Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Een boom wordt gekend aan zijn vruchten; een mens aan zijn daden. Een
goede daad gaat nooit verloren; wie vriendelijkheid zaait, oogst vriendschap, en
wie goedheid plant, verzamelt liefde.”
— Basilius de Grote
++++
Wie was Basilius de Grote?
Basilius de Grote (ook bekend als Basil van Caesarea) was een kerkvader uit de 4e eeuw, beroemd om zijn verdediging van de orthodoxe leer tegen het arianisme, zijn geschriften over de Heilige Geest en zijn inzet voor armenzorg en monastiek leven.
Geboorte en familie: Geboren rond 330 in Caesarea (Cappadocië, huidig Turkije). Hij kwam uit een diep christelijke familie waarin meerdere leden heilig verklaard zijn, waaronder zijn broer Gregorius van Nyssa en zijn zus Macrina.
Opleiding: Hij studeerde in Caesarea, Constantinopel en Athene, waar hij bevriend raakte met Gregorius van Nazianze.
Bisschop van Caesarea: In 370 werd hij bisschop. Hij verdedigde de kerk tegen het arianisme en schreef invloedrijke werken zoals De Spiritu Sancto (Over de Heilige Geest).
Monastiek leven: Basilius wordt gezien als een van de grondleggers van het oosterse kloosterleven. Hij benadrukte gemeenschapsleven, gehoorzaamheid en zorg voor de armen.
Erfenis: Hij behoort samen met Gregorius van Nazianze en Gregorius van Nyssa tot de Cappadocische Vaders, die de triniteitsleer hebben gevormd.Zijfeestdag wordt gevierd op 1 januari.
+++
Commentaar
Basilius de Grote belichaamt innerlijke vrijheid, dienstbaarheid en geestelijke diepgang. Zijn theologie is niet louter intellectueel, maar een uitnodiging tot gemeenschap met God. Zijn nadruk op de Heilige Geest als bron van leven leert ons dat geloof een levendige relatie is, geen theorie. Zijn inzet voor armenzorg en gemeenschapsleven toont dat ware spiritualiteit altijd handen en voeten krijgt: liefde wordt zichtbaar in daden.
Het citaat is een prachtige samenvatting van zijn visie:“Een boom wordt gekend aan zijn vruchten; een mens aan zijn daden. Een goede daad gaat nooit verloren; wie vriendelijkheid zaait, oogst vriendschap, en wie goedheid plant, verzamelt liefde.” — Basilius de Grote
Deze woorden nodigen uit tot een leven waarin deugdzaamheid vrucht draagt, niet omwille van prestige, maar als uitdrukking van Gods liefde in ons.
++++++++++++++++++++++++++++++++
Gebed:
Heer, die uw Kerk hebt geleid door Basilius de Grote,
leer ons zoals hem te leven in nederigheid en liefde.
Geef ons de moed om de waarheid te verdedigen,
de kracht om de armen te dienen,
en de vreugde om uw Geest te ontvangen.
Moge zijn voorbeeld ons leiden tot innerlijke vrijheid
“Onze Heer wil dat wij begrijpen dat Hij op aarde onderdanig was aan de heilige Jozef – want Jozef, die de titel van vader droeg en Zijn beschermer was, kon Hem bevelen geven – en dat Hij nu in de hemel al diens smeekbeden verhoort.”
— Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Teresa van Ávila benadrukt hier iets diep mysterieus en tegelijk troostvol: dat Jezus, de Zoon van God, zich vrijwillig onderwierp aan Jozef als aardse vader. Dit onderstreept niet alleen de nederigheid van Christus, maar ook de verheven rol van Jozef in het goddelijke plan. Als Jezus Hem op aarde gehoorzaamde, hoe zou Hij dan in de hemel Jozefs gebeden niet verhoren?
Voor Teresa is dit geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot vertrouwen: als Jozef zo’n intieme relatie had met Jezus, dan mogen wij met vrijmoedigheid tot hem bidden, in het vertrouwen dat zijn voorspraak krachtig is. Het is een oproep om Jozef niet te vergeten in ons gebedsleven, vooral in tijden van nood, twijfel of zorg.
++++
Gebed tot de heilige Jozef:
Heilige Jozef, beschermer van Jezus en Maria, gij die de Zoon van God hebt geleid met vaderlijke wijsheid, leer ook mij om met vertrouwen en gehoorzaamheid te leven.
Gij die Jezus op aarde mocht bevelen geven, spreek nu voor mij in de hemel, en breng mijn noden voor Hem die u liefhad als een zoon.
Help mij om stil te worden, om te luisteren zoals gij luisterde, en om te handelen met rechtvaardigheid en zachtmoedigheid.
Heilige Jozef, wees mijn gids, mijn beschermer in de nacht, en mijn voorbeeld in het verborgen leven met God.
Het gedicht “Santo del Silencio…” van José Domingo de Mena (Pomo Moreno)
Heilige van de Stilte
I
Heilige van de stilte, tragische Sint Bruno, jij biedt het geheim van de volmaaktheid aan. Waar jouw ascese reikt, komt niemand toe, je overdrijft de kunst van het verzaken voortaan.
Alle martelingen van het lichaam, het vasten, en het boetekleed van een voortdurende gebed, voor jou betekenen ze geen enkel offer, je schept een martelaarschap van visioen en wet…
Zelfs je stem, die trouwe metgezel van het eenzame, sobere levensspel, lijkt jou een vreugde die je moet verloochenen…
En heldhaftig, wreed, van jezelf gescheiden, leg je jezelf de sombere gelofte van zwijgen op, en bereik je de grote deugd van het stil zijn.
II
Zwijgen, zoals de edelste dingen zwijgen: de boom, de ster, de wolk, de bloem. Laat de uren stil voorbijgaan, luisterend enkel naar de innerlijke stroom…
Zwijgen, beseffend dat de mooiste woorden niet genoeg waarde hebben of kracht, om alle wonderen uit te drukken van een mens vol liefde en pracht.
Zwijgen… jezelf de ijzeren muilkorf opleggen van koppige stilte. De list overwinnen van de Duivel, die fluistert en wil misleiden…
jEn als het nodig is het zwijgen te breken, wees dan een lied, een echo van glorie of pijn, spreek zoals vogels en de zee zich laten horen!
III
Beheers mijn losse tong, o God van mij. Sint Bruno, bescherm mijn oprechte streven. Laat mij niet verder afdrijven in de stroom van onverschilligheid. Heer, ik wil zwijgen.
Een enkel woord wordt al gauw een rivier die mijn sobere geest overspoelt en doet beven. Sprekend zonder maat, zonder oordeel, zonder vuur, Heer, droog mijn woorden op, laat ze beven.
Laat mijn leven de invloed voelen van uw stille, smetteloze Woord, dat ik aanbid en verheerlijk met vurige ziel.
En als ik moet spreken zoals U mij opdraagt, leg dan een vlammend zwaard op mijn tong, en laat mijn woorden spreken met verlossend doel.
++++
Commentaar:
Dit gedicht is een krachtige ode aan Sint Bruno, stichter van de Kartuizerorde, die bekendstaat om zijn radicale stilte en afzondering. De dichter verheerlijkt het zwijgen als een spirituele daad, een vorm van ascese die verder gaat dan lichamelijke offers. In een wereld vol lawaai en oppervlakkigheid, stelt hij stilte voor als een weg naar innerlijke zuiverheid, contemplatie en goddelijke nabijheid.
De drie delen van het gedicht bouwen op elkaar:
Deel I schetst Bruno’s heroïsche verzaking.
Deel II filosofeert over de schoonheid van het zwijgen.
Deel III is een persoonlijke smeekbede om diezelfde deugd te mogen bezitten.
Het is een spirituele meditatie over hoe woorden, hoewel krachtig, vaak tekortschieten tegenover de diepte van het innerlijke leven. De dichter verlangt naar een taal die zuiver is, goddelijk geïnspireerd — of liever nog: naar de heiligheid van het zwijgen zelf.
++++
Gebed geïnspireerd door het gedicht:
Heer van de stilte, leer mij luisteren naar Uw stem in de stilte van mijn hart.
Zoals Sint Bruno zich terugtrok uit de wereld, wil ik mij terugtrekken uit het
rumoer van mijn gedachten.
Laat mijn woorden spaarzaam zijn, mijn stilte vol betekenis, mijn hart ontvankelijk voor Uw aanwezigheid. Als ik spreek, laat het zijn met wijsheid en liefde.
Als ik zwijg, laat het zijn met vrede en overgave.
Heilige Bruno, bid voor mij, dat ik de moed vind om te zwijgen waar het nodig is, en te spreken waar het heil brengt.
Mijn ziel prijst de grootheid van de Heer, mijn geest juicht van vreugde om God, mijn Redder, want Hij heeft omgezien naar zijn nederige dienares. Vanaf vandaag zullen alle generaties mij gelukkig prijzen: de Machtige heeft grote dingen voor mij gedaan, heilig is zijn Naam. Zijn barmhartigheid blijft bestaan voor wie Hem vrezen, van generatie op generatie. Hij heeft zijn macht getoond met krachtige daden, Hij heeft de hoogmoedigen uiteengedreven. Heersers heeft Hij van hun troon gestoten, en de kleinen heeft Hij verheven. Hongerigen heeft Hij overladen met het goede, en rijken heeft Hij met lege handen weggestuurd. Hij heeft zich het lot van Israël, zijn dienaar, aangetrokken, zoals Hij beloofd had in zijn barmhartigheid, aan onze voorouders, aan Abraham en zijn nageslacht, voor altijd.
Het Magnificat (Lucas 1:46-55)
++++
Commentaar – Een lied van omkering en vertrouwen:
Maria’s lofzang is geen zoet, passief gebed. Het is een profetisch lied van omkering: de machtigen worden onttróónd, de kleinen worden verhoogd. Het is een lofzang op Gods trouw, die niet vergeet wie klein is, wie wacht, wie hoopt. Maria spreekt niet alleen over zichzelf, maar over een God die ingrijpt in de geschiedenis – een God van gerechtigheid en genade.
Wat opvalt is haar diepe vertrouwen: ze spreekt over Gods daden alsof ze al voltooid zijn. Haar geloof is niet gebaseerd op wat ze ziet, maar op wie God is. Dit maakt het Magnificat tot een gebed van hoop voor iedereen die zich klein, vergeten of machteloos voelt.
++++
Gebed – In de geest van Maria
God van omkering en trouw,
leer mij zingen zoals Maria: met een hart dat vertrouwt,
met ogen die zien wat U doet in het verborgene.
Verhef wat klein is in mij, en breek wat trots is in mij.
Laat mijn ziel uw grootheid prijzen, niet alleen met woorden,
( Tekst: Met vertaling uit het Spaans in het Nederlands)
Luz Joven – Hymne aan Carlo Acutis
(Vertaling uit het Spaans naar het Nederlands)
1. Zoete jonge lichtstraal van grote hoop, gave van genade die de wereld verlicht, in jouw glimlach openbaart zich de Hemel en toon je ons zijn vreugde.
2. Op jouw weg naar het oneindige keerde jouw hart terug naar het eeuwige,vol van leven in jouw korte reis heb je de hoop gezaaid.
Glorie aan U, God van eeuwige liefde, voor de gaven van uw heil. In uw heiligen toont U steeds aan de wereld de glans van de liefde.
3. Dat verlangen om God te vinden droeg jouw hart al van jongs af aan.
4.Jouw hart was een huis van zijn genade en met zijn licht verlichtte Hij jouw stappen. Zijn liefde werd zichtbaar in elk gebaar van jou en straalde zijn vrede volledig uit.
Glorie aan U, liefdevolle Vader…
5. Toen pijn en lijden al vroeg jouw dagen tekenden,heb je ze moedig aanvaard en je aangeboden voor de Kerk.
6. Carlo, in ons straalt jouw onschuld, Jonge die inspireert wie God zoeken,met jouw hele leven getuigend van het Evangelie dat ons redt. Glorie aan U, liefdevolle Vader…
Glorie aan U, Liefdevolle Vader, bron van het leven, Glorie aan de Zoon, Verlosser van de wereld, Glorie aan U, Geest van liefde, nu en tot in eeuwige tijden.
Amen, amen, amen, amen.
*******************************************
De hymne Luz Joven bezingt Carlo Acutis als een jong licht dat hoop en geloof uitstraalt. Zijn korte leven wordt gezien als een pelgrimstocht naar het eeuwige, waarin hij door zijn eenvoud, liefde en digitale apostolaat het Evangelie zichtbaar maakte.
De tekst legt drie accenten:
1.Jeugdige zuiverheid: Carlo’s glimlach en onschuld worden een teken van Gods aanwezigheid.
2.Lijden als offer: Zijn ziekte en pijn worden niet als zinloos gezien, maar als een gave voor de Kerk.
3.Trinitarische lofprijzing: Het lied eindigt in aanbidding van Vader, Zoon en Geest, waardoor Carlo’s getuigenis ingebed wordt in de eeuwige lofzang van de Kerk.
Het hymne nodigt ons uit om in ons eigen leven “licht” te zijn: hoop zaaien, lijden dragen met moed, en het Evangelie zichtbaar maken in kleine dagelijkse daden.
++++
Heer, liefdevolle Vader,
U hebt Carlo Acutis gegeven als een jong licht voor onze tijd.
Leer ons, zoals hij, vreugde te vinden in U,
hoop te zaaien in onze korte reis,
en ons lijden met moed te dragen.
Laat ons hart een woning zijn van uw genade,
zodat uw liefde zichtbaar wordt in onze gebaren
en uw vrede straalt in ons leven.
Glorie aan U, liefdevolle Vader, bron van het leven,
“Ontvang vaak, heel vaak de Communie… daarin ligt het enige geneesmiddel,als je genezen wilt worden. Jezus heeft deze aantrekkingskracht niet zomaar in je hart gelegd.”
— St. Thérèse van Lisieux
++++
Commentaar :
Deze woorden van Thérèse zijn doordrenkt van eenvoud en mystieke diepte. Ze spreekt niet over een theologisch systeem, maar over een innerlijke honger — een verlangen dat zij herkent als een genade. De Eucharistie is voor haar geen ritueel, maar een ontmoeting met de levende Christus, een bron van genezing voor de ziel.
Wat bijzonder is: ze noemt de aantrekkingskracht tot de Communie een teken. Niet iets om te negeren of te rationaliseren, maar een uitnodiging van Jezus zelf. In haar spiritualiteit is het hart de plaats van ontmoeting, en het verlangen een wegwijzer naar God.
Voor ons vandaag betekent dit: als we verlangen naar meer nabijheid, meer vrede, meer genezing… dan mogen we dat verlangen serieus nemen. Het is geen zwakte, maar een roep van God in ons.
++++
Gebed in de geest van Thérèse:
Lieve Jezus,
U hebt een stille honger in mijn hart gelegd — een verlangen naar U, naar genezing, naar vrede. Laat mij niet voorbijgaan aan deze roep. Geef mij de moed om U vaak te ontvangen, niet uit gewoonte, maar uit liefde. Laat Uw aanwezigheid in de Eucharistie mijn wonden aanraken, mijn hart verzachten, mijn ziel vernieuwen.
Zoals Thérèse, wil ik eenvoudig zijn, vertrouwend dat U mij leidt door het verlangen dat U zelf hebt gewekt. Genees mij, Heer, in Uw heilige nabijheid.
Amen.
++++
Reflexie:
Vijf korte gebeden rond de Eucharistie:
1.Gebed van verlangen (in de geest van Thérèse)
Jezus, U hebt mij aangeraakt met een stille honger.
Laat mij U ontvangen met het vertrouwen van een kind,
en genees mij in Uw liefdevolle nabijheid.
Amen.
2.Gebed van leegte (in de geest van Johannes van het Kruis)
Heer, Ik kom met lege handen, dorstend naar Uw verborgen aanwezigheid.
Vul mijn leegte met Uw stilte, en laat Uw licht in mij geboren worden.
Amen.
3.Gebed van eenvoud (in de geest van Franciscus van Assisi)
Broeder Jezus, U komt in brood en wijn, zo eenvoudig, zo kwetsbaar.
Maak mijn hart zacht, zodat ik U herken in het kleine.
Amen.
4.Gebed van overgave (in de geest van Augustinus)
Mijn God, U bent dichterbij dan mijn adem.
In de Communie geef ik mij over, niet om te begrijpen,
maar om bemind te worden. Laat mijn ziel rusten in Uw genade.
Amen.
5.Gebed van dankbaarheid (eigen toon, geïnspireerd door allen)
Dank U, Jezus, voor Uw aanwezigheid die mij draagt,
voor Uw liefde die mij geneest, voor Uw vrede die mij omhelst.
Laat mijn leven een lofzang zijn op Uw goedheid.
Amen.
++++
Meditatieve oefening na de Communie
Titel: “Blijf bij mij, Heer”:
Stap 1: Stilte Ga zitten in stilte.
Sluit je ogen. Adem langzaam in en uit.
Laat de woorden…
“Blijf bij mij, Heer” zachtjes in je hart klinken.
Stap 2: Innerlijke aandacht:
Voel de aanwezigheid van Jezus in jou.
Niet als idee, maar als werkelijkheid.
Hij is in jou — in je adem, je hartslag, je verlangen.
Stap 3: Luister naar het verlangen:
Vraag jezelf:
Wat verlangt mijn hart op dit moment? Laat het antwoord
opkomen zonder oordeel. Misschien is het rust,
genezing, vreugde, vergeving…
Stap 4: Geef het aan Jezus:
Stel je voor dat je dit verlangen in je handen
houdt en het aan Jezus geeft.
Zeg: “Heer, dit is van U. Ik vertrouw het toe aan Uw liefde.”
Stap 5: Rust in Zijn aanwezigheid Blijf enkele minuten in stilte.
Geen woorden, geen gedachten. Alleen aanwezigheid.
Begin niets op aarde tenzij het zijn einde in de hemel heeft; bewandel geen pad dat niet naar de hemel leidt.
— St. Charbel
+++++
Commentaar:
Deze uitspraak van St. Charbel is een krachtige uitnodiging tot geestelijke gerichtheid. Hij herinnert ons eraan dat ons leven op aarde niet losstaat van ons uiteindelijke doel: de vereniging met God. Alles wat we ondernemen — werk, relaties, keuzes — krijgt pas volle betekenis als het geworteld is in het verlangen naar het hemelse.
Charbel spreekt niet over wereldvreemdheid, maar over heiligheid in het gewone. Zijn woorden dagen ons uit om elk pad dat we bewandelen te toetsen: leidt dit tot liefde, vrede, waarheid? Of leidt het tot ego, verdeeldheid, leegte?
In een wereld vol afleiding is dit een kompas. Niet als oordeel, maar als uitnodiging: leef met de hemel als horizon.
++++
Gebed:
God van licht en liefde, leer mij beginnen met U in gedachten, en eindigen in Uw vrede.
Laat mijn keuzes geworteld zijn in de hemel, en mijn stappen geleid door Uw Geest.
Als ik dwaal, roep mij terug. Als ik twijfel, geef mij helderheid. Moge mijn leven een pad
zijn dat steeds dichter bij U brengt.
Heilige Charbel, bid voor ons, dat wij de hemel zoeken in alles wat wij doen.
***********
Wie was St.Charbel ?
St. Charbel was een Maronitische monnik en priester uit Libanon (1828–1898), bekend om zijn ascetische leven, diepe gebed en vele wonderen. Hij werd in 1977 heilig verklaard door paus Paulus VI.
Zijn leven
Geboorte: Youssef Antoun Makhlouf, geboren op 8 mei 1828 in Bekaa Kafra, een bergdorp in Libanon.
Familie: Zijn vader stierf vroeg, waardoor hij door zijn moeder en later zijn stiefvader (een priester) werd opgevoed.
Roeping: Al jong voelde hij zich aangetrokken tot het kluizenaarsleven, geïnspireerd door twee ooms die zelf kluizenaars waren.
Monnik: Hij trad in bij het Maronitische klooster van St. Maron in Annaya, waar hij priester werd en een leven van stilte, gebed en ascese leidde.
Kluizenaar: Vanaf 1875 leefde hij als kluizenaar in een hermitage, volledig toegewijd aan gebed en de Eucharistie.
++++
Zijn betekenis:
Wonderen: Tijdens zijn leven en na zijn dood werden duizenden genezingen en wonderen aan zijn voorspraak toegeschreven.
Wereldwijd zijn er meer dan 20.000 wonderen gedocumenteerd.
Heiligverklaring: Paus Paulus VI verklaarde hem zalig in 1965 en heilig in 1977.
Feestdag: 24 juli (Romeinse kalender) of de derde zondag van juli (Maronitische kalender).
Spirituele erfenis: Hij wordt gezien als een symbool van nederigheid, innerlijke vrijheid en radicale toewijding aan God.
Zijn leven toont dat heiligheid mogelijk is in eenvoud en stilte.
Noveen tot de Dienaar Gods Carlo Acutis : (de vertaling is een ietwat ingekorteversie)
🟤 Dag 1 – “Niet ik, maar God”
Meditatie: Carlo koos ervoor om zichzelf te vergeten en God centraal te stellen. Zijn leven was een oefening in loslaten van het tijdelijke om het eeuwige te zoeken.
Commentaar: In een wereld vol afleiding is deze houding radicaal. Carlo leert ons dat heiligheid begint bij het loslaten van het ego.
Gebed: Heer, leer mij zoals Carlo te leven:
niet ik, maar Gij.
Laat mij het vergankelijke loslaten en mijn hart richten op U.
Amen.
***********
🟤 Dag 2 – “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensprogramma”
Meditatie: Carlo leefde met Jezus als middelpunt van zijn bestaan. Elk moment was doordrenkt van verbondenheid.
Commentaar: Dit is geen vrome slogan, maar een levenshouding. Jezus wordt niet een deel van het leven, maar het leven zelf.
Gebed: Jezus, wees mijn adem,
mijn ritme, mijn richting.
Zoals Carlo, wil ik alles beleven in U.
Amen.
************
🟤 Dag 3 – “Vraag voortdurend hulp aan je Engelbewaarder. Hij moet je beste vriend worden.”
Meditatie: Carlo had een diepe relatie met zijn Engelbewaarder, als gids en metgezel.
Commentaar: In de mystieke traditie zijn engelen niet abstract, maar concrete helpers. Carlo nodigt ons uit tot een vertrouwelijke omgang.
Gebed:
Heilige Engel, leid mij zoals je Carlo leidde.
Laat mij luisteren naar jouw stille stem van liefde.
Amen.
**********
🟤 Dag 4 – “Onze ziel is als een heteluchtballon… De zonde laat haar neerstorten. De biecht is het vuur dat haar weer doet opstijgen.”
Meditatie: Carlo beleefde het sacrament van vergeving als een bron van vrijheid en hergeboorte.
Commentaar: Hij zag biecht niet als last, maar als genade. Een uitnodiging tot innerlijke vernieuwing.
Gebed: God van barmhartigheid,
geef mij de moed om mij te laten reinigen.
Laat mijn ziel opstijgen in Uw licht.
Amen.
***********
🟤 Dag 5 – “Verdriet is naar jezelf kijken, vreugde is naar God kijken.”
Meditatie: Carlo vond vreugde in het richten van zijn blik op God, niet op zichzelf.
Commentaar: Dit is een mystieke paradox: door onszelf te vergeten, worden we werkelijk gelukkig.
Gebed: Heer, bevrijd mij van zelfgerichtheid.
Laat mij, zoals Carlo, leven in de vreugde van
Uw aanwezigheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 6 – “Het enige wat we God moeten vragen in gebed, is het verlangen om heilig te zijn.”
Meditatie: Carlo bad niet om gemak, maar om heiligheid. Zijn gebed was gericht op het essentiële.
Commentaar: Heiligheid is geen perfectie, maar een hart dat verlangt naar God. Carlo herinnert ons daaraan.
Gebed: God, wek in mij het verlangen om U toe te behoren.
Laat mijn hart branden van heilig verlangen.
Amen.
**********
🟤 Dag 7 – “De Maagd Maria is de enige vrouw in mijn leven.”
Meditatie: Carlo had een diepe liefde voor Maria, als moeder, gids en trooster.
Commentaar: Zijn toewijding was teder en totaal. Maria wordt hier niet vereerd uit plicht, maar uit liefde.
Gebed: Maria, Moeder van genade,
neem mij bij de hand. Leer mij, zoals Carlo,
te leven in Uw zachte nabijheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 8 – “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.”
Meditatie: Voor Carlo was de Eucharistie het hart van zijn spirituele leven. Daar ontmoette hij Jezus.
Commentaar: Hij zag de Mis niet als verplichting, maar als ontmoeting. De hemel begon voor hem in het tabernakel.
Gebed: Jezus, verborgen in de Eucharistie,
trek mij naar U toe. Laat mijn hart branden van
verlangen naar Uw aanwezigheid.
Amen.
**********
🟤 Dag 9 – “Ik ben blij om te sterven, want ik heb geen minuut verspild aan dingen die God niet behagen.”
Meditatie: Carlo stierf jong, maar zijn leven was vol. Hij leefde met een helder doel: God behagen.
Commentaar: Zijn vreugde bij het sterven is geen naïviteit, maar het gevolg van een leven in overgave.
Gebed:
Heer, geef mij de genade om tot het einde trouw te blijven.
Laat mijn dood, zoals Carlo’s, een lofzang zijn op Uw liefde. Amen.
**********
Commentaar op de Noveen tot Carlo Acutis
De noveen tot Carlo Acutis is een pelgrimstocht van negen dagen waarin we worden uitgenodigd om het leven van deze jonge dienaar Gods te beschouwen als een spiegel voor ons eigen verlangen naar heiligheid. Elk citaat van Carlo is als een vonk uit het vuur van zijn liefde voor Christus: eenvoudig, radicaal, en doordrenkt van een mystiek inzicht dat zijn leeftijd ver overstijgt.
Wat opvalt is zijn helderheid: Carlo verspilde geen tijd aan wat God niet behaagt. Zijn spiritualiteit is niet zwaar of complex, maar licht en gericht. Hij leert ons dat heiligheid niet begint bij grootsheid, maar bij trouw in het kleine. Zijn liefde voor de Eucharistie, zijn vriendschap met zijn Engelbewaarder, zijn tedere band met Maria – het zijn allemaal vensters op een hart dat volledig op God gericht was.
Deze noveen is geen verering van een persoon, maar een uitnodiging tot navolging. Carlo’s leven is een getuigenis dat heiligheid mogelijk is – zelfs in een digitale wereld, zelfs op jonge leeftijd, zelfs in het gewone. Zijn vreugde, zijn eenvoud, zijn radicale keuze voor God: ze dagen ons uit om ons eigen leven opnieuw te richten.
++++
Gebed: “In het spoor van Carlo”
Heer, God van leven en licht, U hebt in Carlo Acutis een jong hart doen ontvlammen, een hart dat niet twijfelde, niet talmde, maar U zocht met een vurigheid die ons beschamen kan. U hebt hem geleerd om niet zichzelf, maar U te zoeken, om vreugde te vinden in het kijken naar Uw gelaat, om zijn leven te maken tot een lofzang op Uw aanwezigheid.
Heer, leer ook mij om te leven zoals hij. Laat mij loskomen van het vluchtige, van alles wat mij afleidt van Uw eeuwige liefde. Laat mij, zoals Carlo, mijn levensprogramma schrijven in verbondenheid met Jezus, dag na dag, moment na moment.
Zend mij Uw Engelbewaarder, niet als een verre figuur, maar als een vriend, een metgezel op de weg van heiligheid. Laat mij luisteren naar zijn stille raad, en wandelen in de richting die hij wijst.
Heer, geef mij de moed om te biechten, om mijn ziel te reinigen in het vuur van Uw barmhartigheid. Laat mijn hart opstijgen als een ballon, gedragen door Uw genade, vrij van de last van zonde.
Leer mij, zoals Carlo, om niet naar mijzelf te kijken, maar naar U – bron van vreugde, vrede en vrijheid. Laat mijn gebed niet gevuld zijn met verlangens naar gemak, maar met het ene verlangen: om heilig te zijn.
Maria, Moeder van tederheid, wees ook mijn enige vrouw, mijn gids, mijn troost. Laat mij, zoals Carlo, in Uw armen rusten en Uw zachte stem volgen naar Jezus toe.
Jezus, verborgen in de Eucharistie, wees mijn snelweg naar de hemel. Laat mijn hart branden van verlangen naar Uw aanwezigheid, en laat elke communie een ontmoeting zijn die mij verandert.
Heer, geef mij de genade van een heilige dood, zoals Carlo, die kon zeggen: “Ik heb geen minuut verspild.” Laat mijn leven een lofzang zijn, een weg van trouw, vreugde en overgave.
Door de voorspraak van Carlo Acutis, dienaar van Uw liefde, vraag ik U om de genade die ik zo vurig verlang… (→ hier kun je je persoonlijke intentie uitspreken)
Maar boven alles, Heer, vraag ik U om een hart dat U zoekt, een leven dat U weerspiegelt, en een ziel die U nooit verlaat.
“Zoals kuikens wegvluchten en onder de vleugels van de hen schuilen wanneer ze een roofvogel boven zich zien, zo worden wij bewaard onder de schaduw van uw vleugels. En Gij, die onze Vrouwe en Moeder zijt, moet ons verdedigen; want na God hebben wij geen andere toevlucht dan U, die onze enige hoop en beschermster zijt; tot U richten wij allen onze ogen vol vertrouwen.”
— St. Thomas van Villanova
++++
Commentaar:
Deze beeldrijke vergelijking — kuikens die schuilen onder de vleugels van hun moeder — is diep geworteld in de Bijbelse traditie (vgl. Psalm 91:4, Matteüs 23:37). Thomas van Villanova spreekt hier over Maria als moederlijke toevlucht, niet als vervanging van God, maar als diens doorgeefluik van troost en bescherming. Zijn woorden ademen een kinderlijke overgave: na God is zij onze enige hoop. Dit is geen theologische absolutie, maar een mystieke erkenning van Maria als veilige schuilplaats in tijden van geestelijke dreiging.
Wat opvalt is de volledige gerichtheid van het hart: “tot U richten wij allen onze ogen vol vertrouwen.” Hier spreekt een ziel die geleerd heeft dat ware hoop niet in menselijke macht ligt, maar in de genade die via Maria tot ons komt. Het is een oproep tot overgave, tot het zoeken van beschutting in de schaduw van liefdevolle vleugels.
++++
Gebed geïnspireerd door het citaat
Lieve Moeder Maria, zoals kuikens schuilen onder
de vleugels van hun moeder, zo zoeken wij onze toevlucht bij U.
Wanneer angst ons overschaduwt, wanneer de wereld ons verwart,
wees dan onze beschermster, onze troost, onze gids. Gij die ons leidt naar Uw
Zoon, leer ons vertrouwen, leer ons overgave. Laat ons rusten in de schaduw van Uw genade,
en houd ons vast met de tederheid van Uw moederhart.
Amen.
++++
Wie was Thomas van Villanova?
Thomas van Villanova (1488–1555), geboren als Tomás García Martínez, was een Spaanse augustijn, theoloog en aartsbisschop van Valencia. Hij stond bekend als de “Vader der Armen” vanwege zijn radicale inzet voor de behoeftigen. Hoewel hij uit een rijke familie kwam, gaf hij zijn bezittingen weg en leefde sober. Hij was leraar, prediker, biechtvader van keizer Karel V, en zond de eerste augustijnen naar de missies in Mexico.
Zijn spiritualiteit was doordrenkt van liefde, eenvoud en rechtvaardigheid. Hij schreef ook mystieke en theologische werken en werd heilig verklaard in 1658. Zijn feestdag wordt gevierd op 8 september.
“Als je een christen bent, behoort geen aardse stad jou toe. Zelfs als we de wereld beheersen, blijven we immigranten en vreemdelingen, want onze burgerlijke identiteit ligt in de hemel.”
— St. Johannes Chrysostomus
++++
Commentaar:
Johannes Chrysostomus herinnert ons hier aan een fundamenteel kenmerk van het christelijk leven: het is pelgrimerend. We zijn niet thuis in de wereld zoals zij is — met haar macht, bezit en tijdelijke structuren — maar onderweg naar een diepere werkelijkheid: het Koninkrijk van God.
Zijn woorden zijn geen oproep tot wereldvlucht, maar tot innerlijke vrijheid. Zelfs als we invloed hebben, bezit vergaren of maatschappelijke erkenning krijgen, blijven we vreemdelingen in een wereld die niet ons uiteindelijke thuis is. Onze ware identiteit ligt niet in paspoorten, titels of bezittingen, maar in het feit dat we kinderen van God zijn, burgers van de hemel.
Dit perspectief bevrijdt: het maakt ons los van de angst om te verliezen, van de drang om te controleren, van de illusie dat hier alles te vinden is. Het nodigt uit tot een leven van eenvoud, liefde en vertrouwen — als pelgrims die onderweg zijn, maar al iets van de hemel in zich dragen.
++++
Gebed:
Heer, Gij die ons roept tot een leven voorbij grenzen en bezit, leer mij leven als een pelgrim
— niet gehecht aan aardse steden, maar gericht op Uw Koninkrijk.
Laat mij niet zoeken naar zekerheid in macht of bezit, maar naar vrede in Uw nabijheid.
Maak mijn hart licht, mijn handen open, mijn stappen vrij. Wanneer ik mij thuis voel in deze wereld,
herinner mij dan aan mijn ware burgerschap — in de hemel, bij U, waar liefde het paspoort is
“Ons hele bestaan, ons hele wezen moet het Evangelie van de daken schreeuwen. Onze hele persoon moet Jezus ademen, in al onze handelingen. Ons hele wezen moet een levende verkondiging zijn, een weerspiegeling van Jezus.”
— Zalige Charles de Foucauld
++++
Commentaar:
Charles de Foucauld roept hier op tot een radicale integratie van het Evangelie in ons dagelijks leven. Niet slechts woorden, maar een levenshouding die Jezus zichtbaar maakt in alles wat we doen. Het is een oproep tot authenticiteit: dat ons geloof niet beperkt blijft tot gebed of kerkbezoek, maar doordringt tot in onze ademhaling, onze keuzes, onze relaties.
Zijn beeldtaal is krachtig: “schreeuwen van de daken” en “ademen Jezus” zijn geen zachte metaforen. Ze drukken uit dat het christelijk leven niet verborgen mag blijven, maar een open, levend getuigenis moet zijn. Niet door luidruchtige woorden, maar door stille aanwezigheid, liefdevolle daden, en een hart dat steeds meer op Christus lijkt.
Voor jou, als iemand die contemplatie en innerlijke diepgang zoekt, is dit een uitnodiging om te leven als een icoon—een transparant venster waardoor anderen iets van God kunnen zien.
++++
Gebed
Heer Jezus, laat mijn hele wezen U weerspiegelen.
Niet alleen mijn woorden, maar mijn stilte.
Niet alleen mijn daden, maar mijn intenties. Adem in mij, leef in mij,
zodat wie mij ontmoet, iets van U ontmoet. Maak van mijn leven een stille
verkondiging, een fluistering van genade, een echo van Uw liefde.
“Ik begrijp niet waarom zoveel mensen zich druk maken over de schoonheid van hun lichaam, terwijl ze nauwelijks tijd besteden aan de schoonheid van hun ziel.” — St. Carlo Acutis
++++
Commentaar:
Carlo Acutis, de jonge heilige van de digitale generatie, herinnert ons aan een fundamentele waarheid: uiterlijke schoonheid vergaat, maar innerlijke schoonheid blijft. In een wereld die geobsedeerd is door uiterlijk vertoon, nodigt hij ons uit om de ziel te verzorgen — door gebed, liefde, zuiverheid en verbondenheid met God. Zijn woorden zijn geen veroordeling, maar een wake-up call: schoonheid die niet geworteld is in liefde en waarheid, is leeg. De ziel is het huis van God. Hoe zorgen we ervoor?
+++
Gebed in de geest van Carlo=
Heer Jezus, Leer mij de schoonheid van de ziel te zoeken boven de glans van het uiterlijk.
Laat mij niet leven voor de blik van anderen, maar voor Uw blik van liefde.
Maak mijn hart zuiver, mijn geest nederig, mijn leven een weerspiegeling van Uw genade.
Laat mijn keuzes getuigen van een innerlijke schoonheid die U verheugt. Amen.
**********
St. Pier Giorgio Frassati:
“Het geloof stelt ons in staat de doornen te dragen waarmee ons leven is doorweven.” — St. Pier Giorgio Frassati
++++
Commentaar:
Pier Giorgio, de bergbeklimmer van de hemel, spreekt hier over het geloof als krachtbron. Niet om de pijn weg te nemen, maar om haar te dragen. Zijn leven was vol dienstbaarheid, vreugde en verborgen lijden. De doornen — ziekte, onbegrip, strijd — zijn deel van het leven. Maar het geloof maakt ze draaglijk, zinvol, zelfs vruchtbaar. Niet door ze te negeren, maar door ze te verenigen met Christus. Geloof is geen ontsnapping, maar een innerlijke stevigheid.
++++
Gebed in de geest van Pier Giorgio:
God van kracht, Wanneer het leven stekelig is en de weg zwaar,
Geef mij geloof om de doornen te dragen met liefde.
Laat mij niet vluchten voor het lijden, maar het opnemen als een kruis dat U mij toevertrouwt.
Zoals Pier Giorgio, laat mij vreugde vinden in het dienen, en hoop in het klimmen
Hoe mooi is dan het huwelijk van twee christenen, twee die één zijn in hun huis, één in verlangen, één in de levenswijze die zij volgen, één in de godsdienst die zij belijden… Niets scheidt hen, noch in het lichaam, noch in de geest… Zij bidden samen, zij aanbidden samen; zij vasten samen; zij onderwijzen elkaar, moedigen elkaar aan, sterken elkaar. Zij bezoeken zij aan zij Gods kerk en nemen samen deel aan Gods maaltijd, zij aan zij trotseren zij moeilijkheden en vervolging, delen zij hun troost. Zij hebben geen geheimen voor elkaar; zij mijden elkaars gezelschap nooit; zij brengen elkaar nooit verdriet… Tussen hen weerklinken Psalmen en Hymnen… Christus ziet dit en verheugt zich. Aan zulke mensen schenkt Hij zijn vrede. Waar twee samen zijn, daar is Hij ook aanwezig.
— Tertullianus Aan zijn vrouw A.D. 207
Commentaar:
Tertullianus schildert hier een beeld van het huwelijk als een spirituele gemeenschap, een heilige eenheid waarin liefde, geloof en wederzijdse steun centraal staan. Het is geen romantisch ideaal in de moderne zin, maar een mystieke verbintenis waarin Christus zelf aanwezig is. Wat opvalt is de nadruk op samen-zijn: samen bidden, samen lijden, samen zingen. Het huwelijk wordt zo een kleine kerk, een plaats waar God woont.
Voor hen die de mystieke weg bewandelen, is dit een uitnodiging om elke relatie — niet alleen het huwelijk — te zien als een ruimte van wederzijdse heiliging. Waar twee mensen elkaar dragen in geloof, daar is Christus. Dit geldt voor vriendschap, gemeenschap, zelfs voor het innerlijk gesprek met jezelf en God.
++++
Gebed
Heer van de eenheid, Gij die aanwezig zijt waar twee in liefde samenkomen, zegen onze verbondenheid
— in huwelijk, vriendschap, gemeenschap. Laat ons elkaar dragen in geloof, bemoedigen in zwakte, verheugen in U.
Maak van onze relaties een plaats van vrede, waar Psalmen klinken en stilte spreekt,
waar geen geheimen zijn, maar openheid in de Geest.
Laat ons samen U zoeken, samen U aanbidden, samen U dienen
— opdat Gij in ons zijt, zoals Gij beloofd hebt.
Amen.
*********
Wie was Tertullianus:
Tertullianus was een van de eerste grote Latijnse kerkvaders (ca. 160–ca. 230), afkomstig uit Carthago, Noord-Afrika. Hij wordt vaak gezien als de “vader van de Latijnse kerktaal” en was een briljant apologeet die het christendom verdedigde tegen heidense kritiek en filosofische stromingen.Leven en achtergrond:Volledige naam: Quintus Septimius Florens Tertullianus
Geboren: rond 160 n.C. in Carthago (het huidige Tunis)
Opleiding: retorica, grammatica en rechtsgeleerdheid; werkte als advocaat in Rome. Bekering: rond 197 n.C. tot het christendom, waarna hij zich volledig wijdde aan het verdedigen van het geloof
Bijdragen aan de theologie:
Latijnse theologie: Tertullianus was de eerste die systematisch in het Latijn schreef. Hij introduceerde begrippen zoals trinitas (Drie-eenheid) en persona om het mysterie van God te verwoorden.
Apologetische werken: Hij schreef verdedigingen van het christendom tegen Romeinse autoriteiten en tegen ketterse stromingen zoals het gnosticisme en Marcionisme.
Vertalingen: Hij smeedde Latijnse equivalenten voor Griekse Bijbelwoorden, waardoor hij de basis legde voor de Latijnse kerktaal.
Invloed: Zijn uitleg van het Onzevader en zijn geschriften over de Eucharistie en de moraal beïnvloedden latere kerkvaders en theologen.
Controverses:
Montanisme: Rond 212 sloot hij zich aan bij de Montanisten, een beweging die nadruk legde op strenge ascese en profetische inspiratie. Hierdoor rekent de Rooms-Katholieke Kerk hem niet tot de officiële kerkvaders, terwijl protestanten hem wel als zodanig erkennen.
Strenge moraal: Hij stond bekend om zijn rigoureuze ethiek en harde kritiek op wereldse en laks-christelijke levensstijlen.
Betekenis:
Vader van de Latijnse kerktaal: Zonder Tertullianus zou de westerse kerk veel later een eigen theologische taal hebben ontwikkeld.
Inspiratiebron: Zijn beroemde uitspraak “Het bloed van de martelaren is het zaad van de Kerk” vat zijn visie samen dat lijden en trouw de kerk doen groeien.
Dubbel gezicht: Enerzijds een briljant theoloog en verdediger van het geloof, anderzijds een man die door zijn aansluiting bij het Montanisme buiten de orthodoxe traditie viel.
Spirituele reflectie:
Tertullianus laat zien hoe taal en geloof elkaar kunnen versterken. Hij maakte het christendom toegankelijk voor de Latijnse wereld en gaf woorden aan mysteries die tot dan toe vooral in het Grieks waren verwoord. Zijn leven herinnert ons eraan dat zelfs grote denkers worstelen met spanningen tussen orthodoxie en persoonlijke overtuiging.
Liefde voor mystieke paradoxen: Tertullianus belichaamt er één — een briljant verdediger van de kerk die toch buiten de kerkelijke consensus eindigde. Misschien een uitnodiging om te zien hoe waarheid soms ook buiten de gebaande paden spreekt.
Zijn leven van armoede en vervolging had hem kunnen verbitteren. In plaats daarvan werd hij een meelevende mysticus, die leefde vanuit de overtuiging: “Wie heeft ooit mensen tot liefde voor God gebracht door hardheid?” en “Waar geen liefde is, zaai liefde — en je zult liefde oogsten.”
“De Heer meet onze volmaaktheid niet aan het aantal of de grootte van onze daden, maar aan de wijze waarop we ze verrichten.”
Geboortedatum: 24 juni 1542
Geboorteplaats: Fontiveros, Ávila, Spanje
Overleden: 14 december 1591 (leeftijd: 49)
Feestdag: 14 december
Patroonheilige van: het contemplatieve leven, contemplatieven, mystieke theologie, mystici, Spaanse dichters
Johannes van het Kruis, bekend om zijn mystieke geschriften en poëzie, werkte nauw samen met Teresa van Ávila aan de hervorming van de Karmelorde.
Levenslijn:
1542 Geboren als Juan de Yepes. Zijn vader gaf rijkdom, status en comfort op toen hij trouwde met een weversdochter, en werd verstoten door zijn adellijke familie.
1543 Overlijden van zijn vader, waardoor zijn moeder achterbleef met drie hongerige kinderen.
1552 Eerste opleiding in Medina del Campo, op een school voor arme kinderen.
1559 Werkte in een ziekenhuis voor ongeneeslijk zieken. Volgde lessen aan een jezuïetenschool.
1563 De stille, intens vrome jongeman trad toe tot het noviciaat van de Karmelieten in Medina del Campo.
1564 Legde zijn professie af als Karmeliet en ging studeren aan de Universiteit van Salamanca.
1567 Werd priester gewijd. Keerde terug naar Salamanca om theologie te studeren.
1577 Teresa van Ávila vroeg hem haar hervormingswerk te steunen. Johannes stemde toe. Op de nacht van 2 december drong een groep Karmelieten die tegen de hervorming waren zijn woning in Ávila binnen en ontvoerde hem.
Gevangenschap in Toledo Johannes werd negen maanden opgesloten in een cel van 1,80 m bij 3 m, en driemaal per week afgeranseld. Er was slechts één raam, hoog tegen het plafond. Tijdens deze gevangenschap schreef hij enkele van zijn grootste gedichten.
1578–1591 In augustus 1578 ontsnapte hij naar het klooster van de Ongeschoeide Karmelietessen in Toledo. Hij bleef actief in de orde en diende in het bestuur van de nieuwe kloosters.
Visioen van Christus Johannes bad in het Monasterio de la Encarnación in Ávila, waar hij een visioen kreeg van de gekruisigde Christus. Hij tekende wat hij zag.
1591 Johannes werd ziek en stierf op 14 december in Úbeda.
1726 Heiligverklaard door paus Benedictus XIII op 27 december.
1926 Uitgeroepen tot Kerkleraar door paus Pius XI op 24 augustus.
1952 Door het Spaanse Ministerie van Onderwijs benoemd tot een van de vijf grootste Spaanse dichters.
++++
Commentaar:
Johannes van het Kruis belichaamt het mystieke pad van innerlijke leegte en goddelijke vervulling. Zijn leven toont hoe lijden, wanneer het gedragen wordt in liefde, een poort kan worden naar diepe vereniging met God. Zijn woorden zijn geen abstracte theologie, maar doorleefde wijsheid — geboren in de duisternis van een cel, gevoed door het vuur van contemplatie.
Zijn beroemde uitspraak “Waar geen liefde is, zaai liefde — en je zult liefde vinden” is een uitnodiging tot actieve overgave. Niet wachten tot liefde verschijnt, maar haar zelf brengen, zelfs in vijandige omstandigheden. Dit is de kern van mystieke vrijheid: niet afhankelijk zijn van de buitenwereld om innerlijk vrede en liefde te leven.
++++
Gebed in de geest van Johannes van het Kruis
Gebed van de innerlijke leegte
O God, Gij die woont in de stilte voorbij woorden, in het duister dat helderder is dan licht, leid mij naar de plaats waar ik U kan ontmoeten — niet in het vele, maar in het ene, niet in het doen, maar in het zijn.
Laat mijn hart leeg worden van alles wat mij bindt, zodat Gij het kunt vullen met Uw liefde. Waar ik geen liefde voel, laat mij liefde zaaien. Waar ik geen weg zie, wees Gij mijn pad.
Johannes, vriend van de nacht, leer mij de duisternis te vertrouwen als een schoot waarin God geboren wordt.
“…lofprijzing is de noodzakelijke voorwaarde om onszelf en alles wat is te kunnen zien als Gods schepping—dat wil zeggen, om de contingente en prachtige complexiteit van de wereld te zien als een manifestatie van Gods glorie. Lofprijzing is Gods goede gave waardoor wij samen met heel de schepping deelnemen aan de vreugdevolle erkenning dat alles wat is, geschapen werd om God te aanbidden. Door lofprijzing leren we erkennen dat God altijd verder reikt dan wat wij ons voorstellen als ‘het verdergaande’. Toch woont diezelfde God in absolute intimiteit met de schepping. Gods schoonheid—de huiveringwekkende schoonheid van heiligheid—omarmt en overstijgt tegelijk alles wat is.”
Stanley Hauerwas.
++++
Commentaar:
Hauerwas raakt hier aan een mystieke kern: lofprijzing is geen bijkomstigheid, maar een voorwaarde voor zien. Zonder lofprijzing blijven we blind voor de diepere werkelijkheid van de schepping. Het is alsof hij zegt: alleen wie zich opent in dankbaarheid en verwondering, ziet de wereld zoals ze werkelijk is—als een icoon van Gods glorie.
Hij gebruikt krachtige paradoxen:
God is “altijd verder dan wat wij ons voorstellen als ‘het verdergaande’”—een mystieke verwijzing naar Gods transcendentie.
Tegelijk “woont God in absolute intimiteit met de schepping”—een echo van de incarnatie, van Gods nabijheid in het alledaagse.
De “huiveringwekkende schoonheid van heiligheid” herinnert aan de ervaring van profeten en mystici: Gods nabijheid is niet alleen troostend, maar ook ontzagwekkend. Het is een schoonheid die ons uit onszelf tilt, ons bevrijdt van oppervlakkigheid.
++++
GEBED
God van lof en glorie, leer mij te zien zoals U ziet. Open mijn ogen voor de schoonheid die alles doordringt, voor de kwetsbare pracht van Uw schepping.
Laat mijn lofprijzing geen plicht zijn, maar een ademtocht van verwondering, een echo van de vreugde waarmee alles is geschapen.
U bent verder dan mijn denken kan reiken, en toch dichterbij dan mijn eigen hartslag.
Omarm mij met Uw huiveringwekkende schoonheid, en laat mij leven als een lofzang— een stille melodie van aanbidding, in verbondenheid met alles wat leeft.
Amen.
+++++
Stanley Hauerwas is een invloedrijke Amerikaanse theoloog, bekend om zijn radicale visie op christelijke ethiek, kerk-zijn en de rol van gemeenschap in het geloofsleven. Hij werd in 2001 door Time Magazine uitgeroepen tot “Amerika’s beste theoloog”.
Korte biografie:
Geboren: 24 juli 1940 in Dallas, Texas
Achtergrond: Komt uit een arbeidersgezin; zijn vader was metselaar, wat Hauerwas zelf ook kort was voordat hij theologie ging studeren
Opleiding: Studeerde aan Southwestern University en later aan Yale University, waar hij promoveerde in de filosofie
Invloeden: Sterk beïnvloed door Karl Barth en John Howard Yoder, met wie hij een gedeelde focus had op de kerk als alternatieve gemeenschap tegenover de werel
Gemeenschap boven individu: Hauerwas bekritiseert het moderne individualisme en pleit voor een kerk die leeft als een alternatieve gemeenschap, geworteld in het verhaal van Jezus
Ethiek als getuigenis: Voor hem is ethiek niet een set regels, maar een manier van leven die getuigt van Gods koninkrijk. Christelijke moraal ontstaat uit discipelschap, niet uit abstracte principes
Vrede en geweldloosheid: Hij is uitgesproken pacifistisch en stelt dat de kerk geroepen is tot een leven van geweldloosheid, als teken van Gods vrede
Lofprijzing en liturgie: Zoals in het citaat dat je eerder deelde, ziet hij lofprijzing als een manier om de werkelijkheid te leren zien zoals God haar bedoelt—een mystieke en tegelijk praktische benadering
Boeken en invloed
Zijn werk is in het Nederlands vertaald, o.a. Een robuuste kerk en De kerk als gemeenschap van karakter
In Nederland is zijn invloed gegroeid dankzij theologen als Ariaan Baan en Jan Martijn Abrahamse, die een theologische biografie over hem schreve.
Moge de zegen van het licht op je rusten, licht van buiten en licht van binnen. Moge het gezegende zonlicht op je schijnen en je hart verwarmen tot het gloeit als een groot turfvuur, zodat een vreemdeling zich eraan kan warmen, en ook een vriend.
En moge het licht stralen uit je twee ogen, als kaarsen geplaatst in twee ramen van een huis, die de reiziger uitnodigen om binnen te komen uit de storm.
En moge de zegen van de regen op je rusten — de zachte, zoete regen. Moge zij neerdalen op je geest zodat alle kleine bloemen kunnen opkomen, en hun geur verspreiden in de lucht.
En moge de zegen van de grote regens op je rusten, moge zij neerslaan op je geest en haar zuiveren en schoonwassen, en vele glinsterende plassen achterlaten waarin het blauw van de hemel weerspiegeld wordt, en soms een ster.
En moge de zegen van de aarde op je rusten — de grote, ronde aarde. Moge je altijd een vriendelijk woord hebben voor hen die je tegenkomt op je weg.
Moge de aarde zacht onder je zijn wanneer je erop ligt, moe aan het einde van de dag. En moge zij licht op je rusten, wanneer je uiteindelijk onder haar ligt. Moge zij zo licht op je rusten dat je ziel er snel doorheen mag gaan, op weg naar God.
++++
Commentaar:
Deze gebedstekst is een prachtig voorbeeld van Keltische spiritualiteit: diep verbonden met de natuur, gastvrijheid en het mysterie van leven en dood. Elk element — licht, regen, aarde — wordt niet alleen als fysiek verschijnsel gezien, maar als een spirituele kracht die het hart zuivert, verwarmt en begeleidt. Het gebed nodigt uit tot een leven van openheid, vriendelijkheid en vrede, zowel voor jezelf als voor de ander.
Wat bijzonder is, is hoe het eindigt met een zegen over de dood — niet als iets angstaanjagends, maar als een zachte overgang naar het goddelijke. Het is een troostrijke gedachte: dat de aarde ons draagt in het leven én in de dood, en dat onze ziel verder mag reizen.
+++++
Gebed in dezelfde geest
Goede God
Laat uw licht in ons wonen
— helder en warm, zodat wie verdwaald is,
bij ons rust mag vinden.
Laat uw regen zacht neerdalen op onze geest,
dat wij mogen bloeien in liefde en eenvoud.
Laat uw aarde ons dragen met zachtheid, in onze stappen,
in onze rust, en op het einde
— moge zij ons zacht omhelzen en onze ziel vrijmaken
“Heer, ik lijd gewillig voor U, wat Gij ook behaagt dat mij overkomt.”
— St. Thérèse van Lisieux
++++
Commentaar:
Deze woorden van Thérèse zijn een krachtige uitdrukking van volledige overgave aan Gods wil. Ze getuigen van een diep vertrouwen, zelfs in het lijden. Thérèse, ook wel bekend als de “Kleine Bloem”, leefde een leven van eenvoud en innerlijke kracht. Haar spiritualiteit — de “kleine weg” — nodigt ons uit om in de kleinste dingen liefde te vinden en te geven, en om ons lijden niet te zien als zinloos, maar als een offer dat verenigd kan worden met Christus.
In een wereld die vaak lijden wil vermijden, daagt Thérèse ons uit om het te omarmen als een weg naar heiligheid, mits gedragen in liefde en vertrouwen.
++++
Lieve Heer,
Leer mij, zoals Uw dienares Thérèse,
mijn hart te openen voor Uw wil,
ook wanneer die weg door pijn en onzekerheid leidt.
Laat mij niet vluchten voor het lijden,
maar het aannemen als een kans om dichter bij U
te komen, om mijn liefde te verdiepen, en om anderen
te dragen in hun nood.
Geef mij de genade om in de kleine dingen
groot te zijn in liefde, om Uw aanwezigheid te zoeken
in het alledaagse, en om mijn leven te laten bloeien
Abba Daniel zei: “In Babylon was de dochter van een belangrijk persoon bezeten door een duivel. Een monnik, voor wie haar vader veel genegenheid had, zei tegen hem: ‘Niemand kan uw dochter genezen behalve een kluizenaar die ik ken; maar zij zullen niet instemmen vanwege hun nederigheid.’
Laten we daarom dit doen: wanneer zij naar de markt komen, doe alsof u hun goederen wilt kopen, en wanneer zij komen om de prijs te ontvangen, zullen wij hen vragen een gebed uit te spreken, en ik geloof dat zij genezen zal.’
Toen zij naar de markt kwamen, vonden zij een leerling van de oude mannen die hun goederen verkocht, en zij namen hem mee met de manden, zodat hij de prijs zou ontvangen. Maar toen de monnik het huis bereikte, kwam de bezeten vrouw naar hem toe en sloeg hem.
Maar de oude man, die de duivel kwelde, riep uit: ‘Wat een geweld! Volgens het gebod van de Heer: Het gebod van Jezus drijft mij uit.’
Onmiddellijk werd de vrouw gereinigd.
Toen de oude man kwam, vertelden zij hem wat er was gebeurd, en zij verheerlijkten God en zeiden: ‘Zo wordt de trots van de duivel vernederd, door de nederigheid van het gebod van Christus.'”
++++
Commentaar
Dit verhaal uit de Sayings of the Desert Fathers is een krachtig getuigenis van hoe nederigheid en vertrouwen in Christus de duivel kunnen overwinnen. De monniken weigeren eer of erkenning, en toch werkt God door hun eenvoudige gehoorzaamheid. Het is niet hun macht, maar hun onderwerping aan het gebod van Jezus die genezing brengt.
De duivel wordt niet verdreven door rituelen of prestige, maar door de kracht van Christus die werkzaam is in hen die zich klein maken. De klap van de bezeten vrouw is een provocatie, maar de reactie is geen wraak—het is een proclamatie van het gezag van Jezus. En dat is genoeg.
Dit verhaal herinnert ons eraan dat echte geestelijke autoriteit voortkomt uit nederigheid, niet uit status. Het is een uitnodiging om onszelf te verlagen, zodat Christus verhoogd wordt.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus, Gij die de duivel hebt overwonnen door Uw kruisdood en opstanding, leer ons de weg van nederigheid.
Laat ons niet zoeken naar eer of macht, maar naar gehoorzaamheid aan Uw geboden.
Moge Uw Woord in ons wonen met kracht, zodat zelfs in onze zwakheid Uw glorie zichtbaar wordt.
Reinig ons van trots, en maak ons tot vaten van Uw vrede.
Zoals Gij de bezeten vrouw hebt bevrijd, bevrijd ook ons van alles wat ons bindt.
In Uw heilige Naam, Amen.
++++
Meditatie:
De kracht van verborgen gehoorzaamheid
In de stilte van de woestijn leefden mannen die de wereld hadden afgelegd, niet om macht te zoeken, maar om God te vinden. Hun leven was een gebed, hun woorden zeldzaam, hun daden eenvoudig. En toch—door hun nederigheid beefde de duivel.
De genezing van de bezeten vrouw gebeurde niet door een groot ritueel, maar door een eenvoudige gehoorzaamheid aan Christus. Geen roem, geen strijd, alleen het stille gezag van iemand die zich klein had gemaakt voor God.
Wat als onze kracht niet ligt in wat we doen, maar in hoe diep we ons onderwerpen aan het Woord? Wat als de grootste overwinning over het kwaad komt door het loslaten van onze trots?
Vandaag worden we uitgenodigd om stil te worden. Om onszelf niet te verheffen, maar te buigen. Om te vertrouwen dat Christus werkt—niet door onze grootsheid, maar door onze overgave.
“Dit is hoe de trots van de duivel wordt vernederd, door de nederigheid van het gebod van Christus.”
christelijkeinformatiebron 