Categorie: Bezinnende teksten van Kerkvaders e.a

BEGIN VAN DE VASTENTIJD – TIJD VAN INKEER

De lente van de vasten is aangebroken

Het licht van het berouw……

Met vreugde willen wij de boodschap

Van het vasten ontvangen !

Want als onze stamvader, Adam, had gevast

zouden wij niet uit het paradijs

Zijn verstoten…..

 

De Vasten is een tijd van blijdschap !

Vol stralende zuiverheid en zuivere liefde,

Doordrongen van gebed en goede daden,

Laat ons met vreugde zingen…

Apostich toon 3

 

Slechts één ding hopend, schouwend het ene,

Hebt gij, o lijdende martelaren,

In de dood de weg naar het leven gevonden….

Gekleed in de wapenrusting van het geloof

Gewapend met het teken van het Kruis,

Waart gij waardige soldaten van Christus.

Moedig hebt gij foltering verdragen

Het bedrog van de duivel vernietigend.

Overwinnaars zijt gij,

Waardig de kroon te ontvangen.

Smeek God onze zielen te redden….

Gedurende de veertig dagen zijn het onophoudelijk Christus’ Kruis, zij Verrijzenis en de stralende vreugde van Pasen, die de achtergrond vormen van alle vastenhymnen. Voortdurend worden we erop gewezen dat, hoe smal en moeilijk de weg ook is, die weg uiteindelijk leidt tot de tafel van Christus en Zijn Koninkrijk. De verwachting van, en het vooruitlopen op de paasvreugde, doordringen de hele vastentijd en dat is de eigenlijke drijfveer voor het volhouden van de zware inspanning die de Vasten is.

‘Laten wij  met het Goddelijke Pascha

In ons hart…..

De Duivel blijven overwinnen

Door vasten…..

 

Dan zullen wij deelhebben

Aan het Goddelijke Pascha van Christus !

 

 

H. Johannes van Damascus (ca. 675-749), monnik, theoloog, Kerkleraar

Homilie over deTransfiguratie van de Heer, 18 ; PG 96, 573

 

“Dit is mijn geliefde Zoon”

   “Een stem kwam uit een wolk en zei: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, aan wie Ik al mijn liefde heb gegeven, luister naar Hem!” (Mt 17,5). Dit zijn de woorden van de Vader die voortkomt uit de wolk van de Geest: “Dit is mijn geliefde Zoon, Hij die mens is en die de verschijning van een mens heeft. Hij is mens geworden, Hij heeft nederig onder ons gewoond; nu straalt zijn gelaat, dit is mijn geliefde Zoon; Hij bestaat al van voor alle tijden. Hij is de eniggeboren Zoon van de ene God. Hij is door Mij, de Vader, buiten tijd en in eeuwigheid, verwekt. Hij is niet na Mij tot bestaan gekomen, maar Hij is van alle eeuwigheid van Mij, in Mij en met Mij”…

   Het is uit welwillendheid van de Vader dat zijn enige Zoon, zijn Woord, vlees geworden is. Het is uit welwillendheid dat de Vader in zijn Zoon het heil voor de gehele wereld heeft vervuld. Het is uit welwillendheid dat de Vader de eenheid van alles in zijn enige Zoon heeft gemaakt… Werkelijk het beviel de Meester van alle dingen, de Schepper van het Universum, om in zijn enige Zoon, de goddelijkheid en de menselijkheid te verenigen en door haar, elk schepsel, “opdat God alles in allen wordt” (1Kor 15,28).

  “Dit is mijn geliefde Zoon, ‘de straling van mijn heerlijkheid, de afdruk van mijn wezen’ door wie Ik ook de engelen heb geschapen, door wie de hemel bevestigd werd en de aarde gegrondvest. Hij ‘draagt het universum door zijn almachtige woorden’ (Heb 1,3) en door de adem uit zijn mond, dat wil zeggen de Heilige Geest die gidst en leven geeft. Luister naar Hem, want degene die Hem ontvangt, ontvangt Mij (Mc 9,37), Ik heb Hem gezonden, niet omwille van mijn hoogste macht, maar op vaderlijke wijze. Als mens werd Hij immers gezonden, als God blijft Hij in Mij en Ik in Hem… Luister naar hem, want Hij spreekt woorden van eeuwig leven” (Joh 6,68).

 Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H.  Ireneus van Lyon (ca130-ca 208), bisschop, theoloog en martelaar
Tegen de ketterijen III, 10, 1

Zijn tong ging los; hij sprak, en zegende God“

      Over Johannes de Doper lezen we in Lucas : “Hij zal groot zijn in de ogen van de Heer… en hij zal velen uit het volk van Israël tot de Heer, hun God, brengen. Als bode zal hij voor God uitgaan met de geest en de kracht van Elia … om zo het volk gereed te maken voor de Heer” (1,15-17). Voor wie heeft hij een volk gereed gemaakt, en voor welke heer was hij groot? Ongetwijfeld voor Degene die gezegd heeft dat Johannes “meer had dan een profeet” (Mt 11,9.11). Want hij bereidde een volk voor, door van te voren aan zijn mededienaren de komst van de Heer te verkondigen en door hen op te roepen tot bekering, opdat, als de Heer aanwezig zal zijn, ze dan allen klaar zijn om vergeving te ontvangen, om terug te komen bij Degene van wie ze vervreemd waren door hun zonde…

      Ja, “dankzij de liefdevolle barmhartigheid van onze God zal het stralende licht uit de hemel over ons opgaan en verschijnen aan allen die leven in duisternis en verkeren in de schaduw van de dood, zodat we onze voeten kunnen zetten op de weg van de vrede” (Lc 1,78-79). In die termen heeft Zacharias God op een nieuwe wijze gezegend, op het moment dat hij bevrijd werd en zijn stem weer had, die hij door zijn ongeloof was kwijtgeraakt, en op het moment dat hij vervuld werd door de Heilige Geest. Want alles was vanaf dat moment nieuw, door het feit dat het Woord door een nieuwe ontwikkeling, het doel van zijn komst in het vlees vervulde, opdat de mens, die van God was afgedwaald, door Hem weer tot de vriendschap met God gebracht werd. Daarom verkondigde deze mens om God op een nieuwe wijze te eren.

H. Gregorius van Nazianze (330-390), bisschop en Kerkleraar

Homilie voor het Paasfeest; PG 36, 624

 

 

“Zo iemand de eerste wil zijn, dan moet hij de laatste van allen zijn”

   Sommigen zijn onzeker geworden door de tekenen van het Lijden op het lichaam van Christus en vragen zich af : “Wie is die Koning der Glorie?” (Ps 23,7). Antwoord hen dat het de krachtige en machtige Christus is (v.8) in alles wat Hij altijd gedaan heeft en altijd zal doen… Laat hen de schoonheid zien van het kleed dat het lijdende lichaam van Christus draagt, dat door het Lijden mooier is geworden en omgevormd door de straling van zijn goddelijkheid. Dit glorieus kleed waarvan God het mooiste en waardigste voorwerp maakt om door de wereld bemind te worden… Is Hij minder omdat Hij zich nederig maakt voor jou? Is Hij verachtelijk omdat Hij als Goede Herder zijn leven geeft voor zijn schapen? (Joh 10,1) Hij kwam het verdwaalde schaap zoeken en toen Hij het gevonden heeft, heeft Hij het op zijn schouders teruggebracht; deze schouders hebben het kruis gedragen voor het schaap. En toen Hij het teruggebracht heeft, heeft Hij het ondergebracht bij de schapen die in de stal zijn gebleven (Lc 15,4v). Acht jij Hem minder groot omdat Hij een doek omdeed om de voeten van zijn leerlingen te wassen en hen daarmee toonde dat de beste wijze om zich te verheffen, zich te vernederen is? (Joh 13, 4; Mat 23,12)… Omdat Hij zich vernederd heeft, zijn ziel naar de aarde boog om hen die onder het gewicht van de zonden gebukt gaan, te verheffen? Verwijt je Hem dat Hij met de tollenaars en de zondaars gegeten heeft omwille van hun heil? (Mt 9,10)

    Hij heeft vermoeidheid, honger, dorst, angst en tranen gekend, toen Hij de wet van de menselijke natuur volgde. Maar wat heeft Hij niet gedaan als God?… Om te leven, hadden wij een God nodig die mens werd en die onsterfelijk werd. Wij hebben in zijn dood gedeeld, die ons zuiverde; door zijn dood deelt Hij met ons de Verrijzenis; door zijn Verrijzenis laat Hij ons delen in zijn heerlijkheid.

 

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

H. Johannes van Damascus (ca. 675-749), monnik, theoloog, Kerkleraar

Homilie over deTransfiguratie van de Heer, 18 ; PG 96, 573

 

 

“Dit is mijn geliefde Zoon”

   “Een stem kwam uit een wolk en zei: ‘Dit is mijn geliefde Zoon, aan wie Ik al mijn liefde heb gegeven, luister naar Hem!” (Mt 17,5). Dit zijn de woorden van de Vader die voortkomt uit de wolk van de Geest: “Dit is mijn geliefde Zoon, Hij die mens is en die de verschijning van een mens heeft. Hij is mens geworden, Hij heeft nederig onder ons gewoond; nu straalt zijn gelaat, dit is mijn geliefde Zoon; Hij bestaat al van voor alle tijden. Hij is de eniggeboren Zoon van de ene God. Hij is door Mij, de Vader, buiten tijd en in eeuwigheid, verwekt. Hij is niet na Mij tot bestaan gekomen, maar Hij is van alle eeuwigheid van Mij, in Mij en met Mij”…

    Het is uit welwillendheid van de Vader dat zijn enige Zoon, zijn Woord, vlees geworden is. Het is uit welwillendheid dat de Vader in zijn Zoon het heil voor de gehele wereld heeft vervuld. Het is uit welwillendheid dat de Vader de eenheid van alles in zijn enige Zoon heeft gemaakt… Werkelijk het beviel de Meester van alle dingen, de Schepper van het Universum, om in zijn enige Zoon, de goddelijkheid en de menselijkheid te verenigen en door haar, elk schepsel, “opdat God alles in allen wordt” (1Kor 15,28).

   “Dit is mijn geliefde Zoon, ‘de straling van mijn heerlijkheid, de afdruk van mijn wezen’ door wie Ik ook de engelen heb geschapen, door wie de hemel bevestigd werd en de aarde gegrondvest. Hij ‘draagt het universum door zijn almachtige woorden’ (Heb 1,3) en door de adem uit zijn mond, dat wil zeggen de Heilige Geest die gidst en leven geeft. Luister naar Hem, want degene die Hem ontvangt, ontvangt Mij (Mc 9,37), Ik heb Hem gezonden, niet omwille van mijn hoogste macht, maar op vaderlijke wijze. Als mens werd Hij immers gezonden, als God blijft Hij in Mij en Ik in Hem… Luister naar hem, want Hij spreekt woorden van eeuwig leven” (Joh 6,68).

 

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H. Cyrillus van Jeruzalem (313-350), bisschop van Jeruzalem en Kerkleraar

Doopcatechese nr. 13, 3.6.23  (vert. brevier)

 “Petrus trok Hem ter zijde, en begon Hem tegen te spreken”

  

We hoeven niet beschaamd te zijn over het kruis van onze Verlosser. Integendeel we moeten erop roemen. Het woord kruis is een aanstoot voor de joden en een dwaasheid voor de heidenen, maar voor ons betekent het redding. Voor hen die verloren gaan, is het kruis een dwaasheid , maar voor ons die gered worden, is het de kracht van God (1Kor 1,18-24). Want het is geen doodgewone sterveling die voor ons is gestorven, maar de Zoon van God, de mensgeworden God. Het lam dat geslacht werd volgens de opdracht van Mozes, heeft de verderfengel (Ex 12,23) geweerd. Maar heeft het Lam Gods dat de zonden van de wereld wegneemt (Joh 1,29), niet veel meer gedaan door ons te bevrijden van de zonden?

  Niet onder dwang heeft Hij zijn leven gegeven en evenmin is Hij met geweld ten offer gebracht, maar uit vrije wil. Luister naar wat Hij zegt: “Macht heb Ik om het te geven en macht om het terug te nemen” (Joh 10,18). Vrijwillig geef Ik Mij over aan de vijanden. Als Ik het niet wilde, gebeurde het niet. Hij kwam dus uit vrije keuze tot zijn lijden, blij met zijn buitengewone daad, glimlachend om zijn krans, verheugd over de redding van de mensen, en zonder schaamte over het kruis,, want het was om de hele wereld te redden. Het was geen gewoon mens die leed, maar de mensgeworden God, strijdend om de prijs van gehoorzaamheid.

  Verheug je om het kruis niet alleen ten tijde van vrede, maar bewaar het geloof ook als je wordt vervolgd. Wees niet Jezus’ vriend in tijd van vrede en in oorlogstijd zijn vijand. Nu krijg je de vergeving van je zonden en de geestelijke gave die jouw Koning schenkt. Als de strijd losbrandt, vecht dan moedig voor je Vorst. Jezus die zonder zonden was, is voor jou gekruisigd… Niet jij verleent de genade, want jij hebt het eerst ontvangen. Nu geef jij dank en betaal je je schuld aan Hem die op Golgotha gekruisigd is voor jou.

 

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

H. Johannes Chrysostomes (ca 345-407), priester te Antiochië daarna bisschop van Constantinopel, Kerkleraar

Homilie over St Mattheus, nr 31,1-3

 “Waarom huilt u? Ze slaapt”

      “Ze kwamen bij het huis van de synagogebestuurder, en Hij zag de drukte van huilende en rouwende mensen. Jezus ging naar binnen en zei: ‘Waarom die drukte en die tranen? Het kind is niet gestorven, het slaapt. Ze lachten Hem uit.” Jezus leert ons op deze wijze om niet bang te zijn voor de dood, want de dood is niet meer de dood: ze is voortaan slechts slaap. En daar Hijzelf zou gaan sterven, bereidt Hij, door anderen te laten verrijzen, zijn leerlingen erop voor om zo vertrouwen in Hem te krijgen en niet in paniek te raken bij zijn dood. Want sinds de komst van Christus is de dood slechts slaap.

      Toch lachten ze Hem uit; maar Hij werd niet verontwaardigd door die weigering om vertrouwen te hebben in het wonder dat Hij ging verrichten; Hij keurde het glimlachen niet af, zodat de glimlach, het tumult en alle andere voorbereidingen de dood van het meisje bevestigden. Toen Jezus de menigte zag, stuurde Hij iedereen naar buiten; Hij verrichtte het wonder in de aanwezigheid van de ouders… alsof Hij haar uit de slaap wakker maakte…

     Het is duidelijk dat vanaf nu de dood niet meer is dan slaap; dat is een waarheid die vanaf nu meer straalt dan de zon. – Maar, zult u zeggen, Christus heeft mijn kind niet laten verrijzen! – Ja, maar Hij zal het laten verrijzen en met nog meer glorie. Want dat meisje dat Hij aan het leven teruggaf, is opnieuw dood, terwijl uw kind, wanneer het zal verrijzen, onsterfelijk zal blijven. Dat niemand dus huilt, dat niemand jammert, dat niemand het werk van Christus bekritiseert. Want Hij heeft de dood overwonnen. Waarom laat u onnodige tranen vloeien? De dood is een slaap geworden; waarom jammeren en wenen?

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H.Sofrony van Jeruzalem (?-639), monnik, bisschop
Hymne van de byzantijnse viering voor Theofanie

“Vandaag opende de hemel zich, daalde de Heilige Geest neer op Jezus en de stem van de Vader klinkt over de wateren: “Dit is mijn welbeminde Zoon” (Vers bij het Alleluja)

      Vandaag is de Zon die nooit onder gaat, opgegaan en de wereld wordt verlicht door het licht van de Heer… Vandaag laten de wolken een hemelse dauw van gerechtigheid over de mensheid regenen. Vandaag laat Degene die niet geschapen is vrijwillig de handen opleggen door degene die geschapen is. Vandaag komt de profeet en voorloper voor zijn Meester te staan, en blijft huiverend dichtbij Hem, toen hij de welwillendheid van God voor ňns mensen zag.

      Vandaag zijn de stromen van de Jordaan veranderd in een bron van heil door de aanwezigheid van de Heer… Vandaag zijn de beledigingen van de mensen uitgewist door de wateren van de Jordaan. Vandaag opent het paradijs zich voor de mensheid en de Zon van Gerechtigheid straalt over ons (Mal 3,20)… Vandaag haast de Meester zich om zich te laten dopen, om de mensheid op te kunnen heffen. Vandaag buigt Degene, die niet verlaagd kan worden, zich voor zijn eigen dienaar om ňns te bevrijden van de slavernij. Vandaag hebben we het Koninkrijk der hemelen verkregen, want er zal geen einde aan het Koninkrijk van de Heer zijn.

      Vandaag delen de aarde en de zee de vreugde van de wereld en de wereld is vervuld met blijdschap. “Toen het water u zag, o God, toen het water u zag, begon het te beven” (Ps 77,17). “De Jordaan trok zich terug” (Ps 113,3) toen hij het vuur van de Godheid lichamelijk naar zich toe zag komen en afdalen in zijn stroom. De Jordaan trok zich terug toen hij de Heilige Geest in de vorm van een duif uit de hemel zag vallen en over u zweefde. De Jordaan trok zich terug toen hij de Onzichtbare zichtbaar gemaakt zag, de Schepper die is vlees geworden, de Meester die de vorm van een slaaf aannam… De wolken lieten hun stem vol met bewondering horen, wat veroorzaakt werd door de komst van het Licht der Licht onder ons, van de ware God uit ware God.

      Vandaag aanschouwen we het feest van de Heer in de Jordaan. En we zien Hem de dood in de Jordaan gooien, welke onze ongehoorzaamheid, de angel van de fout, de ketting van de hel, ons bezorgde en gaf aan de wereld de doop van de verlossing.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

Origines (ca.185-253), priester en theoloog  

Commentaar op het Evangelie van Johannes, 10, 39 ; PG 14, 369 e.v.

 

“Weet u niet dat u de tempel van God bent” (1Kor 3,16)

 

 

      Jezus zei tegen de joden: “Breek deze tempel maar af, en Ik zal hem in drie dagen weer opbouwen…Hij sprak over de tempel van zijn lichaam” (Joh 2,21)… Sommige mensen denken dat het onmogelijk was om op het lichaam van Christus alles toe te passen wat over de tempel is gezegd. Zij denken dat zijn lichaam tempel werd genoemd omdat, evenals de eerste Tempel bewoond werd door de glorie van God, zo ook de Eerstgeborene van alle schepselen het beeld en glorie van God is (Kol 1,15) en dat het dus klopt als zijn Lichaam, de Kerk, de tempel van God wordt genoemd, omdat dit het beeld van God bevat… Wij hebben van Petrus begrepen dat de Kerk zijn lichaam is en het huis van God, gebouwd met levende stenen, een geestelijk huis voor een heilige priesterschap (1P 2,5).

  Zo kunnen we ook naar Salomo, de zoon van David die de Tempel had gebouwd, kijken als een voorafbeelding van Christus: na de oorlog, toen er grote vrede heerste, heeft Salomo een tempel voor de glorie van God gebouwd in het aardse Jeruzalem… Totdat alle vijanden van Christus “onder zijn voeten gelegd zijn. En de laatste vijand die uitgeschakeld wordt, is de dood” (1Kor 15,25-26). Dan zal de vrede volmaakt zijn. En Christus zal dan Salomo zijn – deze naam betekent “vredelievend”- en in Hem zal deze profetie vervuld worden: “Te lang reeds woon ik bij wie de vrede haten; ik ben een en al vrede” (Ps 120, 6-7). Dan zal elke levende steen, naar de verdiensten van zijn huidige leven, een steen van de tempel zijn. De één een apostel of een profeet die geplaatst is in de fundamenten, zal de stenen die op hem geplaatst zijn dragen. Een ander, die na degenen komt die het fundament vormen, wordt zelf gedragen door de apostelen, en draagt met hen de meest zwakken. De één zal een steen helemaal in het midden zijn, daar waar zich de ark met de cherubijnen en de offerplaats bevinden (1 Kon 6,27); een ander een steen in het voorportaal (v.3). Weer een ander buiten het voorportaal van de priesters en de levieten, zal een altaarsteen zijn waar de offerandes van de oogst gehouden worden… Hoe het met het gebouw verloopt, en de organisatie van de ambten, zal aan de engelen van God toevertrouwd worden, die heilige krachten die afgebeeld worden als de voormannen van de werken van Salomo… Dat alles zal zich vervullen wanneer de vrede volmaakt zal zijn, wanneer er een grote vrede zal heersen.

 Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

Heilige Paulinus van Nola (355-431), bisschop    
Brief 34, 2-4 : PL 61, 345-346

“Zij offerde van haar armoede alles wat ze heeft om van te leven“

    

Herinneren we ons de weduwe, die uit zorg voor de armen, zichzelf vergat door alles te geven wat ze had om van te leven, door alleen te denken aan het enige komende leven, zoals de Heer zelf getuigt. De anderen gooiden er iets in van hun overvloed, maar zij, die misschien armer was dan de anderen – omdat haar hele fortuin bestond uit twee muntjes – zij was in haar hart misschien rijker dan de rijken. Ze keek slechts naar de rijkdom van de eeuwige beloning; verlangend naar de hemelse schatten, verloochende ze alles wat ze bezat, als bezit dat van de aarde kwam en wat tot de aarde zou terugkeren (Gn 3,19). Ze gaf wat ze had, om te bezitten wat ze niet zag. Ze gaf het vergankelijk bezit om onsterfelijk bezit te verwerven. Deze kleine arme vrouw was niet de voorziene en beschikbare middelen vergeten van de Heer om de toekomstige beloning te verkrijgen. Daarom heeft de Heer haar ook niet vergeten en de rechter van de wereld heeft van te voren zijn oordeel uitgesproken. Hij looft haar die Hij moet kronen op de dag des oordeels.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H. Fulgentius van Ruspe (467-532), bisschop  
Sermon 3, voor het feest van de heilige Stefanus ; CCL 91A, 905

“Aan jullie liefde voor elkaar zal iedereen zien dat jullie mijn leerlingen zijn” (Joh 13,35)

    

 

 

 Deed de liefde Christus uit de hemel neerdalen, Stefanus werd daardoor van de aarde in de hemel opgenomen. Die liefde, die eerst straalde in de Koning, schitterde daarna in de soldaat.

      Daar waar Stefanus is heengegaan, gedood door de stenen van Paulus, daar is ook Paulus gekomen, geholpen door het gebed van Stefanus. Wat een waarachtig leven, geliefden. Hier schaamt Paulus zich niet over het doden van Stefanus, maar Stefanus verheugt zich om het samenzijn met Paulus: in beiden verheugt zich de liefde. Immers de liefde van Stefanus heeft de wreedheid van de joden overwonnen., de liefde van Paulus heeft een menigte zonden bedekt, voor hen beiden heeft de liefde het Rijk der hemelen als beloning verworven.

      De liefde is dus de bron en de oorsprong van alle goed, het pantser bij uitnemendheid en de weg die naar de hemel leidt. Wie in de liefde wandelt, kan niet dwalen of bang zijn, want zij leidt ons, zij beschermt ons en voert ons naar ons einddoel. Christus heeft de ladder van de liefde geplaatst, geliefden, en daarlangs kan iedere christen naar de hemel opstijgen. Gij moet daarom vol moed de liefde ongeschonden bewaren en haar aan elkaar betonen om zo geleidelijk omhoog te klimmen.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H.  Basilius (ca. 330-379), monnik en bisschop van de Caesarea in Kappadocië, Kerkleraar  
Homilie over de geboorte van Christus ; PG 31, 1471v

 

 

 

 

“Wij hebben zijn heerlijkheid gezien, die Hij als enigeboren Zoon van zijn Vader heeft”

     ” Toen ze de ster zagen, werden ze met buitengewoon grote vreugde vervuld” (Mt 2,10). Vandaag ontvangen wij ook die grote vreugde in onze harten, de vreugde die de engelen aan de herders verkondigen. Laten we met de magiërs aanbidden, met de herders verheerlijken, met de engelen zingen: “Vandaag is een Redder geboren, het is Christus de Heer, de Heer God is aan ons verschenen”…

      Dat feest is gemeenschappelijk voor de gehele schepping: de sterren haasten zich aan de hemel, de magiërs komen uit heidense landen, de aarde ontvangt in een grot. Er is niets dat niet aan dit feest bijdraagt, niets dat niet uit gulle handen komt. Laten we een vreugdelied zingen, laten we het heil van de wereld vieren, de dag van de geboorte van de mensheid. Vandaag is de veroordeling die Adam trof, tenietgedaan. Dat men nooit meer zegt: “Stof ben je, tot stof keer je terug” (Gn 3,19), maar: “Verenigd met Hem die uit de hemel neerdaalde, zul je lof zingen in de hemel”…

      “Een kind is ons geboren, een zoon is ons gegeven, de heerschappij rust op zijn schouders”(Jes 9,5)… wat een onmetelijke goedheid en liefde voor de mensen! Verenig je dus met hen die in vreugde hun Heer die uit de hemel neerdaalt, ontvangen en met hen die de Grote God in dit kleine kind aanbidden. De macht van God openbaart zich in dit lichaam als het licht door de ramen en straalt uit de ogen van hen die zuiver van hart zijn (Mt 5,8). Met hen, kunnen wij “met onverhuld gelaat de glorie van de Heer als in een spiegel aanschouwen, gegeven om herschapen te worden tot een steeds heerlijker gelijkenis met Hem” (2Kor 3,18), door de genade van onze Heer Jezus Christus en zijn liefde voor de mensen.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

‘Kerstmis alleen nog een gezellig feest’

NEERIJNEN – Het is alweer zo’n 19 jaar geleden dat de destijds beroemde toneel- en poppenspeler Jozef van de Berg gehoor gaf aan een innerlijke stem.

 

Foto’s: Jan Bouwhuis op zoek naar de
echte vrede

door Bert Leenders

Hij had, zoals de naam van zijn voorstelling toen heette, ‘genoeg gewacht’ en begon zijn zoektocht om er achter te komen wat God precies met hem voor had. Hij ging – zoals hij het zelf zegt – het thema van zijn laatste voorstelling zelf in praktijk brengen.Deze zoektocht leidde hem naar Maldon, Athene en de heilige berg Athos in Griekenland en na zijn bekering tot de orthodoxe kerk uiteindelijk naar Neerijnen. Hier woont hij ondertussen alweer 17 jaar. Hij leeft in een piepklein hutje tegenover de kasteeltuin. Dat hutje van amper enkele vierkante meters is niet alleen zijn woon- en slaapplaats. Het is ook een minikapel waar hij bidt en mediteert en zijn gasten ontvangt. J

ozef heeft geen behoefte aan weer een verhaal over het verleden en de manier waarop hij als monnik en kluizenaar zijn sobere leven leidt. Daarom praten we over de orthodoxe kerk, de zin van zijn bestaan en – hoe kan het anders in deze tijd – de betekenis van het kerstfeest. De orthodoxe kerkOp zijn speurtocht naar een andere invulling van zijn leven en het gehoor geven aan de innerlijke stem die hij hoorde, kwam Jozef in contact met het monnikenleven in Griekenland en daardoor met “De Heilige Orthodoxe Kerk”. De orthodoxe kerk is in Oost-Europa en in West-Azië de meest voorkomende vorm van het christendom. In het jaar 1054 vond er een schisma plaats, die leidde tot een splitsing tussen Oosterse en Westerse christenen. Evenals de Rooms-katholieke kerk kent de orthodoxe kerk verschillende sacramenten en wordt de moeder van God, Maria daar vereerd. De paus wordt niet erkend en er is geen strakke hiërarchie.

De nadruk ligt op heilige tradities die stammen uit de heilige schrift en de vroegste kerkvaders. Daardoor is de orthodoxe kerk er van overtuigd dat zij de enige rechtstreekse voortzetting is van de kerk die Christus zelf gesticht heeft. In Nederland zijn 34 Oosters-orthodoxe parochies en drie kloosters.De zin van zijn levenswijzeJozef beschouwt het als een goddelijke opdracht om op deze manier te leven. Zijn leven bestaat uit bidden, schrijven en het klaarmaken van een schamele maaltijd van de spullen die vrienden en dorpsbewoners hem brengen. De weg die hij gaat legt hij vast op papier. Wat met deze tekst gaat gebeuren weet hij nog niet. “Dat is in Gods hand”. Eens per maand krijgt hij inspirerend bezoek van een orthodox priester. Samen vieren ze dan een liturgische plechtigheid. Jozef krijgt regelmatig bezoek van zijn familie en geestverwanten. Anderen, waaronder veel toevallige passanten, zijn nieuwsgierig naar zijn leefwijze, vragen om raad of willen praten over geloofs- en levensvragen.

“Een dergelijk vreemde verschijning met baard en gekleed in donkerkleurige pij valt op en maakt nieuwsgierig” is zijn ervaring. Hij ontmoet veel gelijkgezinden maar vindt het ook boeiend om van gedachten te wisselen met mensen met andere opvattingen. “Het verdiept je inzicht”. Hij verlaat Neerijnen vrijwel nooit. Als hij kan helpen, steekt hij ook daadwerkelijk de handen uit de mouwen. Zo is hij een actief lid van de kasteeltuincommissie. Iedere zaterdag is hij daar met een groep vrijwilligers actief om de fraaie tuin te onderhouden. Op de jaarlijkse pompoenenmarkt poft hij traditiegetrouw appeltjes voor de kinderen en hij verricht zo nodig kleine karweitjes voor buurtbewoners.

KerstmisJozef: ”Met kerstmis herdenken wij de komst van Jezus op aarde. Het feit dat God kind wordt en deel wordt van zijn eigen schepping. Voor veel mensen heeft Kerstmis tegenwoordig alleen nog de waarde van een gezellig feest. De binding met de oorspronkelijke betekenis is voor hen verdwenen. Dat is jammer. Samen iets vieren en genieten van de goede kant van het leven mag best. Kerstmis is echter ook een prima moment om eens te reflecteren op de achterliggende periode en nieuwe plannen te maken.” Jozef vindt de situatie waarin de wereld verkeert instabiel en wankel. Veel economische zekerheden vallen als kaartenhuizen in elkaar. Hij wijst er op dat de verzekeringsmaatschappij met de leus ‘Nationale Nederlanden, wat er ook gebeurt’ zelf gered moest worden van een mogelijke ondergang. Daarom is het kerstfeest wellicht een goed moment om te vertrouwen op Diegene die werkelijk stabiel is.

Met graaien en de vraag hoeveel ik wel niet bezit, wordt je niet echt gelukkig. Het is de onderlinge liefde waar het om gaat. Wellicht is het kerstfeest in deze economisch schokkende tijd een goed moment om dat te ontdekken.Jozef zelf viert Kerstmis volgens de kerkelijke kalender van de orthodoxe kerk: niet op 25 december, maar 13 dagen later. Enkele vrienden en geestverwanten komen dan bij hem samen en herdenken dan met een gebedsbijeenkomst de komst van Christus. Ook gebruiken ze dan samen de maaltijd.Wanneer ik Jozef verlaat moet ik onwillekeurig denken aan een vergelijking met het kerstverhaal. Christus werd geboren in een stal. Jozef begon zijn ‘nieuwe leven’ in een fietsenstal(ling) en ook zijn huidige woonomstandigheden verschillen niet veel van de primitieve omstandigheden waaronder Christus geboren werd.

 

H. Beda de Eerbiedwaardige (ca 673-735), monnik, Kerkleraar  
Sermon n°1 ; CCL 122, 2

“Allen houden Johannes voor een profeet”

 

 

      Als we ons afvragen waarom Johannes doopte, terwijl zijn doop onze zonden niet kon wegnemen, is de reden daarvoor duidelijk, het is om trouw te zijn aan zijn missie als voorloper, hij moest dopen vòòr de Heer evenals dat hij vòòr Hem geboren is en dat hij vòòr Hem predikte en dat hij vòòr Hem stierf. Tegelijkertijd was het om te verhinderen dat een jaloerse strijd tussen de farizeeërs en de schriftgeleerden grip zou krijgen op de missie van de Heer, in geval dat Hij als eerste de mensen zou dopen. “Waar kwam de doop van Johannes vandaan? Uit de hemel of van de mensen?” Aangezien ze niet zouden durven ontkennen dat het van de hemel kwam, zouden ze gedwongen zijn om te erkennen dat de werken van Degene waarover Johannes predikte, ook vervuld werden met een kracht die uit de hemel kwam.

      Ook als de doop van Johannes de zonden niet kwijtschold, was het toch al met al niet zonder vrucht voor hen die het ontvingen… Het was een teken van geloof en berouw, dat wil zeggen dat ze eraan herinnerd werden dat allen moesten afzien van de zonde, aalmoezen moesten geven, in Christus geloven, en zich haasten naar de doop, op het moment dat Hij verscheen, om daar gewassen te worden opdat hun zonden kwijt gescholden werden. Overigens vertegenwoordigt de woestijn waarin Johannes verbleef, het leven van heiligen die van het plezier van de wereld zijn afgesneden. Of ze nu leven in eenzaamheid of midden in de menigte, ze proberen onophoudelijk hun ziel te onthechten aan de verlangens van de huidige wereld; ze vinden hun vreugde slechts in het verbonden zijn met God in het geheim van hun hart, en hopen slechts op Hem. Naar die eenzaamheid van de ziel, die zo dierbaar is voor God, wenste de profeet te gaan, door de redding van de Heilige Geest, toen hij zei: “Had ik maar vleugels als een duif, dan kon ik wegvliegen en ergens anders wonen” (Ps 55,7).

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

H. Augustinus (354-430), bisschop van Hippo (Noord Afrika) en Kerkleraar
Overwegingen over het evangelie van Johannes, nr 2, §5-7

“Hij kwam om van het Licht te getuigen”

 

      Hoe is Christus gekomen ? Hij is verschenen als mens. Omdat Hij mens was voor zover dat God in Hem verborgen was, werd een opmerkelijk mens voor Hem uitgestuurd om te laten zien, dat Hij, de Christus, meer dan slechts een mens was… Wie was hij die getuigen moest van het Licht? Een opmerkelijk wezen, die Johannes, een mens met hoge verdienste, van buitengewone genade, van een grote verheffing. Bewonder hem, maar zoals men een berg bewondert: de berg blijft in de duisternis, als het licht deze berg niet omhult: “Die man was het Licht niet”. Neem geen berg als het licht; loop jezelf er niet tegen stuk door te proberen om daar redding te vinden.

      En wat moet men vervolgens bewonderen? De berg, maar als berg. Verhef je tot Degene die de berg verlicht, die gereed is om als eerste de stralen van de zon te ontvangen, om ze vervolgens door te sturen naar jouw ogen… Van onze ogen zegt men ook dat het lichten zijn; en toch als men ’s nachts de lamp niet aandoet, of als de zon niet opkomt gedurende de dag, dan openen onze ogen zich tevergeefs. Johannes zelf was in de duisternis, voordat hij verlicht werd; hij werd pas licht door die verlichting. Als hij de stralen van het Licht niet had ontvangen, zou hij net als de anderen in de duisternis zijn gebleven…

      En waar is het Licht zelf? “Het ware Licht, dat ieder mens verlicht en naar de wereld kwam”? (Joh 1,7). Als Hij elke mens verlicht, verlicht Hij ook Johannes, door wie Hij zich wilde openbaren… Hij kwam voor de gebrekkige inzichten, voor de gewonde harten, voor de zielen met zieke ogen…, van de mensen die niet in staat waren om Hem direct te zien. Hij heeft Johannes met zijn stralen bedekt. Door te verkondigen werd hij zelf verlicht, heeft Johannes Degene die verlicht, Degene die verheldert, Degene die de bron van alles is, laten kennen.

 Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

Clemens van Alexandrië (150 – ca. 215), theoloog
Protreptiek H.1

Johannes nodigt ons uit tot het heil

      Is het niet vreemd, vrienden, dat God ons altijd aanspoort tot de deugd, en dat wij ons aan deze redding, die ons heil zal brengen, onttrekken? Nodigt Johannes ons niet uit tot het heil, is hij niet een stem die ons aanspoort? Laten we hem dus vragen: “Wie bent u en waar komt u vandaan?”. Hij zal zeggen dat hij Elia niet is en zal ontkennen dat hij de Christus is, maar hij zal toegeven dat hij een stem is die roept in de woestijn (Joh 1,20v). Wie is Johannes dan? Als u het me toestaat zal ik een beeld gebruiken: een stem van het Woord van God die ons aanspoort, door in de woestijn te roepen: “Maak de weg van de Heer gereed, maak recht zijn paden” (Mc 1,3). Johannes is een voorloper en zijn stem is de voorloper van het Woord van God, een stem die ons aanmoedigt en het heil voorbereidt, een stem die ons aanspoort om de erfenis van de hemel te zoeken.

      Dankzij die stem zal “de onvruchtbare en eenzame vrouw nooit meer zonder kinderen zijn” (Jes 54,1). Deze zwangerschap werd verkondigd door de stem van de engel; die stem was, evenals Johannes in de eenzaamheid van de woestijn, ook een voorloper van de Heer; deze stem van de engel bracht het goede nieuws aan de vrouw die niet gebaard had (Lc 1,19). Door deze stem van het Woord baart de onvruchtbare vrouw in vreugde en draagt de woestijn vruchten. Deze twee stemmen van de voorlopers van de Heer, van de engel en van Johannes, vertellen me het verborgen heil in hen, zodat na de verschijning van het Woord, wij de vrucht van vruchtbaarheid plukken: het eeuwig leven.

 

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

 

 

H. Silouan (1866-1938), orthodox monnik
Geschriften

 
  Heilige Silouan de Athoniet“De wil van uw Vader… is dat géén van deze kleinen verloren gaat.”

      Als de mensen wisten wat de liefde van de Heer is, zouden ze massaal naar Christus stromen en zou Hij hen allen verwarmen met Zijn genade. Zijn barmhartigheid is onuitsprekelijk. De ziel vergeet de aarde door de liefde van God. De Heer heeft de berouwvolle zondaar zeer lief en liefhebbend drukt Hij hem tegen zijn borst: “Waar was je, Mijn kind? Ik wacht al lang op je” (Lc 15,20). De Heer roept alle mensen tot Zich door de stem van het Evangelie en zijn stem weerklinkt over de gehele aarde.

      “Komt tot Mij, gij alleen die belast zijt en Ik zal u rust geven. Komt en drinkt van het levendmakende water (naar Mt 11,28)  Komt en verneemt dat Ik u liefheb (Joh 7,37). Als Ik u niet liefhad, zou Ik u niet roepen. Ik kan het niet verdragen dat er ook maar één van mijn schapen verloren zou gaan. Zelfs voor één enkel schaap gaat de Herder naar de bergen en zoekt het overal. Komt tot Mij, Mijn schapen. Ik heb u geschapen en Ik heb u lief. Mijn liefde voor u heeft Mij naar de aarde gebracht en Ik heb alles geduld omwille van uw verlossing. Ik wil dat u Mijn liefde leert kennen en dat u evenals de apostelen op de berg Thabor zult zeggen: “Heer, het is goed voor ons om met U te zijn” (Mc 7,5)…

      U hebt de zielen van de heiligen tot U aangetrokken, Heer, en zij stromen naar U als stille rivieren. De geest van de heiligen heeft zich vastgehecht aan U, Heer, en hij strekt zich uit naar U, ons Licht en onze vreugde. De harten van uw heiligen zijn bevestigd in Uw liefde, Heer, en zij kunnen U geen ogenblik vergeten, zelfs niet in hun slaap, want de genade van de Heilige Geest is zoet.

(vert. Zr. Elisabeth Koning, uitgeverij Axios)

 

 

 

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

H. Ephraïm (ca 306-373), diaken in Syrië, Kerkleraar  

 

HYMNE TOT DE MOEDER GODS

Zoon van God, geef mij uw wonderbaarlijke Gave, opdat ik de geweldige schoonheid van uw geliefde moeder vieren zal. De Maagd heeft haar Zoon gebaard door haar maagdelijkheid te bewaren, zij heeft Hem, die de naties voedt, gezoogd. In haar ongeschonden schoot heeft ze Degene gedragen die het universum in zijn hand draagt. Ze is Maagd en zij is moeder, wat is ze niet vanaf die tijd? Ze is heilig van lichaam, mooi van ziel, puur van geest, oprecht van inzicht, volmaakt van gevoel, kuis en trouw, zuiver van hart en vervuld met elke deugd.

      Dat alle maagdelijke harten zich verheugen over Maria, aangezien uit haar Degene geboren is, die de mensheid uit hun verschrikkelijke slavernij heeft verlost. Dat de oude Adam die gewond werd door de slang, zich over Maria verheugt. Maria heeft aan Adam nageslacht gegeven die hem de gelegenheid geeft om de vervloekte slang te vertrappen en die hem geneest van zijn dodelijke wond (Gn 3,15). Dat de priesters zich verheugen over de gezegende Maagd; zij heeft de Hogepriester op de wereld gezet, die zichzelf tot slachtoffer heeft gemaakt, en een einde heeft gemaakt aan de slachtoffers van het oude verbond… Dat alle profeten zich over Maria verheugen, omdat in haar alle profetieën vervuld zijn, al hun profetieën zich hebben gerealiseerd en hun voorspellingen zijn uitgekomen. Dat alle patriarchen zich verheugen over Maria, want zij heeft de zegen ontvangen die hen beloofd was. Zij heeft hen door haar Zoon volmaakt gemaakt…

      Maria is de nieuwe levensboom die, in plaats van de bittere vrucht die Eva plukte, een zeer zoete vrucht aan de mensen geeft, waarmee de gehele wereld zich voedt.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org

 

Heilige  Augustinus (354-430), bisschop van Hippo (Noord Afrika) en Kerkleraar

Overwegingen over de psalmen, Ps. 96

“Richt u dan op, en heft uw hoofden omhoog; want uw verlossing is nabij.”

+
      

“Laten alle bomen jubelen voor de Heer, want Hij is in aantocht, in aantocht is Hij als rechter van de aarde” (Ps 96,12-13). De Heer is voor de eerste keer gekomen en Hij komt terug. Hij is een eerste keer “op de wolken” (Mt 26,64) in zijn Kerk gekomen. Wat zijn die wolken die Hem dragen? De apostelen, de predikers… Hij is voor de eerste keer gekomen, gedragen door de predikers, en Hij heeft de gehele aarde vervuld. Laten we niet aarzelen bij zijn eerste komst, om zijn tweede komst niet te duchten.

      Wat moet een christen dus doen? Van deze wereld profiteren, maar deze wereld niet dienen. Waar bestaat dat uit? “Bezit alsof u niet bezit”. Zo zegt de apostel Paulus het: “Broeders en zusters: de tijd is kort. Laten daarom… zij die huilen, zijn alsof zij niet huilden; zij die zich verheugen, alsof zij niet verheugd waren; zij die kopen, alsof zij geen eigenaar werden. Zij die met het aardse omgaan, moeten er niet in opgaan, want de wereld die wij zien, gaat voorbij. Ik zou willen dat u zonder zorgen was” (1Kor 7,29-32). Degene die vrij is van elke zorg wacht met zekerheid op de komst van zijn Heer. Want bemint men de Heer als men zijn komst met schrik tegemoet ziet? Broeders en zusters, schamen we ons daar niet voor? We houden van Hem en we vrezen zijn komst? Laten we Hem werkelijk liefhebben, of houden we meer van onze zonden? Laten we dus onze zonden haten, en laten we Hij die komen moet liefhebben…

        “Laten alle bomen jubelen bij het zien van de Heer”, want Hij is een eerste keer gekomen… Hij is voor de eerste keer gekomen, en Hij komt terug om de aarde te oordelen; laat Hij dan degenen die de eerste keer in zijn komst geloofden, vol met blijdschap vinden.

Bron : Dagelijks evangelie : Contact-nl@evangelizo.org