De zaligsprekingen: een selectie van patristische opmerkingen, IC70

Toen hij de menigte zag, ging hij de berg op en toen hij ging zitten, kwamen zijn discipelen naar hem toe. En hij opende zijn mond en leerde hen:
Gezegend zijn de armen van geest, want hun koninkrijk is het koninkrijk des hemels.

St. Hilarius van Arles: De Heer leerde bij wijze van voorbeeld dat de glorie van de menselijke ambitie achtergelaten moet worden toen hij zei: ‘De Heer, uw God, zult u aanbidden en Hem alleen dienen.’ En toen hij via de profeten aankondigde dat hij een volk zou kiezen dat nederig en ontzag voor zijn woorden had, introduceerde hij de volmaakte Zaligspreking als nederigheid van geest. Daarom definieert hij degenen die geïnspireerd zijn als mensen die zich ervan bewust zijn dat ze in het bezit zijn van het hemelse koninkrijk. Niets is van iemand die de eigen is, maar ze hebben allemaal dezelfde dingen door de gave van een alleenstaande ouder. Ze hebben de eerste dingen gekregen die nodig zijn om tot leven te komen en zijn voorzien van de middelen om ze te gebruiken.

Hiëronymus: Stel je niet voor dat armoede uit noodzaak wordt gekweekt. Want hij voegde er aan toe “in geest” , zodat je gezegend worden zou begrijpen als nederigheid en niet als armoede. “Gezegend zijn de armen in geest,” die vanwege de Heilige Geest arm zijn door vrij te willen zijn.
Gezegend zijn zij die rouwen, want zij zullen getroost worden.
Sint-Jan Chrysostomus: Het verdriet [van hen die rouwen] is van een speciaal soort. Jezus wees hen niet alleen aan als verdrietig, maar als intens treurend. Daarom zei hij niet “zij die verdriet hebben” maar “zij die rouwen.”. Deze Zaligspreking is ontworpen om gelovigen naar een christelijke instelling te trekken. Zij die rouwen om iemand anders– hun kind of vrouw of een andere verloren relatie, hebben geen voorliefde voor winst of plezier tijdens de periode van hun verdriet. Ze richten zich niet op glorie. Ze worden niet uitgelokt door beledigingen, noch gevangen gezet door afgunst, noch door enige andere passie. Hun verdriet alleen al neemt hun hele aandacht in beslag.

Lees verder “Zaligsprekingen – Kerkvaders”

Het getuigenis van degenen die vervolgd worden om de waarheid is doorgegaan in de hele geschiedenis van de Kerk, van de eerste eeuwen tot de 20e eeuw…. Maar hoe zit het vandaag met ons, zijn we klaar voor vervolging?’ Zullen we zien dat dit ons leven is. Als we alleen maar kijken naar hoe we de wereld zien veranderen, zouden we moeten zeggen: “Ja”. In de context van de vraag naar de laatste dagen voor Zijn wederkomst herhaalt onze Heer nogmaals zulke waarschuwingen: “Dan zullen zij u overleveren om gekweld te worden, en u doden: en gij zult uit alle volken gehaat worden omwille van mijn naam. En dan zullen velen beledigd worden, en elkaar verraden, en elkaar haten. En vele valse profeten zullen opstaan en velen misleiden. En omdat ongerechtigheid overvloedig zal zijn, zal de liefde van velen koud worden. Maar wie tot het einde zal volharden, zal zalig worden.” Matteüs 24:9-13, Maar wat kunnen we doen? Hoe kunnen we voorbereid zijn?” We moeten de geboden van onze Heer en de ascetische leringen van de Kerk uitvoeren met een doel voor ogen. En wat moet ons doel zijn? Welnu, de apostel Paulus geeft ons een goed antwoord: “Om Christus door geloof in ons hart te laten wonen” Efeziërs 3:17). Geloof moet niet in ons hoofd zitten, maar in ons hart . We hebben geloof nodig dat niet alleen de intellectuele belijdenis van overtuigingen is, maar zoals ik al zei, een geloof in het hart.

Lees verder “St.Silouan de Athoniet : Het getuigenis van degenen die vervolgd worden om de waarheid is doorgegaan in de hele geschiedenis van de Kerk”

Orthodoxie en Vrede
door Elisabeth Behr-Sigel

‘Laten we in vrede bidden tot de Heer ‘ Dit gebed opent de orthodoxe eucharistische bijeenkomst. Het volgt op een aanroeping van de Geest: “Jullie die overal zijn en alles vervullen.” Het gebed voor vrede, voor de hoogste messiaanse gave, de volheid van het leven, een voorproefje van het Koninkrijk van God dat komt en dat al hier in Jezus Christus is, is de kern van het orthodoxe gebed. Christus wordt gevierd als de “prins van de vrede” (Is 9:6), als “de rijzende ster die van boven komt naar mensen die in de schaduw staan en de duisternis van de dood om onze voeten op het pad van vrede te leiden.” (Lk 1:79)
De Grote Litanie aan het begin van de eucharistische liturgie, verzamelt alle intenties van dit gebed: “Voor vrede van boven en de redding van onze ziel, voor vrede over de hele wereld, voor het welzijn van de heilige Kerken en de vereniging van alle … voor de geestelijkheid en alle gelovigen … voor de zieken, de gevangenen, voor allen die lijden … voor vreedzame tijden en overvloed van de vruchten op aarde, laten we tot de Heer bidden.’
Het is een gebed voor verzoening van de mensheid met God, van elke persoon met zijn naaste, goddelijke vrede die reikt tot de hele kosmos, tot onze relatie met de aarde die we moeten cultiveren en die ons op zijn beurt van ons voedsel voorziet.
Zijn discipelen begroetend, verkondigt de herrezen Christus : “Vrede zij met u.” Op dezelfde manier spreekt de orthodoxe priester, op de meest plechtige momenten van de liturgie, de gelovigen toe en verkondigt: “Vrede zij met jullie allemaal.” Zoals de uitwisseling van de kus van vrede door de celebrants betekent, is het alleen in een geest van vrede en wederzijdse liefde mogelijk om het gemeenschappelijke geloof te belijden en “zonder oordeel en veroordeling” toe te komen tot het mysterie van de gemeenschap in het gegeven lichaam en het bloed dat Door Christus voor alle mensen is gestort. De Eucharistie is “een mysterie van vrede”, benadrukte Sint-Johannes Chrysostomus.
De grote mystieke gebedsbeweging, die door de eeuwen heen nooit is opgehouden de orthodoxe vroomheid te vitaliseren, draagt de naam ‘hesychasme’. “Hesycha” betekent in het Grieks, “rust, rust.” Natuurlijk gaat het niet alleen om rust van de geest, van verharding van het hart, van geestelijke slaap. De hesychast, in de verzekerde vastheid van het geloof, in Christus wiens naam, verbonden met de adem, op de een of andere manier wordt “ingeademd”, waardoor de gemeenschap in hem met God wordt versterkt, verenigd in Drie Personen. Trinitarische liefde is de bron, het paradigma van alle menselijke vrede en gemeenschap. In plaats van luie stilte aan te moedigen, roept de orthodoxe mystiek iemand op tot geestelijke strijd: strijd, in de mysterieuze synergie van goddelijke genade en menselijke wil die zich bewust wordt van zichzelf, in het licht van egoïstische driften, en “passies” die innerlijke vrede in de wereld kunnen vernietigen. De vrede die van God wordt ontvangen, kan op de wereld schijnen door mannen en vrouwen die langdurige zelfdiscipline of een verhelderende gebeurtenis hebben meegemaakt, die vrede en verzoening hebben geleefd. “Verwerf vrede en duizenden om je heen zullen gered worden,” onderwezen door de grote Russische mysticus Heilige Serafim van Sarov (1759-1833). Oorspronkelijk kende de monnikenbeweging, hesychasme en “het gebed van het hart” die ermee gepaard gaan een aanzienlijke verspreiding onder de orthodoxe laïciteit zoals de beroemde ‘De weg van de pelgrim’ getuigt.

Lees verder “Elisabeth Behr=Sigel .Orthodoxie en Vrede..”

De traditie van de Vasilopita

St. Raphael Clergy Brotherhood:

De traditie van het bakken en snijden van een speciale “pita” (wat een brood, een cake of zelfs een taart kan betekenen) elk jaar op 1 januari wordt waargenomen ter ere van onze heilige vader Basilius de Grote, aartsbisschop van Caesarea in Cappodocia – vandaar de naam “Vasilopita” wat “St. Basil’s Bread” betekent. Deze traditie wordt in acht genomen in zowel parochiekerken als in de huizen van de gelovigen. Wat is de betekenis van deze traditie en hoe is deze begonnen?

Eeuwenlang hebben ouders, grootouders en peetouders het volgende verteld aan orthodoxe kinderen over St. Basilius en de Vasilopita. Een jaar, in een tijd van verschrikkelijke hongersnood, hief de keizer een zondig buitensporige belasting op het volk van Caesarea. De belasting was zo’n zware last voor de toch al verarmde mensen dat om de gevangenis van schulden te vermijden, elk gezin afstand moest doen van zijn weinige overgebleven munten en sieraden, inclusief kostbare familiestukken. Toen hij hoorde van dit onrecht op zijn kudde, nam de heilige Basilius de Grote, de aartsbisschop van Caesarea, de staf van zijn bisschop en het boek van de heilige evangeliën op zich en kwam ter verdediging van zijn volk door de keizer onbevreesd tot bekering op te roepen. Door Gods genade bekeerde de keizer zich! Hij annuleerde de belasting en droeg zijn belastinginners op om alle kisten met de munten en sieraden die door de mensen van Caesarea als belastingen waren betaald, aan St. Basilius over te dragen. Maar nu werd St. Basilius geconfronteerd met de ontmoedigende en onmogelijke taak om deze duizenden munten en sieraden terug te geven aan hun rechtmatige eigenaren. Na lang gebeden te hebben voor de iconen van onze Meester Christus en Zijn Allerheiligste Moeder, liet de heilige Basilius alle schatten in één enorme pita bakken. Vervolgens riep hij alle stedelingen op om in de kathedraal te bidden en na de goddelijke liturgie zegende en sneed hij de pita en gaf hij een stuk aan elke persoon. Wonder boven wonder ontving elke eigenaar in zijn stuk Vasilopita zijn eigen kostbaarheden. Ze keerden allemaal vreugdevol terug naar huis en dankten God die hen uit bittere armoede had verlost en aan hun goede en heilige bisschop St. Basilius de Grote! Ter nagedachtenis aan dat wonder dat door God werd verricht als gevolg van de liefde en verdediging van st. Basilius voor zijn volk, hebben orthodoxe christenen elk jaar op 1 januari de traditie van de Vasilopita in acht genomen – de datum waarop st. Basilius in het jaar 379 voor de Heer stond.
Op sommige plaatsen wordt de Vasilopita bereid als een brood van (zoals dat wordt gebruikt voor Artoklasia), terwijl het op andere plaatsen de vorm aanneemt van een pittige sheetcake (zonder glazuur). Maar welke vorm een Vasilopita ook aanneemt, ze hebben allemaal één ding gemeen: ze bevatten elk een enkele munt. Na het plaatsen van het brooddeeg of cakebeslag in de juiste bakvorm, maakt de bakker met de in folie verpakte munt het kruisteken eroverheen, sluit zijn / haar ogen en plaatst het vervolgens stiekem in de ongebakken Vasilopita. Nadat de Vasilopita is gebakken en afgekoeld, wordt deze gezegend en gesneden volgens de Goddelijke Liturgie voor het feest van St. Basilius op 1 januari.

Lees verder “De traditie van de Vasilopita”

De passies, het gedenken van God en het Jezusgebed

In de dagelijkse strijd van het leven gaan de meesten van ons ervan uit dat de hartstochten zoals woede, afgunst, jaloezie of lust worden veroorzaakt door de omstandigheden waarin we leven. Iemand die een negatieve situatie waarneemt, hetzij van een veeleisende baas, een kritische echtgenoot of een moeilijk kind en toegeeft aan de passies, kan denken: “Nou, als mijn baas die opmerking niet had gemaakt, zou ik niet boos zijn” of “Als mijn man gewoon zou doen wat ik hem vraag. . .Ik zou niet hebben toegegeven aan woede of oordeel.” Zodra we op deze manier beginnen te denken, beginnen we zelf toe te geven aan zondig gedrag. We rechtvaardigen dergelijk gedrag door te concluderen dat onze reactie of ons gedrag door de omstandigheden onvermijdelijk was. Toch worden we ook geconfronteerd met “Wees daarom volmaakt, zoals ook uw Vader in de hemel volmaakt is.” (Matteüs 5:48) Onze Heer heeft dit gebod niet voorafgegaan door te zeggen “wanneer het u uitkomt en de omstandigheden precies goed zijn. . .” Nee, de Zoon van God heeft ons geroepen om onder alle omstandigheden volmaakt te zijn, vooral in de moeilijkste. Dus, hoe wordt dit bereikt, gezien de realiteit van ons dagelijks leven?

De kerkvaders hadden ervaring met dezelfde beproevingen en moeilijkheden en slaagden er toch in, door consequent berouw en door de genade van de Heilige Geest, deze dagelijkse beproevingen en dit lijden blijmoedig te aanvaarden als het speciale heilsplan voor hun leven, gevormd door de gezegende Voorzienigheid van God. Ze bekeken ze in deze context en konden daardoor Gods voorzienigheid in elk van hen waarnemen. Ze smeekten God niet dat Hij zulke moeilijkheden uit hun dagelijks leven zou verwijderen. In plaats daarvan hielden ze de “gedachtenis van God” bovenaan in de harten, waar het de snelle, constante stroom van gedachten in de geest kon overzien, controleren en op de juiste manier afwegen . Op deze manier zouden gedachten en reacties die ons afleiden van het doel van het christelijk leven, worden vervangen door de herinnering aan God.

Lees verder “De passies, het gedenken van God en het Jezusgebed”

Leer over het verlangen bij St. Augustinus

door : Charles Pope

De meeste heiligen hebben geschreven over de centrale strijd van ons leven: verlangen. Wat we willen is cruciaal, want uiteindelijk krijgen we wat we willen. Of sterven we omdat we willen wat God ons aanbiedt, of we sterven als we het niet willen. Of we houden van wat en van wie God houdt, of we doen het niet.
We hebben de neiging om te denken dat iedereen naar de hemel wil, maar dat is niet waar. De hemel is niet iemands persoonlijk ontworpen paradijs; het is het Koninkrijk van God met al zijn waarden: vergeving, kuisheid, liefde voor iedereen (inclusief onze vijanden) en vrijgevigheid, onder vele anderen. Bovendien staat God centraal, niet wij. Veel mensen verlangen niet naar sommige of alle waarden van het Koninkrijk van God en sterven dus in een staat van onverschilligheid of verzet tegen wat God aanbiedt. Sommigen willen bijvoorbeeld niet van hun vijanden houden of kuis leven. God zal hen niet dwingen om lief te hebben wat of van wie hij houdt.
Het is zowel dwaas als aanmatigend om te denken dat wanneer we sterven, we plotseling zullen beginnen te genieten van wat we ons hele leven niet leuk hebben gevonden of van degenen zullen houden die we niet hebben liefgehad. Als we sterven, staan onze beslissingen en verlangens voor altijd vast. Het treurigste aan hen in de hel is dat hun aardse leven aantoonde dat ze zich nog ellendiger zouden voelen in de hemel.
Het leven is een strijd van verlangens. We moeten leren om te willen wat God aanbiedt en om mindere of zondige dingen uit de weg te gaan. St. Augustinus schreef:

Lees verder “Leer over het verlangen bij Augustinus…”

Heilige Athanasius over de redenen voor de menswording

Vincent Williams

De heilige Athanasius ” On the Incarnation “is een van de belangrijkste teksten van de vroegchristelijke theologie. Het bepaalde de voorwaarden van de daaropvolgende debatten binnen de kerk over de aard van Christus en blijft tot op de dag van vandaag een van de fundamentele teksten van de theologie. Sint Athanasius was de bisschop van Alexandrië in Egypte, misschien wel het belangrijkste centrum van het christendom, in de 4e eeuw. Hij schreef in een tijd waarin het populaire idee van religie er een bleef waarin mensen zich voorstelden dat God ver van de mensheid moest zijn. De goden, zo dachten velen, zouden zich niet vernederen tot betrokkenheid bij menselijke aangelegenheden. Dit staat natuurlijk haaks op wat christenen zijn gaan geloven over de menswording – maar die vaste opvattingen werden in het vroege christendom niet als vanzelfsprekend beschouwd. Athanasius moest een robuuste visie op de menswording actief verdedigen tegen zijn tegenstanders.

De apostel Paulus schreef eeuwen eerder over de schijnbare “dwaasheid” van het kruis en hoe moeilijk het was voor mensen die gewend waren aan een andere kijk op de goden om de noodzaak, in christelijke termen, van de menswording te begrijpen. Athanasius’ tijd behandelde dezelfde kwesties. Hoewel de aard van zijn argumenten en stijl van argumenteren heel anders is dan hoe theologen tegenwoordig werken, kan men niet om de vindingrijkheid heen van hoe Athanasius de vraag beantwoordde: “Waarom een incarnatie?”
Athanasius scheidt zijn constructie van christologie in twee gebieden: “het goddelijke dilemma met betrekking tot leven en dood” en “het goddelijke dilemma met betrekking tot kennis en onwetendheid”. In deze post zal ik het eerste probleem aanpakken. In een komende Curating Theology-post zal ik het laatste punt behandelen.

Laten we naar de basisvraag gaan. Christenen probeerden de verschillende doctrines van hun geloof samen te voegen – van het idee van zonde tot het idee van verlossing. Hoe waren de twee met elkaar verbonden? Wat was inderdaad het probleem dat Christus’ menswording oploste? Voor Athanasius was een deel van het probleem dat zonde ervoor zorgde dat mensen wegglipten naar het niet-zijn en leefden onder de heerschappij van de dood. Christus kwam dienovereenkomstig om leven te brengen!

“Onze eigen zaak was de gelegenheid van zijn afdaling en onze eigen overtreding riep de liefde van het Woord voor mensen op, zodat de Heer zowel tot ons kwam als onder de mensen verscheen. Want wij waren het doel van zijn belichaming, en voor onze redding hield Hij zo veel van mensen dat hij in een menselijk lichaam zou komen en verschijnen.”

Lees verder “Heilige Athanasius : over de redenen voor de menswording”

DE HOUDING VAN DE HEILIGE SILOUAN DE ATHONIET TEGENOVER IEDEREEN DIE HET NIET MET HEM EENS WAS

Daliaris Giorgos

Silouan de Athoniet

Vader Sophrony :

Het is onmogelijk om een ​​opmerkelijk onderscheid in het karakter van de Ouderling te verbergen: zijn houding tegenover iedereen die het niet met hem eens was.
Hij wilde oprecht en diep iemand zo goed mogelijk begrijpen en niet te beledigen wat voor hem heilig is.

We kennen het gesprek van de Ouderling met een archimandriet, die zendingswerk deed onder de heterodoxen. Deze archimandriet had veel respect voor de Ouderling, en toen hij de berg Athos bezocht, kwam hij herhaaldelijk met hem praten. De Ouderling vroeg hem hoe hij predikte. De archimandriet, nog jong en onervaren, antwoordde met nogal buitensporige gebaren nerveus: -Ik zeg hun: Uw geloof is verdorven. Alles in jou is verdorven, alles is vals, en als je je niet bekeert, zul je niet gered worden.
Toen de Ouderling dit hoorde, vroeg hij hem: -Maar vertel ons, heilige archimandriet, geloven zij in de Heer Jezus Christus, dat hij de ware God is?
– Dat geloven ze.
-En eren ze de Maagd Maria?
-Ze eren haar, maar ze leren verkeerde dingen over haar.
-En geven ze hun heiligen toe?
-Ja, ze geven het toe, maar sinds ze zich hebben losgemaakt van de kerk, welke heiligen kunnen ze dan hebben?
– Verrichten zij diensten in de kerken? lezen zij het woord van God?
-Ja, tempels hebben ook sequenties, maar als je ze zag hoe ver hun sequenties van de onze zijn, hoe koud, hoe levenloos ze zijn!
– Heilige Archimandriet, hun zielen voelen dat ze het juiste doen, dat ze in Christus geloven, dat ze de Maagd Maria en de heiligen eren, dat ze hen aanroepen in hun gebeden. Daarom zullen ze niet naar je luisteren als je ze vertelt dat hun geloof verkeerd is. ze moeten zich corrigeren en dan zal alles goed en goddelijk zijn en dus door de genade van God zullen we allemaal worden gered …
“God is liefde” en daarom moet de preek altijd uit liefde komen. Dan zullen zowel hij die predikt als hij die hoort er baat bij hebben. Maar als je ze bekritiseert, dan zal de ziel van de mensen niet naar je luisteren en zal er geen voordeel komen.
Mensen vragen meestal om vrijheid om te doen “wat ze willen”.
Eens sprak de Ouderling met een student die de berg Athos bezocht en veel zei over vrijheid. Zoals altijd lette de Ouderling heel goed op de gedachten en gevoelens van zijn sympathieke, maar ook naïeve gesprekspartner. Natuurlijk concentreerden zijn ideeën over vrijheid zich enerzijds in de vraag naar meer politieke vrijheden en anderzijds in het vermogen om in het algemeen te handelen naar eigen motieven en verlangens.

Lees verder “Daliaris Giorgos : De houding van de heilige Silouan tegenover iedereen die het niet met hem eens was….”

Anthony Bloom Metropoliet van Sourozh:

Op de drempel van het nieuwe jaar

Toen ik het ene jaar na het andere sprak over het nieuwe jaar dat eraan kwam en het vergeleek met een vlakte die niet gemarkeerd is, puur, bedekt met sneeuw, en ik vroeg u aandacht te schenken aan het feit dat we verantwoord moeten lopen waar het witte landschap zich uitstrekt dat nog maagdelijk is, want volgens de manier waarop we lopen, zal er een pad zijn dat het zal kruisen, als we de wil van God volgen, of foutieve stappen die alleen de witheid van de sneeuw zullen bevuilen.

Maar één ding dat we dit jaar niet meer dan ooit kunnen vergeten, is dat er duisternis is die deze witheid en dit onbekende landschap omringt, bedekt, als een koepel, een duisternis met weinig of veel sterren, maar een bewolkte, gevaarlijke en angstaanjagende duisternis.
We komen uit een jaar waarin we ons allemaal de duisternis hebben gerealiseerd waar geweld en wreedheid nog steeds heersen.
Hoe gaan we het nieuwe jaar tegemoet?

Het zou naïef en zeer antichristelijk zijn om God te vragen ons te beschermen, om van de aarde een paradijs van vrede te maken, terwijl er geen vrede om ons heen is. Er is conflict, spanning, ontmoediging, angsten, geweld, moord. We kunnen niet om vrede vragen, wanneer deze vrede zich niet buiten de Kerk kan verspreiden, wanneer het niet als lichtstralen komt om de duisternis te verdrijven.

Een spirituele schrijver uit het Westen had geschreven dat de christen degene is aan wie God de verantwoordelijkheid van alle andere mensen heeft toevertrouwd en deze verantwoordelijkheid moeten we voorbereiden om uit te voeren.

Binnenkort zullen we God smeken om het onbekende nieuwe jaar en de duisternis die het bedekt, met de grootste wens geuit in de liturgische sequenties,

Lees verder “Op de drempel van het nieuwe jaar…”

HET NIEUWE JAAR

door Vader Alexander Schmemann

 

Het is het oude ding: aan de vooravond van het nieuwe jaar, wanneer de klok middernacht slaat, denken we na over onze verlangens voor het nieuwe jaar en proberen we de bekende toekomst binnen te gaan met een droom, terwijl we de vervulling van enkele van onze geliefde verlangens verwachten.

Vandaag, voor een andere keer, staan we voor een nieuw jaar. Wat willen we voor onszelf, voor anderen, voor ieder? Wat is het einde van al onze hoop? Het antwoord is altijd hetzelfde eeuwige woord: geluk. Gelukkig het nieuwe jaar! Geluk voor het nieuwe jaar! Het specifieke succes dat we verlangen is natuurlijk en persoonlijk voor ieder van ons, maar we nemen allemaal deel aan het gemeenschappelijke geloof dat dit het succes is dat ons dichter bij elkaar zal brengen, hoe we hierop kunnen hopen met verwachting.

Maar wanneer is iemand echt gelukkig? Met de ervaring en kennis over de mens kunnen we succes niet langer redden met een ander kenmerk, bijvoorbeeld geld, gezondheid, succes, enz. We weten dat geen van deze dingen volledig reageert op dit mysterieuze en altijd vluchtige concept van geluk. Het is duidelijk dat de natuurlijke nerd geluk brengt, maar ook angst. Succes brengt geluk, maar ook angst. Het is verbazingwekkend dat hoe vreemder we zijn, hoe onbreekbaarder het wordt en hoe ongetemder de angst dat we het zullen verliezen en we met lege handen zullen achterblijven. Waarschijnlijk is dit ook de reden waarom we de ene in de andere “een nieuw geluk” hebben voor het nieuwe jaar. Het “oude” geluk kwam niet tot wasdom, er ontbrak altijd iets. Maar nu kijken we uit naar ons met een zegen, een droom, een hoop…

Lees verder “Alexander Schmemann : Het nieuwe jaar….”

Oordelen is een uitdaging voor God Zelf –

Archim. Emilianos Simonopetros

Je kunt niet van de ander verwachten dat hij zich aan de wet houdt. Dus, als het je stoort waarom hij het niet houdt, waarom hij Gods geboden niet doet, waarom hij dit of dat niet doet: “Ja, is dit een monnik/christen?” – waarom hij zo leeft, waarom hij slaapt, waarom hij lui is, vanaf dat moment eist je dat de ander de wet van God vervult en zo het onzichtbare hemd van Christus breekt, kom je in tegenspraak met de eenheid van het Lichaam van Christus , breng je een onnatuurlijke verdeeldheid in Christus aan en dan vlieg je uit Gods leven. De wet geldt alleen voor jou. Je vervult het of je vertrapt het.

Voor wat de ander doet, heeft hij een rechter die hem zal beoordelen. Er is maar één oplossing voor jou: iedereen is heilig, iedereen handelt correct, alleen jij bent niet oké.

Zodra je iets van de ander eist, is het alsof je met een hamer op een spijker slaat en de spijker vliegt zo weg. Zo vlieg je weg uit Gods leven.
Oordeel is een uitdaging voor God Zelf.

Wanneer je iemand veroordeelt en hem uitschakelt als slecht of lui of stinkend of hoererij, dan eigen je je door jouw tussenkomst in zijn leven de gerechtigheid en het gezag van God toe. Je vervangt God de Vader, die alle oordeel voor Zichzelf houdt – dat Hij uiteindelijk aan Christus zal geven – en je wordt een vader.

Bedenk eens hoeveel woorden we tegen anderen zeggen!
We zullen dit allemaal in de lucht vinden. Als we iets tegen iemand anders zeggen, rechtvaardigen we ons meestal door te zeggen: “Maar hij wekte me op, hij maakte grappen over het klooster! Maar hij hoort niet, hij begrijpt het niet, hij wil niet!”

Maar heb je een woord gemist?
Hij komt niet terug, zelfs niet als ik rivieren van tranen vergiet. Je zei tegen je broer: “Wat wil je, broer, en jij?”, Het probleem is voorbij.
Vergiet je bloed, hak je hoofd eraf, je woord blijft. Daarom zeggen de Vaders:
“We kunnen hartstochten in ons hebben, om geen legioen te hebben, maar legioenen duivels, om ons neer te werpen en te schuimen, het maakt niet uit. Het woord dat we over iemand anders zeggen is erger dan dat.”

Het kan je vergeven worden voor wat je hebt gedaan, maar je woord is verzameld en stijgt op naar de hemel.

Laster uzelf, zoals je de heilige lasterde, geef hem de klap in zijn gezicht, doe met hem wat u wilt, maar laster een ander niet.
Als je niet het recht hebt om een ​​buitenlands hemd te scheuren, heb je nog minder het recht om het lichaam van Christus te scheuren.
En de ander is een lid van Christus.

Bron: Arhim. Emilianos Simonopetritul – Talcuire la Viata Cuviosului Nil Calavritul – Editura Sf. Nectarie 2009 via catehetica.ro

Besluit : oordeel niet….

Vertaling : Kris Biesbroeck

 

Spiritueel vaderschap: aantekeningen van een Athonitische spirituele vader
door Archimandriet (Heilige) Sophrony

jOp een onverwachte en onbegrijpelijke manier plaatste de goddelijke Voorzienigheid mij in omstandigheden die mij in staat stelden om lange tijd getuige te zijn van het spirituele leven van vele asceten van de Heilige Berg. Verschillenden van hen waren bereid om mij aspecten van hun leven te onthullen die ze zeker niet aan anderen hadden onthuld. Ik was ontroerd om Gods uitverkoren volk verborgen te zien onder bescheiden uiterlijkheden. Soms begrepen zij, bewaakt door God, zelf niet welke rijke zegen op hen rustte. Bovenal werd hen gegeven om hun eigen tekortkomingen op te merken, soms zozeer zelfs dat ze zich niet eens durfden voor te stellen dat God in hen rustte en zij in God. Sommigen hadden de genade ontvangen om het ongeschapen Licht te aanschouwen, maar zij waren zich niet bewust geworden van het spirituele karakter van deze gebeurtenis, deels omdat zij weinig wisten over de patristische werken die deze vorm van genade beschrijven. Hun onwetendheid beschermde hen tegen een mogelijke val in ijdelheid. In overeenstemming met de traditie van het orthodoxe geestelijk vaderschap, heb ik hen niet uitgelegd wat de Heer hen eigenlijk schonk. Om een asceet te helpen, is het noodzakelijk om op zo’n manier met hem te spreken dat zijn hart en intellect elkaar vernederen, anders zal zijn verdere ascensie worden gestopt.

Ik herinnerde me wat de oudere Anatole die in Old Rossikon woonde, tegen Silouane, nog een jonge novice, had gezegd: “Als je nu al bent zoals je bent, wat zal je dan zijn op je oude dag?” Met deze woorden heeft de oudere Anatole Silouan vele jaren neergesabeld in de vlammen van verleidingen waaruit hij tevoorschijn kwam, het is waar, zegevierend, maar tegen een extreem hoge prijs. De kracht van het godsvisioen dat hem was geschonken, zegevierde over de dynamiek van de aanvallen van de vijand; zo kwam hij uit zijn uitzonderlijke geestelijke strijd verrijkt als weinigen in de geschiedenis van de Kerk zijn geweest. Hij verliet ons voor onze instructie zijn onderricht over het onderscheid tussen ascetische nederigheid en de ‘onbeschrijfelijke nederigheid van Christus’. Maar voor Silouane was het risico op verderf groot, zoals het is voor elke christen en, in het algemeen, voor ieder mens. Hoogmoed is de kern van de geestelijke val; hij maakt mensen als demonen. God wordt gekenmerkt door nederige liefde; de vlam van deze liefde brengt verlossing aan gevallen mensen om hen in het Koninkrijk van de hemelse Vader te introduceren.

Het is de plicht van de biechtvader om het ritme van de innerlijke wereld te voelen van allen die zich tot hem wenden. Daartoe bidt hij dat de goddelijke Geest hem zal leiden en hem het noodzakelijke woord voor iedereen zal geven.
De dienst van de biechtvader is formidabel en tegelijkertijd opwindend. Het is pijnlijk, maar inspirerend. De biechtvader is “Gods medewerker” (zie 1 Kor 3:9). Hij is geroepen tot de hoogste vorm van schepping, tot een onvergelijkbare eer: om goden te scheppen voor de eeuwigheid in het ongeschapen Licht. In alles volgt hij natuurlijk het voorbeeld van Christus (zie Joh 13,15), wiens leer als volgt luidt: Waarlijk, waarlijk, ik zeg u, de Zoon kan niets van zichzelf doen, hij doet alleen wat hij de Vader ziet doen: wat de Vader doet, doet de Zoon hetzelfde. Want de Vader heeft de Zoon lief en laat hem alles zien wat Hij doet; hij zal hem werken laten zien die nog groter zijn dan deze, waarvan u versteld zult staan. Zoals de Vader in feite de doden opwekt en teruggeeft aan het leven, zo geeft de Zoon leven aan wie hij wil (Joh 5,19-21).

Lees verder “Heilige Sofronie :aantekeningen van een Athonitische spirituele vader – Sophrony”

Heiligen in ons leven

Archimandriet Emilianos van Simonos Petras

“God bereidt zich voor en brengt in ieders leven een “onderbreking”, wat de overgang naar een nieuw leven betekent.” (Archimandriet Emilianos)”

Elke dag vragen we de kerk om de voorbeden van de heiligen. Deze voorbeden zijn een hele kracht, een hele wereld die voortkomt uit de heiligen en de ongebreidelde energie van God. Maar de heiligen bemiddelen niet zomaar. Als ze Christus zien, kennen ze Zijn leven. Door in de geest de goddelijke verlichting te ontvangen, die voltooid zal zijn op de dag dat wij ons bij hen zullen bevinden, wordt Christus de rijkdom van de heiligen en verlichten zij ons ook. Het verlicht onze geest, het onthult ons. Als ik iets heb en je vraagt me erom, dan zal ik het je geven. Als ik twee kleren heb, geeft God me een van hen. Maar ook als ik er maar één heb, zal ik medelijden met je hebben en zal ik het je geven, dan zal ik om een andere jas van de abt vragen. Maar de heilige, die zoveel rijkdom heeft van de verlichting van God, zal het niet ook aan ons geven? Kan hij ons dit weigeren?

Lees verder “Emilianos van Simonpetros : De heiligen”

Heilige Johannes van Krohnstadt:

Zijn we op zoek naar Christus ?

De heilige apostel van Christus, Andreas de Eerst geroepene, was oorspronkelijk een discipel van Johannes de Doper die het volk voorbereidde om de Messias te ontvangen, Toen de Verlosser uit de wildernis kwam, zei de Voorloper tegen het volk: “Zie, het Lam van God” (Johannes 1:36). Onmiddellijk volgde Andrew hem. Omdraaiend en hem samen met Johannes’ andere discipelen ziend, vroeg de Heer hen: Wat zoekt gij? Zij antwoordden: Meester, waar woont Gij? Hij zei tot hen: “Kom eens kijken. De discipelen zagen waar Hij woonde en brachten daar de dag met Hem door. Kort daarna riep de Heer Andreas en zijn broer Petrus op om achter Hem aan te gaan en vertelde hen dat zij vissers van mensen zouden worden tot de redding van velen. Vanaf dat moment bleven ze bij Christus; zij waren Hem tot het einde trouw en gaven hun leven uit liefde voor Hem.
Lieve broeders en zusters, op deze dag zou ik u dezelfde vraag willen stellen: Wat zoekt u? Waarom ben je vandaag naar de kerk gekomen? Wat zoeken we allemaal in ons leven? Zoeken we Christus, zoals Hij voor het eerst werd gezocht door nederige vissers, onder wie de apostel Andreas?

Lees verder “Johannes van Krohnstadt : Zijn we op zoek naar Christus ?”

Dankzegging en dankbaarheid

Door Ioannis Karavidopoulos

Stel je even voor hoe eng het zou zijn om afgesneden te zijn van alle andere mensen, zonder enige kans om contact op te nemen of iemand anders te ontmoeten, en tegelijkertijd een ziek lichaam te hebben dat voortdurend verslechtert als gevolg van een besmettelijke ziekte. Voeg daarbij de voortdurende minachting van mensen die geloofden dat de ziekte die we hadden de straf was voor ons zondige leven. Dan komt er plotseling iemand die ons benadert, de gevaren negeert, de heersende sociale vooroordelen met voeten treedt en duidelijk en onbevreesd Zijn liefde voor ons toont. Zullen we Hem niet eeuwig dankbaar zijn?

Dat was het geval in het geval dat werd gepresenteerd in het evangelieverslag van De heilige Lucas, over de tien tragische melaatsen die werden geraakt door de reddende genade en genezende kracht van Christus. Gods liefde, die in de wereld is geïncarneerd en geopenbaard in het leven en de dood van Christus, is niet beperkt tot de uitverkorenen, de uitverkorenen en Zijn vertrouwde vrienden. Dit geldt voor iedereen, zelfs, meer precies, vooral voor degenen die de “ernstige” en “vrome” van elk tijdperk als verdorven en zondaars beschouwen. Hij kent geen sociale, politieke of religieuze beperkingen. Dit kwam tot uiting in het geval van het verhaal van tien mensen verenigd door de pijn van de ziekte. Jezus ontmoet hen en spreekt tot hen, waarmee hij de wet van Mozes overwint, die elk contact met melaatsen verbiedt. Een van hen was zelfs een Samaritaan, dat wil zeggen een buitenlander
En toch is het de houding van de laatste die indruk op ons maakt en door de evangelist wordt benadrukt. Negen van hen die genezen zijn, zijn vol van de vreugde van het leven en het ontmoeten van hun vrienden en familieleden, zien hun lichaam weer sterk en gezuiverd, vergeten hun dankbaarheid aan Christus, hun weldoener, te uiten.

Dankbaarheid aan God

Lees verder “Dankzegging en dankbaarheid –”

VRAAG VOORDAT U ONTVANGT, EN NADAT JE HEBT ONTVANGEN, BEDANKT

Johannes Chrysostomos

Johannes Chrysostomos

Bidden is een groot goed, als het door de rede goed wordt gedaan; als we God niet alleen danken wanneer Hij ons geeft, maar ook wanneer Hij ons niet geeft wat we van Hem vragen, aangezien Hij beide doet voor ons welzijn.
Dus zelfs als we niet krijgen, krijgen we eigenlijk door niet te krijgen wat niet in ons belang is. Er zijn, ziet u, gevallen waarin de ontevredenheid van ons verzoek gunstiger is. En wat wij dan als mislukking beschouwen, is succes.
Laten we dus niet bedroefd zijn als God traag is om ons gebed te verhoren. Laten we ons geduld niet verliezen. Misschien kan Panagathos het ons niet geven voordat we iets vragen? Dat kan natuurlijk, maar hij verwacht van ons een gelegenheid om ons rechtvaardig te helpen. Laten we Hem daarom de gelegenheid geven met gebed en laten we wachten met geloof, met hoop, met vertrouwen in Zijn alwetendheid en naastenliefde. Heeft hij ons gegeven waar we om vroegen? Laten we Hem danken. Heeft hij het ons niet gegeven? Laten we Hem nogmaals danken, omdat we niet weten, zoals Hij weet, wat goed voor ons is.

Lees verder “Vraag voordat u ontvangt….”

“De nacht loopt ten einde, de dag breekt aan” (Rom 13,12)

De oorsprong en betekenis van de advent

Het is december en dus adventstijd. Het vieren van advent komt nergens in de Bijbel voor. Toch is het al een heel oude christelijke traditie. Wat betekent advent eigenlijk en waar komt het vandaan?
‘Advent’ is afgeleid van het Latijnse woord adventus, dat ‘komst’ betekent. Met advent leven christenen namelijk toe naar het kerstfeest: het feest van Jezus’ komst naar deze wereld als klein kind in een kribbe .Advent begint vier zondagen voor kerst. In veel kerken wordt elke week een adventskaars aangestoken. Dat symboliseert dat we steeds iets dichter naderen tot Kerst, het feest van het Licht.
Minder bekend, maar minstens even belangrijk, is dat de adventstijd ons ook wil richten op de nog te verwachten komst van Christus: Zijn wederkomst. Ook dat is altijd een belangrijk onderdeel geweest van de adventsverkondiging.

Advent 2021
Eerste zondag: 28 november 2021
Tweede zondag: 5 december 2021
Derde zondag: 12 december 2021
Vierde zondag: 19 december 2021
Symbolen en gebruiken met advent

De adventskalender is bedoeld om kinderen op een speelse manier voor te bereiden op het kerstfeest. Een adventskalender of -huisje heeft vier gesloten venstertjes. Elke adventszondag gaat er één open. Op kerstavond mag de deur van het huisje geopend worden en verschijnt het Kerstkind.
Adventsster
Een zilverkleurige papieren ster die in de adventstijd in veel huizen voor het raam wordt gehangen. De adventsster verwijst naar Christus als het Licht der wereld Die naar ons toe kwam om licht te brengen in de duisternis.
Adventskrans
Een krans van dennengroen waarin vier kaarsen steken. Gedurende de adventstijd wordt iedere week een kaars meer aangestoken. De krans was van oorsprong een middel om mensen mee te onderscheiden of te kronen. Op deze manier verwijst de adventskrans naar het komende Koningschap van Jezus, wanneer Hij terug zal komen om over ons te gaan regeren.
De geschiedenis van advent

Lees verder “Advent : betekenis”