Preek van Metr.Anthony Bloom
DE GEBOORTE VAN CHRISTUS
In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest.
Wij houden een feest dat het beslissende punt is in de geschiedenis, niet alleen van de mensheid, maar van de hele kosmos. God, de levende God, heeft vlees aangenomen, is daardoor een mens onder de mensen geworden, en toch heeft Hij ons de grootsheid, de immensiteit van wat de mens is, onthuld; maar tegelijkertijd heeft Hij Zich verenigd met een menselijk lichaam dat staat als een beeld van alle geschapen dingen. Hij is verwant geworden aan alle materialiteit van deze wereld: alles, beginnend met het kleinste atoom en eindigend met het grootste sterrenstelsel, kan zichzelf nu vervuld herkennen, onthuld in glorie in het Lichaam van Incarnatie.
Maar we moeten onszelf ook vragen stellen over onszelf. Omdat God ons heeft geroepen om dit mysterie van gemeenschap met God binnen te gaan; God heeft ons geroepen om te begrijpen hoe we deelgenoten kunnen worden van de goddelijke natuur, om de woorden van Sint Petrus in een van zijn brieven te gebruiken. Laten we daarom een blik werpen op de mensen die betrokken zijn bij deze glorieuze, mysterieuze nacht van de Incarnatie:
De Moeder van God, volkomen overgegeven, volkomen gegeven aan God in al Haar zuiverheid en in al Haar nederigheid; een Levend Offer dat in staat is om Zichzelf te verenigen met God op zo’n manier dat Hij vlees werd. Op een dag in de geschiedenis bleek een maagd van Israël in staat om neer te buigen voor de grootheid van God, en te ontvangen wat niet anders kan worden ontvangen dan in nederigheid en gehoorzaamheid. Ze was in staat om de Naam van God uit te spreken in aanbidding met heel Haar verstand, en hart, en vlees – en God werd mens in Haar.
En wij zijn allemaal geroepen om onszelf voor God open te stellen, wij zijn allemaal geroepen om God in ons leven te laten komen, ieder van ons te vervullen – en dit gebeurt onbewust, bijna onmerkbaar wanneer wij de Communie ontvangen. Wij worden deelgenoten van Zijn menselijkheid en de woonplaats van Zijn goddelijkheid. Als wij maar met grotere diepte, groter geloof en inderdaad grotere trouw de gave van deze Communie konden behouden…
En dan is er Jozef; Jozef die verbijsterd is door zowel de boodschap van de Engel als door wat er gebeurt; verbijsterd – soms in verwondering, en soms in twijfel. Is dit niet een beeld van velen van ons? Maar hoe ging hij om met zijn twijfel en bleef hij toch in verwondering? Omdat hij geloofde; omdat hij het feit accepteerde dat er veel dingen zijn die niet met het intellect begrepen kunnen worden, maar wel waargenomen kunnen worden, die ervaren kunnen worden. En hij ervoer inderdaad wat er gebeurde: hij zag. Hij zag de maagdelijke geboorte, hij zag de aanwezigheid van de God Die mens geworden is.
En wat is onze weg, hoe kunnen wij onze weg naar God vinden? Denken we aan de Wijzen en de herders.
De Wijzen waren mensen van kennis, mensen van wetenschap; maar het is niet de wetenschap die hun wijsheid gaf; het is de beschouwing van de geschapen wereld en hun geleidelijke, steeds diepere verwondering voor wat ze zagen; en hoe meer ze wisten, hoe nederiger ze waren, hoe meer ze wisten, hoe meer ze openstonden voor alles wat God hun zou openbaren over de diepte, het mysterie, de schoonheid en de angstaanjagende diepten van het geschapene. En omdat ze vol verwondering waren, omdat ze openstonden voor de ontdekking van het onbekende, van het ondenkbare, werden ze naar die plaats gebracht, waar het ondenkbare heeft plaatsgevonden: de incarnatie van God.
En dan waren er de herders, mannen zonder kennis, maar met een zuiver hart. Ze hadden eenvoud. Ze konden de boodschap die de engelen brachten, niet alleen met hun oren horen, maar ook met hun diepste wezen. Ze herkenden de waarheid van de boodschap, omdat het hun leven, vreugde en hoop gaf. En ze vonden Christus.
En waar gaat de Incarnatie over als het niet over de liefde van God gaat? En het wordt aan ons geopenbaard op een manier waarop alle liefde zich aan ons kan openbaren: overgegeven, zwak, volledig binnen onze macht om te vernietigen en te kwetsen; dit Kind van Bethlehem is het perfecte beeld van liefde, gegeven, maar misschien, ontvangen door de enen – en inderdaad, zoals we weten, afgewezen door de anderen.
En zo is de liefde van God. God schiep ons opdat wij door Hem bemind zouden worden met heel Zijn wezen; en hierin aanvaardde Hij vooraf de Kruisiging, omdat Hij ons de macht gaf om Zijn liefde af te wijzen. We zien dat nu geëxemplificeerd in Christus, in de Incarnatie, in God die Mens werd. Het Evangelie spreekt erover: de weinigen reageerden op de liefde van God, de velen liepen Hem voorbij, en velen riepen: “Kruisig Hem, kruisig Hem!”, omdat de boodschap van liefde, van die liefde die Gods liefde is, de totale zelfgave te veel was: het moest worden uitgewist ten gunste van egoïstische, beperkte liefde – als dat liefde genoemd kan worden.
Laten we daarom proberen te leren van de mensen die daar waren: van de Moeder van God en Haar volmaakte vrijheid om Zichzelf te geven, en Haar volmaakte vrijgevigheid daarbij; Haar volmaakte vermogen om te geloven, om God te vertrouwen, tegen elke prijs, tegen elk risico. Laten we denken aan Jozef tussen verwondering en twijfel; en als wij in dezelfde positie zijn, laten we ons dan niet alleen concentreren op onze twijfel, maar met verwondering kijken naar het onmogelijke, ondenkbare dat Gods weg in ons midden is.
En dan, laten we leren, wanneer we de wereld om ons heen onder ogen zien, donker en mysterieus, zo diep, zo angstaanjagend, zo betoverend ook, – laten we leren ernaar te kijken met verwondering: niet om oordelen te vellen, maar te kijken, zo diep te kijken dat we de diepte en de betekenis van de dingen zien. En dit kunnen we uiteindelijk alleen doen als we leren een zuiver hart te hebben, onszelf te reinigen van egoïsme, van haat, van alles wat duisternis is in onze ziel en in ons leven.
En dan zullen ook wij vroeg of laat, of liever van tijd tot tijd, oog in oog komen te staan met de liefde van God, die zich aan ons aanbiedt, zwak en kwetsbaar, en die van ons een antwoord verwacht: laten wij dan dit antwoord geven.
Maar dit antwoord moet niet alleen gegeven worden aan God die wij niet zien, maar aan iedereen die ons omringt, want Christus heeft tegen ons gezegd: ‘Wat je ook aan een van deze hebt gedaan, heb je aan Mij gedaan’. Het is door concreet, actief en gul lief te hebben, tegen een prijs, aan hen die God ons zendt, aan hen die we in het leven ontmoeten, dat we die liefde kunnen leren, de liefde van God. Amen.
christelijkeinformatiebron 