PREDIKATIE OVER HET VERHAAL VAN DE BEZETENEN DER GERASENEN.

In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige geest. In de loop van het jaar hebben wij het verhaal van de bezetenen der Gerasenen of Gadarenen, zoals ze ook soms worden genoemd in de verschillende evangelies meerdere malen gehoord. (Bron : onbekend)

Het is een indrukwekkend verhaal. Indrukwekkend, niet alleen door de genezing op zichzelf, dan wel door de manifestatie van de duivelse krachten, die in staat zijn een kudde van ongeveer duizend dieren in zee te doen storten. Aan de andere kant is het van belang dat wij inzien, dat de vernietiging van deze varkens, zoals de Vaders het ons hebben geleerd, betekent dat elk van deze duivels de ganse wereld zou kunnen vernietigen als hij ooit daartoe de macht zou krijgen, want hij bezit de kracht daartoe.

Lees verder “Bezetenen der Garasenen”

HET LEVEN IN CHRISTUS

door Vader John. S. Romanides

 

De heilige opdracht voor de Orthodoxie van vandaag en in het bijzonder voor de jongeren, die zich vaak van het liberalisme van de vorige generaties willen losmaken, is om de overwinning van Pasen in het dagelijkse leven van de Kerk te herontdekken. Het gemeenschappelijk geloof en de verering van de Apostelen en de Vaders blijven essentieel onveranderd in onze liturgische en canonische boeken, maar in de praktijk, in de geest van de clerus en de gelovigen, heerst er een grote verwarring, die zonder twijfel te wijten is aan een gebrek van geestelijk inzicht in de aard zelf van het werk van Christus in de Kerk. Talrijke personen die beweren orthodox te zijn en die het oprecht willen zijn, stellen zich het leven van de Kerk voor als zijnde in overeenstemming met hun eigen vage gevoelens,en niet in de geest van de Apostelen en de Kerkvaders. Wat ontbreekt, is een levendige aanvaarding van wat het sacramentele leven van de Kerk vooronderstelt.
Dit gebrek aan duidelijkheid verklaart in hoge mate de zwakheid van de Kerk in de westerse wereld en in het bijzonder wanneer het gaat over de houding ten opzichte van de verschillende varianten van schismas en ketterijen.Zij die niet kunnen begrijpen dat „de Geest zelf getuigenis aflegt aan onze geest dat wij kinderen van God zijn „(Rom 8,16) kunnen de Waarheid niet verkondigen, maar moeten zich de vraag stellen: zijn wij zelf niet buiten de waarheid en, bijgevolg, afgestorven leden van de Kerk?

Lees verder “Romanides :Het leven in Christus”

Akathist van de heilige Moeder Gods

Door Romanos de Merode

 

KONTAKION 1, toon 8
Gij zijt de aanvoerdster die voor ons strijdt,
En die ons van alle boosheid hebt bevrijd :
Daarom zingen wij U vol dankbaarheid het zegelied.
Maar door uw onoverwinnelijke macht o Moeder Gods,
Red nu ook uit alle gevaren het bevrijde volk dat tot U zingt :
Verheug U, ongehuwde Bruid.

IKOS 1

De Vorst der Engelen wordt uit de hemel gezonden
Om de Moeder Gods toe te roepen : Verheug U.
Toen aanschouwde hij, Heer, hoe Gij uit haar een lichaam naamt,
En içn opperste verbazing riep hij tot haar met zijn onlichamelijke stem :
Verheug U, uit wie de blijdschap weer opstraalt.
Verheug U, door wie wordt beëindigd de vloek.
Verheug U, herstel van de zonde van Adam.
Verheug U, die van Eva de tranen weer droogt.
Verheug U, gij hoogte boven menselijk denken.
Verheug U, diepte door geen Engel doorgrond.
Verheug U, troon van de hemelse Koning.
Verheug U, die draagt de Drager van het heelal.
Verheug U, ster die de Zon doet schijnen.
Verheug U, schoot van de menswording Gods.
Verheug U, door wie de schepping hernieuwd word.
Verheug U, door wie de Schepper wordt tot een Kind.
Verheug U, ongehuwde Bruid.
VERHEUG U, ONGEHUWDE BRUID.
KONTAKION 2
De heilige, zich bewust van haar reinheid,
sprak vrijmoedig tot Gabriël :
wonderbaar zijn uw woorden, voor mijn ziel ongelooflijk,
hoe kunt gij spreken over Vrucht zonder zaad,
terwijl gij roept : Alleluia
ALLELUIA, Alleluia,Alleluia !

Lees verder “akathist van de heilige Moeder Gods”

 

Over de twijfels in verband met het geloof

 

Metropoliet Anthony van Sourorh

Een beschouwing die werd gehouden tijdens een bijeenkomst met jongeren in Londen, november 1989.

Het onderwerp waarover ik vandaag met u van gedachten wil wisselen is het volgende: alle gelovigen van deze tijd – zowel degenen die in de Orthodoxie of een ander geloof geboren zijn, als ook degenen die na een bepaalde periode van ongeloof, actieve of passieve godloosheid, tot het geloof gekomen zijn – allen worden geconfronteerd met vragen. Het kan daarbij gaan om vragen van henzelf zowel als vragen aan hen, om geloofsvragen en levensvragen, hoe het ook zij, het leven confronteert hen met vragen. En daarom is het eerste onderwerp waarover ik iets zou willen zeggen het thema van het vragen. Laten we samen nadenken over de legitimiteit van het vragenstellen, en ook daarover wat het gewetensvolle vragen vereist.

Lees verder “Over de twijfels in verband met geloof”

EEN KERK IS EEN PARADIJS OP AARDE

 

De kerk is het meest centrale punt van elk monasterie. Zoals het monastieke leven een voortdurende cultus van de levende God is, zo is de kerk de plaats van de offerande van elke monnik Daarom is de kerk ook gebouwd in het midden en wordt ze het catholicon genoemd om haar te onderscheiden van de kapellen die men vindt binnenin het monasterie. In het catholicon verzamelen de monniken zich op vastgestelde uren van de dag om gezamenlijk te bidden, terwijl bijzondere opdrachten met betrekking tot de netheid en het goede voorkomen van de kerk alsook de kerkelijke ordo’s gedurende de heilige diensten verdeeld worden onder de monniken, die ze op zich moeten nemen en uitvoeren in bereidwilligheid en trouw.

Lees verder “Een kerk is een paradijs op aarde”

ORTHODOX RITUEEL – de sacramenten – deel 3
De wijding – het huwelijk en de ziekenzalving
(Uit het boek L’orthodoxie – Metropoliet Kallistos (Ware)

 

HET SACRAMENT VAN DE WIJDING

De orthodoxe kerk kent drie hogere orden : het episcopaat, het priesterschap en het diaconaat; en twee lagere orden : het subdiaconaat en het lectoraat ( Er was een tijd dat er ook nog andere orden bestonden, maar deze zijn in onbruik geraakt). De wijding van de hogere orden gebeurt altijd in het kader van een liturgie, en moet altijd individueel zijn. volgens de byzantijnse ritus, die verschilt van deze van de romeinse ritus. Één enkele diaken, priester of bisschop wordt in het kader van een liturgie gewijd. Alleen de bisschop heeft de macht om te wijden (22). Wat een bisschop betreft, hier speelt de collegialiteit een grote rol. Daarom moet de wijding van een bisschop altijd gebeuren door twee-drie bisschoppen minimum; dus nooit door één bisschop alleen. Alhoewel de wijdingen door bisschoppen worden voltrokken, toch is de instemming van gans het godsvolg vereist. Het is daarom dat op een bepaald ogenblik tijdens de liturgie, de ganse gemeenschap dit bevestigd door te roepen ‘Axios’ (hij is waardig)(23)

Lees verder “Orthosox ritueel: Sacramenten deel 3”

ORTHODOX RITUEEL – de sacramenten – deel 2
Zalving – Eucharistie – Vergeving

(Vrij vertaald uit het boek : Orthodoxie – Metropoliet Kallistos (Ware)
door Kris Biesbroeck

ZALVING

De zalving volgt onmiddellijk na het doopsel. De priester neemt een speciale olie, het heilig chrisma (myron), en zalft het kind met een kruisteken : eerst op het voorhoofd, dan de ogen, de neus, de mond en de oren, de borst, de handen en de voeten. Bij elke zalving, zegt hij : ‘ Zegel en gave van de Heilige Geest,Amen’ Het kind, dat ingelijfd is in Christus door het doopsel, ontvangt zo de gave van de Heilige Geest en wordt een laikos (leek), een lid van het Godsvolk (laos). De zalving is een verderzetten van Pinksteren : dezelfde Geest die zichbaar over de apostelen verscheen in vurige tongen, daalt onzichtbaar neer over de nieuw gedoopte.
Lees verder “De sacramenten – Kallistos Ware”

Uit het boek : l’orthodoxie – Metropoliet Kallistos (Ware)
Vrij vertaald door Kris Biesbroeck

DEEL1 : de sacramenten

‘Hij die zichtbaar onze verlosser was, is nu tegenwoordig in de sacramenten’
Heilige Leo de Grote

De sacramenten bekleden een speciale plaats in de christelijke eredienst. De Grieken noemen ze mysteries : ‘Men noemt het mysterie’, schreef de Heilige Chrysostomos, ‘ omdat datgene wat wij geloven, niet datgene is wat wij zien, maar wij zien iets en geloven iets anders…Wanneer ik hoor spreken over het lichaam van Christus, dan begrijp ik dit in een bepaalde betekenis, en de ongelovige zal dit in een andere betekenis zien’(1). Deze dualiteit van wat zichtbaar en onzichtbaar is in elk sacrament is het karakteristieke onderscheid . Het is juist zoals de Kerk, zowel zichtbaar als onzichtbaar. Er is in elk sacrament een uiterlijk teken en een geestelijke genade.De christen is bij zijn doopsel ondergedompeld in het water, dat hem heeft gereinigd, en hij is tegelijkertijd gezuiverd van zijn zonden. In de eucharistie ontvangt hij datgene wat uiterlijk brood en wijn lijkt, maar in werkelijkheid het lichaam van Christus is.

Lees verder “Doopsel”

Ikoon geschiedenis

Ikonen

zijn afbeeldingen van Christus, de Moeder Gods, heiligen en bijbelse gebeurtenissen op houten planken. Ze hoeven niet persé bruin, oud en krom te zijn – ook nieuwe ikonen kunnen voldoen aan hun ‘opdracht’: het verkondigen van Gods woord en het present stellen, het aanwezig doen zijn, van wie afgebeeld is.

Lees verder “Ikoon geschiedenis”

Naar een nieuw tijdperk van de orthodoxe theologie ?
Door Pater Hervé LEGRAND o.p

Pater hervé LEGRAND, is dominicaan, en emeritus hoogleraar aan het “Institut catholique” van Parijs . Hij is lid van de theologische commissie voor de dialoog tussen de katholieke en de orthodoxe kerk in Frankrijk. Hij is ook stichtend lid van de Groep “Saint Irénée”, een internationale groep die zich bezig houdt met theologische arbeid met het doel om zich te engageren voor een dialoog op lange termijn , de taal en de cultuur van katholieken en orthodoxen overschrijdend.

Lees verder “Naar een nieuw tijdperk van de orthodoxe theologie ?”

Dat de christenen durven getuigen van het grote verrijzenisvisioen van het Evangelie

Ziek en vermoeid verliet Olivier Clément zijn parijse appartement niet meer de laatste drie jaar. Dit verhinderde hem niet om verder zijn vrienden te ontmoeten, orthodoxe theologen of leden van de orthodoxe Fraterniteit in west-Europa. Ook enkele studenten waarvan hij hun navorsingen opvolgde, maar ook bisschoppen op doorreis. Dit verhinderde hem ook niet om zelf intens te werken, om de redactie van boeken te superviseren, om artikelen te schrijven voor het tijdschrift Contact en de Service orthodoxe de presse, maar ook in katholieke tijdschriften en dagbladen, zoalsLa Croix,La Vie, France catholique, voor de gemeenschap van Taizé en deze van Sant’Egidio.

Lees verder “Dat de christenen durven getuigen…”

VASTEN,GEBED EN LIEFDE

De periode van de vasten, van de veertig dagen die beginnen met Vergevingszondag, kan begrepen worden als een volmaakt unieke tijd, een tijd van voorbereiding tot het jaarlijkse Pasen van de lente, en daardoor, tot het eeuwige Pasen van de ‘doortocht’ ( dit is de letterlijke betekenis van het joodse woord Pasen-Pesah), van het bederfelijk leven naar het eeuwig leven, van het halfduister naar het licht, van de ballingschap in een verre wereld, deze van de zonde, naar het visioen van het ‘van aangezicht tot aangezicht’ in het Koninkrijk. Het programma van de Vasten dat de voortdurende ascese van gans het christelijk leven, bewust en verantwoordelijk samenvat en terug in herinnering brengt, is het antwoord op de drie bekoringen welke Christus in de loop van de veertig dagen heeft ondergaan in de woestijn ,en waarin Hij niet at en honger leed (Mt.4,3).

Lees verder “Vasten, Gebed en Liefde”

Leden van de Kerk : getuigen en dienaars

Door Vader Heikki Huttunen

Priester van de orthodoxe Kerk van Finland

(…) Een geschiedenis genomen uit de Apophtegmata van de woestijnvaders geeft aan de orthodoxen een voorbeeld van de manier waarop men zich moet gedragen tegenover de andere christenen. Op een dag werd een ouderling, gekend voor zijn gebedsleven en zijn aanhankelijkheid aan het orthodoxe geloof, aangesproken door een ketter. Het was een manicheïsch priester, die nood had aan een beetje water en een onderdak voor de nacht. De ouderling ontving hem gastvrij en met een grote openheid van geest : hij nodigde hem uit samen een maaltijd te gebruiken en gaf hem een hoek om in te slapen. De jongere monniken van het klooster bekritiseerden de ouderling voor deze gastvrijheid ten overstaan van een ketter, maar de ouderling antwoordde hen dat het zijn verantwoordelijkheid was om open en welwillend te zijn ten overstaan van elke persoon, zonder onderscheid. De apothegma, voegde er aan toe dat de manicheër vervolgens de weg terugvond die hem tot het orthodoxe geloof van de Kerk bracht (…)
Het orthodoxe geloof als uitnodiging

Lees verder “Heikki Huttunen:Leden van de Kerk : getuigen en dienaars”

DE KERKELIJKE MODERNITEIT
ALS VERNIEUWING VAN DE TRADITIE
Vader Marc-Antoine COSTA DE BEAUREGARD

Naar aanleiding van de traditionele ontmoeting georganiseerd door de orthodoxe Fraterniteit van de parijse regio in het instituut Saint Serge, en in het kader van de Zondag van de orthodoxie, de 25e februari laatstleden, heeft Vader Marc-Antoine Costa De Beauregard een uitgebreide reflexie gehouden over orthodoxie en moderniteit. In een eerste deel heeft hij het theologisch concept van de ‘moderniteit’ behandeld, een ‘synchronie’ van het eeuwige en het tijdelijke, waarvan Jezus Christus de icoon is, het Woord dat vlees geworden is. Hij heeft ons de moderniteit getoond als een vervulling van de Traditie, zich manifesterend zowel op het domein van de theologie, van de liturgie en van de icoon, als in de dagelijkse confrontatie met de problemen van onze tijd en als permanente vernieuwing van het leven.

Lees verder “De kerkelijke moderniteit als vernieuwing van de traditie.”

Olivier Clément : 
DE ORTHODOXE KERK

Inleiding

Met het Rooms Katholicime en de Kerken voortgekomen uit de Hervorming, is de orthodoxe Kerk één van de drie grootste uitderukkingsvormen van het historisch christendom. Zij telt ongeveer 200 miljoen gedoopten. In oost Europa moest zij lange tijd gebukt gaan onder de barbaarse omstandigheden van een totalitair regime. Sedert de grote politieke of economische emigraties van onze tijd is zij ook in het Westen aanwezig. Zij is er nochtans minder goed bekend.
Daarom hebben wij getracht, zonder het vuur en de zwakheden uit de geschiedenis te vergeten, om te gaan naar het essentiële. Dit doen we door te vertrekken vanuit het binnenste zelf. Om de levendige éénheid van de Orthodoxie naar waarde te schatten, zijn we kort gebleven in wat betreft de theologische fundering die haar eigen is, om vervolgens aan te tonen hoe deze zelfde realiteit de kerk structureert en haar plaats bepaalt in de heiligheid. Wat zou, op het spiritueel domein, een kennis voor ons betekenen die ons niet het gevoel zou geven van een innerlike vooruitgang ? Dit is ten minste het doel van de korte bijdrage die wij hier willen geven.
Lees verder “Olivier Clément : De Orthodoxe Kerk”

Commentaar op de geloofsbelijdenis -deel 4
(artikel 8-12 -slot)

Door V.Lossky en Metropoliet Pierre L’Huillier

Het concilie van Nicea

ARTIKEL 8

Ik geloof in de Heilige Geest
Die Heer is en het leven geeft-
Die voortkomt uit de Vader.
Die met de Vader en de Zoon
Tezamen wordt aanbeden en verheerlijkt.
Die gesproken heeft door de profeten.

Na het geloof in de persoon en het werk van Onze Heer Jezus Christus door de Kerk werd verkondigd, drukt de Kerk in dit artikel haar geloof uit in de derde Persoon van de Heilige Drieeenheid. De Vaders van het Ie Oecumenisch concilie hadden enkel het geloof van de Kerk in het bestaan van de Heilige Geest naar voor gebracht. Dit komt, omdat zij vooral hun aandacht wilden vestigen op de goddelijkheid van het Woord, een punt waarop er een aanvaring was tussen de Katholieke Orthodoxie en het arianisme. Nochtans konden de ontwikkelingen van deze controverse niet verzuimen om ook over de pneumatologie te praten, want het waren niet alleen de arianen die de goddelijkheid van de Heilige Geest ontkenden, maar ook sommige Christenen, die wel het dogma van arianen betreffende het Woord verwierpen,

Lees verder “Geloofsbelijdenis deel 4”

Commentaar op de geloofsbelijdenis – (deel 3)

ARTIKEL 7

“Hij zal wederkomen in heerlijkheid – om te oordelen levenden en doden en aan Zijn Rijk zal geen einde komen”

Het geloof in de tweede komst van Christus is fundamenteel in het geheel van de christelijke leer, elke poging om het christendom te ‘de-ontologiseren’ ’t is te zeggen , om dit artikel van het geloof te schrappen of te minimaliseren, kan slechts beschouwd worden als een fundamentele vervalsing van de christelijke boodschap. Om de plaats dat dit dogma in de Kerk bekleedt te begrijpen, moet men het plaatsen in haar werkelijk perspectief; namelijk : de christelijke opvatting van de tijd en de geschiedenis doet zich voor als een horizontale lijn : er is een begin, de schepping, een tragische gebeurtenis, de val, een centrale gebeurtenis, de Menswording, en een einde met de tweede komst van Christus (parousie). Bijgevolg, zoals het offer van Christus een bijzonder moment was (Hebr.7,27) zo zal ook het laatste oordeel een enig en definitief karakter hebben. Dit is de vaste leer van de Kerk, en het is daarom

Lees verder “Geloofsbelijdenis (deel 3)”

COMMENTAAR

OP DE GELOOFSBELIJDENIS(1)

Deel 1

Concilie van Nicea

De inleiding en de commentaar op het eerste artikel van de Geloofsbelijdenis van Nicea – Constantinopel zijn van de hand van Vladimir Lossky. Hij schreef het kort voor zijn dood in 1958. De commentaar op de andere artikelen zijn van de hand van Bisschop Pierre L’Huiller (Bisschop gewijd in 1968)

De tekst werd gepubliceerd in de revue CONTACTS, nr. 38-39 in 1962.

INLEIDING

Het Credo of symbolum van het geloof is een plechtige belijdenis van de Christelijke dogma’s, gelezen en gezongen tijdens de Liturgie, vóór het begin van het eucharistisch mysterie. Het eerste woord van deze heilige tekst – in het latijn : Credo, ‘ik geloof’ – heeft betrekking op de artikels die volgen en geven aan deze uitdrukking van het gemeenschappelijk geloof van het godsvolk de waarde van een persoonlijk engagement van elk lid van de Kerk die samen belijden: ‘ik geloof’, en verder ‘ik belijd’, ‘ik wacht’ (of ‘ik hoop’).

Lees verder “commentaar op de geloofsbelijdenis (1)”