden zij hem van kindsaf toe aan God. Al heel jong was hij geheel thuis in de Heilige Schrift, in de kerkelijke diensten en in de levens der Heiligen, zodat hij al spoedig priester werd gewijd. Zijn hart neigde echter naar het monnikschap en toen hij 29 jaar was trok hij naar het Heilig Land. Na het vereren van de heilige plaatsen vestigde hij zich nabij de Laura Faran, niet ver van Jeruzalem. Met een bevriende monnik trok hij verder de woestijn in , waar ze leefden in een grot in volkomen eenzaamheid tot ze door herders werden ontdekt. Er ging een sterke uitstraling van hen uit zodat de herders over hen spraken. Langzamerhand kwam een stroom van bezoekers geestelijke raad vragen en dukwijls wilden zij niet meer weg. Zo ontstond er een groot klooster, waarvan Theoktistos de abt werd terwijl Euthymios in de grot bleef wonen en de geestelijke vader was. Er gebeurden ook wonderbare genezingen onder de in de buurt wonende Saracenen, waardoor ook veel bekeringen tot stnad kwamen. Toen hij 96 jaar oud was voorspelde Euthymios dat hij op 20 januari zou sterven en dat de door hem gestichtte Laura weldra in een kinobion, een gemeenschapsklooster zou worden omgevormd.

 

Uit : Heiligenlevens voor elke dag . Uitg.Orth.Klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Agnes

 

 

 Heilige Agnes

 

 

De heilige Agnes, de beroemste van alle romeinse Martelaressen. Als meisje van nog geen 13 jaar (officieel de huwbare leeftijd) moest zij reeds voor de rechter verschijnen omdat zij aangeklaagd was als christin, nadat zij de zoon van de prefect, die haar als vrouw begeerde, had geweigerd. De rechter, die meende zulk een kind gemakkelijk te kunnen intimideren, moest woedend ervaren dat zijn barsheid geen indruk op haar maakte. In zijn woede liet hij haar op verschillende wijzen folteren, maar Agnes bleef standvastig. De beul die haar tenslotte onthoofden moest, was zelf zo ontroerd dat zijn zwaardhouw voldoende kracht miste. Zo bleef Agnes stervend nog drie dagen liggen totdat de dood zich over haar ontfermde op deze dag in 304.

Reeds in 350 werd een kerk gebouwd tot haar eer en alle oude kerkelijke schrijvers hebben haar lof bezongen.

 

Uit : Heiligenlevens voor elke dag . Uitg. Orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Maximos de Belijder

 

 

 Maximos de Belijder

 

De heilige Maximos de Belijder is een van de grote mystieke leraren van de Kerk. Hij werd geboren te Constantinopel in 580. Zijn familie behoorde tot de heersende klasse en de begaafde Maximos werd al spoedig minister van keizer Heraklios. Toen deze onder invloed kwam van de ketterse leer van het monothelisme, dat ontkende dat er in Christus een zelfstandige menselijke wil aanwezig was, nam hij ontslag en werd monnik in het klooster bij Chrysopolis (Skutari), waar hij om zijn gaven, na de dood van de abt, tot diens opvolger gekozen werd. In 626 werd het kloosterleven daar onmogelijk gemaakt door de inval van de Perzen. De monniken moesten in grote verwarring vluchten. Maximos kwam via Alexandrië en Carthago in Rome terecht, waar hij zijn talenten, samen met paus Martinus, in dienst stelde van de strijd tegen die ketterij welke zich over heel het Rijk had uitgebreid. Maximos liet duidelijk zien hoe daardoor het wezen van het christendom werd aangetast omdat Christus, zonder een eigen vrije menselijke wil, niet volledig mens zou zijn. Op een synode te Rome werd in 649 het monothelisme veroordeeld en het anathema uitgesproken over allen die deze leer aanhingen, o.a. de keizer en patriarch Sergios. Maximos en Martinus werden gevangen genomen en naar Constantinopel overgebracht, waar zij standvastig bleven ondanks jarenlange slechte behandeling, pesterijen en intimidatie. Martinus stierf aan ondervoeding in de gevangenis, 16 september 656. Maximos werd wegens majesteitsschennis veroordeeld tot verlies van tong en rechterhand, om hem zowel het spreken als het schrijven onmogelijk te maken, en verbannen naar een grensfort aan de Zwarte Zee, waar hij, 62 jaar oud, gestorven is in 662. Maar zijn grootste roem heeft hij verworven door zijn geïnspireerde geschriften over het geestelijk leven, vooral over het mystieke gebed.

 

Uit : Heiligen voor elke dag. Uitg. Orth.klooster Den Haag

De heilige Basilios de Grote

De heilige Basilius was één van de groep grote oosterse theologen aan wie we, buiten God natuurlijk, wij het rechte geloof in de Drie-eenheid en de Incarnatie te danken hebben. Hij was ook de belangrijkste stichter van het ascetisch monnikendom in het Oosten. Hij werd geboren in 329 te Saesarea, de hoofdstad van Capadocië, ver in het binnenland van klein Azië. Een belangrijk deel van zijn familie zijn heiligen geworden : zijn grootmoeder de heilige Macrina de Oudere, zijn vader en moeder, de heilige Basilios de Oudere en de heilige Emmelia, zijn broeders de heilige Gregorios van Nyssa en de heilige Petrus van Sebaste, en zijn zuster de heilige Macrina de Jongere. Hij studeerde te Constantinopel en ging daarna naar Athene, welke in die tijd de grote universiteitsstad was van de Grieks-sprekende wereld. Zijn vriend student was een andere jonge Cappadociër, de heilige Gregorios van Nazianza,die met de twee broeders Basilios en Gregorios van Nazianza het trio vormde van wat genoemd wordt : de Capadocische Kerkvaders.

  Lees verder “De heilige Basilios de Grote”

Heiligenleven

Heilige Euthymios

 

 

 

 

 

De heilige Euthymios de Grote

 

 

De heilige Euthymios de Grote is geboren in 377 te Melitinië in Armenië. Zijn ouders waren lang kinderloos gebleven en toen Euthemios hun eindelijk geschonken werd, als verhoring van hun gebeden, wijdden zij hem van kindsaf toe aan God. Al heel jong was hij geheel thuis in de Heilige Schrift, in de kerkelijke Diensten en in de levens van de heiligen, zodat hij al spoedig priester werd gewijd. Zijn hart neigde echter naar het monnikschap en toen hij 29 jaar was trok hij naar het Heilige Land. Na het vereren van de heilige plaatsen vestigde hij zich nabij de Laura Faran, niet ver van Jeruzalem. Met een bevriende monnik trok hij verder de woestijn in, waar ze leefden in een grot in volkomen eenzaamheid tot ze door herders werden ontdekt. Er ging een sterke uitstraling van hen uit zodat de herders over hen spraken. Langzamerhand kwam een stroom van bezoekers geestelijke raad vragen en dikwijls wilden zij niet meer weg. Zo ontstond er een groot klooster, waarvan Theoktistos de abt werd terwijl Euthymios in de grot bleef wonen en de geestelijke vader was. Er gebeurden ook wonderbare genezingen onder de in de buurt wonende Saracenen, waardoor ook veel bekeringen tot stand kwamen. Toen hij 96 jaar oud was voorspelde Euthymios dat hij op 20 januari zou sterven en dat de door hem gestichte Laura weldra in een kinobion, een gemeenschapsklooster zou worden omgevormd.

Uit : heiligenlevens voor elke dag . Uitg. Orth. klooster Den Haag

 

Heiligenleven

De heilige Gennadios van Kostroma

 

 

 

Heilige Gennadios van Kostroma

 

 

 

Hij was een kluizenaar, geboren in Litauen en had van kinds af een grote liefde voor de Diensten in de Kerk tegen de zin van zijn ouders die dat maar overdreven vonden. Hij trok naar Rusland om een klooster te zoeken, want hij wilde monnik worden. In Moscou raakte hij bevriend met  een geestverwant, de jonge Theodoor, die ook monnik wilde zijn. Samen gingen ze naar Novgorod, waar ze hoorden over een heilige Staretz, Alexander Swirski. Deze voorzegde aan Theodoor dat deze in de wereld zou blijven; Gennadios radde hij aan naar Abba Kornelios te gaan op de Komeijberg. Daar werd hij monnik gewijd, enigszins tegen de zin van de andere broeders die daar woonden en die Gennadios al te ijverig vonden. De heilige Kornelios kon deze tweedracht niet verdragen en ging samen met Gennadios naar een afgelegen woud, waar zij zich vestigden bij de monding van de Kostroma in het Surmeer. De broeders van het klooster kwamen hun abt smeken naar hen terug te keren en Gennadios bleef alleen achter als kluizenaar in het eenzame woud. Langzamerhand kwamen er ook daar andere broeders en er groeide een klooster. Gennadios deed het zwaarste graafwerk en bleef het werk doen in de bakkerij, terwijl hij ook ikonen schilderde. Er kwamen twee kerken, de eerste van de heilige Moeder Gods, de andere gewijd aan de heilige Sergios van Radonesj. Het zware werk was voor Gennadios nog niet voldoende om zijn uitbundige lichaamskrachten onder controle te houden. Daarom droeg hij steeds een zwaar ijzeren kruis en belaadde hij zich met ijzeren kettingen. Als geweldenaar van het Godsrijk ontving hij de gave van profetie en van wonderen, waardoor het voor de broeders mogelijk werd in die moeilijke omstandigheden hun leven voort te zetten. Aan een dochter van een edelman uit die streek voorspelde hij dat zij de volgende tsarina zou worden.

Nadat hij zo in alles een levend voorbeeld was geweest voor zijn monniken, stierf hij op deze dag in 1565.

 

Uit : heiligenlevens voor elke dag . Uitg. Orth.klooster Den haag