De bekering van St. Augustinus (Belijdenis l. viii. c 5.)
door St. Augustinus, overgenomen uit “The Leaves of St. Augustine”, 1886
Toen Uw dienaar Simplicianus mij deze dingen over Victor vertelde, verlangde ik ernaar hem na te volgen, en dit was Simplicianus’ reden om het mij te vertellen. Later voegde hij er inderdaad aan toe dat er onder keizer Julianus een wet was aangenomen die christenen verbood literatuur en welsprekendheid te onderwijzen, en toen hij die wet accepteerde, gaf hij er de voorkeur aan zijn onderricht op te geven in plaats van Uw Woord. Door dit Uw Woord maakt U welsprekende tongen van kinderen. Ik dacht dat zijn geluk minstens gelijk was aan zijn moed, aangezien hij zo een gelegenheid vond om tijd aan U te besteden. Dit was het geluk waarnaar ik zuchtte, helemaal gebonden als ik was, niet door externe ketenen, maar door de keten van mijn eigen wil. De vijand had bezit genomen van mijn wil, en op deze manier had hij mij betrokken in een keten waarmee hij mij gebonden hield. Een onwettig verlangen wordt inderdaad voortgebracht door een perverse wil, en door het gehoorzamen aan een onwettig verlangen wordt een gewoonte gevestigd; en wanneer een gewoonte niet wordt ingeperkt, groeit deze uit tot een noodzaak. Zo, als aan elkaar hangende schakels, die mij ertoe brachten het woord “ketting” te gebruiken, hield een vreselijke slavernij mij vast. Want de nieuwe wil die in mij begon te zijn, opdat ik U de vrije aanbidding van mijn hart zou kunnen aanbieden en U zou kunnen genieten, o God, die alleen veilige vreugde bent, was nog niet sterk genoeg om de oude wil te overwinnen die de gewoonte had bevestigd. Zo was het dat deze twee willen, de oude en de nieuwe, de eerste vleselijke en de laatste geestelijke, met elkaar in strijd waren en mijn ziel door hun strijd uiteendreven. Op deze manier begreep ik uit persoonlijke ervaring wat ik had gelezen, hoe het vlees tegen de geest kan begeren en de geest tegen het vlees.
Ik voelde inderdaad dit dubbele conflict, maar ik ging eerder met dat in mij mee dat zichzelf bij mij aansloot dan met dat in mij dat ik afkeurde. Met het laatste ging ik inderdaad niet zozeer mee, omdat ik het in grote mate eerder tegen mijn wil verdroeg dan met een wil. Toch had de gewoonte door mijn eigen schuld een grotere macht over mij gekregen, zodat ik door mijn wil op een punt was gekomen waar ik niet wilde… Maar ik, die gebukt ging onder aardse noden, weigerde U te dienen, en ik vreesde vrij te zijn van alle belemmeringen, zoals mensen zouden moeten vrezen door hen vastgehouden te worden
De last van deze wereld hield mij in zijn gemakkelijke juk, naar het voorbeeld van de slaap, en de gedachten die ik over U had waren als de pogingen van mensen die zichzelf uit de slaap willen wekken, maar er weer in terugvallen door overmatige slaperigheid. En aangezien er geen mens te vinden is die altijd zou willen slapen, en naar het gezonde oordeel van iedereen is het goed om wakker te zijn, stelt een mens het uit om de slaap te werpen als hij ernstige vermoeidheid in zijn ledematen voelt, en hij geniet er des te meer van, ook al is het op zichzelf onaangenaam, hoewel het tijd voor hem is om op te staan. Dus wist ik zeker dat het beter voor mij was om mij over te geven aan Uw liefdadigheid dan om toe te geven aan mijn eigen verlangen. De ene keurde zichzelf goed bij mij en overwon mijn oordeel; de andere vleide mij en won de dag. Want ik had geen antwoord te geven op die woorden van U tot mij: Ontwaak, gij die slaapt, en sta op uit de doden, en Christus zal u verlichten. Ik, die overtuigd was van de waarheid, had U hoegenaamd niets te antwoorden, overal toonde U zich ware dingen sprekend, behalve langzame woorden en slaperige woorden. “Anon, anon;” “Nu;” “Laat mij even met rust.” Maar “nu, nu,” had geen heden, en mijn “korte tijd” duurde een lange tijd.
Het was tevergeefs dat ik mij verheugde in Uw wet volgens de innerlijke mens, terwijl een andere wet in mijn leden streed tegen de wet van mijn verstand, en mij tot een gevangene maakte van de wet der zonde die in mijn leden was… En
Ik zal nu verklaren hoe U mij hebt bevrijd van de keten van wellustige begeerte die mij stevig vasthield, en van de slavernij van wereldse zaken; en ik zal Uw naam belijden, o Heer, mijn Helper en mijn Verlosser. Ik voerde mijn gebruikelijke bezigheden uit met toenemende onrust, en ik riep dag aan dag tot U. Ik bezocht Uw kerk zolang de last van die zorgen die mij deden kreunen mij tijd gaven. Alypius was bij mij, vrij van zijn juridische zaken na de derde sessie, en op zoek naar iemand aan wie hij zijn advies weer kon verkopen, net zoals ik mijn vermogen om te spreken verkocht, als het inderdaad door onderricht moet worden gegeven. Nebridius had nu, in overweging van onze vriendschap, ingestemd om onder Verecundus te onderwijzen, een burger en een grammaticus van Milaan, en een zeer intieme vriend van ons allen, die dringend verlangde, en door het recht van vriendschap van ons gezelschap uitgedaagd, zulke trouwe hulp als hij zeer nodig had.
Op een bepaalde dag, daarom weet ik niet meer hoe het kwam dat Nebridius afwezig was, kwam een man genaamd Pontitianus, een landgenoot van ons, aangezien hij een Afrikaan was, in een hoog ambt aan het hof van de keizer, naar ons huis om mij en Alypius te zien. Ik wist niet wat hij van ons wilde. We gingen zitten om te praten, en het gebeurde dat hij op een tafel voor wat spel voor ons een boek zag, nam, opende en, tegen zijn verwachting in, ontdekte dat het de apostel Paulus was, want hij had gedacht dat het een van die boeken was die ik zelf verslijt met onderwijzen. Waarop hij, glimlachend en naar mij kijkend, zijn vreugde en verwondering uitdrukte dat hij plotseling dit boek was tegengekomen, en dat ik alleen het zag. Want hij was een christen en een van de gelovigen, en wierp zich vaak voor U, onze God, neer in de kerk in frequente en voortdurende gebeden. Toen ik hem toen had verteld dat ik zeer veel moeite aan die Schriften besteedde, ontstond er een gesprek (gesuggereerd door zijn verslag) over Antonius, de Egyptische monnik, wiens naam in hoog aanzien stond onder Uw dienaren, hoewel tot op dat moment onbekend voor ons. Toen hij dit ontdekte, bleef hij des te meer bij het onderwerp stilstaan, onze onwetendheid kenbaar makend en zijn verbazing uitsprekend dat wij niets van zo’n eminent persoon zouden weten. Maar wij stonden versteld, toen wij Uw wonderbaarlijke werken ten volle hoorden getuigen, in tijden zo recent en zo dicht bij onze eigen dagen, verricht in het ware Geloof en de Katholieke Kerk. Wij verwonderden ons allen; wij dat ze zo groot waren, en hij dat ze onze oren niet hadden bereikt
Vandaar dat zijn toespraak zich richtte op de kudden in de kloosters en hun heilige wegen, een zoetgeurende geur voor U, en de vruchtbare woestijnen van de wildernis, waarvan wij niets wisten. En er was een klooster in Milaan, vol goede broeders, buiten de stadsmuren, onder de koesterende zorg van Ambrosius, en wij wisten het niet. Hij vervolgde zijn toespraak, en wij luisterden in aandachtige stilte. Toen vertelde hij ons hoe op een middag in Trier, toen de keizer in beslag werd genomen door de Circensische spelen, hij en drie anderen, zijn metgezellen, naar buiten gingen om te wandelen in tuinen nabij de stadsmuren, en daar, toen ze toevallig in paren liepen, ging er een met hem apart, en de andere twee zwierven alleen rond; en deze, tijdens hun omzwervingen, kwamen terecht bij een bepaald huisje bewoond door enkele van Uw dienaren, arm van geest, van wie het koninkrijk der hemelen is, en daar vonden ze een klein boekje met het leven van Antonius. Een van hen begon het te lezen, en bewonderde het en raakte erdoor geprikkeld, en terwijl hij las, mediteerde hij over het omarmen van deze manier van leven, en gaf hij zijn wereldlijke staat op voor Uw dienst. Deze twee waren wat zij agenten voor openbare aangelegenheden noemen. Toen, plotseling vervuld van heilige liefde en stille verontwaardiging, boos op zichzelf, keek hij naar zijn vriend en zei: “Vertel me eens waar we met al deze inspanningen naar streven? Wat zoeken we? Waar strijden we voor? Kunnen onze hoop aan het hof hoger stijgen dan de gunstelingen van de keizer te zijn? En is er iets in dit dat niet onstabiel en vol gevaar is? Door hoeveel gevaren komen we tot een groter gevaar? En wanneer? Maar als ik ervoor kies een vriend van God te zijn, kan ik er meteen een worden.”
Aldus sprak hij, en in pijn door de arbeid van een nieuw leven, richtte hij zijn ogen weer op het boek, en las verder, en werd innerlijk veranderd voor Uw aangezicht, en zijn geest werd ontdaan van de wereld, zoals al snel bleek. Want terwijl hij las en zijn gevoelens werden aangewakkerd, werd hij een tijdje boos op zichzelf, en toen onderscheidde en besloot hij een betere koers te varen. Omdat hij al de Uwe was, zei hij tegen zijn vriend: “Nu heb ik gebroken met die wereldse hoop van ons, en ben ik vastbesloten om God te dienen, en om vanaf dit uur en deze plaats te beginnen. Als je niet van plan bent om mij na te volgen, verzet je dan niet tegen mij.” De ander antwoordde dat hij bij hem zou blijven als de deelgenoot van zo’n glorieuze beloning en zo’n grote dienst. Omdat ze nu allebei de Uwe waren, bouwden ze de toren tegen de noodzakelijke prijs van het opgeven van alles wat ze hadden en het volgen van U.
Toen Pontitianus en de andere met hem, die in andere delen van de tuin had gewandeld, op zoek naar hen naar dezelfde plek kwamen, en hen vonden, herinnerde hen eraan terug te keren, want de dag was inmiddels ver gevorderd. Maar zij vertelden over hun besluit en doel, en hoe die wil in hen was ontstaan en versterkt, en smeekten hun vrienden, als ze zich niet wilden aansluiten, hen niet lastig te vallen. Maar de anderen, hoewel op geen enkele manier veranderd ten opzichte van wat ze voorheen waren, waren nog steeds bedroefd dat ze dezelfde waren (zo zei hij), en feliciteerden hun vrienden vroom, en bevalen zichzelf aan hun gebeden aan; en zo gingen ze, met harten die op aarde bleven hangen, naar het paleis. De andere twee, echter, richtten hun hart op de hemel en bleven in het huisje. En beiden hadden verloofde bruiden, die, toen ze van dit besluit hoorden, ook hun maagdelijkheid aan God wijdden.
Dit was het verhaal van Pontitianus; maar Gij, o Heer, terwijl hij sprak, dwong mij naar mijzelf te kijken, nam mij van achter mijn rug, waar ik mijzelf had geplaatst, niet bereid om mijzelf te observeren. Gij zette mij voor mijn aangezicht, opdat ik zou zien hoe vuil ik was, hoe krom en bezoedeld, bevlekt en zwerend. En ik keek en stond verbijsterd, en er was geen ontkomen aan mijzelf. Als ik probeerde mijn ogen van mijzelf af te wenden, ging hij verder met zijn verhaal, en Gij bracht mij opnieuw voor mijn ogen en liet mij naar mijzelf kijken, opdat ik mijn ongerechtigheid zou ontdekken en het zou haten. Ik had het geweten, maar probeerde het niet te zien, knipoogde ernaar en vergat het.
Toen , inderdaad, hoe meer ik van hen hield van wier heilige genegenheden ik hoorde, die zich geheel aan U hadden overgegeven om genezen te worden, hoe hartelijker ik mijzelf haatte in vergelijking met hen. Want ik had vele jaren van mijn leven doorgebracht, misschien twaalf, sinds ik in mijn negentiende jaar, na het lezen van Cicero’s Hortensius, werd bewogen om wijsheid te studeren; en in plaats van het aardse geluk te verachten, om mezelf te kunnen overgeven aan het overwegen van datgene waarvan niet het bezit, maar het loutere onderzoek, boven zelfs bezeten schatten, de koninkrijken van de naties en de overvloed van alle vleselijke genoegens moest worden gesteld, stelde ik het uit. Ellendig, inderdaad de meest ellendige jeugd die ik was! aan het begin van die jeugd zelf had ik U zelfs gevraagd mij kuisheid te geven, en had gezegd: “Geef mij kuisheid en onthouding, maar nog niet.” Want ik vreesde dat U mij snel zou horen en mij zou reinigen van de ziekte van begeerte, die ik wenste te bevredigen, niet om ervan verlost te worden. En ik wandelde over kromme wegen in ernstige verdorvenheid, niet echt veilig op die wegen, maar alsof ik ze verkoos boven alle andere. Ik was in een perverse oppositie met betrekking tot deze laatste, en heb ze niet oprecht gezocht.
ik dacht dat het was omdat ik geen zeker licht had over de richting van mijn leven dat ik het van dag tot dag uitstelde om U alleen te volgen door alle wereldse hoop te verachten. De dag kwam dat mijn ogen voor mezelf werden geopend en de stem van mijn geweten mij op een toon van verwijt vroeg: “Waar ben je, o tong? Want je zei dat je het juk van ijdelheid niet zou opgeven voor een onzekere waarheid. Zie, nu is het zeker en het klopt nog steeds aan je deur, wanneer die mannen, die noch gebroken zijn door onderzoek noch tien jaar of langer over deze dingen hebben nagedacht, vleugels aantrokken, minder belast.” Zo werd ik verscheurd door angst en begraven in de diepten van schaamte terwijl Pontitianus zijn verhaal bleef vertellen. Nadat hij zijn zegje had gedaan en zijn bezoek had beëindigd, ging hij weg en keerde ik terug in mezelf. Welke gedachte kwam er niet in mijn hoofd op? Met welke overtuigende redenen heb ik mijn ziel niet gegeseld, zodat ze één zou zijn met mij, die ernaar streefde om U te volgen? Het was weerbarstig; het weigerde en verontschuldigde zich niet. Elk argument werd beantwoord en overwonnen: alleen een stomme angst bleef over, die, net als de dood, vreesde te worden weerhouden van de kracht van een gewoonte die tot de dood leidde.
In die grote arbeid van mijn innerlijke mens die ik tegen mijn ziel had aangewakkerd in het geheime heiligdom van mijn hart, zowel in gezicht als in geest, deed ik een vurig beroep op Alypius. “Wat doen we?” riep ik hem uit; “wat is dit? wat heb je gehoord? De ongeleerden staan op en nemen de hemel met geweld; en kijk naar ons! Wij met onze levenloze geleerdheid zijn ondergedompeld in vlees en bloed. Omdat zij ons zijn voorgegaan, moeten wij ons schamen dat we volgen? Moeten we ons niet eerder schamen dat we niet eens volgen?” Ik zei iets, ik weet niet wat, in die zin, en mijn warmte rukte me van hem weg terwijl hij me in stille verbazing aankeek. Ook hadden mijn woorden niet hun natuurlijke klank; mijn gezicht en blik, ogen, kleur en toon van stem spraken mijn gedachten beter uit dan de woorden die ik uitsprak. Ons etablissement had een tuin, die we met de rest van het huishouden gebruikten, want de heer des huizes woonde er niet. Daarheen werd ik getrokken door mijn geestelijke agitatie. Daar zou niemand die brandende strijd waarin ik tegen mezelf vocht, belemmeren, totdat het zou eindigen op de manier die U kende, hoewel ik het niet wist. Alleen was ik uit mezelf voor mijn bestwil, en ik stierf een levende dood, bewust van mijn slechtheid, onbewust van het goede dat ik in korte tijd zou bereiken.
Ik keerde mij daarom naar de tuin, en Alypius volgde mij op de voet. Ook maakte zijn gezelschap mijn geheim niet het mijne; want zou hij mij ooit in deze gemoedstoestand verlaten? Wij gingen zo ver mogelijk van het huis zitten. Ik kreunde van geest, en brandde van verontwaardiging dat ik Uw welbehagen niet aanvaardde, en een verbond met U sloot, mijn God, om welke aanvaarding al mijn botten schreeuwden, en ik zond de stem van lof naar de hemel. Er was geen mogelijkheid om daar te komen per schip of wagen of voet van een mens zo snel als ik met één stap van het huis naar die plaats was gegaan waar wij zaten. Want niet alleen het daarheen gaan, maar ook het daarheen komen, was niets anders dan de wil om te gaan. Deze wil moet sterk en oprecht zijn, geen halfslachtige wil, die besluiteloos is en worstelt, nu met de wens om op te staan, dan met de wens om te vallen.
Zo was ik ziek en in doodsangst, mezelf verwijtend met meer dan gebruikelijke strengheid, draaiend en kerend in mijn ketting, totdat de laatste breuk zou zijn gebroken; want, hoe klein het ook was, het bond me nog steeds; en U, o Heer, rechtvaardige Genade, sprak tot mijn geheime hart, en legde voor mij motieven van angst en schaamte, opdat ik mij niet opnieuw zou afwenden, en die kleine en broze schakel die overbleef niet zou worden verbroken, en sterk zou worden om mij opnieuw te binden. Want ik zei tegen mezelf: “Laat het nu zijn, laat het nu zijn.” En zo ging ik verder, mezelf tevreden stellend met woorden. Ik deed al en deed niet; ook verviel ik niet in mijn oude gewoonten, maar ik stond stil in de nabijheid ervan, en nam mijn tijd. En opnieuw probeerde ik het, en was bijna succesvol, en had het doel bijna bereikt en hield het in mijn greep; en nog steeds schoot ik tekort, en bereikte noch hield het vast, aarzelend om te sterven tot de dood en te leven tot het leven. Ik neigde er eerder toe de slechte weg te volgen, die vertrouwd was, dan de betere, die onbekend was; en wat dat specifieke moment in de tijd betreft waarop ik anders zou worden, hoe dichterbij het kwam, hoe meer het mij met afschuw vervulde. Alleen verdween het niet naar de achtergrond, noch verdween het, maar bleef het hangen.
Kleinigheden, de ijdelheid der ijdelheden, de dingen die ik vroeger had liefgehad, hielden mij tegen. Zij roerden mijn bedekking van vlees op en mompelden: Wilt U ons wegzenden? En zullen wij van nu af aan niet meer bij U zijn? Zult U niet in staat zijn om voor eeuwig zoiets en dat te doen? En wat waren de suggesties die zij deden door “zo en dat” te zeggen? Wat inderdaad, mijn God? Laat Uw genade de ziel van Uw dienaar voor hen behoeden. Wat een verontreiniging en wat een schande! En ik hoorde hen met veel minder dan een half oor, mij niet openlijk voor mijn gezicht tegensprekend, maar als het ware achter mijn rug mompelend en verdwijnend als een weggelopen dief om mij ertoe te brengen om rond te kijken. Toch vertraagden zij mij in mijn verlangen om mij van hen los te rukken en te gaan waar ik geroepen werd, omdat de sterke macht van gewoonte tot mij zei: “Denkt U dat U het zonder deze dingen kunt stellen?”
Maar de suggestie was al vaag gedaan. Want in de richting waarin ik mijn gezicht had gekeerd, en waarheen ik vreesde te gaan, werd de zuivere glorie van Kuisheid, met haar serene en heilige vrolijkheid, aan mij onthuld. Met eerlijke woorden van bemoediging verzocht zij mij te komen en niet te twijfelen, en hield haar mooie handen uit, vol tot overstromens toe met de voorbeelden van het goede, om mij te ontvangen en te omhelzen. In hen waren menigten jongens en meisjes, en jonge mensen, en mensen van alle leeftijden; er waren nuchtere weduwen en oude maagden; en in geen van hen was diezelfde Kuisheid onvruchtbaar, maar zij was de vruchtbare moeder van zonen van vreugde door U, o Heer, haar echtgenoot. En Chastity glimlachte naar mij in vermaning, alsof ze wilde zeggen: “Kun je niet doen wat deze hebben gedaan? Of kunnen ze het uit zichzelf doen, en niet eerder in de Heer hun God? De Heer hun God heeft mij aan hen gegeven; wat doe je en wat doe je niet? Werp jezelf op Hem: vrees niet; Hij zal je niet laten vallen: werp jezelf met vertrouwen op Hem; Hij zal je ontvangen en genezen.” En ik was vervuld van grote verwarring, omdat ik nog steeds het gemompel van mijn ijdelheden hoorde, en aarzelde in spanning. En opnieuw leek het me dat Chastity sprak: “Sluit een doof oor op aarde voor die onreine leden van je, opdat ze gedood mogen worden. Ze spreken tot je over geneugten, maar ze zijn niet als de wet van de Heer je God.” Deze strijd in mijn hart betrof alleen mezelf tegen mezelf. Alypius, die zich aan mijn zijde vastklampte, wachtte in stilte op de uitkomst van mijn ongewone emotie.
Maar toen ernstige overpeinzing zich losmaakte van de geheime diepte van het geweten en al mijn ellende voor de ogen van mijn hart bracht, brak er een storm uit, die een grote fontein van tranen met zich meebracht. Om ze volledig te kunnen uiten, stond ik op en verliet Alypius; eenzaamheid leek mij meer geschikt voor het vergieten van tranen, en ik ging ver genoeg van hem vandaan, om zelfs de beperking van zijn aanwezigheid niet te voelen. Zo was ik, en hij dacht ik weet niet wat. Ik geloof dat ik iets had gezegd waarin de toon van mijn stem, worstelend met snikken, zichzelf had verraden, en zo was ik opgestaan. Hij bleef daarom waar we in grote verbazing hadden gezeten. Ik wierp mezelf neer, ik weet niet hoe, onder een bepaalde vijgenboom, en hield mijn tranen niet tegen. De sluizen van mijn ziel stortten een offer uit dat aanvaardbaar was voor U. Niet inderdaad met deze woorden, maar in de geest ervan, sprak ik herhaaldelijk tot U: En Gij, o Heer, hoe lang? Hoe lang, o Heer, zult Gij toornig zijn tot het einde? Denk niet aan onze vroegere ongerechtigheden. Want ik voelde dat ze mij gevangen hielden en schreeuwde het uit in mijn angst. “Hoe lang? Hoe lang duurt het nog morgen en morgen? Waarom niet nu? Waarom kan dit uur geen einde maken aan mijn schande?”
Ik zei deze dingen en weende in het bitterste verdriet van mijn hart; en plotseling hoorde ik een stem, als de stem van een jongen of een meisje, ik weet niet welke, die uit het huis ernaast kwam en steeds weer herhaalde in een muzikale toon: “Neem en lees; neem en lees.” Ik herpakte mezelf onmiddellijk en begon heel ernstig te overwegen of er een spel was waarin kinderen gewend waren soortgelijke woorden te zingen, noch kon ik me herinneren ze ooit eerder gehoord te hebben. Toen de heftigheid van mijn tranen was ingedamd, stond ik op en interpreteerde ze op geen andere manier dan dat dit een Goddelijke aanwijzing was aan mij om de Schrift te openen en te lezen wat het eerst op mijn pad kwam. Want ik had gehoord dat Antonius werd vermaand door een toevallige lezing van het Evangelie, alsof de woorden, Ga, verkoop al wat je hebt en geef het aan de armen, en je zult een schat in de hemel hebben: en kom en volg mij, tegen hem waren gezegd, en dat hij door dit teken onmiddellijk tot U was bekeerd. Zo denkend, keerde ik terug naar de plaats waar Alypius zat, want ik had het boek der Brieven weggelegd toen ik wegging. Ik nam het op, opende het en las in stilte het eerste hoofdstuk dat mijn ogen ontmoette: Niet in oproer en dronkenschap, niet in wellust en onreinheid, niet in twist en woede: maar trek u aan de Heer Jezus Christus, en voorzie niet in het vlees in onreine lusten. Ik wilde niet verder lezen, en het was ook niet nodig dat ik dat zou doen. Want ik had nog niet tot het einde van de zin gelezen of er werd een licht als van veiligheid in mijn hart gegoten, alle duisternis van twijfel werd verdreven
Toen ik mijn vinger of een ander merkteken op de plaats had gestoken, sloot ik het boek en gaf het aan Alypius met een al kalm gezicht. Wat hem betreft, zo liet hij mij zien wat er in hem omging, wat ik niet wist. Hij vroeg om te zien wat ik had gelezen. Ik wees het hem aan en hij ging verder dan ik, en ik was niet bekend met wat er volgde, namelijk: ontvang de zwakke man in geloof. Dit nam hij voor zichzelf en onthulde het aan mij. Maar hij werd gesterkt door dit advies en zonder enige pijnlijke aarzeling volgde hij datgene wat in overeenstemming was met zijn leven, waarmee hij mij al lange tijd ver had ingehaald. Toen gingen we naar mijn moeder met ons verhaal, wat haar verheugde. We vertelden haar hoe het was gebeurd en haar vreugde was triomfantelijk. Ze prees U, Die machtig bent om meer te doen dan wij vragen of kunnen begrijpen, omdat ze zag dat U haar meer had gegeven in mijn ogen dan ze U gewend was te vragen met haar zuchten en tranen. Want Gij hadt mij zo tot U bekeerd dat ik noch naar een vrouw, noch naar iets anders in deze wereld zocht, vasthoudend aan die regel van het geloof die Gij haar zoveel jaren daarvoor had geopenbaard dat ik zou vasthouden. En Gij veranderde haar geween in vreugde, veel overvloediger dan zij had verlangd, en betreffende de betrekkingen die aan mijn zonde te wijten waren, veel tederder en kuiser dan zij had geëist.
Lees verder “De bekering van Augustinus , door Augustinus – genomen uit “the leaves of St Augustine”1886″
christelijkeinformatiebron 