HEILIGENLEVEN

De heilige Theofanes de Belijder

 

De heilige Theofanes de Belijder, kluizenaar, eind 3e eeuw. Hij was geboren uit heidense ouders, maar had, waarschijnlijk door zijn voedster, als kind Christus leren kennen en liefhebben. Toen hij eens in de winter een kleine jongen zag, bibberend van de kou en bijna zonder kleren, trok hij zijn eigen warme kleding uit om die aan de ander te geven. Thuis vroeg zijn vader hem verbaasd wat hij met zijn kleren gedaan had, en zijn zoontje antwoordde: “Die heb ik aan de kleine Christus gegeven”. Hij vond bij zijn ouders waarschijnlijk niet veel begrip voor deze houding, en later liep hij van huis weg en vond onderdak bij een kluizenaar die op de Diabenum-berg in een spelonk woonde. Verschillende malen werd hij daaruit gehaald wanneer er weer een vervolging woedde, maar in die afgelegen streken ging het blijkbaar minder fanatiek toe. Theofanes werd heftig gefolterd, maar de keizer kreeg respect voor de moed waarmee hij de kwellingen doorstond, en hij werd daarna weer losgelaten. Hij sleepte zich weer naar zijn grot, waar hij nog 17 jaar in zijn ascese volhardde. Tenslotte is hij gestorven tegen het jaar 260, in de ouderdom van 75 jaar, nadat hij 57 jaar in de eenzaamheid had geleefd.

uit heiligenlevens voor elke dag.orth.klooster Den Haag

---

Pachomius (ca. 292-348)

 heilige Pachomius

Zijn naam
De Sahidisch-Koptische naam ‘Pachom’ (eigenlijk ‘Pahoom’), met ‘Pachomius’ als Latijnse vorm, komt van het Oud-Egyptische ‘Pa-achem’ en betekent ‘de valk’. De Arabische vorm is ‘Bakhum’.

De bronnen
De beschikbare bronnen zijn zeer omvangrijk en divers:

Lees verder “heilige Pachomius”

De heilige Brictius bisschop van Tours

De heilige Brictius (Brix, Britius), bisschop van Tours, was van zijn jeugd af opgevoed in het klooster van de heilige Martinus, die hem als vondeling had opgeraapt. Hij was niet erg onder de indruk van zijn heilige opvoeder, en toen hij zelf diaken was, sprak hij wel over hem als die oude dwaas die niets beters weet dan naar de hemel te staren. En toen Martinus hem eens onderhield over zijn spilzucht en dat hij zich zelfs knappe slavinnetjes aanschafte, antwoordde Brictius woedend dat hij een betere christen was dan Martinus, want hij was van zijn jeugd af in een klooster opgevoed, terwijl Martinus in de losbandige omgeving van het leger was opgegroeid en daarom op zijn oude dag met allerlei gekke ascetische praktijken bezig was en aan hallucinaties leed. Even later kwam de driftkop dan wel weer tot bezinning en vroeg vergeving. Martinus zei in vrome wraakzucht dat hij voor de ander gebeden had dat die ook bisschop van Tours zou worden, maar dat hij het niet gemakkelijk zou hebben.

Lees verder “Heilige Brictius”

De heilige Damascenos

De heilige Damascenos, nieuwe martelaar uit Galata bij Constantinopel. In zijn jeugd nam hij uit onwetendheid de islam aan, maar toen hij later tot de ontdekking kwam wie Christus is, kreeg hij hartstochtelijk berouw. Hij trok naar de Athos om weer tot de kerk terug te keren en boete te doen door het strenge monniksleven. Steeds beweende hij dat hij Christus verloochend had, maar nadat hij 12 jaar zo geleefd had, voelde hij zich gedrongen op nog veel radicalere manier boete te doen. Hij maakte van de gelegenheid dat de patriarch op bezoek was, gebruik om met hem mee terug naar Constantinopel te gaan. Hij begon de moslims op te roepen zich tot Christus te bekeren. Dit was zo iets ongewoons, dat men hem voor gek versleet en zijn gang liet gaan. Maar toen Damascenos steeds door bleef gaan, en zelfs de vizier opriep zich te bekeren, werd hij herhaalde malen gegeseld, en tenslotte onthoofd voor de poort van het patriarchaat, in 1681. Zijn lichaam bleef drie dagen liggen en werd toen door de christenen vrijgekocht en begraven op het eiland Chalki.

________________________________

 

De heilige Victorianus

 

De heilige Victorianus en zijn medemartelaren. Hij was proconsul van Carthago en een van de rijkste mannen van Noord-Afrika. Onder de Vandalen-koning Hunerik had hij belangrijke posten bekleed, totdat deze ariaan besloot het geloof in de godheid van Christus uit te roeien. Hij bood Victorianus de hoogste posten en zijn bijzondere gunst aan wanneer hij ermee zou instemmen dat Christus een schepsel was. Maar Victorianus antwoordde: ‘Niets kan mij scheiden van het geloof en de liefde van onze Heer Jezus Christus. In vertrouwen op zulk een machtige Meester ben ik gereed om eerder alle kwellingen te verduren dan in te stemmen met de ariaanse godloosheid’. Dit antwoord wekte zozeer de woede op van de tiran: dat deze hem de wreedste kwellingen liet ondergaan. Langdurig moest hij lijden totdat hij tenslotte de kroon mocht winnen, in 484.

Lees verder “Heiligenleven : de heilige Victorianus”

 

De heilige Radboud 

 

De heilige Radboud, bisschop van Utrecht. Hij stamde uit een adellijke Frankische familie, maar zijn moeder was een Friezin en de jongen was genoemd naar zijn grootvader, de vorst der Saksen, en hij was opgevoed door zijn oom Gunther, de aartsbisschop van Keulen. Als jonge priester kwam hij aan het hof van Karel en van diens zoon Lodewijk. Hij was letterkundig begaafd en componeerde een officie ter ere van de heilige Martinus, en verschillende hymnen.

Lees verder “Heilige Radboud”

De drie heilige zusters Menodora, Metrodora en Nymfodora, maagd-martelaressen in Bithyni ter dood gebracht in 305. Zij leefden teruggetrokken in de buurt van de hete bronnen en stonden goed bekend. Er werd tijdens de vervolging over hen gesproken bij de gouverneur en deze liet hen voor zich brengen. Hij stond verrast over hun aantrekkelijke verschijning en begon ze vaderlijk toe te spreken dat hij wel voor hen zou zorgen en dat de goden hen zouden beschermen. De meisjes bedankten voor zijn vriendelijkheid maar konden zijn aanbod niet aanvaarden. Ze verzochten slechts. omdat ze altijd zo eendrachtig hadden samengeleefd nu ook samen te mogen lijden en sterven, en in een gemeenschappelijk graf te worden neergelegd.

Lees verder “De drie heilige zusters Menodora, Metrodora en Nymfodora”

De heilige Salvius van Albi

De heilige Salvius, bisschop van Albi, 574-584. Hij stamde uit een adellijke Gallische familie en werd monnik, daarna abt, en tenslotte recluus na een plechtig afscheid van zijn broeders. Na enige tijd werd hij ziek en raakte zo volkomen bewusteloos dat de broeders oordeelden dat hij gestorven was, en zij begonnen hem af te leggen. Maar plotseling keerde de kleur op zijn wangen terug, hij opende de ogen en begon met zijn gewone handwerk. Gedurende drie dagen at hij niets. De nieuwsgierigheid van de broeders groeide natuurlijk tot grote hoogte. Zijn moeder kwam hem bezoeken en haalde hem over om te vertellen wat er met hem gebeurd was.

Lees verder “heilige salvius van albi”

Heiligenleven

De heilige Justinus Martelaar

Justinus

De heilige martelaar Justinus, de filosoof, bijgenaamd ‘De Gerechte’. Hij is vooral bekend als de eerste der grote Apologeten uit de kerkgeschie- denis, en in zijn geschriften voert hij een dialoog met heidense en joodse denkers.
Justinus was geboren rond 105, in Sichem, de hoofdstad van Samaria, het huidige Nabloes, uit een heidens-griekse familie. Zijn vader was als romeins kolonist hier gekomen. Van jongsaf was Justinus geheel vervuld van het zoeken naar waarheid, de echte werkelijkheid. Hij wierp zich daarom op de studie van de filosofie, de wijsheids-liefde, maar hij vond alleen maar elkaar bestrijdende meningen.

Lees verder “Justinus Martelaar”

Heiligenleven

De heilige Gorgonia

De heilige Gorgonia (rechts)

De heilige Gorgonia was een dochter van de godvrezende Nonna en Gregorios van Nazianze, en dus de zuster van Gregorios de Theoloog, de grote kerkvader. Haar vader was eerst nog heiden, maar onder invloed van Nonna was hij zulk een vurig christen geworden, dat hij tot bisschop van de stad werd gekozen.
Gorgonia groeide op tot een evenbeeld van haar moeder. Zij was eveneens gehuwd en maakte haar gezin tot een middelpunt van christelijk leven. Haar geliefkoosde lectuur was de Heilige Schrift, en vaste uren van de dag waren gewijd aan het gezamenlijk gebed. Vele armen en weeskinderen werden er rijkelijk onthaald, maar zelf leidde zij een sober leven in vasten en onthouding. Zo werd ook zij tot voorbeeld voor het christelijk gezin, hoewel zij vrij jong gestorven is, in 370. De grafrede, uitgesproken door haar beroemde broeder, is voor ons bewaard gebleven.

Uit heiligenlevens voor elke dag- orth klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Boisil

 

 

De heilige Boisil, prior van de abdij van Melrose, gelegen in een groot woud van Oost-Schotland. De eerbiedwaardige Beda, de grote geschiedschrijver van het middeleeuwse Engeland, roemt hem als iemand van grote heiligheid en begiftigd met de gave der profetie.
Zijn opdracht was het onderricht van de broeders en hij sprak hun veel over de Goddelijke Personen van de heilige Drie-eenheid. De godsliefde die uit heel zijn wezen sprak, ontroerde vaak zijn toehoorders, die met vochtige ogen naar hem luisterden. En hij zei hun telkens weer hoe dankbaar we God moeten zijn dat Hij ons geroepen heeft om op deze wijze Hem te mogen dienen. Dat we daarom afstand moeten doen van alle gedachten en daden van eigenliefde die telkens weer in ons naar boven komen; dat we de band met God in stand moeten houden door onophoudelijk te bidden; en dat we alle krachten moeten

Lees verder “Boisil heilige”

Heiligenleven

De heilige Aartsvader Jozef

De heilige Jozef de aartsvader, de 11e van de 12 zonen van Jakob. Zijn romantisch levensverhaal wordt uitvoerig beschreven in het Oude Testament (Gen. 37-50). Hij was de zoon van Rachel, de eerste liefde van Jakob, en werd door hem voorgetrokken boven de anderen. De jaloerse broers beraamden een moordaanslag op hem, maar in plaats daarvan verkochten zij hem als slaaf naar Egypte. Door zijn profetische gaven kreeg hij geweldige invloed, en hij steeg van veroordeeld gevangene tot rechterhand van Farao, waarbij hij tijdens een grote hongersnood heel het land in het bezit van de Farao bracht.
Uitvoerig wordt verhaald hoe Jozef handelde met zijn broers, en hoe heel de Joodse stam zich vestigde in Egypte. Eerst werden zij daar ontvangen als redder in de nood, maar toen hun stam daar floreerde werden zij tijdens volgende geslachten behandeld als gastarbeider en verzonken zij in slavernij. Met hun redding door de hand van Mozes begon de heilsgeschiedenis duidelijk zichtbaar te worden.
Jozef stierf rond het jaar 1700 vóór Christus, hij was toen 110 jaar oud, en zijn gebeente werd meegenomen op de tocht naar het Beloofde Land.

bron : heiligen voor elke dag – orth.klooster Den Haag

Heiligenleven

De heilige Johannes van Kronstadt

De heilige Johannes van Kronstadt, die leefde van 19 oktober 1829 tot 20 december 1908. Hij was de zoon van een koster van een dorpje in het hoge noorden van Rusland, district Archangelsk, en werd zo van kind af in de kerk opgevoed. De hyperintelligente jongen had in het begin grote moeilijkheden op school, maar als een gebedsverhoring begreep hij plotseling het schoolsysteem en vanaf dat ogenblik was hij zulk een briljante leerling dat hij een beurs kreeg om te gaan studeren aan de theologische academie van Sint-Petersburg.

Lees verder “Johannes van Kronstadt”

Heiligenleven

De heilige Odo, abt van Cluny

Heilige Odo van Cluny

De heilige Odo, abt van Cluny. Hij werd geboren te Tours in 879, en bracht zijn jeugd door in het paleis van de hertog van Aquitanië, de stichter van de abdij van Cluny. Hij werd opgevoed als geestelijke en op 19-jarige leeftijd werd hij kanunnik van de kerk van Tours. Toen legde hij zich met nog meer ijver toe op de geestelijke studie. Hij ging vier jaar naar Parijs voor zijn theologie, en na zijn terugkomst ging hij in Tours leven als recluus om zich geheel te wijden aan gebed en meditatie.
Door zijn geestelijke lezing leerde hij de Regel van Benedictus kennen en hoogschatten. Na drie jaar deed hij afstand van het kanunnikschap en werd monnik in de abdij van Beaume, onder de heilige Berno, in het jaar 909. Deze kreeg het bestuur over de zojuist gestichte abdij van Cluny, vanwaar de hervormingsbeweging zou uitgaan voor vele abdijen in Europa. Na zijn dood in 927 presten de bisschoppen de bijna 50-jarige Odo om deze taak over te nemen.
Vooral onder hem kwam het klooster tot bloei als de plaats waar de Regel in volle zuiverheid werd onderhouden, en de monniken een werkelijk heilig leven leidden. Er werd bijzonder belang gehecht aan het beschermen van de stilte, om een geest van gebed te cultiveren. De heilige abt bezat een grote aantrekkingskracht door de wijze waarop hij een strikte getrouwheid aan de Regel wist te verbinden met warme, persoonlijke liefde tot de broeders, en met gemoedelijke omgangsvormen. Odo had een bijzondere liefde tot de heilige Martinus. Toen hij zijn einde voelde naderen, liet hij zich naar Tours brengen om onder diens bescherming te sterven. Hij overleed in 942, in de ouderdom van 63 jaar,

bron : heiligenlevens voor elke dag , orth.klooster Den Haag

Heiligenleven David aartsbisschop van Menevia

De heilige David(Dewi) aartsbisschop van Menevia – Patroon van Wales

David van Wales

De heilige David (Dewi), aartsbisschop van Menevia, patroon van Wales. Hij was in 446 geboren in Mynyw, dat sindsdien St.-David heet. Hij was van koninklijke bloede‚ kleinzoon van de grote veroveraar van Noord-Wales. Van jongsaf was hij bestemd voor de geestelijke stand en hij werd ook in die richting opgevoed. Na zijn priesterwijding zette hij zijn studie voort, en nadat hij zich nog tien jaar had verdiept in de heilige Schrift, trok hij naar de wildernis om zich in de eenzaamheid te wijden aan studie en gebed. Hij vond een geschikte plaats bij een rivier met bergweiden, waar eetbare planten waren te vinden en daar bouwde hij een kapel met een kluis erbij. Op die plaats werd later een klooster gesticht. David zelf echter trok zich na een droomgezicht terug naar zijn geboorteplaats om daar een klooster te grondvesten, waar nu de kathedraal van St.-David staat. Hij leidde hetzelfde strenge leven als tevoren: water als enige drank en een absolute onthouding van elk dierlijk voedsel. Hij wijdde zich geheel aan het gebed, aan de studie, en aan de opvoeding van zijn leerlingen. Er ging zoveel invloed van hem uit dat hij al spoedig tot bisschop werd gewijd, zoals dat met vele abten in zijn tijd het geval was.

Lees verder “heiligenleven: David van Menevia”

Heiligenleven

 

De heilige Zevinas (of Zebinas) en zijn leerlingen Polychronios, Mozes en Damianos

 

De heilige Zevinas en zijn leerlingen Polychronios, Mozes en Damianos, hebben in het gebergte van Syrië gezamenlijk het ascetisch leven geleid, in onophoudelijk gebed met vasten en nachtwaken. Zevinas beoefende het onophoudelijk gebed in bijna letterlijke zin. Hij stond dag en nacht en zijn geest was zozeer op God gericht dat hij zich slechts met moeite uit zijn beschouwing losmaakte wanneer iemand hem raad kwam vragen, en dan zag men hoe het gloeiend verlangen om tot God terug te keren steeds sterker in hem werd.
Toen hij heel oud werd, had hij een staf waarop hij leunde om overeind te kunnen blijven staan. En nadat hij tenslotte gestorven was, werd zijn levenswijze overgenomen door zijn leerling Polychronios, die zo doordrenkt was van zijn geest, dat hij soms dezelfde mens leek. Het grootste deel van zijn persoon scheen reeds in de hemel te wonen en nog maar heel weinig hier op aarde. 

Omdat hij zo oud en zwak was, haalde bisschop Theodoretos hem over om twee leerlingen bij zich te nemen: Mozes en Damianos. Maar reeds korte tijd later waren die weer terug: ‘Dat leven is te zwaar om uit te houden. Hij blijft de hele nacht staan bidden en stuurt ons naar bed om te slapen. Dat kunnen we als jonge, sterke kerels niet verdragen, maar die zieke oude man blijft wel de hele nacht zonder rusten staan!’
Mozes ging echter weer naar hem toe en diende hem, terwijl Damianos ergens een oud hutje vond waarin hij zich net zolang oefende tot hij     ook die vermoeienissen en standvastigheid kon verdragen. Theodoretos roemt beiden evenzeer om hun eenvoud, vriendelijkheid en gematigdheid; met dezelfde liefdevolle aandacht in het gesprek, dezelfde waakzaamheid van geest, begrip van God en levenswijze in arbeid, nachtwaken en vasten. Zij leefden in de 5e eeuw.

uit : heiligenlevens voor elke dag. Uitg. door orth.klooster Den Haag

Polychronius

Mozes uit Syrië

 

 

 

 

Heiligenleven : de heilige Alcuinus

Alcuinus (midden) gesteund door Hrabanus Maurus draagt zijn

werk op aan aartsbisschop Olgar van Mainz

De heilige priester-monnik Alcuin. Geboren uit een angelsaksische adellijke familie te York, in 735, was hij van jongsaf toevertrouwd aan de Kerk en hij werd opgevoed in een klooster. Hij was een van de beste leerlingen, en ook de hogere studies doorliep hij met glans. Hij werd de metgezel van Aelbert, het hoofd van het college, bij diens reizen voor het vinden van goede boeken en het contact zoeken met vooraanstaande geleerden en onderzoekers.
Alcuin werd de opvolger van Aelbert, en onder zijn leiding groeide de reputatie van het Yorkse instituut, zodat ook velen uit het buitenland daar hun opleiding kwamen voltooien.

Lees verder “alcuinus heilige”

Heiligenleven

Heilige Anastasios van Epirus

Anastasios van Epirus

 

De heilige Anastasios, nieuwe martelaar van Epirus, en Daniël, monnik. Anastasios was met zijn zuster en enkele dorpelingen de oogst aan het binnenhalen, toen een troepje Turken te paard, onder aanvoering van Mousa, de zoon van de Pasja, langs kwam. Het knappe meisje wekte zijn begeerte, en hij wilde haar lastig vallen. Anastasios wierp zich woedend op de Turken, en in de verwarring kon zijn zuster de vlucht nemen. Op haar hulpgeroep kwamen de andere dorpelingen aansnellen, en de ruiters moesten de aftocht blazen. Zij gingen zich beklagen bij de Pasja en deze liet Anastasios arresteren. Hij had plezier in de moedige knaap en beproefde hem over te halen moslim te worden. Maar deze bleef onwankelbaar, ook toen het tot bedreigingen en slagen kwam. Evenmin liet hij zich overhalen door de mooiste beloften die hem gedaan werden voor als hij zou toegeven.
Mousa, die zich al lang schaamde over zijn aanklacht, zag vol bewondering hoe Anastasios zich gedroeg. Hij wilde er meer van weten en bezocht de gevangene in zijn cel. Hij zag hem een ogenblik in het gezelschap van lichtstralende engelen en raakte nog meer geboeid. Anastasios sprak over zijn liefde tot Christus, waardoor hij in staat werd gesteld al die kwellingen te verduren, en Mousa smeekte hem christen te maken. Anastasios vroeg hem te wachten omdat een plotselinge bekering een vervolging van alle christenen in heel de streek zou kunnen veroorzaken. Enkele dagen later, 18 november 1750, werd Anastasios onthoofd.
De Pasja vertrok naar een bruiloft in de streek, en Mousa maakte van de gelegenheid gebruik om naar de Peleponnesos te gaan, waar hij verder door een oude monnik in het geloof werd onderricht. Daarna begaf hij zich naar Venetië, waar hij gedoopt kon worden zonder Turkse inmenging. Hij ontving de naam Demetrios, maar toen hij op Corfu monnik werd, kreeg hij de naam Daniël.
Hij bedreef strenge ascese, en zijn liefde tot Christus werd steeds sterker, zodat hij ging verlangen naar de marteldood om zo spoedig mogelijk bij Hem te zijn. Daartoe trok hij naar Constantinopel om zich aan te geven, maar de christenen aldaar vroegen hem dat voornemen op te geven, uit angst voor de represailles die zij dan verwachtten. Daniël zette toen zijn monniksleven voort op Corfu en is in vrede ontslapen.

Heiligenlevens voor elke dag – orth Klooster Den Haag