Auteur: Krisbiesbroeck

“Het is absurd om over Jezus Christus te spreken en tegelijk te judaïseren. Want het christendom heeft geen geloof gehecht aan het jodendom, maar het jodendom heeft geloof gehecht aan het christendom.”

 — Sint Ignatius van Antiochië

++++

 Commentaar:

Deze uitspraak van Ignatius van Antiochië, een kerkvader uit de vroege tweede eeuw, weerspiegelt de spanningen in de jonge kerk tussen christelijke en joodse praktijken. Met “judaïseren” bedoelt hij het vasthouden aan de joodse wet en rituelen als noodzakelijke weg tot heil, terwijl hij juist wil benadrukken dat Christus de vervulling is van de Wet en de Profeten.

Ignatius stelt dat het christendom niet voortkomt uit het jodendom als een afhankelijke tak, maar dat het jodendom zelf zijn voltooiing vindt in Christus. Dit is geen verwerping van het jodendom, maar een theologische stelling: Jezus is de Messias waarop de Schriften wezen. In Christus wordt de belofte aan Israël universeel en vervuld.

Voor ons vandaag is deze tekst een uitnodiging om Christus centraal te stellen, niet als een toevoeging aan religieuze regels, maar als de levende vervulling van Gods belofte. Het roept op tot innerlijke vrijheid, tot een geloof dat niet gebonden is aan uiterlijke vormen, maar geworteld is in de Persoon van Jezus.

++++

 Gebed:

Heer Jezus Christus, Gij zijt de vervulling van alle beloften,

het Licht dat uitgaat boven elke traditie.

Help ons om niet te leven uit regels, maar uit de genade die Gij schenkt.

Laat ons niet terugvallen in oude structuren,

maar vooruitgaan in vertrouwen op Uw Geest.

Moge ons geloof geworteld zijn in U, die gekomen zijt om ons vrij te maken.

Amen.

**************

Mijn verhaal over San Charbel is lang.

Ik geloofde niet in heiligen, hoewel mijn familie dat wel deed. Mijn partner (nu mijn echtgenoot) begon door een moeilijke periode te gaan: hij vond geen werk, had geen geld, zelfs niet om de huur te betalen. Ik had ook geen inkomsten. We zaten er helemaal doorheen.

Op een dag, midden in de wanhoop, herinnerde hij zich San Charbel. Hij ging op zoek naar een afbeelding, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen te veranderen. Hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.

Toen we gingen samenwonen, zocht hij opnieuw een afbeelding van San Charbel, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen opnieuw te veranderen: hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.

Sindsdien geloof ik ook in San Charbel, en nu stoppen we niet met hem te danken en hem te vragen om hulp bij elke stap die we zetten.

Ik, die niet in heiligen geloofde, weet nu dat wonderen bestaan als je met je hart gelooft.

++++

Commentaar op het getuigenis over Sint Charbel….

Het verhaal ademt precies dat mystieke spanningsveld waar zovelen vaak naar zoeken: wanhoop en vertrouwen, leegte en vervulling, menselijke grenzen en goddelijke genade. Wat mij treft is hoe de herinnering aan Sint Charbel niet zomaar een traditie was, maar een levende bron van hoop op het moment dat jullie niets meer hadden.

• Innerlijke beweging: Je beschrijft hoe ongeloof langzaam plaatsmaakt voor geloof. Dat is een weg die veel mystici ook kennen: de ervaring dat God zich juist openbaart wanneer wij niets meer hebben om op te steunen.

• Herhaling van genade: Het feit dat bij elke nieuwe stap – samenwonen, werk zoeken – opnieuw een verandering kwam na gebed, laat zien dat geloof niet een eenmalige ervaring is, maar een blijvende relatie.

• Mystieke les: Sint Charbel belichaamt stilte, eenvoud en verborgenheid. Jouw getuigenis laat zien dat juist in die verborgen gebeden een kracht schuilt die levens kan omkeren.

Het is alsof het verhaal zegt: “Ik geloofde niet, maar nu weet ik dat wonderen bestaan wanneer je met je hart gelooft.” Dat is een echo van de mystieke traditie: geloof is niet een idee, maar een ervaring van omvorming.

++++

Heer van liefde en genade,

U hebt Sint Charbel tot een getuige gemaakt van stilte en vertrouwen.
Zoals hij in eenvoud Uw kracht heeft ervaren,
zo vragen wij dat ook ons leven vervuld mag worden van Uw licht.

Wanneer wij wanhopig zijn, herinner ons aan Uw nabijheid.
Wanneer wij niets meer hebben, leer ons dat U alles bent.
Zegen ons werk, onze huizen, onze relaties,
opdat wij steeds opnieuw Uw hand mogen herkennen.

Sint Charbel, bid voor ons,
dat wij leren geloven met ons hart,
en dat wij nooit ophouden U te danken.
Am

****************************

Wees in vrede-

Kijk niet met angst vooruit naar de veranderingen in het leven; kijk er liever naar met volle hoop, in het vertrouwen dat God, aan wie jij toebehoort, je veilig zal leiden door alles heen.

En als je het niet meer aankunt, zal God je dragen in Zijn armen.

Wees niet bang voor wat morgen kan gebeuren; dezelfde liefdevolle Vader die vandaag voor je zorgt, zal ook morgen en elke dag voor je zorgen.

God zal je óf beschermen tegen het lijden, óf je onverwoestbare kracht geven om het te dragen.

Wees in vrede, en leg alle angstige gedachten en verbeeldingen naast je neer.

“Wees in Vrede” – Franciscus van Sales.

++++

Commentaar: Vertrouwen als innerlijke rust:

Deze tekst ademt een diepe rust die voortkomt uit overgave. Franciscus van Sales nodigt ons uit om niet te leven vanuit angst voor wat komt, maar vanuit vertrouwen in Gods nabijheid. Hij erkent dat het leven onzeker is, maar stelt daar een zekere liefde tegenover: een Vader die zorgt, draagt, beschermt of kracht geeft.

Wat bijzonder is, is dat hij niet belooft dat er geen lijden zal zijn. Hij zegt: “God zal je óf beschermen tegen het lijden, óf je kracht geven om het te dragen.” Dat is volwassen geloof: niet naïef, maar geworteld in een relatie met een God die nabij blijft, wat er ook gebeurt.

De laatste zin is een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: “Leg alle angstige gedachten en verbeeldingen naast je neer.” Dat vraagt oefening, maar het begint met een keuze: om vrede toe te laten.

++++

Gebed: In Gods armen

Goede God, liefdevolle Vader,

U kent mijn hart en mijn zorgen. U weet wat er op mijn pad komt, en U bent er al vóór mij.

Help mij om niet te leven vanuit angst, maar vanuit vertrouwen.

Draag mij als ik niet meer kan staan. Geef mij kracht als het moeilijk wordt.

Laat mij rusten in Uw vrede, en leer mij mijn gedachten los te laten die mij van U weghouden.

Vandaag, morgen, altijd: wees mijn veilige haven.

Amen.

***************************

“Wanneer een ziel stopt met bidden, is het alsof zij zichzelf in de hel werpt, zonder dat daar nog duivels voor nodig zijn.”

 — Teresa van Ávila

+++++

Commentaar:

Teresa van Ávila spreekt hier met vurige ernst over het belang van gebed. Voor haar is gebed niet slechts een religieuze plicht, maar de levensadem van de ziel. Zonder gebed verliest de mens zijn verbinding met God, zijn innerlijke kompas, zijn bron van liefde en waarheid. De uitdrukking “zonder dat daar nog duivels voor nodig zijn” onderstreept hoe ernstig zij het geestelijk gevaar ziet van het verlaten van gebed: het is niet alleen een gemis, maar een vrijwillige afdaling in innerlijke duisternis.

Toch moeten we haar woorden niet lezen als veroordeling, maar als een dringende oproep tot trouw. Teresa kende zelf periodes van droogte en strijd in het gebed. Haar uitspraak is geboren uit ervaring, niet uit dogma. Ze nodigt ons uit om het gebed niet op te geven, juist wanneer het moeilijk is—want daar, in de volharding, groeit de ziel.

++++

 Gebed:

God van liefde, Leer mij trouw te blijven aan het gebed, ook wanneer ik U niet

voel, ook wanneer mijn geest afdwaalt, ook wanneer de stilte zwaar is.

Laat mijn ziel niet wegzinken in leegte, maar houd haar vast in Uw licht.

Geef mij de moed van Teresa, om U te zoeken met heel mijn hart, en te blijven

bidden, als een daad van liefde en vertrouwen.

Amen.

****************

“Ik smeek U, mijn Jezus, om mij elke keer dat ik probeer mij boven anderen te verheffen, een vernedering te zenden.”

— St. Thérèse van Lisieux

++++

Commentaar:

Deze uitspraak van Thérèse is een krachtig gebed om nederigheid. Ze vraagt niet alleen om bescherming tegen hoogmoed, maar zelfs om actieve vernedering wanneer haar hart neigt naar superioriteit. Dat is radicaal: ze verlangt niet naar eer, maar naar de genade van kleinheid. In haar spiritualiteit is vernedering geen straf, maar een weg naar innerlijke vrijheid en liefdevolle gelijkheid.

Thérèse leert ons dat ware nederigheid niet neerbuigend is, maar bevrijdend. Ze wil niet beter zijn dan anderen, maar kleiner, zodat Christus groter kan zijn in haar. Dit is de “kleine weg” die ze zo beroemd maakte: een pad van eenvoud, vertrouwen en zelfvergetelheid.

Gebed

Jezus, zachtmoedig en nederig van hart,

leer mij de vreugde van kleinheid. Wanneer ik mij wil verheffen,

herinner mij eraan dat ik van U ben.

Zend mij de genade van vernedering, niet als pijn,

maar als zuivering. Laat mijn hart rusten in de laagste plaats,

waar liefde geen rang kent, en waar Gij alles zijt.

Amen.

*******************

“In de innerlijke stilte waar meditatie ons naartoe leidt, zalft de Geest in het verborgene de ziel en geneest onze diepste wonden.”

 — Johannes van het Kruis

++++

Commentaar:

Johannes van het Kruis, mysticus en karmeliet, spreekt hier over een heilige ruimte die niet zichtbaar is voor het oog: de innerlijke stilte. In deze stilte — niet leeg of passief, maar vol verwachting — daalt de Geest neer. Niet met spektakel, maar in het verborgene. Daar, waar woorden tekortschieten en het hart kwetsbaar is, gebeurt het wonder: de ziel wordt gezalfd, geheeld, vernieuwd.

Deze zalving is geen uiterlijke ritus, maar een innerlijke aanraking van God. Het is een beeld van tederheid en kracht: de Geest geneest niet alleen oppervlakkige pijn, maar onze diepste wonden — die we soms zelf niet eens volledig kennen. Johannes nodigt ons uit om niet te vluchten voor de stilte, maar haar te vertrouwen als de plaats waar God werkt.

++++

Gebed

God van stilte en genezing, In de diepte van mijn hart,

waar woorden vervagen en wonden verborgen liggen,

nodig ik Uw Geest uit. Kom in Uw zachtmoedigheid,

zalv mijn ziel, raak aan wat gebroken is, wat ik niet durf te tonen.

Laat Uw liefde stromen in het verborgene,

en genees wat ik niet zelf kan helen. In de stilte wacht ik op U.

 Amen.

**********************

“Ons huidige leven is ons gegeven enkel om het eeuwige leven te verkrijgen. Als we daar niet aan denken, bouwen we onze genegenheid op wat tot deze wereld behoort, waar ons leven vergankelijk is. Wanneer we het moeten verlaten, worden we bang en raken we verontrust. Geloof me, om gelukkig te leven tijdens deze pelgrimstocht, moeten we ons richten op de hoop om onze Ware Thuis te bereiken, waar we eeuwig zullen verblijven. Ondertussen moeten we vast geloven dat God ons tot Zich roept en ons volgt op de weg naar Hem toe. Hij zal nooit iets toelaten dat ons overkomt, tenzij het voor ons groter goed is. Hij kent ons en zal ons Zijn vaderlijke hand reiken in moeilijkheden, zodat niets ons verhindert om snel naar Hem toe te rennen. Maar om van deze genade te genieten, moeten we volledig vertrouwen op Hem.”

— St. Padre Pio
++++

Commentaar

Padre Pio herinnert ons eraan dat het aardse leven een doorgang is, geen bestemming. Zijn woorden zijn een uitnodiging tot innerlijke vrijheid: niet gehecht zijn aan het tijdelijke, maar leven met het oog op het eeuwige. Hij spreekt over vertrouwen als sleutel tot vrede — niet een naïef vertrouwen, maar een diep geworteld geloof dat God ons kent, leidt en beschermt, zelfs in lijden.

Wat bijzonder is, is zijn beeld van “rennen naar God” — alsof de ziel, bevrijd van angst, zich haast naar haar oorsprong. Dit roept de mystieke dynamiek op van verlangen en overgave: we zijn geroepen, maar ook gedragen. En het is juist in de moeilijkheden dat Gods hand ons het meest nabij is.

++++

Gebed:

Vader van eeuwig leven,

leer mij mijn hart los te maken van het vergankelijke,

zodat ik vrij mag zijn om U te volgen.

Wanneer ik bang ben, herinner mij dan aan Uw belofte:

dat niets mij zal overkomen tenzij het mij dichter bij U brengt.

Reik mij Uw vaderlijke hand in de storm, en geef mij de moed om te

vertrouwen, zelfs wanneer ik de weg niet zie.

Laat mijn leven een pelgrimstocht zijn, gedragen door

de hoop op Uw eeuwige Thuis.

Amen.

*****************

“Wanneer wij in het licht staan, zijn wij niet degenen die het licht doen schijnen, maar worden wij verlicht en stralend gemaakt door het licht… God schenkt zijn zegen aan wie Hem dienen, omdat zij Hem dienen, en aan wie Hem volgen, omdat zij Hem volgen. Maar Hij ontvangt geen zegen van hen, want Hij is volmaakt en heeft aan niets gebrek.”

— St. Irenaeus van Lyon (ca. 130–208)

++++

Commentaar

Deze woorden van Irenaeus zijn een krachtige herinnering aan de bron van alle goedheid en glans: God zelf. Ze nodigen ons uit tot nederigheid. Wanneer wij iets goeds doen, wanneer wij stralen in liefde, waarheid of dienstbaarheid, is dat niet onze eigen verdienste. Het is het licht van God dat ons aanraakt en door ons heen werkt.

Irenaeus benadrukt dat God geen zegen nodig heeft van ons — Hij is volmaakt, zonder gebrek. Toch kiest Hij ervoor ons te zegenen, niet omdat Hij iets van ons nodig heeft, maar omdat wij ons hart op Hem richten. Dit is pure genade: een God die geeft, niet om te ontvangen, maar om te delen.

Het beeld van het licht is diep mystiek en tegelijk heel praktisch. Het herinnert aan Johannes 1: “Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis heeft het niet overwonnen.” Wij mogen ons laten verlichten, niet om zelf te schitteren, maar om het Licht zichtbaar te maken in de wereld.

++++

Gebed

God van licht en leven, U bent de bron van alle glans,

alle goedheid, alle waarheid. Laat mij niet proberen zelf te stralen,

maar leer mij open te staan voor Uw licht. Verlicht mijn hart,

zodat ik Uw liefde mag weerspiegelen. Zegen mijn dienstbaarheid,

niet omdat ik iets verdien, maar omdat ik U wil volgen, in eenvoud,

in vertrouwen, in overgave. U hebt niets nodig van mij,

maar ik heb alles nodig van U. Maak mij een lamp,

gevoed door Uw vuur.

Amen.

****************

“Wij zijn geroepen om wonden te helen, om te verenigen wat uiteen is gevallen, en om thuis te brengen wie de weg zijn kwijtgeraakt.”

— Franciscus van Assisi

++++

Commentaar:

Deze woorden van Franciscus zijn een oproep tot compassie, herstel en gemeenschap. Ze raken aan drie diepe menselijke noden:

Wonden helen: Niet alleen lichamelijk, maar vooral innerlijk—gebrokenheid door verdriet, schuld, angst of eenzaamheid. Franciscus nodigt ons uit om aanwezig te zijn bij het lijden van anderen, zonder oordeel, met open hart.

Verenigen wat uiteen is gevallen: In een wereld van verdeeldheid—tussen mensen, binnen families, zelfs in kerken—herinnert hij ons aan onze roeping tot verzoening. Niet door macht, maar door liefde, geduld en nederigheid.

Thuisbrengen wie verdwaald zijn: Dit gaat over spirituele begeleiding. Niet dwingen, maar uitnodigen. Niet overtuigen, maar begeleiden. Zoals Franciscus zelf leefde: eenvoudig, vreedzaam, met een hart dat ruimte bood aan ieder mens.

Deze oproep is geen taak voor enkel heiligen, maar een uitnodiging aan ieder van ons om een genezende aanwezigheid te zijn in onze omgeving.

++++

Gebed

God van vrede en genezing, U roept ons om wonden te helen,

om bruggen te bouwen waar muren zijn, om te zoeken wie verdwaald zijn in

duisternis. Geef ons het hart van Franciscus: zachtmoedig,

moedig, vol vertrouwen. Laat ons niet voorbijgaan aan het lijden van anderen,

maar stil worden, luisteren, en aanwezig zijn.

Maak ons tot instrumenten van uw liefde,

zodat wie gebroken zijn, weer hoop vinden, wie

verdeeld zijn, weer verbonden worden, en wie de weg kwijt zijn,

weer thuiskomen bij U.

Amen.

*******************

“Als je hart afdwaalt of afgeleid raakt, breng het dan heel zachtjes terug naar het punt en plaats het opnieuw volledig in de aanwezigheid van zijn Meester. En zelfs als je tijdens dat hele uur niets anders deed dan je hart terugbrengen en opnieuw in de aanwezigheid van onze Heer plaatsen—ook al dwaalde het telkens weer af—dan zou je uur toch heel goed besteed zijn.”

— Franciscus van Sales

++++

Commentaar:

Deze woorden zijn een troost voor iedereen die worstelt met afleiding tijdens gebed of meditatie. Franciscus van Sales erkent de menselijke neiging tot verstrooidheid, maar verheft het eenvoudige, herhaalde terugkeren tot God tot een daad van diepe liefde en trouw. Hij leert ons dat het niet gaat om perfectie, maar om volharding in relatie. Elke terugkeer is een kleine overwinning van de ziel, een teken van verlangen naar God.

In een tijd waarin onze aandacht voortdurend wordt opgeëist, is deze houding revolutionair: zachtmoedig, geduldig, en vol vertrouwen dat God onze inspanning ziet en waardeert. Het is een uitnodiging tot innerlijke vrijheid—niet door controle, maar door overgave.

++++

Gebed

Goede God, U kent mijn hart en ziet hoe het soms afdwaalt,

verstrikt raakt in zorgen, gedachten, verlangens.

Maar telkens weer wil ik terugkeren naar U,

zoals een kind dat de weg naar huis zoekt.

Leer mij zachtmoedig te zijn voor mezelf,

geduldig in het terugbrengen van mijn aandacht,

trouw in het zoeken van Uw aanwezigheid.

Laat mijn onvolmaakte gebed een offer van liefde zijn, een teken van mijn

verlangen om bij U te zijn.

Zelfs als ik duizend keer afdwaal,

breng mij duizend keer terug, Heer.

Want bij U is mijn rust, mijn vrede,

mijn thuis.

Amen.

************

“Het zijn mensen, niet God, die folterbanken, zwepen, gevangenissen, slavernij, geweren, bajonetten en bommen hebben voortgebracht; het is door menselijke hebzucht of menselijke dwaasheid, niet door de onvriendelijkheid van de natuur, dat we armoede en overwerk kennen. Maar toch blijft er veel lijden over dat niet op onszelf terug te voeren is.”

— C.S. Lewis Het probem van het lijden

++++

Commentaar:

Lewis confronteert ons hier met een pijnlijke waarheid: veel van het lijden in de wereld is door mensen veroorzaakt. Niet door een wrede God, maar door onze eigen keuzes, systemen en zonden. Tegelijk erkent hij dat er ook lijden is dat niet direct aan ons te wijten is — het mysterieuze, onverklaarbare lijden dat ons doet roepen: “Waarom?”

Deze spanning — tussen verantwoordelijkheid en overgave — is een kernpunt in de christelijke mystiek. Denk aan Franciscus van Assisi, die armoede koos als weg naar vrijheid, of aan Teresa van Ávila, die in haar pijn een ontmoeting met God vond. Lewis nodigt ons uit om eerlijk te kijken naar onze rol in het lijden, zonder het mysterie van het onverklaarbare uit te wissen.

++++

GEBED:

Heer van licht en waarheid, leer mij zien waar ik bijdraag aan het lijden van

anderen — door mijn woorden, mijn zwijgen, mijn keuzes. Geef mij de moed

om verantwoordelijkheid te nemen, en de nederigheid om te erkennen wat ik

niet begrijp. In het lijden dat ik niet kan verklaren, wees Gij mijn troost, mijn

gids, mijn hoop. Laat mijn hart niet verharden, maar openbloeien in liefde, zelfs

te midden van pijn.

Amen.

*******************

Het is dwaas om alle rozen te haten omdat één doorn je heeft geprikt. Om alle dromen op te geven omdat er één niet is uitgekomen. Om alle pogingen te laten varen omdat je één keer hebt gefaald.

Het is dwaas om alle vriendschappen te veroordelen omdat één vriend je heeft verraden. Om niet meer in liefde te geloven omdat één geliefde ontrouw was. Om alle kansen op geluk weg te gooien omdat iets niet is gegaan zoals je hoopte.

Er zal altijd een nieuwe kans zijn, een nieuwe vriend, een nieuwe liefde, een nieuwe kracht. Voor elk einde is er altijd een nieuw begin.

citaat van Antoine de Saint-Exupéry: (Le petit prince)

++++

Commentaar: een uitnodiging tot innerlijke vrijheid:

Saint-Exupéry’s woorden zijn een zachte maar krachtige oproep tot innerlijke vrijheid. Hij confronteert ons met de neiging om vanuit pijn te generaliseren: één teleurstelling wordt een reden om alles op te geven. Maar het hart dat zich afsluit uit angst voor herhaling, sluit zich ook af voor vreugde, groei en genade.

Deze tekst nodigt uit tot vergeving, tot het loslaten van bitterheid, en tot het herontdekken van hoop. Het is een spirituele oefening in vertrouwen: durven geloven dat het leven méér is dan onze mislukkingen. Dat er altijd een nieuwe roos zal bloeien, een nieuwe droom zal ontwaken, een nieuwe liefde zal verschijnen.

Voor wie bidt, is dit een uitnodiging om God te vragen om een hart dat niet verhardt, maar open blijft. Een hart dat durft lief te hebben, opnieuw en opnieuw.

++++

Gebed: voor een hart dat blijft hopen

God van het nieuwe begin, leer mij niet te oordelen vanuit mijn pijn. Help mij om niet alle rozen te verwerpen omwille van één doorn.

Geef mij de moed om opnieuw te dromen, opnieuw te vertrouwen, opnieuw lief te hebben.

Laat mijn hart niet bitter worden, maar zacht en ontvankelijk, open voor de kansen die U nog geeft.

Voor elke mislukking, geef mij een nieuwe kracht. Voor elke teleurstelling, een nieuw perspectief. Voor elke einde, een nieuw begin.

Amen.

******************