Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Verlangen naar eer en respect, of er genoegen in scheppen, is onwaardig voor een christen, die altijd de vernederingen van Jezus Christus voor ogen moet houden.”
— St. Franciscus Xaverius
++++
Commentaar:
Franciscus Xaverius confronteert ons hier met een radicale omkering van menselijke neigingen. In een wereld waarin erkenning, status en waardering vaak als doelen worden nagestreefd, herinnert hij ons eraan dat het christelijk leven juist geworteld is in de weg van vernedering, dienstbaarheid en zelfvergetelheid.
De “vernederingen van Christus” — zijn vrijwillige keuze om de laagste plaats in te nemen, om bespot en verworpen te worden — vormen het kompas voor wie Hem wil volgen. Franciscus stelt dat het zoeken naar eer niet slechts een zwakte is, maar een vergetelheid van het kruis. Ware christelijke waardigheid ligt niet in wat mensen van ons denken, maar in hoe wij onszelf verliezen in liefde.
Dit is geen oproep tot zelfhaat, maar tot innerlijke vrijheid: de vrijheid om niet afhankelijk te zijn van menselijke lof, maar om ons hart te richten op de Gekruisigde, die ons liefhad zonder ooit zelf eer te zoeken.
++++
Gebed in de geest van Franciscus Xaverius:
Heer Jezus, Gij die de laatste plaats hebt gekozen,
“Er is een door God gevormde leegte in het hart van ieder mens, die niet gevuld kan worden door enig geschapen ding, maar alleen door God, de Schepper, bekendgemaakt door Jezus.”
— Blaise Pascal
++++
Commentaar:
Pascal, filosoof en mysticus, raakt hier aan een diep existentieel inzicht: de menselijke ziel draagt een verlangen dat geen aardse vervulling kent. We proberen deze leegte vaak te vullen met bezit, prestaties, relaties of kennis — maar niets blijft. Alleen God, die ons geschapen heeft, past werkelijk in die innerlijke ruimte. En het is door Jezus, de belichaming van Gods liefde, dat deze leegte niet alleen gevuld wordt, maar getransformeerd tot een bron van leven, vrede en vreugde.
Deze gedachte nodigt uit tot overgave: niet langer zoeken naar tijdelijke troost, maar ons hart openen voor de Eeuwige. Het is een mystieke uitnodiging tot thuiskomen.
++++
Gebed
Heer, mijn God,
In mij leeft een verlangen dat ik zelf niet kan stillen.
Ik heb gezocht in dingen, mensen, ideeën
— maar niets blijft. Alleen U, Schepper van mijn hart,
kent de vorm van mijn leegte. Kom in mij wonen,
door Jezus, uw Zoon, en vul mijn innerlijk met uw levende aanwezigheid.
Laat mijn dorst een weg worden naar U,
mijn leegte een ruimte voor uw genade.
Amen.
***
Wie was Blaize Pascal?
Blaise Pascal (1623–1662) was een Franse wiskundige, natuurkundige, filosoof en mysticus, bekend om zijn diepe geloof en briljante intellect. Hij verenigde wetenschap en spiritualiteit op een unieke manier en liet een blijvende invloed achter op zowel de theologie als de wiskunde.
Korte biografie
Geboren: 19 juni 1623 in Clermont-Ferrand, Frankrijk
Overleden: 19 augustus 1662 in Parijs
Belangrijkste rollen: Wiskundige, natuurkundige, filosoof, theoloog, schrijver
Religieuze stroming: Katholiek, sterk beïnvloed door het Jansenisme
Wetenschappelijke bijdragen:
Pascalina: De eerste mechanische rekenmachine, ontworpen op zijn negentiende
Wet van Pascal: In de natuurkunde, over druk in vloeistoffen
Driehoek van Pascal: Een wiskundige structuur die nog steeds gebruikt wordt in combinatoriek
Projectieve meetkunde: Belangrijke bijdragen aan de studie van kegelsneden
Spirituele en filosofische erfenis:
Bekeringservaring (1654): Een mystieke ontmoeting met God die zijn leven radicaal veranderde. Hij schreef hierover in een brief die hij altijd op zijn lichaam droeg.
Pensées (Gedachten): Zijn bekendste spirituele werk, waarin hij reflecteert op het menselijk bestaan, het geloof, en de verhouding tussen rede en hart
Pascal’s Weddenschap: Een beroemde redenering die stelt dat het rationeel is om in God te geloven, omdat de potentiële winst (eeuwig leven) oneindig is, terwijl het risico beperkt is.
Waarom is hij relevant ?
Pascal belichaamt precies die brug tussen mystiek en rede die jij zo waardeert. Zijn inzicht dat het hart redenen kent die de rede niet begrijpt, sluit aan bij jouw zoektocht naar innerlijke vrijheid en spirituele diepgang. Zijn quote over het “God-vormige gat” in het hart van de mens is geen abstracte gedachte, maar een uitnodiging tot overgave en ontmoeting.
Ze heeft voeten om zich te haasten naar armen en behoeftigen.
Ze heeft ogen om ellende en gebrek te zien.
Ze heeft oren om de zuchten en het verdriet van mensen te horen.
Dit is hoe liefde eruitziet.
++++
Commentaar:
Augustinus schildert liefde niet als een abstract gevoel, maar als een levend lichaam dat handelt, ziet, hoort en beweegt. Liefde is niet passief; ze is actief, betrokken, haastig in haar zorg, aandachtig in haar waarneming. Elk lichaamsdeel krijgt een spirituele functie: handen worden dienstbaar, voeten worden missionair, ogen worden mededogend, oren worden luisterend.
Wat opvalt is de gerichtheid naar de ander: de armen, de behoeftigen, de bedroefden. Liefde is niet introspectief, maar extrospectief—ze keert zich naar buiten, naar de wereld, naar het lijden. In deze visie is liefde de belichaming van Christus zelf: een liefde die incarneert, die zich laat raken, die zich haast om nabij te zijn.
Voor ons betekent dit: als we willen liefhebben zoals God liefheeft, moeten we ons lichaam en onze aandacht beschikbaar stellen. Liefde vraagt om beweging, om waarneming, om luisteren. Ze vraagt om incarnatie.
++++
Gebed
Heer van de liefde, maak mijn handen zacht,
mijn voeten snel, mijn ogen helder, mijn oren open
Laat mij zien wat U ziet, horen wat U hoort,
voelen wat U voelt. Laat mijn liefde niet blijven
bij woorden, maar vlees worden in daden.
Laat mij haastig zijn in barmhartigheid, trouw in nabijheid,
stil in mededogen. Zo wil ik U volgen, die zelf Liefde bent.
Zoals het nodig is om de aarde te bewerken opdat zij vrucht draagt — en als zij niet bewerkt wordt, brengt zij niets voort dan onkruid — zo is ook de versterving van de verlangens noodzakelijk opdat de ziel vooruitgang boekt. Zonder deze versterving, durf ik te zeggen, komt de ziel niet verder op de weg naar volmaaktheid en kennis van God, hoezeer zij zich ook inspant, net zoals een zaad niet groeit wanneer het op onbewerkte grond wordt geworpen.
— Johannes van het Kruis.
++++
Commentaar
Johannes van het Kruis spreekt hier over een fundamenteel principe van de christelijke mystiek: de noodzaak van innerlijke zuivering. Zoals een akker vruchtbaar wordt door bewerking, zo moet ook het hart bevrijd worden van ongeordende verlangens. Niet omdat verlangen op zich slecht is, maar omdat het ons kan afleiden van de diepere roeping: eenwording met God.
Zijn woorden zijn radicaal in hun eenvoud. Hij stelt dat zonder deze versterving — het loslaten van wat ons bindt — zelfs de grootste inspanningen vruchteloos blijven. Dit is geen oproep tot ascese omwille van pijn, maar tot liefdevolle overgave. Het lijden en de verachting die hij noemt, zijn geen doelen op zich, maar wegen naar innerlijke vrijheid en zuivere liefde.
++++
GEBED:
Heer van het Licht, bewerk mijn hart zoals de landbouwer de aarde.
Snijd weg wat woekert, zuiver wat mij afleidt van U.
Geef mij de moed om mijn verlangens te versterven, niet uit angst, maar uit liefde.
Laat mijn ziel groeien in de stilte, in de overgave, in het vertrouwen.
Zoals Johannes van het Kruis bad: “Voor U wil ik lijden en veracht worden”
— leer mij de vreugde van het kruis, de vrede van de leegte,
De levende vlam van liefde — Johannes van het Kruis
1. O levende vlam van liefde,
Die mijn ziel teder verwondt in haar diepste kern,
Nu gij niet langer drukt, vervolmaak mij als het uw wil is,
Verbreek het web van deze zoete ontmoeting.
2. O zoete gloed! O verrukkelijke wond!
O zachte hand! O fijne aanraking
Die smaakt naar eeuwig leven en elke schuld vereffent!
In het doden hebt gij de dood veranderd in leven.
3. O lampen van vuur! in wier glans
De diepe spelonken van gevoel,
Eens duister en blind,
Nu geven zij, zeldzaam en heerlijk,
Warmte en licht aan hun Geliefde.
4. Hoe teder en liefdevol wekt Gij in mijn hart,
Waar Gij in het verborgene alleen woont;
En in uw zoete ademhaling,
Vervuld van goedheid en glorie,
Hoe teder vult Gij mijn hart met liefde.
++++
Commentaar:
Dit gedicht is een lofzang op de mystieke vereniging tussen de ziel en God. Johannes van het Kruis beschrijft de goddelijke liefde als een “levende vlam” die niet vernietigt, maar transformeert. De pijn van de liefde is geen lijden, maar een zoete wond die geneest en vernieuwt. In de tweede strofe wordt de paradox van het mystieke leven zichtbaar: de dood wordt leven, schuld wordt genade. De derde strofe toont hoe het innerlijk, eens duister, nu straalt voor de Geliefde — een beeld van de ziel die door God verlicht wordt. En in de vierde strofe klinkt de intimiteit van Gods aanwezigheid: een ademhaling die het hart vervult met liefde.
Johannes spreekt hier niet over een abstracte God, maar over een God die woont in het diepste van de mens, die zacht en teder werkt, en die de ziel tot haar bestemming voert: liefdevolle vereniging.
++++
Gebed
O God, levende vlam van liefde,
Wond mijn hart met uw tedere aanraking,
Niet om mij te breken, maar om mij te helen,
Om mij te zuiveren en te vervullen met uw licht.
Adem in mij uw zoete aanwezigheid,
Dat ik U mag herkennen in het verborgene,
Dat mijn duistere diepten mogen stralen voor U,
En mijn hart mag branden van liefde, zacht en zuiver.
Wees mijn lamp, mijn vuur, mijn leven,
En laat mijn ziel rusten in uw genadige omhelzing.
In het besef van mijn grote behoefte aan uw Goddelijke Wijsheid, kom ik vandaag voor U, om deze genade met alle mogelijke ernst en de grootste nederigheid van U af te smeken.
Zend ons, Heer, deze Wijsheid die zetelt Bij uw troon,
Om onze zwakheid te sterken,
Onze geest te verlichten,
Ons hart te ontsteken,
Om te spreken en te handelen,
Te werken en te lijden in eenheid met U,
Om onze stappen te leiden en Onze ziel te vervullen
met de deugden van Jezus Christus en de gaven van de Heilige Geest.
Want alleen Wijsheid kan ons deze gaven brengen.
O Vader van barmhartigheid, God van alle vertroosting, Wij vragen U om deze oneindige schat van uw Goddelijke Wijsheid. Verhoor en verleen ons gebed. Amen.
— Heilige Louis-Marie de Montfort
++++
Commentaar:
Dit gebed is een diepe smeekbede om een wijsheid die niet louter intellectueel is, maar door en door goddelijk — een wijsheid die ons verbindt met Christus en ons in staat stelt om te leven, lijden, handelen en liefhebben in eenheid met God. De herhaling van “om te…” benadrukt dat deze wijsheid ons hele bestaan doordringt: denken, voelen, handelen, lijden, wandelen.
De Heilige Louis-Marie de Montfort verbindt wijsheid met de gaven van de Heilige Geest en de deugden van Christus. Dit is geen abstracte kennis, maar een levend vuur dat ons transformeert. Het gebed is ook een oefening in nederigheid: we erkennen dat we deze wijsheid niet kunnen verdienen, maar slechts kunnen ontvangen — als genade.
++++
Gebed tot de heilige Louis-Marie de Montfor:
Heilige Louis-Marie de Montfort, vurig dienaar van Jezus door Maria, leer ons de ware devotie tot de Moeder van God. Help ons om onszelf geheel aan Christus toe te wijden, door de handen van Maria, zodat wij in eenvoud en nederigheid het Evangelie kunnen leven. Verkrijg voor ons de genade van innerlijke vrijheid en liefde, opdat wij, zoals gij, alles durven wagen voor de triomf van Christus en Maria. Amen.
++++
Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?
Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.
Leven en roeping:
Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk
Priesterwijding: 1700 in Parijs
Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking
Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre
Spirituele betekenis:
Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II
Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte
Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op
Invloed:
Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.
Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.
Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.
Afbeelding:
Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding:
Wie was Louis-Marie Grignon de Montfort ?
Louis-Marie Grignion de Montfort (1673–1716) was een Franse priester, mysticus en missionaris, vooral bekend om zijn vurige Mariadevotie en invloedrijke geschriften zoals De Ware Godsvrucht tot Maria en Het Geheim van de Rozenkrans. Hij werd in 1947 heilig verklaard en zijn feestdag is 28 april.
Leven en roeping:
Geboorte: 31 januari 1673 in Montfort-sur-Meu, Bretagne, Frankrijk
Priesterwijding: 1700 in Parijs
Missiewerk: Hij trok als volksmissionaris door Frankrijk, vaak in armoede en tegenstand, maar steeds met vurige prediking
Overlijden: 28 april 1716 in Saint-Laurent-sur-Sèvre
Spirituele betekenis:
Mariadevotie: Montfort zag Maria als de zekere weg naar Christus. Zijn boek True Devotion to Mary (De Ware Godsvrucht) werd een klassieker en beïnvloedde pausen zoals Johannes Paulus II
Rozenkrans: Hij schreef Het Geheim van de Rozenkrans, waarin hij het gebed als krachtig middel tot bekering en innerlijke vrijheid benadrukte
Stichtingen: Hij richtte de Compagnie van Maria (Montfortanen), de Dochters der Wijsheid, en later geïnspireerd ook de Broeders van Sint-Gabriël op
Invloed:
Zijn spiritualiteit draait om volledige overgave aan God door Maria, een weg van nederigheid, liefde en innerlijke vrijheid.
Paus Johannes Paulus II nam zijn motto Totus Tuus (“Helemaal van U”) rechtstreeks uit Montforts leer.
Zijn geschriften blijven wereldwijd gelezen en vormen een fundament voor Mariageestelijke bewegingen.
Afbeelding:
Hier zie je een klassieke voorstelling van Louis-Marie de Montfort, vaak afgebeeld met een rozenkrans en een Mariabeeld, als teken van zijn diepe toewijding
Ik vervolg geen ketter, maar de ketterij; geen zondaar, maar de zonde. Hoeveel mensen mij ook berispen, ik zeg vanuit het diepst van mijn hart: vrede, want de liefde van de Vader is in mij. Hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden.”
— Johannes Chrysostomus
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Johannes Chrysostomus getuigt van een diepe pastorale wijsheid. Hij maakt een scherp onderscheid tussen de persoon en diens daden — een fundamenteel christelijk principe. De zondaar wordt niet veroordeeld, maar bemind; de zonde wordt afgewezen, omdat ze de mens afsnijdt van de liefde van God.
Zijn woorden “hoe meer ik van jullie houd, hoe minder ik door jullie bemind zal worden” weerspiegelen het lijden van ware liefde: een liefde die niet zoekt naar wederkerigheid, maar trouw blijft, zelfs als ze niet begrepen of beantwoord wordt. Dit is de liefde van Christus — een liefde die zichzelf geeft, ongeacht de reactie.
Johannes spreekt hier niet als een strijder tegen mensen, maar als een herder die waakt over de waarheid en de vrede. Zijn hart is vervuld van de liefde van de Vader, en dat maakt hem tot een dienaar van verzoening, niet van veroordeling.
++++
Gebed geïnspireerd door Johannes Chrysostomus
Heer, leer mij liefhebben zoals Gij liefhebt
. Laat mij de zonde haten zonder de zondaar te verwerpen.
Geef mij een hart dat vrede spreekt, ook wanneer het wordt miskend.
Laat Uw liefde in mij wonen, sterker dan afwijzing,
die blijft geven, zelfs als zij niet wordt beantwoord.
Maak mij tot een dienaar van waarheid en genade,
een herder naar Uw hart, die de wonden van de wereld niet veroordeelt,
“De grootste vriendelijkheid die men een mens kan bewijzen, is hem naar de waarheid leiden.”
— Augustinus
++++
Commentaar:
Augustinus raakt hier aan een diepe kern van christelijke liefde: ware liefde is niet alleen troostend of bevestigend, maar ook richtinggevend. In een wereld waar ‘waarheid’ vaak wordt gerelativeerd of vermeden, herinnert hij ons eraan dat het grootste geschenk dat we elkaar kunnen geven, niet materieel is, maar existentieel: het helpen ontdekken van de waarheid — over God, over onszelf, over het leven.
Toch vraagt dit om grote nederigheid. Want waarheid opleggen is geen liefde. Augustinus bedoelt hier geen dwang, maar een uitnodiging. De waarheid moet niet worden opgedrongen, maar voorgeleefd. Liefdevol, geduldig, en met het besef dat wij zelf ook zoekende zijn.
In de geest van Augustinus betekent iemand naar de waarheid leiden: hem of haar begeleiden naar Christus, die zegt: “Ik ben de weg, de waarheid en het leven.” (Johannes 14:6
++++
Gebed
Heer van waarheid en liefde, leer mij om een gids te zijn, niet een rechter.
Geef mij de moed om de waarheid te zoeken, en de nederigheid om haar niet te bezitten.
Laat mijn woorden en daden anderen uitnodigen tot U, niet door kracht, maar door genade.
Moge ik, zoals Augustinus, steeds opnieuw leren dat ware vriendelijkheid begint bij het
“Eén Woord sprak de Vader, en dat was zijn Zoon. En dit Woord spreekt altijd in eeuwige stilte, en in stilte moet het door de ziel worden gehoord.”
Johannes van het Kruis ocd
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van San Juan de la Cruz is een mystieke parel. Hij verwijst naar het diepe geheim van de incarnatie: God sprak slechts één Woord — Jezus Christus — en dat Woord blijft spreken, niet door lawaai of spektakel, maar in de stilte van het hart.
Eeuwige stilte: Het Woord van God is niet gebonden aan tijd of klank. Het is een stille aanwezigheid, een innerlijke stem die spreekt in de diepte van ons wezen.
Gehoord door de ziel: Niet met oren, maar met het hart. Het vraagt om verstilling, ontvankelijkheid, en een liefdevolle aandacht.
Sint Jan nodigt ons uit tot contemplatie. Niet tot het zoeken van antwoorden, maar tot het luisteren naar de stille aanwezigheid van Christus in ons. In een wereld vol geluid en afleiding is dit een oproep tot innerlijke ruimte, tot het sacrament van de stilte.
++++
Gebed
Gebed tot het stille Woord
Heer Jezus,Gij zijt het Woord dat de Vader sprak
—een Woord van liefde, van overgave, van eeuwige stilte.
Leer mij luisteren met mijn ziel,niet naar wat luid klinkt,
maar naar wat zacht fluistert in het diepst van mijn hart.
Laat uw stille aanwezigheid mij vervullen,
mij zuiveren van onrust,mij openen voor uw genade.
“Maria is maagd vóór Zijn geboorte, maagd tijdens Zijn geboorte, en maagd na Zijn geboorte.”
— Sint Augustinus (354–430) Kerkvader
++++
Commentaar:
Dit citaat van Augustinus is een krachtige bevestiging van het mysterie van Maria’s maagdelijkheid, dat in de christelijke traditie niet enkel biologisch wordt begrepen, maar ook theologisch en spiritueel. Het drukt uit dat Maria volledig toegewijd was aan God — vóór, tijdens en na de komst van Jezus — en dat haar lichaam en ziel een heilige ruimte bleven, geheel gewijd aan het goddelijke plan.
Augustinus benadrukt hiermee niet alleen een dogmatisch feit, maar ook een diepere waarheid: Maria’s leven was een voortdurende ja aan God. Haar maagdelijkheid symboliseert innerlijke zuiverheid, beschikbaarheid voor de Geest, en een leven dat niet verdeeld is, maar volledig gericht op liefde en dienstbaarheid.
Voor ons vandaag kan dit een uitnodiging zijn om ons hart — zoals Maria — open te stellen voor Gods aanwezigheid, en om in elke fase van ons leven trouw te blijven aan die roeping.
++++
Gebed
Heilige Maria, Moeder van God, Gij die maagd zijt gebleven vóór,
tijdens en na de geboorte van Christus,
leer ons wat het betekent om ons hart zuiver te bewaren,
om ja te zeggen tegen Gods wil, en om in stilte en vertrouwen,
Zijn licht te dragen in de wereld.
Laat ons, zoals Gij, een woning zijn voor de Geest,
een plaats van vrede, nederigheid en liefde.
Help ons om in elke fase van ons leven trouw te blijven aan de roep van God,
en om Christus te baren in ons dagelijks handelen.
“Onze ware waarde bestaat niet uit wat mensen van ons denken. Wat we werkelijk zijn, bestaat uit wat God van ons weet.”
— Johannes Berchmans
Een eenvoudige, maar diepzinnige uitspraak die ons uitnodigt om ons zelfbeeld niet te laten bepalen door menselijke oordelen, maar door Gods liefdevolle blik.
+++++
Commentaar:
Johannes Berchmans herinnert ons eraan dat innerlijke waarheid belangrijker is dan uiterlijke reputatie. In een wereld waarin we vaak worden beoordeeld op prestaties, uiterlijk of sociale status, nodigt hij ons uit tot een radicale omkering: God kent ons hart, onze intenties, onze strijd en onze liefde. Wat mensen zien is slechts een schaduw van wie we werkelijk zijn.
Deze uitspraak is ook een uitnodiging tot nederigheid. Niet om onszelf te klein te maken, maar om onszelf te zien zoals God ons ziet: geliefd, gewild, en geroepen tot heiligheid. Het is een mystieke blik op identiteit — niet als iets dat we moeten verdienen, maar als iets dat ons gegeven is.
++++
Gebed
Heer, U kent mij zoals ik werkelijk ben.
Niet zoals anderen mij zien, niet zoals ik mijzelf soms voordoe,
maar zoals ik ben in Uw ogen — kwetsbaar, verlangend, bemind.
Help mij om mijn waarde te vinden in Uw liefde,
niet in de oordelen van mensen. Laat mij leven in waarheid,
in eenvoud, in vertrouwen. Zoals Johannes Berchmans,
wil ik U toebehoren met heel mijn hart.
Amen.
++++
Wie was Johannes Berchmans?
Johannes (Jan) Berchmans werd geboren op 13 maart 1599 in Diest, als oudste van vijf kinderen. Zijn vader was schoenmaker, zijn moeder vaak ziek. Al op jonge leeftijd voelde hij zich geroepen tot het priesterschap. Hij werkte als huisknecht bij een priester en later bij een kanunnik in Mechelen, waar hij ook studeerde.
In 1616 trad hij toe tot de Jezuïetenorde, en toonde zich een voorbeeld van godsvrucht, gehoorzaamheid en naastenliefde. Hij legde zijn kloostergeloften af op negentienjarige leeftijd en vertrok naar Rome om zijn studies voort te zetten. Daar stierf hij op 13 augustus 1621, slechts 22 jaar oud.
Hij werd heilig verklaard in 1888 en is patroonheilige van de Vlaamse jeugd. Zijn feestdag wordt gevierd op 26 november. Johannes Berchmans is vaak afgebeeld met een kruisbeeld, een rozenkrans en het regelboek — symbolen van zijn toewijding en eenvoud.
“Wie nog niet begonnen is met het beoefenen van het gebed, smeek ik — uit liefde voor de Heer — om dit grote goed niet aan zich voorbij te laten gaan. Er is hier niets om bang voor te zijn, alleen iets om te verlangen… En als men volhardt, vertrouw ik op de barmhartigheid van God, die nooit nalaat iemand te belonen die Hem tot vriend heeft genomen. Want het mentale gebed is naar mijn mening niets anders dan een intieme omgang tussen vrienden; het betekent vaak tijd nemen om alleen te zijn met Hem van wie wij weten dat Hij ons liefheeft. Opdat de liefde waarachtig is en de vriendschap blijft bestaan, moeten de wil van de vrienden op elkaar afgestemd zijn.”
— Teresa van Ávila
++++
Commentaar:
Teresa van Ávila spreekt hier met de vurigheid van een ziel die gebed niet ziet als plicht, maar als genade. Haar woorden zijn een uitnodiging tot intimiteit met God — niet via formele rituelen, maar via het hart. Ze noemt het mentale gebed een “intieme omgang tussen vrienden”, waarmee ze de afstand tussen God en mens radicaal verkleint. God is geen verre heerser, maar een vriend die ons liefheeft en verlangt naar onze aanwezigheid.
De voorwaarde voor deze vriendschap is echter wederkerigheid: “de wil van de vrienden moet op elkaar afgestemd zijn.” Hier klinkt de mystieke diepgang van Teresa door. Liefde is geen gevoel alleen, maar een keuze, een afstemming van onze wil op die van God. In deze afstemming ligt de weg naar innerlijke vrijheid en ware vrede.
++++
Gebed in de geest van Teresa van Ávila
Vriend en Heer,
Gij die mij kent en liefhebt, nodig mij uit tot het stille gesprek van hart tot hart. Laat mijn gebed geen plicht zijn, maar een ontmoeting, een plaats waar ik mag rusten in Uw nabijheid.
Leer mij volharden, ook wanneer het stil is, ook wanneer mijn hart afgeleid is. Want Gij zijt trouw, en Uw liefde wacht geduldig.
Stem mijn wil af op de Uwe, opdat onze vriendschap mag groeien in waarheid.
“Wat heeft Hij voor mij gedaan? Hij heeft mij liefgehad en zich geheel aan mij gegeven. Wat zal ik voor Hem doen?Ik zal Hem liefhebben en mij geheel aan Hem geven ZONDER VOORBEHOUD.”
– Ignatius van Loyola
++++
Commentaar:
Deze woorden van Ignatius zijn doordrenkt van de kern van zijn geestelijke weg: de totale overgave aan God als antwoord op Zijn liefde. Ignatius begint niet met plichten of regels, maar met een persoonlijke vraag: Wat heeft Hij voor mij gedaan? Het is een uitnodiging tot herinnering, tot het zien van Gods concrete liefde in ons leven.
De tweede vraag – Wat zal ik voor Hem doen? – is geen verplichting, maar een spontane reactie van liefde. De climax ligt in de woorden zonder voorbehoud: geen voorwaarden, geen reserves, geen angst. Het is een sprong in vertrouwen, een daad van innerlijke vrijheid.
Voor Ignatius is deze overgave geen verlies van autonomie, maar juist de weg naar ware vrijheid. Door onszelf aan God te geven, worden we wie we werkelijk zijn: geliefde kinderen, geroepen tot liefde en dienstbaarheid.
++++
Gebed
Heer van mijn leven, U hebt mij liefgehad met een liefde zonder grenzen.
U hebt Uzelf geheel aan mij gegeven
– in uw Zoon, in uw Geest, in elke ademtocht van genade.
Wat kan ik anders doen dan U liefhebben? Neem mijn hart,
mijn wil, mijn plannen, mijn angsten. Ik geef mij aan U – zonder voorbehoud.
Leer mij leven in uw liefde, handelen in uw Geest, en rusten in uw trouw.
Leer van Sint Rita om nooit het kwaad in je hart toe te laten, en om haat, wraak en bitterheid te verpletteren met de kracht van vergeving en liefde.
Leer van haar dat de weg naar het ware leven niet gebouwd is op het behagen van mensen, maar op het gehoorzamen van God, wat het ook kost.
Leer van haar dat volledige overgave aan de Heer je niet alleen uit pijn haalt, maar pijn verandert in genade, wonden in kracht, en lijden in een levend getuigenis.
Leer van haar dat met Christus geen strijd zinloos is, geen traan verspild wordt, en geen kruis zonder kroon is.
— Abouna Fawaz
++++
Commentaar:
Deze tekst over Sint Rita is een krachtige uitnodiging tot innerlijke zuivering en spirituele moed. Ze belichaamt een mystieke paradox: dat lijden niet vernietigt, maar transformeert — mits het gedragen wordt in Christus.
Vergeving als overwinning: Rita’s leven toont dat vergeving geen zwakte is, maar een geestelijke triomf. Ze overwon geweld en verlies door liefde, niet door wraak.
Gehoorzaamheid aan God boven menselijke goedkeuring: Haar trouw aan God bracht haar vaak in conflict met verwachtingen van haar omgeving. Toch koos ze voor de smalle weg — die van waarheid en genade.
Lijden als genade: In haar wonden — letterlijk en figuurlijk — werd ze een spiegel van Christus. Haar pijn werd geen last, maar een bron van kracht voor anderen.
Mystieke hoop: De laatste zin is een samenvatting van haar spiritualiteit: met Christus is niets vergeefs. Elk kruis draagt een belofte, elke traan een zegen.
Voor wie verlangt naar innerlijke vrijheid, is Rita een gids: niet door haar woorden, maar door haar leven.
++++
Gebed
Heer Jezus Christus, Gij die Sint Rita hebt gevormd tot een icoon van vergeving en kracht,
leer ook mij het kwaad uit mijn hart te weren, en haat te overwinnen met liefde.
Laat mij niet leven om mensen te behagen, maar om U te volgen
— zelfs als dat offers vraagt. Wanneer ik lijd, herinner mij eraan dat Gij lijden kunt omvormen tot genade.
Wanneer ik wankel, wees mijn kracht. Wanneer ik twijfel, wees mijn licht.
Laat geen traan vergeefs zijn, geen strijd zonder vrucht, geen kruis zonder de belofte van verrijzenis.
Maak mijn leven tot een getuigenis van Uw liefde, zoals Gij dat deed in het leven van Sint Rita.
Amen.
+++++
Wie was de Heilige Rita ?
De heilige Rita van Cascia (1381–1457) was een Italiaanse mystica, patrones van hopeloze gevallen, verzoening en lijdende moeders.
Haar leven getuigt van vergeving, volharding en diepe verbondenheid met Christus.
Korte biografie van Sint Rita:
Geboren als Marghrita Lotti in Roccaporena, een dorpje nabij Cascia in Italië.
Op jonge leeftijd uitgehuwelijkt aan Ferdinando Mancini, een gewelddadige man. Ze kregen twee zonen.
Na de moord op haar man bad ze niet om wraak, maar om vergeving voor zijn moordenaars. Ze vroeg zelfs dat haar zonen zouden sterven voordat ze wraak zouden nemen — wat kort daarna gebeurde.
Wens om kloosterling te worden werd aanvankelijk geweigerd, maar na jaren van gebed en volharding werd ze toegelaten tot het Augustijnenklooster in Cascia.
Ontving een wond op haar voorhoofd, volgens de overlevering een mystieke deelname aan Christus’ lijden (vergelijkbaar met de stigmata).
Heiligverklaard in 1900 door paus Leo XIII. Haar feestdag is op 22 mei.
“Het lijkt mij dat Zuster Thérèse van het Kind Jezus volledig in staat was ons te begeleiden en ons tot heiligen te maken. We zagen dat ze alles deed wat ze zei, en dat inspireerde de novicen om haar na te volgen. Wanneer ze een vraag kreeg, nam ze altijd even de tijd om na te denken voordat ze antwoord gaf. Ze regelde alles zo dat God er blij mee zou zijn. Haar beslissingen waren altijd heel duidelijk en rechtvaardig. Ze bracht veel ijver en onbaatzuchtigheid in onze vorming. ‘Wat er ook gebeurt,’ zei ze, ‘ik zal je de waarheid zeggen; ik zou liever gedwongen worden de gemeenschap te verlaten dan een ziel in het duister achter te laten. Als je geen deugd wilt beoefenen, ga dan terug de wereld in,’ zei ze tegen een van mijn medezusters.”
— Zuster Marie-Madeleine van het Allerheiligst Sacrament
++++
Commentaar:
Wat hier opvalt is de radicale eerlijkheid en spirituele moed van Thérèse. Ze was geen zachte begeleider die alles goedpraatte, maar een heldere, liefdevolle spiegel. Haar woorden zijn scherp, maar nooit hard. Ze spreekt met een heilige urgentie: de ziel is te kostbaar om in het duister te laten. Haar voorbeeld laat zien dat echte liefde niet altijd troostend is, maar soms ook confronterend — omwille van het licht.
Thérèse belichaamt een innerlijke vrijheid: ze is niet bang om afgewezen te worden, zolang ze trouw blijft aan de waarheid en aan God. Haar leiderschap is niet gebaseerd op macht, maar op authenticiteit en transparantie. Ze leeft wat ze onderwijst. Dat maakt haar tot een gids die niet alleen spreekt, maar voorgaat.
++++
Gebed geïnspireerd door deze tekst
Heer, leer mij spreken zoals Thérèse — met waarheid, liefde en moed.
Laat mijn woorden helder zijn, niet om te oordelen,
maar om te bevrijden. Geef mij de kracht om de duisternis niet te verdoezelen,
maar te verlichten. Laat mij niet zoeken naar goedkeuring,
maar naar trouw aan Uw wil. Maak mijn hart onbaatzuchtig,
mijn geest wakker, mijn ziel gericht op U. En als ik mag begeleiden,
laat het zijn zoals Thérèse: met zachtheid én vastberadenheid,
met stilte vóór het spreken, met liefde die de waarheid niet verzwijgt.
“Het is absurd om over Jezus Christus te spreken en tegelijk te judaïseren. Want het christendom heeft geen geloof gehecht aan het jodendom, maar het jodendom heeft geloof gehecht aan het christendom.”
— Sint Ignatius van Antiochië
++++
Commentaar:
Deze uitspraak van Ignatius van Antiochië, een kerkvader uit de vroege tweede eeuw, weerspiegelt de spanningen in de jonge kerk tussen christelijke en joodse praktijken. Met “judaïseren” bedoelt hij het vasthouden aan de joodse wet en rituelen als noodzakelijke weg tot heil, terwijl hij juist wil benadrukken dat Christus de vervulling is van de Wet en de Profeten.
Ignatius stelt dat het christendom niet voortkomt uit het jodendom als een afhankelijke tak, maar dat het jodendom zelf zijn voltooiing vindt in Christus. Dit is geen verwerping van het jodendom, maar een theologische stelling: Jezus is de Messias waarop de Schriften wezen. In Christus wordt de belofte aan Israël universeel en vervuld.
Voor ons vandaag is deze tekst een uitnodiging om Christus centraal te stellen, niet als een toevoeging aan religieuze regels, maar als de levende vervulling van Gods belofte. Het roept op tot innerlijke vrijheid, tot een geloof dat niet gebonden is aan uiterlijke vormen, maar geworteld is in de Persoon van Jezus.
++++
Gebed:
Heer Jezus Christus, Gij zijt de vervulling van alle beloften,
het Licht dat uitgaat boven elke traditie.
Help ons om niet te leven uit regels, maar uit de genade die Gij schenkt.
Laat ons niet terugvallen in oude structuren,
maar vooruitgaan in vertrouwen op Uw Geest.
Moge ons geloof geworteld zijn in U, die gekomen zijt om ons vrij te maken.
Augustinus van Hippo (354–430) Kerkvader en kerkleraar
Waak, o Heer, bij hen die waken, of wenen vannacht,
en geef Uw engelen opdracht over hen die slapen.
Verzorg Uw zieken, o Christus de Heer.
Laat Uw vermoeiden rusten. Zegen Uw stervenden.
Verzacht het lijden van Uw gekwelden.
Ontferm U over Uw bedroefden. Bescherm Uw verheugden.
En dit alles omwille van Uw liefde.
Amen
++++++++++++
Commentaar:
Dit gebed is een prachtig voorbeeld van Augustinus’ pastorale hart en mystieke diepgang. Het is een nachtwake in woorden—een omarming van de hele menselijke ervaring in de stilte van de nacht. Hij bidt niet alleen voor de zieken en stervenden, maar ook voor de vermoeiden, de bedroefden én de verheugden. Dat laatste is opvallend: zelfs vreugde heeft bescherming nodig, want ze is kwetsbaar in een gebroken wereld.
Augustinus’ gebed is een oefening in mededogen. Hij nodigt ons uit om ons hart uit te breiden tot allen die leven, lijden, sterven en hopen. Het is een gebed dat ons leert om niet alleen voor onszelf te bidden, maar om onszelf als kanaal van liefde en troost te laten zijn voor anderen—zichtbaar en onzichtbaar.
++++
Gebed in dezelfde geest
Heer van de nacht, U die waakt waar wij slapen, U die troost waar wij wenen, U die geneest waar wij lijden— laat Uw liefde neerdalen over allen die deze nacht niet kunnen rusten.
Wees bij hen die waken aan een ziekbed, bij hen die huilen in stilte, bij hen die sterven in eenzaamheid, bij hen die vreugde voelen maar bang zijn die te verliezen.
Zend Uw engelen om ons te omringen, Uw Geest om ons te troosten, Uw Zoon om ons te dragen.
En laat ons, in Uw naam, een zegen zijn voor wie ons nodig heeft.
Ik geloofde niet in heiligen, hoewel mijn familie dat wel deed. Mijn partner (nu mijn echtgenoot) begon door een moeilijke periode te gaan: hij vond geen werk, had geen geld, zelfs niet om de huur te betalen. Ik had ook geen inkomsten. We zaten er helemaal doorheen.
Op een dag, midden in de wanhoop, herinnerde hij zich San Charbel. Hij ging op zoek naar een afbeelding, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen te veranderen. Hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.
Toen we gingen samenwonen, zocht hij opnieuw een afbeelding van San Charbel, plaatste die in huis en bad met veel geloof. Kort daarna begonnen de dingen opnieuw te veranderen: hij vond een goede baan, ik vond er ook een, en beetje bij beetje begon alles te verbeteren.
Sindsdien geloof ik ook in San Charbel, en nu stoppen we niet met hem te danken en hem te vragen om hulp bij elke stap die we zetten.
Ik, die niet in heiligen geloofde, weet nu dat wonderen bestaan als je met je hart gelooft.
++++
Commentaar op het getuigenis over Sint Charbel….
Het verhaal ademt precies dat mystieke spanningsveld waar zovelen vaak naar zoeken: wanhoop en vertrouwen, leegte en vervulling, menselijke grenzen en goddelijke genade. Wat mij treft is hoe de herinnering aan Sint Charbel niet zomaar een traditie was, maar een levende bron van hoop op het moment dat jullie niets meer hadden.
Innerlijke beweging: Je beschrijft hoe ongeloof langzaam plaatsmaakt voor geloof. Dat is een weg die veel mystici ook kennen: de ervaring dat God zich juist openbaart wanneer wij niets meer hebben om op te steunen.
Herhaling van genade: Het feit dat bij elke nieuwe stap – samenwonen, werk zoeken – opnieuw een verandering kwam na gebed, laat zien dat geloof niet een eenmalige ervaring is, maar een blijvende relatie.
Mystieke les: Sint Charbel belichaamt stilte, eenvoud en verborgenheid. Jouw getuigenis laat zien dat juist in die verborgen gebeden een kracht schuilt die levens kan omkeren.
Het is alsof het verhaal zegt: “Ik geloofde niet, maar nu weet ik dat wonderen bestaan wanneer je met je hart gelooft.” Dat is een echo van de mystieke traditie: geloof is niet een idee, maar een ervaring van omvorming.
++++
Heer van liefde en genade,
U hebt Sint Charbel tot een getuige gemaakt van stilte en vertrouwen. Zoals hij in eenvoud Uw kracht heeft ervaren, zo vragen wij dat ook ons leven vervuld mag worden van Uw licht.
Wanneer wij wanhopig zijn, herinner ons aan Uw nabijheid. Wanneer wij niets meer hebben, leer ons dat U alles bent. Zegen ons werk, onze huizen, onze relaties, opdat wij steeds opnieuw Uw hand mogen herkennen.
Sint Charbel, bid voor ons, dat wij leren geloven met ons hart, en dat wij nooit ophouden U te danken. Am
christelijkeinformatiebron 