“Dankbaar zijn voor de goede dingen die in ons leven gebeuren is gemakkelijk, maar dankbaar zijn voor ons hele leven — het goede zowel als het kwade, de momenten van zowel als de momenten van verdriet , de successen zowel als de mislukten, de beloningen zowel als de afwijzingen — dat vereist diep emotionele werk. Toch zijn we pas feitelijke dankbare mensen wanneer we ‘dank je wel’ kunnen voor alles wat ons tot het huidige moment heeft gebracht. Zolang we ons leven blijven indelen in gebeurtenissen en mensen die we willen herinneren en degenen die we liever vergeten., kunnen we de volheid van ons bestaan ​​niet erkennen als een gave van God om dankbaar voor te zijn. Laten we niet bang zijn om alles onder ogen te zien wat ons heeft gebracht tot waar we nu zijn, en erop vertrouwen dat we binnenkort de leidende hand van een liefdevolle God zullen herkennen .

Henri Nouwen.

++++

Commentaar:

Henri Nouwens begrip van dankbaarheid is een spirituele discipline die veel verder gaat dan simpelweg dankbaar zijn voor prettige ervaringen. Voor hem is ware dankbaarheid een spirituele discipline – een manier om het leven te zien door de lens van genade, zelfs als het pijnlijk of verwarrend is.

Nouwens diepere betekenis van dankbaarheid:

Dankbaarheid is holistisch:

Nouwen daagt ons uit om niet alleen dankbaar te zijn voor het goede, maar voor alles — de — de vreugde en het verdriet, het succes en het falen. Hij ziet het hele leven als onderdeel van een heilige reis.

Dankbaarheid is spiritueel werk:

Het gaat niet vanzelf. Dankbaar zijn voor lijden , afwijzing of verlies vereist diep vertrouwen — vertrouwen dat zelfs deze momenten deel uitmaken van een groter, liefdevol plan .

Dankbaarheid gaat over aanwezigheid:

 Hij nodigt ons uit om “dankjewel ” te zeggen voor alles wat ons tot het heden heeft gebracht . Dat betekent dat we ons verleden, zelfs de delen die we liever zouden vergeten, omarmen als essentieel voor wie we zijn.

Dankbaarheid leidt tot heelheid:

 Zolang we ons leven in ‘goed’ en ‘ slecht’ verdelen , missen we de volheid van ons bestaan. Dankbaarheid is volgens Nouwen de weg om ons leven als een geschenk te beschouwen – niet ondanks , maar juist dankzij de gebrokenheid ervan .

Dankbaarheid is geworteld in geloof :

Nouwen ziet dankbaarheid uiteindelijk als een daad van vertrouwen in een liefdevolle God — een God wiens leidende hand aanwezig is, zelfs als wij die niet begrijpen .

Dit soort dankbaarheid is niet sentimenteel of naïef. Het is moedig. Het vraagt ​​ons om naar onze wonden te kijken en te zeggen : “Zelfs hier vind ik genade.”

++++

Henri Nouwens lessen over dankbaarheid zijn diep spiritueel-

Hier is een heldere samenvatting van zijn belangrijkste inzichten:

De kernleringen over dankbaarheid van Henri Nouwen

1. Dankbaarheid geldt voor het hele leven​:

Niet alleen voor vreugdevolle momenten, maar ook voor pijn, verlies, mislukking en afwijzing.

Elke ervaring , goed of slecht , maakt deel uit van de reis die ons vormt .

2. Dankbaarheid vereist spirituele volwassenheid:

Het is gemakkelijk om dankbaar te zijn als de dingen goed gaan .

Echte dankbaarheid vraagt ​​om innerlijk werk:

Leren vertrouwen dat zelfs lijden betekenis heeft .

3. Dankbaarheid is een pad naar heelheid:

Wij moeten stoppen met het verdelen van het leven in ‘goede’ en ‘slechte’ hoofdstukken.

Alleen als we ons hele verhaal omarmen , kunnen we het leven als een geschenk ontvangen .

4. Dankbaarheid is geworteld in vertrouwen:

Vertrouw op een liefdevolle God die in elk moment aanwezig is .

Ook al begrijpen we het niet , toch geloven we dat genade werkzaam is .

5. Dankbaarheid is een dagelijkse praktijk:

Het is geen gevoel , maar een keuze : een manier om het leven te zien en erop te reageren .

‘Dank je wel’ zeggen wordt een spirituele discipline, niet alleen een reactie.

Nouwens visie op dankbaarheid nodigt ons uit om met open handen en een open hart te leven ,

zelfs als het leven onzeker aanvoelt .

Het gaat er niet om pijn te ontkennen – het gaat erom Gods aanwezigheid erin te vinden

**********************

*********************

JOHANNES VAN HET KRUIS: TIJDLIJN ….

Bron: catholicsaintsonline.wordpress.com

JOHANNES VAN HET KRUIS:

Zijn leven van armoede en vervolging had hem tot een verbitterde cynicus kunnen maken. In plaats daarvan werd hij een medelevende mysticus, die leefde vanuit de overtuiging: “Wie heeft ooit mensen tot liefde voor God gebracht door hardheid?” en “Waar geen liefde is, zaai liefde — en je zult liefde vinden.”

“De Heer meet onze volmaaktheid niet aan de hoeveelheid of de grootsheid van onze daden, maar aan de manier waarop we ze verrichten.”

Geboortedatum: 24 juni 1542

Geboorteplaats: Fontiveros, Ávila, Spanje

Overleden: 14 december 1591 (leeftijd: 49)

Feestdag: 14 december

Patroonheilige van: het contemplatieve leven, contemplatieven, mystieke theologie, mystici, Spaanse dichters

Johannes van het Kruis, bekend om zijn mystieke geschriften en poëzie, werkte nauw samen met Teresa van Ávila aan de hervorming van de Karmelietenorde.

TIJDLIJN

1542 – Geboren als Juan de Yepes. Zijn vader gaf rijkdom, status en comfort op om te trouwen met een weversdochter en werd verstoten door zijn adellijke familie.

1543 – Zijn vader stierf, waardoor zijn moeder achterbleef met drie hongerige kinderen.

1552 – Eerste opleiding in Medina del Campo, op een school voor arme kinderen.

1559 – Werkte in een ziekenhuis voor ongeneeslijk zieke en misvormde patiënten. Studeerde aan een Jezuïetenschool.

1563 – De stille, verlegen en intens vrome jongeman gaf comfort en rijkdom op om toe te treden tot het Karmelietenklooster in Medina del Campo.

1564 – Legde professie af als Karmeliet en ging studeren aan de Universiteit van Salamanca.

1567 – Werd priester gewijd en keerde terug naar Salamanca om theologie te studeren.

1577 – Teresa van Ávila vroeg Johannes om haar te helpen bij de hervorming van de Karmelietenorde. Toen hij het niet eens was met de oude orde, werd hij ontvoerd door monniken in Ávila.

Gevangenschap – Gevangen in Toledo, leefde 9 maanden in een cel van 1,80 m bij 3 m, met slechts één klein raam hoog in de muur. Tijdens deze periode schreef hij enkele van zijn mooiste gedichten.

1578–1591 – jIn augustus 1578 ontsnapte hij uit de gevangenis naar het klooster van de Ongeschoeide Karmelietessen in Toledo. Hij wijdde de volgende jaren aan het hervormingswerk met Teresa van Ávila, stichtte nieuwe kloosters en ondersteunde de zusters.

Visioen van Christus – Hij maakte een tekening van de gekruisigde Christus, gebaseerd op een visioen in het klooster van de Incarnatie in Ávila. Salvador Dalí baseerde later een schets op deze tekening.

1591 – Overleed op 14 december aan een ernstige koorts en huidinfectie.

1726 – Heiligverklaard door paus Benedictus XIII op 27 december.

1926 – Uitgeroepen tot Kerkleraar door paus Pius XI op 24 augustus.

1952 – Door het Spaanse Ministerie van Onderwijs erkend als een van de grootste Spaanse dichters.

Het klooster van de Incarnatie in Ávila herbergt vandaag een Teresiaans museum en toont de tekening van Johannes van Christus aan het kruis.

*****************

Commentaar: De mystiek van liefde en leegte:

Johannes van het Kruis is een gids voor wie verlangt naar innerlijke vrijheid en diepe vereniging met God. Zijn leven getuigt van een radicale keuze voor liefde, zelfs in lijden en vernedering. Hij leert ons dat ware spiritualiteit niet bloeit in comfort, maar in het stille vertrouwen dat God aanwezig is in de duisternis.

Zijn beroemde uitspraak — “Waar geen liefde is, zaai liefde, en je zult liefde vinden” — is een uitnodiging tot actieve overgave. Johannes nodigt ons uit om niet te wachten op gunstige omstandigheden, maar zelf bron van liefde te worden. Zijn mystiek is geen vlucht uit de wereld, maar een transformatie van het hart.

****************

Gebed geïnspireerd door Johannes van het Kruis:

God van stilte en vuur,

U die woont in het verborgen, leer mij de weg van innerlijke leegte, waar U alleen mijn ziel vervult.

Laat mij, zoals Johannes, liefde zaaien waar haat heerst, vrede brengen waar onrust leeft, en U zoeken in de nacht van het geloof.

Wanneer ik gevangen zit in angst of twijfel, open dan het kleine venster van hoop, zoals U deed in zijn cel in Toledo.

Maak mijn leven tot een gedicht van overgave, een lofzang op Uw verborgen aanwezigheid.

Amen.

**************************

**********************

Een vierhonderdtal citaten en teksten van Maximus De Belijder…..

MAXIMUS DE BELIJDER: (ook bekend als Maximus de Confessor) is een fascinerende figuur uit de vroege christelijke geschiedenis. Hij leefde van ca. 580 tot 662 en was een Griekse monnik, theoloog en kerkvader die een cruciale rol speelde in de strijd tegen het monotheletisme—de leer dat Christus slechts één wil had2.

Wie was Maximis de Belijder en wat maakte hem zo byzonder ?

Hij begon als secretaris van keizer Heraclius, maar koos later voor het monnikenleven.

Maximus schreef meer dan 90 theologische werken, waaronder de invloedrijke Mystagogie, waarin hij de liturgie mystiek duidt.

Hij verdedigde de leer dat Christus zowel een menselijke als goddelijke wil heeft (dyotheletisme), wat hem in conflict bracht met het Byzantijnse gezag4.

Als gevolg van zijn standpunten werd hij gemarteld—zijn tong en rechterhand werden afgehakt—en uiteindelijk stierf hij in ballingschap4.

Hij was een vruchtbaar schrijver (meer dan 90 geschriften staan op zijn naam) en een van de bekwaamste tegenstanders van het monotheletisme. Hierdoor kwam hij in grote moeilijkheden met het Byzantijnse gezag en werd in 653 gevangengenomen en naar Constantinopel gevoerd. Hij werd verbannen in 655 en vervolgens nogmaals in 662. Hij stierf na zware folteringen in ballingschap..

Hij werd later heilig verklaard en zijn leer werd bevestigd op het Derde Concilie van Constantinopel.

Zijn feestdag wordt gevierd op 13 augustus in het Westen en op 21 januari in de Oosterse traditie2.

Wie was Maximus de Belijder?

Geboren: rond 580 in Constantinopel (sommige bronnen noemen Syrië).

Gestorven: 662 in Lazika (Georgië).

Achtergrond: Hij kwam uit een welgestelde familie en kreeg een uitstekende opleiding in filosofie, grammatica en retoriek.

Loopbaan: Aanvankelijk was hij secretaris van keizer Herakleios, maar hij verliet het hof om monnik te worden in het klooster van Chrysopolis, waar hij later abt werd.

Theologische betekenis:

Leer: Maximus verdedigde de overtuiging dat Christus twee naturen én twee willen heeft – een menselijke en een goddelijke.

Conflict: Dit bracht hem in botsing met de officiële kerk, die de leer van het monotheletisme (slechts één goddelijke wil) steunde.

Vervolging: Hij werd meerdere keren gearresteerd, verbannen en uiteindelijk verminkt (zijn tong en rechterhand werden afgesneden) om hem het spreken en schrijven onmogelijk te maken.

Invloed en nalatenschap:

Heilige: Hij wordt vereerd in de katholieke, orthodoxe en oosterse kerken.

Feestdagen: 13 augustus (katholiek) en 21 januari (orthodox).

Schriften: Zijn werken, zoals de Ambigua en traktaten over de liefde, verbinden christelijke theologie met filosofische tradities en beïnvloedden de middeleeuwse mystiek.

Titel “Belijder”: Dit betekent dat hij zijn geloof bleef belijden ondanks zware vervolging, zonder als martelaar te sterven.

++++

GEBED.

Heer Jezus Christus,

Gij die waarachtig God en waarachtig mens zijt,

wij danken U voor het getuigenis van uw dienaar Maximus de Belijder,

die met moed en trouw uw waarheid heeft verdedigd.

Leer ons, zoals hij, standvastig te blijven

wanneer de wereld ons tot zwijgen wil brengen.

Geef ons wijsheid om uw mysterie te begrijpen,

liefde om uw wil te volgen,

en kracht om ons geloof te belijden zonder angst.

Moge zijn voorbeeld ons leiden

tot een leven van nederigheid, gebed en trouw,

opdat wij eens met hem en alle heiligen

Uw heerlijkheid mogen aanschouwen.

Amen.

************

Sint Maximos de Belijder: Ongeveer vierhonderd teksten over liefde

Naast mijn verhandeling over het ascetische leven stuur ik u ook. Vader Elpidios, deze verhandeling over de liefde is, naar analogie van de vier evangeliën, verdeeld in vier eeuwen hoofdstukken. Het voldoet misschien niet aan uw verwachtingen, maar het is het beste wat ik kan doen. Bovendien moet u weten. Vader, dat deze hoofdstukken niet het product zijn van mijn eigen geest . Integendeel, ik heb de geschriften van de heilige vaders doorgenomen en daaruit passages verzameld die relevant zijn voor mijn onderwerp, waarbij ik veel materiaal heb samengevat in korte paragrafen en het op deze manier gemakkelijk heb gemaakt om te onthouden en te assimileren. Bij het sturen van deze hoofdstukken verzoek ik u ze met medeleven te lezen en alleen te zoeken naar wat er nuttig in is, waarbij u de onelegante taal over het hoofd ziet. Ik vraag u ook om te bidden voor mijn onwaardige zelf, verstoken als ik ben van alle geestelijke zegen. Ik heb ook dit verzoek: wees niet geïrriteerd door wat ik heb geschreven, want ik heb slechts uitgevoerd wat mij was opgedragen. Ik zeg dit omdat wij, die mensen met woorden lastig vallen, tegenwoordig met velen zijn, terwijl het aantal mensen dat anderen onderwijst of door daden wordt onderwezen, zeer gering is.

Besteed alstublieft zorgvuldig aandacht aan elk hoofdstuk. Want ik vermoed dat niet alle hoofdstukken voor iedereen gemakkelijk te begrijpen zijn. Veel ervan zullen door de meeste lezers nauwkeurig bestudeerd moeten worden, zelfs als wat ze zeggen heel eenvoudig lijkt. Als er iets in deze hoofdstukken nuttig zou blijken voor de ziel, zal het aan de lezer worden onthuld door de genade van God, op voorwaarde dat hij leest, niet uit nieuwsgierigheid, maar in de vrees en liefde voor God. Als iemand dit of een ander werk leest, niet om er spiritueel voordeel uit te halen, maar om materie op te sporen waarmee hij de auteur kan beledigen, zodat hij in zijn verwaandheid kan laten zien dat hij de meest geleerde is, zal hem nooit iets nuttigs worden onthuld in wat dan ook. Sint Maximos de Belijder

Eerste eeuw:

1. Liefde is een heilige staat van de ziel, die haar in staat stelt om kennis van God boven alle geschapen dingen te waarderen. We kunnen geen blijvend bezit van zulke liefde bereiken zolang we nog steeds gehecht zijn aan iets werelds.
2. Onthechting brengt liefde voort, hoop op God brengt onthechting voort , en geduld en verdraagzaamheid brengen hoop op God voort; deze zijn op hun beurt het product van volledige zelfbeheersing, die zelf voortkomt uit vrees voor God. Vrees voor God is het resultaat van geloof in God.
3. Als je geloof hebt in de Heer zul je straf vrezen, en deze angst zal je ertoe brengen om de passies te beheersen. Zodra je de passies beheerst zul je de ellende geduldig accepteren, en door deze acceptatie zul je hoop in God verwerven. Hoop in God scheidt het intellect van elke wereldse gehechtheid, en wanneer het intellect op deze manier wordt losgemaakt zal het liefde voor God verwerven.
4. De persoon die God liefheeft, waardeert de kennis van God meer dan alles wat door God geschapen is, en streeft naar zulke kennis vurig en onophoudelijk.
5. Als alles wat bestaat door God en voor God is gemaakt, en God verheven is boven de dingen die door Hem zijn gemaakt, dan toont degene die het hogere verlaat en zich wijdt aan het lagere, dat hij de dingen die door God zijn gemaakt, meer waardeert dan God Zelf.
6. Wanneer uw intellect geconcentreerd is op de liefde van God, zult u weinig aandacht besteden aan zichtbare dingen en zult u zelfs uw eigen lichaam als iets vreemds beschouwen.
7. Omdat de ziel edeler is dan het lichaam en God onvergelijkelijk edeler dan de door Hem geschapen wereld, is hij die het lichaam meer waardeert dan de ziel en de door God geschapen wereld meer waardeert dan de Schepper Zelf, eenvoudigweg een aanbidder van afgoden.
8. Als u uw intellect afleidt van zijn liefde voor God en het concentreert, niet op God, maar op een zintuiglijk object, toont u daarmee dat u het lichaam meer waardeert dan de ziel en de dingen die door God zijn gemaakt meer dan God Zelf. 9. Omdat het licht van de geestelijke kennis het leven van het intellect is  en omdat dit licht wordt voortgebracht door de liefde voor God, wordt terecht gezegd dat niets groter is dan de goddelijke liefde (vgl. 1 Kor. 13:13).
9. Wanneer het intellect in de intensiteit van zijn liefde voor God uit zichzelf gaat, dan heeft het geen besef van zichzelf of van enig geschapen ding. Want wanneer het verlicht wordt door het oneindige licht van God, wordt het ongevoelig voor alles wat door Hem gemaakt is, net zoals het oog ongevoelig wordt voor de sterren wanneer de zon opkomt.
10. Alle deugden werken samen met het intellect om dit intense verlangen naar God te produceren, zuiver gebed boven alles. Want door via dit gebed naar God op te stijgen, stijgt het intellect uit boven het rijk van de geschapen wezens.
11. Wanneer het intellect door de liefde door goddelijke kennis wordt verrukt en buiten het rijk van de geschapen wezens staat, wordt het zich bewust van Gods oneindigheid. Het is dan, volgens Jesaja, dat een gevoel van verbazing het bewust maakt van zijn eigen nederigheid en in alle oprechtheid de woorden van de profeet herhaalt: ‘Hoe ellendig ben ik, want ik ben doorboord in het hart ; omdat ik een man ben met onreine lippen, en ik woon te midden van een volk met onreine lippen; en mijn ogen hebben de Koning, de Heer der heerscharen, gezien’ (Jes. 6:5).
12. De mens die God liefheeft, kan niet anders dan ieder mens liefhebben als zichzelf, ook al is hij bedroefd door de hartstochten van hen die nog niet gezuiverd zijn. Maar wanneer zij hun leven verbeteren, is zijn vreugde onbeschrijfelijk en kent geen grenzen.
13. Een ziel die vol is van gedachten van zinnelijk verlangen en haat is onzuiver.
14. Als wij in ons hart ook maar enig spoor van haat tegen wie dan ook bespeuren, omdat hij een fout heeft begaan, zijn wij volkomen vervreemd van de liefde voor God. Want de liefde voor God verhindert ons absoluut om wie dan ook te haten.
15. Wie Mij liefheeft, zegt de Heer, zal Mijn geboden houden (vgl. Johannes 14:15, 23); en ‘dit is Mijn gebod, dat gij elkander liefhebt’ (Johannes 15:12). Dus wie zijn naaste niet liefheeft, houdt zich niet aan het gebod en kan dus de Heer niet liefhebben.
16. Gezegend is hij die alle mensen evenveel kan liefhebben.
17. Gezegend is hij die zich niet hecht aan iets vergankelijks of vergankelijks.
18. Gezegend is het intellect dat alle zintuiglijke objecten overstijgt en onophoudelijk geniet van goddelijke schoonheid.
19. Als u voorziet in de begeerten van het vlees (vgl. Rom. 13:14) en een wrok koestert tegen uw naaste vanwege iets vergankelijks, aanbidt u het schepsel in plaats van de Schepper.
20. Als je je lichaam vrijhoudt van ziekte en zintuiglijk genot, zal het je helpen om te dienen wat nobeler is.
21. Wie afstand doet van alle wereldse verlangens, plaatst zichzelf boven alle wereldse ellende.
22. Wie God liefheeft, zal zeker ook zijn naaste liefhebben. Zo iemand kan geen geld oppotten, maar verdeelt het op een manier die God past, en is gul voor iedereen die in nood verkeert.
23. Hij die aalmoezen geeft in navolging van God, maakt geen onderscheid tussen de slechten en de deugdzamen, de rechtvaardigen en de onrechtvaardigen, wanneer hij voorziet in de lichamelijke behoeften van de mens. Hij geeft aan allen gelijkelijk naar hun behoefte, ook al geeft hij de deugdzame mens de voorkeur boven de slechte mens vanwege de oprechtheid van zijn bedoeling.
24. God, die van nature goed en onpartijdig is, heeft alle mensen evenzeer lief als Zijn werk. Maar Hij verheerlijkt de deugdzame mens omdat hij in zijn wil verenigd is met God. Tegelijkertijd is Hij in Zijn goedheid genadig jegens de zondaar en door hem in dit leven te kastijden brengt Hij hem terug op het pad van de deugd. Op dezelfde manier heeft een man met een goed en onpartijdig oordeel ook alle mensen evenzeer lief. Hij heeft de deugdzame mens lief vanwege zijn aard en de oprechtheid van zijn bedoeling: en hij heeft ook de zondaar lief, vanwege zijn aard en omdat hij in zijn mededogen medelijden met hem heeft omdat hij dwaas struikelt in de duisternis.
25. De staat van liefde kan herkend worden in het geven van geld, en nog meer in het geven van geestelijke raad en in het verzorgen van mensen in hun fysieke behoeften.
26. Wie werkelijk afstand heeft gedaan van wereldse zaken en zijn naaste liefdevol en oprecht dient, wordt spoedig bevrijd van elke hartstocht en deelgenoot gemaakt van Gods liefde en kennis.
27. Hij die de liefde voor God in zijn hart heeft gerealiseerd , is onvermoeibaar, zoals Jeremia zegt (vgl. Jer. 17:16. LXX), in zijn zoektocht naar de Heer zijn God, en draagt ​​elke ontbering, smaad en belediging nobel, zonder ooit het minste kwaad van iemand te denken.
28. Wanneer je door iemand beledigd of beledigd wordt, wees dan op je hoede voor boze gedachten, want die wekken geen irritatie op en sluiten je af van de liefde, maar plaatsen je in het rijk van de haat.
29. Weet dat u veel baat hebt gehad bij een diepe belediging of vernedering. Want door de vernedering is het gevoel van eigenwaarde uit u verdwenen.
30. Zoals de gedachte aan vuur het lichaam niet verwarmt, zo verwerkelijkt geloof zonder liefde het licht van spirituele kennis in de ziel niet.
31. Zoals het licht van de zon een gezond oog aantrekt, zo trekt de kennis van God door de liefde op natuurlijke wijze het zuivere intellect aan .
32. Een zuiver intellect is een intellect dat vrij is van onwetendheid en verlicht wordt door goddelijk licht.
33. Een zuivere ziel is een ziel die vrij is van hartstochten en voortdurend verrukt is door goddelijke liefde.
34. Een schuldige hartstocht is een impuls van de ziel die in strijd is met de natuur.
35. Onthechting is een vredige toestand van de ziel, waarin de ziel niet snel tot het kwade wordt bewogen.
36. Een man die ijverig is geweest in het verwerven van de vruchten van de liefde, zal niet ophouden met liefhebben, zelfs niet als hij duizend rampen lijdt. Laat Stefanus, de discipel van Christus, en anderen zoals hij u overtuigen van de waarheid hiervan (vgl. Handelingen 7:60). Onze Heer Zelf bad voor Zijn moordenaars en vroeg de Vader om vergeving omdat ze niet wisten wat ze deden (vgl. Lucas 23:34).
37. Als de liefde lankmoedig en vriendelijk is (vgl. 1 Kor. 13:4), dan vervreemdt een twistzieke en kwaadaardige man zich duidelijk van de liefde. En wie vervreemd is van de liefde, is vervreemd van God, want God is liefde.
38. Zeg niet dat u de tempel van de Heer bent, schrijft Jeremia (vgl. Jer. 7:4); en u moet ook niet zeggen dat alleen het geloof in onze Heer Jezus Christus u kan redden, want dit is onmogelijk, tenzij u ook liefde voor Hem verwerft door uw werken. Wat het geloof op zichzelf betreft, ‘de duivels geloven ook en sidderen’ (Jak. 2:19). 40. Wij tonen actief liefde in verdraagzaamheid en geduld jegens onze naaste, in het oprecht verlangen naar zijn goed, en in het juiste gebruik van materiële dingen.

(40)Ontbreekt

41. Wie God liefheeft, benauwt niemand en wordt ook niet benauwd vanwege de vergankelijke dingen. Er is slechts één soort benauwdheid die hij zowel lijdt als anderen toebrengt: die heilzame benauwdheid die de gezegende Paulus leed en die hij de Korintiërs toebracht (vgl. 2 Kor. 7:8-11).

42. Wie God liefheeft, leeft het engelenleven op aarde, vast en houdt waakdiensten, bidt en zingt psalmen en denkt altijd goed over ieder mens.
43. Als een mens iets verlangt, doet hij er alles aan om het te bereiken. Maar van alle dingen die goed en wenselijk zijn, is het goddelijke onvergelijkelijk het beste en het meest wenselijk. Hoe ijverig moeten we dan zijn om te bereiken wat van nature goed en wenselijk is.
44. Houd op met het verontreinigen van uw vlees met schandelijke daden en het verontreinigen van uw ziel met slechte gedachten. Dan zal de vrede van God op u neerdalen en u liefde brengen.
45. Kwel uw vlees met honger en waken, en leg u onvermoeibaar toe op psalmenzang en gebed; dan zal de heiligende gave van zelfbeheersing op u neerdalen en u liefde brengen.
46. ​​Wie goddelijke kennis heeft gekregen en door de liefde de verlichting ervan heeft verworven, zal nooit heen en weer worden geslingerd door de demon van het zelfrespect. Maar wie nog niet zulke kennis heeft gekregen, zal gemakkelijk aan deze demon ten onder gaan. Maar als hij in alles wat hij doet zijn blik op God gericht houdt en alles omwille van Hem doet, zal hij met Gods hulp spoedig ontsnappen.
47. Wie nog geen goddelijke kennis heeft bereikt die door liefde wordt bekrachtigd, is trots op zijn spirituele vooruitgang. Maar wie zulke kennis heeft gekregen, herhaalt met diepe overtuiging de woorden die de patriarch Abraham uitsprak toen hem de manifestatie van God werd gegeven: ‘Ik ben stof en as’ (Gen. 18:27).
48. De mens die de Heer vreest, heeft nederigheid als zijn constante metgezel en bereikt door de gedachten die nederigheid inspireert, een staat van goddelijke liefde en dankbaarheid. Want hij herinnert zich zijn vroegere wereldse levenswijze, de verschillende zonden die hij heeft begaan en de verleidingen die hem sinds zijn jeugd zijn overkomen: en hij herinnert zich ook hoe de Heer hem van dit alles heeft verlost en hoe Hij hem wegleidde van een door passie gedomineerd leven naar een leven dat door God wordt geregeerd. Dan ontvangt hij, samen met vrees, ook liefde en dankt in diepe nederigheid voortdurend de Weldoener en Stuurman van ons leven.
49. Bezoedel uw intellect niet door u vast te klampen aan gedachten die gevuld zijn met woede en zinnelijk verlangen . Anders verliest u uw vermogen tot zuiver gebed en wordt u het slachtoffer van de demon van lusteloosheid.
50. Wanneer het intellect zich associeert met slechte en smerige gedachten, verliest het zijn intieme gemeenschap met God
51.  De dwaze man die door de hartstochten wordt aangevallen, wordt, wanneer hij tot woede wordt aangezet, zinloos gedwongen zijn broeders te verlaten. Maar wanneer hij door verlangen wordt verhit, verandert hij snel van gedachten en zoekt hun gezelschap. Een intelligent persoon gedraagt ​​zich in beide gevallen anders. Wanneer woede oplaait, snijdt hij de bron van verstoring af en bevrijdt zichzelf zo van zijn gevoel van irritatie jegens zijn broeders. Wanneer verlangen de overhand heeft, beteugelt hij elke onhandelbare impuls en toevallige conversatie.
52. Verlaat in tijden van beproeving uw klooster niet, maar verzet u moedig tegen de gedachten die over u heen razen, vooral die van irritatie en lusteloosheid. Want wanneer u op deze manier door beproevingen bent beproefd, zal uw hoop op God, overeenkomstig de goddelijke voorzienigheid, vast en zeker worden. Maar als u weggaat, zult u uzelf als waardeloos, onmannelijk en wispelturig tonen.
53. Als u niet wilt afdwalen van de liefde van God, laat uw broeder dan niet naar bed gaan met een geïrriteerd gevoel op u, en ga zelf ook niet naar bed met een geïrriteerd gevoel op hem. Verzoen u met uw broeder en kom dan met een zuiver geweten tot Christus en bied Hem uw gave van liefde aan in oprecht gebed (vgl. Mat. 5:24). 54. Paulus zegt dat, als wij alle gaven van de Geest hebben, maar geen liefde, wij niet verder komen (vgl. I Kor. 13:2). Hoe ijverig moeten wij dan zijn in onze pogingen om deze liefde te verwerven.

Lees verder “Maximus de Belijder: 400 Citaten en stichtende teksten over Christen-zijn….”

++++

ADVENTSLIED “Rorate Caeli”

Refrein: Rorate caeli desuper, et nubes pluant iustum

 Laat neerdalen, hemelen, uw dauw; laat de wolken de Rechtvaardige regenen.

Vers 1: Ne irascaris Domine, ne ultra memineris iniquitatis: ecce civitas Sancti facta est deserta, Sion deserta facta est: Ierusalem desolata est: domus sanctificationis tuae et gloriae tuae ubi laudaverunt te patres nostri.

Heer, wees niet meer toornig, gedenk niet langer onze ongerechtigheden. Zie  de stad van uw Heilige is verlaten, Sion is een woestenij geworden, Jeruzalem ligt verwoest. Het huis van uw heiliging en uw glorie, waar onze vaderen U loofden, is verwoest.

Vers 2: Peccavimus, et facti sumus tamquam immundus nos, et cecidimus quasi folium universi; et iniquitates nostrae quasi ventus abstulerunt nos: abscondisti faciem tuam a nobis, et allisisti nos in manu iniquitatis nostrae

Wij hebben gezondigd en zijn onrein geworden, wij vallen neer als bladeren die vergaan. Onze ongerechtigheden hebben ons weggeblazen als door de wind. Gij hebt uw gelaat voor ons verborgen, en ons overgeleverd aan de macht van onze zonden.

Vers 3: Vide, Domini, afflictionem populi tui, et mitte quem missurus es,emitte Agnum dominatorem terrae, de Petra deserti montem filiae Sion:ut auferat ipse iugum captivatis nostrae.

Zie, Heer, de ellende van uw volk, zend Hem die Gij zenden zult. Zend de Lam, de Heerser van de aarde, uit de rots van de woestijn naar de berg van Sion’s dochter, opdat Hij het juk van onze gevangenschap wegneemt

Vers 4: Consolamini, consolamini, popule meus: cito veniet salus tua:quare moerore consumeris, quia innovavit te dolor? Salvabo te, noli timere:  ego enim sum Dominus Deus, tuus, Sanctus Israel, Redemptor tuus.

Troost u, troost u, mijn volk: spoedig komt uw heil. Waarom verteert u zich in droefheid, omdat pijn u vernieuwd heeft? Ik zal u redden, wees niet bang: Ik ben de Heer uw God,  de Heilige van Israël, uw Verlosser.

++++

Commentaar:

Dit lied is een Adventsklacht en -gebed. Het volk erkent zijn zonden en de verwoesting van Jeruzalem, maar roept tegelijk uit naar God om redding. Het refrein “Laat de wolken de Rechtvaardige regenen” is een beeld van Christus, de Messias, die als dauw uit de hemel neerdaalt om de aarde te vernieuwen.

De tekst wisselt tussen:

Lamentatie: erkenning van schuld, verlatenheid, en ballingschap.

Hoop: verwachting van de komst van de Redder, het Lam dat het juk wegneemt.

Troost: God spreekt zelf woorden van redding en bemoediging.

Het is een gebed dat perfect past bij Advent: de spanning tussen duisternis en hoop,

 tussen zonde en verlossing.

++++

Heer, onze God,

wij erkennen onze zwakheid en onze schuld.

Vaak zijn wij als verdorde bladeren,

weggeblazen door de storm van onze eigen fouten.

Maar Gij zijt trouw, Gij verlaat uw volk niet.

Laat uw dauw neerdalen over ons,

zend ons uw Zoon, het Lam dat de wereld draagt.

Troost ons in onze droefheid,

vernieuw ons in uw genade,

en maak ons vrij van het juk van onze zonden.

Kom, Heer Jezus,

wees ons Licht en onze Redder.

Amen.

*****************

Het Adventslied gezongen in de oorspronkelijke Latijns tekst …..

🕯️ Week 1 – Hoop

De telg uit de stam van Isaï zal komen, Hij zal heersen over de volken; op Hem zullen de volken hun hoop vestigen. (Romeinen 15:12)

🕯️ Week 2 – Geloof

Bereid de weg van de Heer, maak zijn paden recht. (Lucas 3:4-5)

🕯️ Week 3 – Vreugde

Wees niet bang, want ik breng jullie goed nieuws dat grote vreugde zal geven aan alle mensen. (Lucas 2:10-12)

🕯️ Week 4 – Vrede

Eer aan God in de hoogste hemel, en vrede op aarde voor de mensen op wie zijn liefde rust. (Lucas 2:14)

Ben je onteerd? Heb dan oog voor de heerlijkheid die in de hemel voor je is weggelegd door geduldige volharding.

Heb je verlies geleden? Overdenk dan de hemelse rijkdom en schat die je voor jezelf hebt verzameld door je goede daden.

Ben je uit je vaderland verdreven? Dan heb je Jeruzalem als je hemelse thuis.

Ben je een kind verloren? Dan heb je Engelen, met wie je rondom de Troon van God zult dansen, eeuwig verheugd.

Door op deze manier toekomstige goede dingen tegenover huidige smarten te stellen, zul je je ziel bewaren in de opgewektheid en rust waartoe het voorschrift van de Apostel ons oproept. 

St. Basilius de Grote

++++

Commentaar

Wat Basilius hier doet, is een mystieke omkering: hij nodigt ons uit om niet te blijven hangen in het verlies, maar om het te zien in het licht van de eeuwigheid. Elk lijden krijgt een tegenbeeld — niet als ontkenning, maar als verdieping. Onteerd worden wordt een weg naar hemelse glorie. Verlies wordt een investering in het onzichtbare rijk van liefde. Verdrevenheid wordt een pelgrimage naar het ware thuis. En het verlies van een kind — het meest schrijnende — wordt omgevormd tot een visioen van engelenvreugde.

Deze woorden zijn geen goedkope troost. Ze vragen om geloof, om een hart dat durft te zien voorbij het zichtbare. Ze zijn een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: om niet gebonden te blijven aan wat ons is afgenomen, maar om ons te openen voor wat ons wordt beloofd.

Gebed

God van troost en eeuwigheid, U die ons roept tot rust in de storm,

leer ons om onze wonden te zien in het licht van uw belofte.

Wanneer wij onteerd worden, herinner ons aan de glorie die U bereidt.

Wanneer wij verliezen lijden, open ons hart voor de rijkdom van liefde.

Wanneer wij verdreven worden, richt ons verlangen op het hemelse Jeruzalem. Wanneer wij rouwen om een kind, laat ons de engelen zien

die zingen van hoop. Geef ons de moed om ons lijden te omarmen,

niet als einde, maar als doorgang. Laat ons dansen, zelfs met tranen,

rondom uw troon, in het vertrouwen dat U alles nieuw maakt.

Amen.

“Wat je vasthoudt, moge je het altijd vasthouden. Wat je doet, moge je het altijd doen en nooit verlaten. Maar met snelle pas, lichte tred en vaste voeten, zodat zelfs je stappen geen stof doen opwaaien, Ga voort, de Geest van onze God heeft je geroepen.”

— St. Clara van Assisi

++++

Commentaar:

Deze woorden van St. Clara zijn een oproep tot trouw en innerlijke zuiverheid. Ze spreekt niet alleen over volharding in de roeping, maar ook over de manier waarop we ons pad bewandelen: met lichtheid, vastberadenheid en zonder opschudding. Het beeld van “geen stof doen opwaaien” is mystiek en krachtig — het verwijst naar een leven dat zo afgestemd is op God, dat het geen onrust veroorzaakt, maar vrede achterlaat.

Clara nodigt ons uit tot een spirituele elegantie: een beweging die niet voortkomt uit haast of dwang, maar uit een diepe innerlijke rust en overgave. Haar woorden zijn bijzonder geschikt voor momenten van twijfel, wanneer we ons afvragen of we het juiste pad volgen. Ze herinnert ons eraan dat het niet alleen gaat om wat we doen, maar hoe we het doen — in de Geest van God.

++++

Gebed:

God van licht en roeping,

Gij die Clara hebt geroepen tot een leven van eenvoud en liefde, leer ook mij om vast te houden wat Gij mij hebt toevertrouwd.

Laat mijn handen trouw zijn, mijn hart zuiver, en mijn voeten licht en vast op het pad dat Gij mij wijst.

Moge ik voortgaan zonder stof op te waaien, zonder onrust te zaaien, maar in stilte en vreugde Uw aanwezigheid dragen.

Roep mij telkens opnieuw, en geef mij de genade om te antwoorden met heel mijn leven.

Amen.

*****************

“Durf te verklaren wie je bent. Het is niet ver van de oevers van stilte naar de grenzen van spraak. Het pad is niet lang, maar de weg is diep. Je moet niet alleen daarheen wandelen, je moet bereid zijn te springen.”

— Hildegard von Bingen

++++

Commentaar:

Deze woorden van Hildegard von Bingen zijn een oproep tot innerlijke moed en spirituele eerlijkheid. Ze nodigt ons uit om onszelf niet te verbergen in de stilte, maar om te durven spreken vanuit onze diepste kern. De overgang van stilte naar spraak is geen lange reis in tijd of afstand, maar een diepe beweging van de ziel — een afdaling naar waarheid, kwetsbaarheid en overgave.

Het beeld van “springen” suggereert dat er momenten zijn waarop wandelen niet volstaat. Er komt een punt waarop we ons moeten overgeven aan de sprong: een daad van vertrouwen, van loslaten, van overgave aan iets groters dan onszelf. Dit is geen roekeloze sprong, maar een sprong gedragen door innerlijke overtuiging en goddelijke leiding.

Voor jou, die de weg van mystieke verdieping bewandelt, is dit citaat een uitnodiging om je stem te laten klinken — niet als ego, maar als getuigenis van genade. Het is een herinnering dat jouw woorden, jouw vertalingen, jouw gebeden een brug kunnen zijn tussen stilte en gemeenschap.

++++

Gebed

God van stilte en stem, Gij die woont in het diepe,

Leer mij te luisteren naar de fluistering van mijn ziel.

Geef mij de moed om te spreken wat waar is,

Niet om gehoord te worden, maar om te getuigen van Uw liefde.

Laat mijn pad niet geleid worden door angst,

Maar door het vertrouwen dat Gij mij draagt, ook als ik spring.

Maak mijn woorden tot zaden van vrede,

Mijn stilte tot ruimte voor Uw aanwezigheid. En als ik moet springen,

Laat het dan zijn in Uw richting, Met open hart en lege handen.

Amen.

+++

Wie was Hildegard von Bingen?

***********************

*****************

St. Franciscus Xaverius (Vertaling van de afbeelding):

Hoofdtekst: Er zijn heilige en heldhaftige mannen geweest die naar verre landen trokken om nieuwe volkeren tot het christendom te brengen. Onder hen was de jezuïet Franciscus Xaverius, die met grote ijver werkte. Men zegt dat hij meer mensen heeft bekeerd dan wie ook sinds de apostel Paulus. Bekend als de Apostel van de Indiën, wordt hij beschouwd als een van de grootste missionarissen uit de geschiedenis.

Ook bekend als: San Francisco de Xavier Geboren: 7 april 1506 Geboorteplaats: Sangüesa, Navarra, Spanje Overleden: 3 december 1552 (leeftijd: 46) Feestdag: 3 december Patroonheilige van: Oriënt, missionarissen, zeevaarders en zeelieden

Citaat: “Verlaat uw land, uw familie en het huis van uw vader, en ga naar het land dat Ik u zal wijzen.” — Genesis 12:1

Kaarttekst: Reizen van Franciscus Xaverius In 10 jaar reisde hij 9.000 mijl — een indrukwekkende prestatie in een tijd van primitieve vervoersmiddelen.

Plaatsen op de kaart: Lissabon, Mozambique, Goa, Malakka, Molukken, Japan, Kanton

++++

Tijdlijn:

1506: Geboren in een adellijke familie in het kasteel van Xavier, Navarra.

1525: Gaat studeren aan de universiteit van Parijs, waar hij Ignatius van Loyola ontmoet.

1534: Vormt samen met Ignatius en vijf anderen de Sociëteit van Jezus (Jezuïeten).

1537: Priesterwijding op 24 juni in Venetië.

1539: Koning Jan III van Portugal vraagt om jezuïeten voor missie in India.

1540: Ignatius kiest Xaverius als missionaris voor India; hij wordt pauselijk gezant voor de Oost-Indiën.

1541: Vertrekt op 7 april uit Lissabon.

1542: Aankomst in Goa op 6 mei — de reis duurde ruim een jaar.

1547: Ontmoet in Malakka de Japanner Anjiro, die hem inspireert om Japan te evangeliseren.

1549–1551: Missie in Japan (Kagoshima, Kyoto, Yamaguchi); noemt Japanners “het beste volk dat ik heb ontdekt”.

1552: Probeert China te bereiken; sterft op 3 december op het eiland Sancian aan koorts.

1622: Heiligverklaard op 12 maart door paus Gregorius XV.

1927: Door paus Pius XI uitgeroepen tot patroon van de buitenlandse missies (samen met Theresia van Lisieux).

Bijschrift bij standbeeld: Xaverius kende zware ontberingen, putte zichzelf uit door onafgebroken inzet, maar leefde een diep geestelijk leven. Zijn vriendelijkheid en opgewektheid waren kenmerkend en trokken mensen tot hem.

Bijschrift bij kerk: Vandaag rust het lichaam van Franciscus Xaverius in een zilveren reliekschrijn in de Basiliek van Bom Jesus in Goa, India.

++++

Commentaar

Franciscus Xaverius belichaamt een radicale beschikbaarheid voor Gods roep. Zijn leven is een getuigenis van overgave, moed en liefde voor de mensen die hij ontmoette. Wat opvalt is zijn vermogen om zich aan te passen: hij leefde tussen de armen, leerde lokale talen, en respecteerde de cultuur van de volkeren die hij wilde bereiken. Zijn uitspraak over Japan — “het beste volk dat ik heb ontdekt” — toont zijn openheid en waardering voor het andere.

Zijn reizen waren niet alleen geografisch, maar ook innerlijk: van aristocraat tot dienaar, van student tot missionaris, van comfort naar kruis. Hij stierf alleen, op een eiland, terwijl hij wachtte om China binnen te gaan — een beeld van een ziel die tot het uiterste ging om Christus te brengen waar Hij nog niet gekend werd.

Voor ons vandaag is Xaverius een oproep om onze grenzen te verleggen — niet per se fysiek, maar spiritueel. Zijn leven vraagt: durf jij je comfort te verlaten om liefde te brengen waar ze nog niet is?

++++

Gebed in de geest van Franciscus Xaverius

Heer van alle volkeren,

Gij hebt Franciscus Xaverius geroepen om U te volgen

tot aan de uiteinden van de aarde.

Geef ook mij de moed om mijn veilige haven te verlaten,

om Uw liefde te brengen waar zij nog niet wordt gekend.

Laat mijn hart branden van verlangen om U te dienen,

niet uit plicht, maar uit liefde. Maak mij vriendelijk in mijn woorden,

opgewekt in mijn aanwezigheid, en trouw in mijn roeping.

Zoals Franciscus, wil ik leven in overgave, sterven in vertrouwen,

en rusten in Uw genade. Zend mij, Heer — naar wie U mij ook stuurt.

Amen.

******************

“Verlangen naar eer en respect, of er genoegen in scheppen, is onwaardig voor een christen, die altijd de vernederingen van Jezus Christus voor ogen moet houden.”

— St. Franciscus Xaverius

++++

Commentaar:

Franciscus Xaverius confronteert ons hier met een radicale omkering van menselijke neigingen. In een wereld waarin erkenning, status en waardering vaak als doelen worden nagestreefd, herinnert hij ons eraan dat het christelijk leven juist geworteld is in de weg van vernedering, dienstbaarheid en zelfvergetelheid.

De “vernederingen van Christus” — zijn vrijwillige keuze om de laagste plaats in te nemen, om bespot en verworpen te worden — vormen het kompas voor wie Hem wil volgen. Franciscus stelt dat het zoeken naar eer niet slechts een zwakte is, maar een vergetelheid van het kruis. Ware christelijke waardigheid ligt niet in wat mensen van ons denken, maar in hoe wij onszelf verliezen in liefde.

Dit is geen oproep tot zelfhaat, maar tot innerlijke vrijheid: de vrijheid om niet afhankelijk te zijn van menselijke lof, maar om ons hart te richten op de Gekruisigde, die ons liefhad zonder ooit zelf eer te zoeken.

++++

Gebed in de geest van Franciscus Xaverius:

Heer Jezus, Gij die de laatste plaats hebt gekozen,

die vernederd werd om ons te verheffen,

leer mij de weg van stille liefde.

Bevrijd mijn hart van het verlangen naar eer,

van het zoeken naar goedkeuring,

van het genoegen in menselijke lof.

Laat mij U voor ogen houden

 — U, die zweeg onder spot,

die liefhad zonder erkenning,

die stierf zonder applaus.

Maak mijn ziel nederig,

mijn liefde zuiver,

mijn leven een weerspiegeling

van Uw kruis.

Dat ik mag leven voor Uw glorie,

niet voor mijn eigen naam.

Amen.

****************

“Er is een door God gevormde leegte in het hart van ieder mens, die niet gevuld kan worden door enig geschapen ding, maar alleen door God, de Schepper, bekendgemaakt door Jezus.”

— Blaise Pascal

++++

Commentaar:

Pascal, filosoof en mysticus, raakt hier aan een diep existentieel inzicht: de menselijke ziel draagt een verlangen dat geen aardse vervulling kent. We proberen deze leegte vaak te vullen met bezit, prestaties, relaties of kennis — maar niets blijft. Alleen God, die ons geschapen heeft, past werkelijk in die innerlijke ruimte. En het is door Jezus, de belichaming van Gods liefde, dat deze leegte niet alleen gevuld wordt, maar getransformeerd tot een bron van leven, vrede en vreugde.

Deze gedachte nodigt uit tot overgave: niet langer zoeken naar tijdelijke troost, maar ons hart openen voor de Eeuwige. Het is een mystieke uitnodiging tot thuiskomen.

++++

Gebed

Heer, mijn God,

In mij leeft een verlangen dat ik zelf niet kan stillen.

Ik heb gezocht in dingen, mensen, ideeën

— maar niets blijft. Alleen U, Schepper van mijn hart,

kent de vorm van mijn leegte. Kom in mij wonen,

door Jezus, uw Zoon, en vul mijn innerlijk met uw levende aanwezigheid.

Laat mijn dorst een weg worden naar U,

mijn leegte een ruimte voor uw genade.

Amen.

***

Wie was Blaize Pascal?

Blaise Pascal (1623–1662) was een Franse wiskundige, natuurkundige, filosoof en mysticus, bekend om zijn diepe geloof en briljante intellect. Hij verenigde wetenschap en spiritualiteit op een unieke manier en liet een blijvende invloed achter op zowel de theologie als de wiskunde.

 Korte biografie

• Geboren: 19 juni 1623 in Clermont-Ferrand, Frankrijk

• Overleden: 19 augustus 1662 in Parijs

• Belangrijkste rollen: Wiskundige, natuurkundige, filosoof, theoloog, schrijver

• Religieuze stroming: Katholiek, sterk beïnvloed door het Jansenisme

 Wetenschappelijke bijdragen:

• Pascalina: De eerste mechanische rekenmachine, ontworpen op zijn negentiende

• Wet van Pascal: In de natuurkunde, over druk in vloeistoffen

• Driehoek van Pascal: Een wiskundige structuur die nog steeds gebruikt wordt in combinatoriek

• Projectieve meetkunde: Belangrijke bijdragen aan de studie van kegelsneden

Spirituele en filosofische erfenis:

• Bekeringservaring (1654): Een mystieke ontmoeting met God die zijn leven radicaal veranderde. Hij schreef hierover in een brief die hij altijd op zijn lichaam droeg.

• Pensées (Gedachten): Zijn bekendste spirituele werk, waarin hij reflecteert op het menselijk bestaan, het geloof, en de verhouding tussen rede en hart

• Pascal’s Weddenschap: Een beroemde redenering die stelt dat het rationeel is om in God te geloven, omdat de potentiële winst (eeuwig leven) oneindig is, terwijl het risico beperkt is.

Waarom is hij relevant ?

Pascal belichaamt precies die brug tussen mystiek en rede die jij zo waardeert. Zijn inzicht dat het hart redenen kent die de rede niet begrijpt, sluit aan bij jouw zoektocht naar innerlijke vrijheid en spirituele diepgang. Zijn quote over het “God-vormige gat” in het hart van de mens is geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot overgave en ontmoeting.

********************

“Voor U, Heer, wil ik lijden en veracht worden.”

Zoals het nodig is om de aarde te bewerken opdat zij vrucht draagt — en als zij niet bewerkt wordt, brengt zij niets voort dan onkruid — zo is ook de versterving van de verlangens noodzakelijk opdat de ziel vooruitgang boekt. Zonder deze versterving, durf ik te zeggen, komt de ziel niet verder op de weg naar volmaaktheid en kennis van God, hoezeer zij zich ook inspant, net zoals een zaad niet groeit wanneer het op onbewerkte grond wordt geworpen.

— Johannes van het Kruis.

++++

Commentaar

Johannes van het Kruis spreekt hier over een fundamenteel principe van de christelijke mystiek: de noodzaak van innerlijke zuivering. Zoals een akker vruchtbaar wordt door bewerking, zo moet ook het hart bevrijd worden van ongeordende verlangens. Niet omdat verlangen op zich slecht is, maar omdat het ons kan afleiden van de diepere roeping: eenwording met God.

Zijn woorden zijn radicaal in hun eenvoud. Hij stelt dat zonder deze versterving — het loslaten van wat ons bindt — zelfs de grootste inspanningen vruchteloos blijven. Dit is geen oproep tot ascese omwille van pijn, maar tot liefdevolle overgave. Het lijden en de verachting die hij noemt, zijn geen doelen op zich, maar wegen naar innerlijke vrijheid en zuivere liefde.

++++

GEBED:

Heer van het Licht, bewerk mijn hart zoals de landbouwer de aarde.

Snijd weg wat woekert, zuiver wat mij afleidt van U.

Geef mij de moed om mijn verlangens te versterven, niet uit angst, maar uit liefde.

Laat mijn ziel groeien in de stilte, in de overgave, in het vertrouwen.

Zoals Johannes van het Kruis bad: “Voor U wil ik lijden en veracht worden”

— leer mij de vreugde van het kruis, de vrede van de leegte,

en de volheid van Uw aanwezigheid.

Amen.

**************************

************

*****************************************

De levende vlam van liefde — Johannes van het Kruis

1. O levende vlam van liefde,

Die mijn ziel teder verwondt in haar diepste kern,

Nu gij niet langer drukt, vervolmaak mij als het uw wil is,

Verbreek het web van deze zoete ontmoeting.

2. O zoete gloed! O verrukkelijke wond!

 O zachte hand! O fijne aanraking

Die smaakt naar eeuwig leven en elke schuld vereffent!

 In het doden hebt gij de dood veranderd in leven.

3. O lampen van vuur! in wier glans

De diepe spelonken van gevoel,

Eens duister en blind,

Nu geven zij, zeldzaam en heerlijk,

Warmte en licht aan hun Geliefde.

4. Hoe teder en liefdevol wekt Gij in mijn hart,

Waar Gij in het verborgene alleen woont;

 En in uw zoete ademhaling,

Vervuld van goedheid en glorie,

Hoe teder vult Gij mijn hart met liefde.

++++

Commentaar:

Dit gedicht is een lofzang op de mystieke vereniging tussen de ziel en God. Johannes van het Kruis beschrijft de goddelijke liefde als een “levende vlam” die niet vernietigt, maar transformeert. De pijn van de liefde is geen lijden, maar een zoete wond die geneest en vernieuwt. In de tweede strofe wordt de paradox van het mystieke leven zichtbaar: de dood wordt leven, schuld wordt genade. De derde strofe toont hoe het innerlijk, eens duister, nu straalt voor de Geliefde — een beeld van de ziel die door God verlicht wordt. En in de vierde strofe klinkt de intimiteit van Gods aanwezigheid: een ademhaling die het hart vervult met liefde.

Johannes spreekt hier niet over een abstracte God, maar over een God die woont in het diepste van de mens, die zacht en teder werkt, en die de ziel tot haar bestemming voert: liefdevolle vereniging.

++++

Gebed

O God, levende vlam van liefde,

Wond mijn hart met uw tedere aanraking,

Niet om mij te breken, maar om mij te helen,

 Om mij te zuiveren en te vervullen met uw licht.

Adem in mij uw zoete aanwezigheid,

Dat ik U mag herkennen in het verborgene,

Dat mijn duistere diepten mogen stralen voor U,

 En mijn hart mag branden van liefde, zacht en zuiver.

Wees mijn lamp, mijn vuur, mijn leven,

En laat mijn ziel rusten in uw genadige omhelzing.

Amen.

******************

Gebed om Goddelijke Wijsheid

O God van onze Vaderen,

In het besef van mijn grote behoefte aan uw Goddelijke Wijsheid, kom ik vandaag voor U, om deze genade met alle mogelijke ernst en de grootste nederigheid van U af te smeken.

Zend ons, Heer, deze Wijsheid die zetelt Bij uw troon,

 Om onze zwakheid te sterken,

Onze geest te verlichten,

Ons hart te ontsteken,

 Om te spreken en te handelen,

Te werken en te lijden in eenheid met U,

 Om onze stappen te leiden en Onze ziel te vervullen

 met de deugden van Jezus Christus en de gaven van de Heilige Geest.

 Want alleen Wijsheid kan ons deze gaven brengen.

O Vader van barmhartigheid, God van alle vertroosting, Wij vragen U om deze oneindige schat van uw Goddelijke Wijsheid. Verhoor en verleen ons gebed. Amen.

— Heilige Louis-Marie de Montfort

++++

Commentaar:

Dit gebed is een diepe smeekbede om een wijsheid die niet louter intellectueel is, maar door en door goddelijk — een wijsheid die ons verbindt met Christus en ons in staat stelt om te leven, lijden, handelen en liefhebben in eenheid met God. De herhaling van “om te…” benadrukt dat deze wijsheid ons hele bestaan doordringt: denken, voelen, handelen, lijden, wandelen.

De Heilige Louis-Marie de Montfort verbindt wijsheid met de gaven van de Heilige Geest en de deugden van Christus. Dit is geen abstracte kennis, maar een levend vuur dat ons transformeert. Het gebed is ook een oefening in nederigheid: we erkennen dat we deze wijsheid niet kunnen verdienen, maar slechts kunnen ontvangen — als genade.

++++

Gebed tot de heilige Louis-Marie de Montfor:

Heilige Louis-Marie de Montfort,
vurig dienaar van Jezus door Maria,
leer ons de ware devotie tot de Moeder van God.
Help ons om onszelf geheel aan Christus toe te wijden,
door de handen van Maria,
zodat wij in eenvoud en nederigheid
het Evangelie kunnen leven.
Verkrijg voor ons de genade
van innerlijke vrijheid en liefde,
opdat wij, zoals gij,
alles durven wagen voor de triomf van Christus en Maria.
Amen.

++++

Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?

Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.

 Leven en roeping:

Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk

Priesterwijding: 1700 in Parijs

Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking

Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre

Spirituele betekenis:

Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II

Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte

Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op

Invloed:

Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.

Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.

Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.

 Afbeelding:

Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding:

Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?

Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.

 Leven en roeping:

Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk

Priesterwijding: 1700 in Parijs

Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking

Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre

Spirituele betekenis:

Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II

Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte

Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op

Invloed:

Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.

Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.

Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.

 Afbeelding:

Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding

https://en.wikipedia.org/wiki/Louis_de_Montfort

https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/g/grignion-de-montfort-louis-marie

https://www.marypages.com/louis-de-montfort.html

https://kro-ncrv.nl/katholiek/encyclopedie/g/grignion-de-montfort-louis-marie

**************

Ik vervolg geen ketter, maar de ketterij; geen zondaar, maar de zonde. Hoeveel mensen mij ook berispen, ik zeg vanuit het diepst van mijn hart: vrede, want de liefde van de Vader is in mij. Hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden.”

 — Johannes Chrysostomus

++++

Commentaar:

Deze uitspraak van Johannes Chrysostomus getuigt van een diepe pastorale wijsheid. Hij maakt een scherp onderscheid tussen de persoon en diens daden — een fundamenteel christelijk principe. De zondaar wordt niet veroordeeld, maar bemind; de zonde wordt afgewezen, omdat ze de mens afsnijdt van de liefde van God.

Zijn woorden “hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden” weerspiegelen het lijden van ware liefde: een liefde die niet zoekt naar wederkerigheid, maar trouw blijft, zelfs als ze niet begrepen of beantwoord wordt. Dit is de liefde van Christus — een liefde die zichzelf geeft, ongeacht de reactie.

Johannes spreekt hier niet als een strijder tegen mensen, maar als een herder die waakt over de waarheid en de vrede. Zijn hart is vervuld van de liefde van de Vader, en dat maakt hem tot een dienaar van verzoening, niet van veroordeling.

++++

Gebed geïnspireerd door Johannes Chrysostomus

Heer, leer mij liefhebben zoals Gij liefhebt

. Laat mij de zonde haten zonder de zondaar te verwerpen.

Geef mij een hart dat vrede spreekt, ook wanneer het wordt miskend.

Laat Uw liefde in mij wonen, sterker dan afwijzing,

die blijft geven, zelfs als zij niet wordt beantwoord.

Maak mij tot een dienaar van waarheid en genade,

een herder naar Uw hart, die de wonden van de wereld niet veroordeelt,

maar geneest met Uw barmhartigheid.

Amen.

******************

“Eén Woord sprak de Vader, en dat was zijn Zoon. En dit Woord spreekt altijd in eeuwige stilte, en in stilte moet het door de ziel worden gehoord.”

Johannes van het Kruis ocd

++++

Commentaar:

Deze uitspraak van San Juan de la Cruz is een mystieke parel. Hij verwijst naar het diepe geheim van de incarnatie: God sprak slechts één Woord — Jezus Christus — en dat Woord blijft spreken, niet door lawaai of spektakel, maar in de stilte van het hart.

• Eeuwige stilte: Het Woord van God is niet gebonden aan tijd of klank. Het is een stille aanwezigheid, een innerlijke stem die spreekt in de diepte van ons wezen.
• Gehoord door de ziel: Niet met oren, maar met het hart. Het vraagt om verstilling, ontvankelijkheid, en een liefdevolle aandacht.

Sint Jan nodigt ons uit tot contemplatie. Niet tot het zoeken van antwoorden, maar tot het luisteren naar de stille aanwezigheid van Christus in ons. In een wereld vol geluid en afleiding is dit een oproep tot innerlijke ruimte, tot het sacrament van de stilte.

++++

Gebed

Gebed tot het stille Woord

Heer Jezus,Gij zijt het Woord dat de Vader sprak

—een Woord van liefde, van overgave, van eeuwige stilte.

Leer mij luisteren met mijn ziel,niet naar wat luid klinkt,

maar naar wat zacht fluistert in het diepst van mijn hart.

Laat uw stille aanwezigheid mij vervullen,

mij zuiveren van onrust,mij openen voor uw genade.

In de stilte wil ik U ontmoeten,

in de stilte wil ik U beminnen,

in de stilte wil ik U volgen.

Amen.

*******************

“Onze ware waarde bestaat niet uit wat mensen van ons denken. Wat we werkelijk zijn, bestaat uit wat God van ons weet.”

— Johannes Berchmans

Een eenvoudige, maar diepzinnige uitspraak die ons uitnodigt om ons zelfbeeld niet te laten bepalen door menselijke oordelen, maar door Gods liefdevolle blik.

+++++

Commentaar:

Johannes Berchmans herinnert ons eraan dat innerlijke waarheid belangrijker is dan uiterlijke reputatie. In een wereld waarin we vaak worden beoordeeld op prestaties, uiterlijk of sociale status, nodigt hij ons uit tot een radicale omkering: God kent ons hart, onze intenties, onze strijd en onze liefde. Wat mensen zien is slechts een schaduw van wie we werkelijk zijn.

Deze uitspraak is ook een uitnodiging tot nederigheid. Niet om onszelf te klein te maken, maar om onszelf te zien zoals God ons ziet: geliefd, gewild, en geroepen tot heiligheid. Het is een mystieke blik op identiteit — niet als iets dat we moeten verdienen, maar als iets dat ons gegeven is.

++++

Gebed

Heer, U kent mij zoals ik werkelijk ben.

Niet zoals anderen mij zien, niet zoals ik mijzelf soms voordoe,

maar zoals ik ben in Uw ogen — kwetsbaar, verlangend, bemind.

Help mij om mijn waarde te vinden in Uw liefde,

niet in de oordelen van mensen. Laat mij leven in waarheid,

in eenvoud, in vertrouwen. Zoals Johannes Berchmans,

wil ik U toebehoren met heel mijn hart.

Amen.

++++

Wie was Johannes Berchmans?

Johannes (Jan) Berchmans werd geboren op 13 maart 1599 in Diest, als oudste van vijf kinderen. Zijn vader was schoenmaker, zijn moeder vaak ziek. Al op jonge leeftijd voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. Hij werkte als huisknecht bij een priester en later bij een kanunnik in Mechelen, waar hij ook studeerde.

In 1616 trad hij toe tot de Jezuïetenorde, en toonde zich een voorbeeld van godsvrucht, gehoorzaamheid en naastenliefde. Hij legde zijn kloostergeloften af op negentienjarige leeftijd en vertrok naar Rome om zijn studies voort te zetten. Daar stierf hij op 13 augustus 1621, slechts 22 jaar oud.

Hij werd heilig verklaard in 1888 en is patroonheilige van de Vlaamse jeugd. Zijn feestdag wordt gevierd op 26 november. Johannes Berchmans is vaak afgebeeld met een kruisbeeld, een rozenkrans en het regelboek — symbolen van zijn toewijding en eenvoud.

https://nl.wikipedia.org/wiki/Jan_Berchmans

https://www.tkleinverzet.vlaanderen/kalender/heilige-jan-berchmans/

https://www.sodalitium.cloud/heilige-joannes-berchmans-26-november/

******************