Auteur: Krisbiesbroeck

“Zoals het hert verlangt naar stromend water, zo verlangt mijn ziel naar U, mijn God. Zoals het hert verlangt naar stromend water, zo verlangen ook onze pasgedoopte leden, onze jonge herten, om zo te zeggen, naar God.

Door Egypte en de wereld te verlaten, hebben ze Farao en zijn hele leger ter dood gebracht in de wateren van de doop. Nadat ze de duivel hebben gedood, verlangt hun hart naar de bronnen van stromend water in de kerk. Deze bronnen zijn de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Jeremia getuigt, dat de Vader als een Fontein is als Hij zegt: Zij hebben Mij, de Bron van levend water, verlaten om voor zichzelf waterbakken te graven, gebroken putten die geen water kunnen bevatten. In een andere passage lezen we over de Zoon: Zij hebben de Bron van Wijsheid verlaten. En verder zegt Johannes van de Heilige Geest: Wie het water drinkt, zal Ik hem geven, dat water zal in hem worden tot een fontein van water, die opwelt in het eeuwige leven. De evangelist legt uit dat de Heiland dit zei van de Heilige Geest. Het getuigenis van deze teksten stelt onomstotelijk vast dat de Drie Fonteinen van de Kerk het mysterie van de Drie-eenheid vormen.

Dit zijn de wateren waar het hart van de gelovige naar verlangt, dit zijn de wateren waar het hart van de pasgedoopte naar verlangt als hij zegt: Mijn hart dorst naar God, de levende Fontein. Dit is geen zwak, zwak verlangen om God te zien, maar de pasgedoopten branden van verlangen en dorst naar God. Voordat ze het doopsel ontvingen, vroegen ze elkaar: Wanneer zal ik heengaan en het aangezicht van God zien? Nu is hun zoektocht beantwoord. ze zijn naar voren gekomen en ze staan in de tegenwoordigheid van God. Zij zijn voor het altaar gekomen en hebben het mysterie van de Verlosser aanschouwd.

Nadat ze het Lichaam van Christus hebben ontvangen en herboren zijn in de levengevende wateren, spreken ze vrijmoedig en zeggen: Ik zal Gods wonderbaarlijke woonplaats, Zijn huis, binnengaan. Het huis van God is de Kerk, zijn heilige woonplaats ….

… DOOR HET WOORD VAN GOD ben je uit de gevaarlijke wateren van deze wereld getild, zoals zoveel kleine visjes. In ons is de aard van de dingen veranderd. Vissen die uit de zee worden gehaald, sterven, maar de apostelen hebben voor ons gevist en hebben ons uit de zee van deze wereld gehaald, zodat we van de dood naar het leven konden worden gebracht. Zolang we in de wereld waren, keken onze ogen naar beneden in de afgrond en leefden we in vuil. Nadat we uit de golven waren gered, begonnen we naar de zon te kijken en omhoog te kijken naar het Ware Licht. Verward in de aanwezigheid van zoveel vreugde, zeggen wij: Hoop op God, want ik zal Hem opnieuw loven, in de tegenwoordigheid van mijn Verlosser en mijn God.”

– De heilige Hiëronymus (343-420), bisschop en grote westerse vader en kerkleraar (een uittreksel uit zijn preek over Psalm 41, gericht aan de pasgedoopten).

++++++++++++

Johannes 7:37-38 – De context:

Deze uitspraak van Jezus vindt plaats tijdens het Loofhuttenfeest (Sukkot), een belangrijk Joods feest dat Gods voorziening tijdens de woestijnreis herdenkt. Op de laatste en belangrijkste dag van dit feest, wanneer priesters water uit de bron van Siloam over het altaar gieten als symbool van zegen en leven, roept Jezus:

“Als iemand dorst heeft, laat hem dan bij Mij komen en drinken. Wie in Mij gelooft, zoals de Schrift zegt: ‘Stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien.’”

Wat betekent dit?:

Jezus presenteert zichzelf als de vervulling van deze symboliek: Hij is de bron van levend water, een beeld voor de Heilige Geest die gelovigen zouden ontvangen na Zijn opstanding2.

Het “levend water” staat voor geestelijke vernieuwing, troost, en kracht die voortkomt uit een relatie met Christus.

Deze uitspraak leidde tot verdeeldheid onder de mensen: sommigen zagen Hem als de Messias, anderen verwierpen Hem omdat Hij uit Galilea kwam.

Psalmverwijzing – “Zoals een hert verlangt naar water”

Deze verwijzing komt uit Psalm 42:2:

“Zoals een hert smacht naar stromend water, zo smacht mijn ziel naar U, o God.”

Wat betekent dit?:

Het beeld van een dorstig hert symboliseert een diep verlangen naar God.

De psalm is geschreven in een tijd van spirituele droogte en heimwee naar Gods nabijheid, waarschijnlijk door ballingschap of persoonlijke crisis.

Het sluit aan bij Johannes :

mensen hebben dorst – niet naar fysiek water, maar naar spirituele vervulling.

Reflectie van St. Hiëronymus (ca. 343–420):

Hiëronymus was een kerkvader en Bijbelgeleerde, vooral bekend om zijn Latijnse vertaling van de Bijbel: de Vulgaat. In zijn reflectie vergelijkt hij gelovigen met vissen die uit de zee van deze wereld zijn gehaald:

“Vissen die uit de zee worden gehaald, sterven, maar de apostelen hebben ons uit de zee van deze wereld gehaald, zodat we van de dood naar het leven konden worden gebracht.”

Wat betekent dit?:

De “zee van deze wereld” staat voor een leven zonder God, vol verwarring en zonde.

jDoor het evangelie worden mensen gered en getransformeerd, zoals vissen die niet sterven maar juist tot leven komen.

Hiëronymus benadrukt dat deze redding leidt tot een nieuw perspectief:

we kijken niet meer naar beneden, maar naar het licht van Christus.

+++++++

https://www.de-gezouten-waarheid.nl/project-het-ware-woord/johannes-7-37-39

https://www.heiligen.net/heiligen/09/30/09-30-0420-hieronymus.php

https://www.debijbel.nl/leesplannen/bijbelleesrooster/8-juni-johannes-737-52

—————

“Zal ik het kwaad uit mijn ziel verdrijven door te worstelen met mijn eigen duisternis? Dit is niet wat God voor mij heeft gepland. Het is voldoende om van mijn duisternis naar Zijn licht te keren. Ik hoef niet weg te rennen van mezelf; het is voldoende dat ik mezelf vind, niet zoals ik mezelf heb gemaakt, door mijn eigen domheid, maar zoals Hij mij heeft gemaakt in Zijn wijsheid en mij opnieuw heeft gemaakt in Zijn oneindige genade.”

— Thomas Merton

Bron: MindfulChristianityToday.com

+++++++++++

Dit citaat van Thomas Merton is diep spiritueel en raakt aan het hart van christelijke contemplatie en genade.

 Laten we het in delen ontleden en de betekenis verkennen:

“Moet ik het kwaad uit mijn ziel verdrijven door te worstelen met mijn eigen duisternis?”

Dit verwijst naar de neiging van mensen om hun innerlijke strijd te willen oplossen door zelfdiscipline, zelfkritiek of innerlijke strijd. Merton stelt hier een vraag die veel spirituele zoekers bezighoudt: moet ik mijn duisternis bevechten?

“Dat is niet wat God voor mij heeft gepland.”:

Hier suggereert Merton dat God een andere weg biedt dan zelfgevecht: een weg van overgave, vertrouwen en genade. Het is geen strijd tegen jezelf, maar een uitnodiging tot transformatie.

“Het is voldoende om mij af te keren van mijn duisternis naar Zijn licht.”

In plaats van te blijven worstelen met je fouten, angsten of zonden, nodigt Merton uit om je blik te richten op God — op liefde, licht en waarheid. Het is een beweging van zelfgerichtheid naar Godgerichtheid.

“Ik hoef niet van mezelf weg te rennen…”:

Veel mensen proberen hun pijn of gebrokenheid te ontvluchten. Merton zegt: dat hoeft niet. Je hoeft jezelf niet te ontkennen of te verwerpen.

 “…het is voldoende dat ik mezelf vind, niet zoals ik mezelf heb gevormd door mijn eigen dwaasheid, maar zoals Hij mij heeft gevormd in Zijn wijsheid…”

Hier ligt een kern van christelijke spiritualiteit: je ware identiteit ligt niet in je fouten of zelfbeeld, maar in hoe God jou ziet — als geliefd, waardevol en bedoeld.

“…en mij opnieuw heeft gevormd in Zijn oneindige genade.”

Gods genade is transformerend.

Hij herstelt, vernieuwt en vormt ons opnieuw — niet door onze inspanning, maar door Zijn liefde.

Samenvattend:

Merton roept op tot een spirituele ommekeer: niet door strijd, maar door overgave.

Niet door jezelf te veroordelen, maar door jezelf te zien zoals God je ziet.

Het is een boodschap van hoop, rust en diepe genade.

++++++

Het citaat van Thomas Merton sluit prachtig aan bij verschillende bijbelverzen die spreken over genade, transformatie en het loslaten van zelfveroordeling. Hier zijn enkele krachtige verzen die deze boodschap ondersteunen:

Verzen over Genade en Identiteit in Christus:

Bijbelvers – Betekenis:

Efeziërs 2:8-9:

“Door die genade bent u nu immers gered, doordat u gelooft. Deze redding dankt u niet aan uzelf; ze is een geschenk van God en geen gevolg van uw daden.” → Je hoeft jezelf niet te bewijzen; Gods genade is genoeg.

2 Korintiërs 12:9:       

“Je hebt genoeg aan mijn genade, want mijn kracht openbaart zich juist ten volle wanneer iemand zwak is.” → In je kwetsbaarheid kan Gods kracht het meest zichtbaar worden.

Romeinen 3:24:“Iedereen wordt uit genade rechtvaardig verklaard, om niet, dankzij de verlossing door Christus Jezus.” → Je bent rechtvaardig verklaard, niet door verdienste, maar door genade.

Psalm 103:8:   “Liefdevol en genadig is de HEER, Hij blijft geduldig en groot is zijn trouw.” → God is niet streng en veroordelend, maar vol liefde en geduld.

Johannes 1:16 :  “Uit de overvloed die Hij heeft, hebben wij allen genade op genade ontvangen.” → Gods genade is niet beperkt, maar overvloedig en herhaaldelijk.

Deze verzen onderstrepen wat Merton zegt:

 dat we ons niet hoeven te verliezen in zelfkritiek of innerlijke strijd, maar ons mogen richten op Gods licht, liefde en genade. Het is een uitnodiging om je ware identiteit te ontdekken — niet gevormd door je fouten, maar door Gods liefdevolle bedoeling.

————-

Het koninkrijk der hemelen

Mattheüs 13:44 “Het koninkrijk der hemelen is als een schat die in een veld verborgen ligt, die iemand vindt en opnieuw verbergt en uit vreugde gaat en alles verkoopt wat hij heeft en dat veld koopt.”

Het was Christus die aanwezig was bij allen aan wie, vanaf het begin, God Zijn Woord en Spreek heeft gecommuniceerd. Als iemand daarom de Schrift met aandacht leest, zal hij daarin een uitdrukking van Christus en een voorbode van deze nieuwe roeping vinden. Want Christus is de schat die in het veld verborgen was, dat wil zeggen, in deze wereld (Mt 13:38) — een schat verborgen in de Schriften…

Zo was het dat de Heer de Schriften aan Zijn discipelen uitlegde, na Zijn opstanding uit de dood, hen bewijzend, door hun middel, dat “het noodzakelijk was dat Christus deze dingen zou lijden en in Zijn heerlijkheid zou binnengaan” (Lk 24:26). Dus als iemand op dezelfde manier de Schriften leest, zal die persoon een perfecte discipel worden, “zoals het hoofd van een huishouden die uit zijn voorraadkamer zowel nieuwe als oude dingen tevoorschijn haalt.” (Mt 13:52).

Irenaeus van Lyon.

+++++++++++

De tekst Mattheüs 13:44 en de bijbehorende uitleg — draait om een diep spiritueel inzicht over het koninkrijk van God en de waarde van Christus in het leven van een gelovige.

 Hier is een overzicht van de betekenis:

Bijbelvers: Mattheüs 13:44

“Het koninkrijk der hemelen is als een schat die in een veld verborgen ligt, die iemand vindt en opnieuw verbergt en uit vreugde gaat en alles verkoopt wat hij heeft en dat veld koopt.”

Betekenis:

Schat in het veld:

Symboliseert het koninkrijk van God of Christus zelf — iets van immense waarde dat niet direct zichtbaar is.

Vinden en verbergen:

De ontdekking van deze waarheid is persoonlijk en kostbaar. De persoon verbergt het opnieuw, wat duidt op zorgvuldigheid en bescherming van wat hij gevonden heeft.

Alles verkopen:

Duidt op volledige toewijding.

De persoon is bereid alles op te geven om deze schat — het koninkrijk of Christus — te verkrijgen.

Uitleg van de tekst:

Christus als de verborgen schat:

 De uitleg stelt dat Christus zelf de verborgen schat is, aanwezig in de wereld en in de Schriften.

Schriften als bron van Christus:

Wie de Bijbel aandachtig leest, ontdekt Christus in de verhalen, profetieën en boodschappen — zelfs in het Oude Testament.

Discipelschap:

Wie de Schriften begrijpt zoals Jezus ze uitlegde, wordt een ware discipel, iemand die wijsheid put uit zowel oude als nieuwe openbaringen.

Samengevat:

Deze tekst leert dat het koninkrijk van God — en Christus zelf — van onschatbare waarde is.

 Het vraagt om een persoonlijke ontdekking, volledige toewijding, en een diep begrip van de Schriften.

Wie dat pad volgt, vindt een rijkdom die alles overstijgt.

+++++++++

Praktische implicaties van Mattheüs 13:44

1.Prioriteiten herzien:

De tekst nodigt uit om na te denken over wat écht waardevol is in het leven.

Het koninkrijk van God wordt voorgesteld als iets dat zó kostbaar is, dat je bereid zou moeten zijn alles op te geven om het te verkrijgen.

Praktisch betekent dit:

Durven loslaten van materiële zaken, status, of gewoontes die je afhouden van spirituele groei.

2. Actieve zoektocht:

De schat wordt niet zomaar gevonden — er is een zoektocht, een ontdekking.

Dit moedigt aan tot actief zoeken naar waarheid, wijsheid en een relatie met God.

Praktisch:

Tijd nemen voor reflectie, gebed, studie van de Bijbel, en gesprekken met anderen over geloof.

3. Volledige toewijding:

“Alles verkopen” betekent: geen halfslachtige inzet.

Praktisch:

Je leven zo inrichten dat je waarden, keuzes en gedrag in lijn zijn met je geloof — ook als dat offers vraagt.

4. Waarde van de Schrift:

De uitleg benadrukt dat Christus te vinden is in de Schriften.

Praktisch:

Regelmatig en aandachtig Bijbel lezen, niet alleen als ritueel maar als bron van ontmoeting met Christus.

5. Discipelschap als levensstijl:

Wie de Schrift begrijpt en toepast, wordt een ware discipel.

Praktisch:

leven als leerling van Jezus, met nederigheid, leerbereidheid en de wil om anderen te dienen.

—————

“Ik ben gekomen, niet om af te schaffen, maar o te vervullen.” — Mattheüs 5:17 

Want de wet was bedoeld om een persoon rechtvaardig te maken, maar had niet de kracht om dat te doen; toen kwam Christus, Hij die het einde van de wet is en Hij toonde ons de weg die leidt tot rechtvaardigheid, dat wil zeggen — geloof. Zo vervulde Hij de bedoeling van de wet. De letter van de wet kon de zondaar niet rechtvaardigen — geloof in Jezus Christus zal hem rechtvaardigen. Daarom kan Hij zeggen: “Ik ben niet gekomen om de wet af te schaffen.”

— St. Johannes Chrysostomus (345–407) Vader en Leraar van de Kerk (Anastpaul)

+++++++++++++++

 “Ik ben gekomen, niet om af te schaffen, maar om te vervullen”

 — komt uit Mattheüs 5:17, een vers waarin Jezus spreekt over zijn relatie tot de Joodse wet en profeten. Hier is wat context en uitleg:

Bijbelse context: Mattheüs 5:17:

Jezus spreekt deze woorden tijdens de Bergrede, een van zijn bekendste onderwijzingen.

Hij benadrukt dat hij niet gekomen is om de Thora (de wet van Mozes) of de profeten af te schaffen, maar om hun diepere betekenis en doel te vervullen.

“Vervullen” betekent hier: de wet tot haar volle bedoeling brengen — niet alleen uiterlijk naleven, maar innerlijk transformeren.

Uitleg van Johannes Chrysostomus:

Johannes Chrysostomus (ca. 347–407), een invloedrijke kerkvader en prediker, gaf hier een diepgaande interpretatie van:

Hij stelde dat de wet op zichzelf niet in staat was om mensen rechtvaardig te maken

 — ze toonde wel wat goed was, maar gaf niet de kracht om het te doen.

Christus kwam om die kracht te brengen, door geloof en genade.

Chrysostomus zag Jezus als degene die de intentie van de wet vervulde: niet door haar af te schaffen, maar door haar diepere geestelijke betekenis te openbaren.

Theologische betekenis:

Jezus’ komst betekent geen einde aan morele richtlijnen, maar een verdieping ervan.

De nadruk verschuift van externe gehoorzaamheid naar interne transformatie.

Chrysostomus’ uitleg helpt om te begrijpen dat het christelijk geloof niet losstaat van het Oude Testament,

 maar er juist een vervulling van is.

+++++++++++

De Bergrede :

De Bergrede is een van de meest invloedrijke en diepgaande toespraken van Jezus, en vormt het hart van zijn morele en geestelijke onderricht. Hier is een overzicht van de achtergrond en inhoud:

Wat is de Bergrede?:

De Bergrede staat in het Evangelie van Mattheüs, hoofdstukken 5 tot en met 7.

Jezus sprak deze woorden op een berg in Galilea, aan het begin van zijn openbare optreden.

Hij richtte zich tot zijn leerlingen, niet tot het grote publiek — het is dus bedoeld voor mensen die Hem willen volgen.

Inhoudelijke opbouw:

De Zaligsprekingen (Mattheüs 5:3–12)

Jezus noemt mensen “zalig” (gezegend) die nederig, verdrietig, zachtmoedig, barmhartig of vredestichtend zijn.

Dit keert wereldse waarden om: niet macht of rijkdom, maar innerlijke houding telt.

Zout der aarde & licht der wereld (Mattheüs 5:13–16)

Jezus roept zijn volgelingen op om zichtbaar en invloedrijk te zijn in de wereld — als zout dat smaak geeft en licht dat richting wijst.

Vervulling van de Wet (Mattheüs 5:17–20)

Jezus zegt dat hij niet gekomen is om de Wet af te schaffen, maar om haar te vervullen — door haar diepere betekenis te tonen.

Verdieping van de geboden (Mattheüs 5:21–48)

Hij legt de geboden uit op een radicale manier:

Woede is als moord.

Lust is als overspel.

Liefde moet zelfs gelden voor vijanden.

Waarschuwing tegen schijnheiligheid (Mattheüs 6:1–18)

Jezus waarschuwt tegen religieuze praktijken die alleen voor de show zijn.

Hij leert het Onze Vader als modelgebed.

Vertrouwen op God (Mattheüs 6:25–34)

Jezus zegt:

maak je geen zorgen over eten, kleding of gezondheid.

Zoek eerst het Koninkrijk van God, dan komt de rest vanzelf.

Oordeel en wijsheid (Mattheüs 7):

Oordeel niet over anderen.

Wees wijs:

bouw je leven op Jezus’ woorden zoals op een rots.

Betekenis en invloed:

De Bergrede wordt vaak gezien als de grondwet van het Koninkrijk van God.

Ze heeft grote invloed gehad op christelijke ethiek, spiritualiteit en zelfs seculiere filosofie.

De boodschap is radicaal: het gaat om innerlijke transformatie, niet om uiterlijke religie.

De Bergrede wordt vandaag de dag op verschillende manieren toegepast, zowel binnen de kerk als daarbuiten. Hier zijn enkele belangrijke manieren waarop ze nog steeds relevant is:

 In het persoonlijke geloofsleven:

Zaligsprekingen als levenshouding: Gelovigen proberen de geest van de zaligsprekingen te belichamen — nederigheid, barmhartigheid, zuiverheid van hart, vredestichting.

Modelgebed (Onze Vader): Dit gebed is nog steeds een centraal onderdeel van christelijke liturgie en persoonlijk gebed.

Vertrouwen op God:

De oproep om je geen zorgen te maken over materiële zaken (Mattheüs 6:25–34) wordt vaak aangehaald in tijden van stress of onzekerheid.

 In de kerkelijke praktijk:

Volgens Kerknet wordt de Bergrede regelmatig gelezen tijdens de liturgie, vooral in de weken voorafgaand aan de vastentijd.

Predikanten gebruiken de Bergrede als fundament voor christelijke ethiek en als leidraad voor preken over gerechtigheid, vergeving en naastenliefde.

In maatschappelijke en ethische reflectie:

De Bergrede inspireert christenen om zout en licht te zijn in de wereld — dat wil zeggen: actief bijdragen aan rechtvaardigheid, vrede en solidariteit.

Ze wordt ook aangehaald in discussies over sociale rechtvaardigheid, armoedebestrijding en geweldloosheid.

Sommige passages, zoals “Heb uw vijanden lief”, worden gebruikt als basis voor verzoening en vredeswerk.

In theologische en filosofische studies:

De Bergrede wordt door theologen gezien als een radicale ethische leer, die verder gaat dan de letter van de wet.

Ook niet-religieuze denkers, zoals Gandhi en Tolstoj, hebben zich laten inspireren door de Bergrede vanwege haar nadruk op geweldloosheid en innerlijke zuiverheid2.

————–

Vermijd vooral leugens, alle leugens, vooral de leugen tegen jezelf. Houd je eigen leugen in de gaten en onderzoek die elk uur, elke minuut. En vermijd minachting, zowel voor anderen als voor jezelf: wat je in jezelf slecht lijkt, wordt gezuiverd door het feit dat je het in jezelf hebt opgemerkt. En vermijd angst, hoewel angst simpelweg het gevolg is van elke leugen. Wees nooit bang voor je eigen lafhartigheid bij het verkrijgen van liefde, en wees intussen zelfs niet erg bang voor je eigen slechte daden.

Fjodor Dostoevski

Fjodor Dostoevski (2002). “De gebroeders Karamazov: een roman in vier delen met epiloog”, p. 58, Macmillan

+++++++++++++++

[ Wat moet het zijn : Dostojevsky of Dostoesky : hier een uitleg :

Beide spellingsvarianten, Dostoevsky en Dostojevski, worden gebruikt om de beroemde Russische schrijver aan te duiden. Dostojevski is de officiële Nederlandse spelling, terwijl Dostoevsky meer aansluit bij de Engelse transcriptie van de naam. De Engelse uitspraak van “sky” kan verwarrend zijn, dus de Nederlandse spelling is praktischer.]

Ik  gebruik de term Dostoevsky  én Dostojevsky, naargelang de vertaling het weergeeft]

+++++++++++++

Het citaat van Fjodor Dostojevski is diep filosofisch en raakt aan thema’s als eerlijkheid, zelfreflectie en liefde.

Thema’s in het citaat:

Radicale eerlijkheid:

Dostojevski roept op tot volledige eerlijkheid, vooral tegenover jezelf.

Zelfonderzoek:

Hij pleit voor constante reflectie op je eigen gedrag en motieven.

Mededogen boven minachting:

 Minachting belemmert begrip en liefde.

Angst als gevolg van leugen:

 Leugens maken ons kwetsbaar en bang.

Liefde ondanks imperfectie:

Jezelf liefhebben, zelfs met fouten, is de sleutel tot het liefhebben van anderen.

Reflectieve vraag:

Wat raakt jou het meest in dit citaat? Is het de oproep tot eerlijkheid, de strijd tegen zelfverachting, of de moed om lief te hebben ondanks je gebreken?

++++++++++++++++

Hier zijn een aantal prachtige en inspirerende citaten in het Nederlands die je kunnen motiveren, aan het denken zetten of gewoon een glimlach bezorgen :

Korte en krachtige citaten: (niet noodzakelijk van Dostoevsky)

“Wie niet waagt, wie niet wint.” → Een klassieker die aanmoedigt om risico’s te nemen en uit je comfortzone te stappen.

“De aanhouder wint.” → Een reminder dat doorzettingsvermogen vaak leidt tot succes.

“Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel.” → Een ode aan eerlijkheid en integriteit.

“Geen regen, geen bloemen.” → Moeilijke tijden zijn soms nodig om iets moois te laten groeien.

“Verzamel momenten, geen dingen.” → Een pleidooi voor het waarderen van ervaringen boven materiële zaken.

“Ook dit zal voorbij gaan.” → Troostend in moeilijke tijden; alles is tijdelijk.

“Droom niet je leven, leef je droom.” → Een oproep om je passies te volgen en actief je leven vorm te geven.

++++++++++++++++

‘Wie benauwdheid verdraagt, zal vreugden ontvangen; en hij die onaangename dingen verdraagt, zal niet van het aangename worden beroofd.’

St. Nilus van de Sinaï.

++++++++

Deze uitspraak is doordrenkt van spirituele wijsheid en ascetische diepgang. Ze nodigt uit tot reflectie over hoe we omgaan met lijden, ongemak en beproevingen in het leven.

Geduld als spirituele kracht:

Nilus benadrukt dat het verdragen van benauwdheid — zowel fysiek als emotioneel — geen zinloos lijden is, maar een weg naar innerlijke vreugde. In een wereld die vaak gericht is op onmiddellijke bevrediging en comfort, klinkt dit als een tegenstem: ware vreugde komt niet voort uit het vermijden van pijn, maar uit het doorstaan ervan met moed en vertrouwen.

Onaangename dingen als leermeesters:

De tweede helft van de uitspraak stelt dat wie onaangename dingen verdraagt, niet beroofd wordt van het aangename. Dat suggereert dat het aangename — vrede, vreugde, liefde — niet afhankelijk is van externe omstandigheden, maar van een innerlijke houding.

Het is een pleidooi voor veerkracht:

het vermogen om het goede te behouden, zelfs in moeilijke tijd

Toepassing in het dagelijks leven:

In moderne termen zou je deze uitspraak kunnen toepassen op:

Mentale gezondheid:

 het leren verdragen van angst, verdriet of stress zonder eraan ten onder te gaan.

Relaties:

het doorstaan van conflicten en ongemak om tot diepere verbondenheid te komen.

Spiritualiteit:

het aanvaarden van stilte, twijfel en leegte als deel van de weg naar innerlijke vervulling.

laten we dieper ingaan op de spirituele betekenis van de uitspraak van St. Nilus van Sinaï:

“Wie benauwdheid verdraagt, zal vreugden ontvangen; en hij die onaangename dingen verdraagt, zal niet van het aangename worden beroofd.”

Spirituele betekenis:

Deze uitspraak is geworteld in de ascetische traditie van het vroege christendom, waarin het lijden en de beproevingen van het leven niet werden gezien als obstakels, maar als wegen naar heiligheid en innerlijke transformatie.

1. Lijden als zuivering van de ziel:

St. Nilus geloofde dat het verdragen van benauwdheid — of dat nu fysieke pijn, emotionele strijd of spirituele droogte is — de ziel zuivert van haar gehechtheid aan wereldse zaken. Door het lijden heen wordt de mens ontvankelijker voor goddelijke genade.

Spiritueel gezien is benauwdheid geen straf, maar een uitnodiging tot verdieping.

2. Onaangename dingen als oefening in deugden:

Het verdragen van onaangename dingen — zoals vernedering, onrecht, eenzaamheid — is een oefening in deugden zoals geduld, nederigheid en overgave. Deze deugden zijn volgens Nilus de bouwstenen van een leven in God.

Het aangename waar hij over spreekt, is niet werelds genot, maar innerlijke vrede, vreugde en verbondenheid met God.

3. De paradox van het spirituele leven:

In de spirituele traditie van de woestijnvaders, waartoe Nilus behoort, is er een diepe paradox: hoe meer men afstand doet van het aardse, hoe meer men het hemelse ontvangt. Het is een omkering van de wereldse logica.

Wie het kruis draagt, zal de opstanding ervaren.

Toepassing voor vandaag:

Deze uitspraak is verrassend actueel:

In tijden van mentale druk of burn-out, herinnert ze ons eraan dat het verdragen van moeilijke momenten niet zinloos is, maar een weg naar innerlijke groei.

In spirituele droogte, wanneer gebed of geloof moeilijk voelt, nodigt ze uit tot volharding — want het aangename zal niet worden ontnomen.

In maatschappelijke onrust of persoonlijke crisis, biedt ze hoop: dat trouw blijven aan het goede, zelfs onder druk, leidt tot een dieper geluk.

Wil je dat ik deze spirituele interpretatie verwerk in een korte meditatie, een gebed, of misschien een tekst die je kunt gebruiken voor bezinning of delen met anderen?

Hoe kan ik deze boodschap in mijn dagelijks leven toepassen?

+++++++++++

Wie was Nilus van Sinaï ?

Hier is een overzicht van het leven en de spirituele betekenis van St. Nilus van Sinaï, ook wel bekend als Nilus de Oudere:

Geboren in de 4e eeuw in Constantinopel, als een hooggeplaatste ambtenaar en getrouwd man met twee kinderen2.

Diep beïnvloed door de preken van St. Johannes Chrysostomus, besloot hij samen met zijn vrouw een monastiek leven te leiden:

 zij trok zich terug in een vrouwenklooster met hun dochter, hij vertrok met zijn zoon Theodoulos naar de berg Sinaï2.

Ze leefden daar als woestijnmonniken, in afzondering en gebed. Hun leven werd onderbroken toen Saracenen zijn zoon gevangen namen en als slaaf verkochten. Uiteindelijk werd Theodoulos bevrijd en herenigd met zijn vader2.

Nilus werd later priester en bisschop van Ancyra (het huidige Ankara).

Hij was een ascetisch schrijver, theoloog en spiritueel raadgever, en correspondeerde met keizers, bisschoppen en gewone gelovigen. Hij sprak zich uit tegen misstanden, ketterijen en wereldse corruptie, zelfs tegenover de keizer.

Hij stierf rond het jaar 430 of 451, en zijn feestdag wordt gevierd op 12 november2.

Spirituele nalatenschap:

Nilus van Sinaï wordt beschouwd als een van de belangrijkste ascetische schrijvers van de 5e eeuw. Zijn werken bevatten:

Maximen over het religieuze leven: korte, krachtige uitspraken over deugd, nederigheid, gebed en volharding.

Brieven en traktaten: waarin hij spirituele raad gaf aan mensen van alle standen.

Waarschuwingen tegen wereldse verleidingen: hij zag het monastieke leven als een weg naar innerlijke vrijheid en goddelijke nabijheid.

Zijn spiritualiteit is geworteld in het idee dat lijden en beproeving de ziel zuiveren, en dat ware vreugde niet ligt in comfort, maar in verbondenheid met God.

————–

O God, schep in mij een zuiver hart

“Een nederig mens wordt omhuld door mededogen en zijn hart ervaart de hulp van God.

Hij ontdekt een kracht die in hem opkomt, de kracht van vertrouwen.

Wanneer de mens zo de hulp van God ervaart, wanneer hij die nabij voelt en hem helpt, wordt zijn hart vervuld van geloof en begrijpt hij dat gebed de toevlucht en hulp is, bron van redding, schat van vertrouwen, veilige haven,

 licht voor wie in duisternis leeft, steun voor de zwakken, bescherming in tijden van beproeving, hulp bij ziekte…

Kortom, een overvloed aan zegeningen komt tot de mens door het gebed.

Zijn vreugde zal het gebed zijn. Zijn hart wordt verlicht door vertrouwen.”

— Isaak de Syriër Mc 7,1-8.14-15.21-23 .

+++++++++++++++++++

De tekst  is een spirituele en meditatieve reflectie, gebaseerd op christelijke mystiek, en komt waarschijnlijk uit een liturgische of contemplatieve context. Hier is een uitleg in begrijpelijke taal:

Uitleg van de tekst “O God, schep in mij een zuiver hart”

Deze tekst is een gebed en een spirituele overdenking over de kracht van nederigheid, vertrouwen en gebed. Het is geïnspireerd door de mystieke traditie van Isaak de Syriër, een christelijke monnik uit de 7e eeuw die bekend staat om zijn diepe inzichten in het innerlijke leven.

Kernpunten van de tekst: Nederigheid opent het hart voor God:

 Een nederig mens is ontvankelijk voor Gods mededogen. Hij erkent zijn kwetsbaarheid en afhankelijkheid, en juist daardoor ervaart hij Gods nabijheid en hulp.

Vertrouwen als innerlijke kracht:

Door Gods hulp groeit er een kracht in de mens: vertrouwen. Dit vertrouwen is geen blind geloof, maar een innerlijke zekerheid dat God nabij is en helpt.

Gebed als bron van leven:

 Het gebed wordt beschreven als een allesomvattende bron van steun:

  1.Toevlucht en hulp in moeilijke tijden,

 2. Redding voor wie verdwaald is,

 3. Licht in duisternis

 4. Steun voor wie zwak is

 5. Bescherming bij beproevingen

6. Genezing bij ziekte

Vreugde en verlichting door gebed:

Uiteindelijk wordt het gebed niet alleen een noodkreet, maar een bron van vreugde. Het hart van de biddende mens wordt verlicht en vervuld van vertrouwen.

Slotreflectie:

De tekst nodigt uit tot een dieper besef van wat gebed werkelijk kan zijn: niet alleen woorden, maar een levenshouding van openheid, vertrouwen en verbondenheid met God.

Het is een uitnodiging om het gebed te zien als een innerlijke krachtbron die het hart zuivert en de ziel versterkt.

————

“Het werk is nooit af, we moeten voortdurend opnieuw beginnen – en dat moedig. Wat we tot nu toe hebben gedaan is goed, maar wat we gaan beginnen, zal beter zijn. En wanneer we dat hebben voltooid, zullen we iets anders beginnen dat nog beter zal zijn, en dan weer iets anders – totdat we deze wereld verlaten om een nieuw leven te beginnen dat geen einde zal hebben, omdat het het beste is dat ons kan overkomen.”

– St. Franciscus van Sales

+++++++++

De tekst benadrukt dat het leven een voortdurend proces van opnieuw beginnen is, waarbij elke nieuwe start een kans biedt om iets beters te creëren dan tevoren. Het moedigt aan tot volharding, hoop en het geloof dat elke stap vooruit ons dichter brengt bij een groter doel – zelfs voorbij dit leven.

De tekst die je eerder deelde is geïnspireerd door de spiritualiteit van St. Franciscus van Sales, een katholieke heilige en kerkleraar uit de 17e eeuw. Hij stond bekend om zijn toegankelijke manier van schrijven en zijn diepe inzicht in het menselijk hart. Hoewel de exacte bron van deze specifieke passage niet direct te vinden is in zijn bekendste werken, zoals Inleiding tot het devote leven (Introduction à la vie dévote) of Verhandeling over de liefde Gods (Traité de l’Amour de Dieu), weerspiegelt de boodschap wel sterk zijn gedachtegoed2.

Kern van zijn spiritualiteit:

Het leven is een voortdurende groei in liefde en goedheid.

Elke nieuwe stap is een kans om dichter bij God te komen.

Liefde en zachtmoedigheid zijn krachtiger dan dwang.

Het gewone leven – thuis, op het werk, in de stad – is een plek waar men heiligheid kan nastreven.

Deze visie was revolutionair in zijn tijd, omdat hij spiritualiteit toegankelijk maakte voor iedereen, niet alleen voor kloosterlingen of priesters.

www.oblaten.osfs.nl/spiritualiteit/

www.knr.nl

www.rkdocumenten.nl

————–