Dit is een privé christelijke blog van Kris Biesbroeck, Licentiaat Theologie en filosofie. De inhoud van blog : Theologie, filosofie, Kerkvaders, Heiligenlevens, Exegese, Augustinus,enz… Alles wat sinds 2007 op de site is verschenen kan hier teruggevonden worden bij de Categorieën (bij het begin van de site) HET ADRES VAN DE SITE IS : CHRISTELIJKEINFORMATIEBRON.WORDPRESS.COM.
“Als alleen de eetlust gezondigd heeft, laat het dan met rust, en dat is voldoende. Maar als de andere ledematen ook gezondigd hebben, waarom zouden zij dan niet vasten? … Laat het oog vasten van vreemde aanzichten en van elke wellust, zodat de geest, die in vrijheid werd geschapen maar overvloedig faalt, door boetedoening kan worden beteugeld. Laat het oor, beschuldigend gretig om te luisteren, vasten van nutteloze geruchten, en van alles wat ijdel en onrustig is, en zich tot verlossing wendt. Laat de tong vasten van laster en gemopper, en van nutteloze, ijdele en schunnige woorden, en soms ook van de ernst van stilte, zelfs wanneer deze van essentieel belang lijkt. Laat de hand vasten van … alle werken die niet noodzakelijk zijn. Maar laat de ziel vooral vasten van het kwaad en zichzelf weerhouden van het kwaad. Want zonder zulke onthouding zullen de andere dingen weinig nut hebben voor de Heer.”
— Sint Bernard van Clairvaux.
+++++++++++++++
De tekst van Sint Bernard is een spirituele en morele oproep tot een bredere vorm van vasten
—niet alleen lichamelijk, maar ook geestelijk en zintuiglijk. Hier is een uitleg in begrijpelijke taal:
Kernboodschap:
Sint Bernard zegt dat vasten niet alleen gaat over minder eten, maar over het beheersen van al onze zintuigen en gedragingen die tot zonde kunnen leiden.
Het doel is innerlijke zuivering en spirituele groei.
Wat bedoelt hij precies?
Eten is slechts één aspect van zonde. Als alleen de eetlust zondigt, is vasten voldoende. Maar als andere delen van het lichaam ook zondigen (ogen, oren, tong, handen), moeten ook die ‘vasten’.
Vasten van de ogen:
Vermijd het kijken naar verleidelijke of ongepaste dingen die begeerte opwekken.
Vasten van de oren:
Luister niet naar roddels, geruchten of nutteloze informatie.
Vasten van de tong:
Spreek geen kwaad, laster, nutteloze of vuile woorden. Soms is zelfs stilte heilzaam.
Vasten van de handen:
Vermijd handelingen die niet nodig zijn of die tot kwaad leiden.
Vasten van de ziel:
Het belangrijkste: weerhoud je van innerlijke kwaadheid, slechte intenties en zondige verlangens.
Waarom is dit belangrijk?
Zonder innerlijke onthouding (van kwaad en zonde) heeft uiterlijke vasten weinig waarde. Het is dus een oproep tot integriteit: dat ons gedrag, onze woorden, onze gedachten en onze verlangens allemaal afgestemd zijn op het goede.
++++++++++++
In de context van Sint Bernard en bredere christelijke spiritualiteit, zijn zonden niet alleen grote misdaden, maar ook subtiele gedragingen en houdingen die ons afleiden van het goede, het ware en het liefdevolle.
Hier zijn enkele voorbeelden van zonden die we kunnen vermijden, verdeeld per zintuig of gedrag zoals Sint Bernard dat beschrijft:
Zonden van de ogen: Naar anderen kijken met lust of jaloezie. Genieten van gewelddadige of onzedelijke beelden. Bewust zoeken naar verleiding of sensatie
Zonden van de oren: Luisteren naar roddels of laster. Genieten van vuile of kwetsende taal. Openstaan voor misleiding of manipulatie
Zonden van de tong: Lasteren of kwaadspreken over anderen. Liegen of verdraaien van de waarheid. Schelden, vloeken of cynisme. Overmatig praten zonder inhoud of respect
Zonden van de handen (daden): Stelen of misbruik maken van anderen. Geweld gebruiken of dreigen. Luiheid of nalatigheid in verantwoordelijkheden. Handelingen die anderen schade berokkenen, fysiek of emotioneel
Zonden van het hart (innerlijk): Trots, arrogantie of zelfverheerlijking . Jaloezie, haat of wrok. Hebzucht of egoïsme.. Onverschilligheid tegenover het lijden van anderen.
Hoe vermijden we ze?
Door bewustwording, zelfreflectie, gebed, boetedoening en het cultiveren van deugden, zoals nederigheid, liefde, geduld en eerlijkheid. Het gaat niet om perfectie, maar om groei en zuivering.
+++++++++++++++++
Zijn leven in vogelvlucht:
Sint Bernardus van Clairvaux (1090–1153) was een invloedrijke Franse abt, mysticus en kerkleraar die een sleutelrol speelde in de hervorming van het middeleeuwse kloosterleven en de verspreiding van de cisterciënzerorde.
Geboorteplaats: Fontaine-lès-Dijon, nabij Dijon in Bourgondië
Intrede in het klooster: Rond 1112 trad hij toe tot de abdij van Cîteaux, bakermat van de cisterciënzers
Stichter van Clairvaux:
In 1115 stichtte hij het klooster Clairvaux, dat uitgroeide tot een centrum van spiritualiteit en hervorming
Invloedrijk prediker:
Hij reisde door Europa om ketterijen te bestrijden, pauselijke conflicten te bemiddelen en de Tweede Kruistocht te prediken
Schrijver en denker:
Bernardus liet honderden preken, brieven en traktaten na, vaak doordrenkt van mystiek en liefdevolle devotie
Zijn spirituele visie:
Mystiek en nederigheid: Hij benadrukte de liefde als weg tot God, via de “twaalf trappen van nederigheid”
Soberheid en arbeid:
Zijn kloosterregel legde de nadruk op “ora et labora” – bidden én werken.
Mariaverering: Bernardus zag Maria als bemiddelaar tussen mens en God
Erkenning en nalatenschap:Heiligverklaring: In 1174 door paus Alexander III
Kerkleraar:
In 1830 kreeg hij de titel “Doctor van de Kerk” van paus Pius VIIIJHij was een man van paradoxen: verlangend naar stilte, maar actief in de wereld; een monnik die koninkrijken beïnvloedde
Beschouw, geliefde, de intellectuele kwaliteit van de menselijke ziel niet lichtvaardig. De onsterfelijke ziel is als een kostbaar vat. Zie hoe groot de hemel en de aarde zijn, en toch vond God daar geen vreugde in — alleen in jou. Overdenk je waardigheid en adel, want niet ter wille van engelen maar om jou kwam de Heer je beschermen, om je terug te roepen toen je verloren was, toen je gewond was, en Hij herstelde je tot de oorspronkelijke staat van de zuivere Adam. De mens was heer over de hemel en de dingen daaronder. Hij kon zijn hartstochten onderscheiden en was volledig vreemd aan de demonen. Hij was zuiver van elke zonde of kwaad, gemaakt naar het beeld van God. Maar door de overtreding raakte hij verloren en gewond. Satan verduisterde zijn geest.
— St. Macarius van Egypte De Vijftig Geestelijke Homilieën Vertaald door George A. Maloney, S.J.
++++++++++++
De intellectuele waarde van de ziel:
Macarius begint met een oproep om de menselijke ziel niet te onderschatten. Hij noemt haar een “kostbaar vat” — iets van grote waarde en schoonheid. Dit benadrukt dat de ziel een goddelijke oorsprong en bestemming heeft.
Gods voorkeur voor de mens: Hoewel de hemel en aarde groots zijn, vond God daar geen vreugde in zoals in de mens. Dit onderstreept de unieke relatie tussen God en de mens: de mens is het wezen waarin God zijn liefde en aandacht heeft gelegd. Menselijke waardigheid en redding:
Macarius wijst erop dat God niet voor engelen kwam, maar voor de mens — om hem te redden toen hij verloren en gewond was. Dit verwijst naar de christelijke overtuiging dat Jezus mens werd om de mensheid te herstellen tot haar oorspronkelijke, zuivere staat zoals Adam vóór de zondeval.
De oorspronkelijke staat van de mens: De mens was oorspronkelijk heer over de schepping, zuiver van zonde, en leefde in harmonie met God. Hij kon zijn passies beheersen en was niet beïnvloed door demonische krachten.
De val en verduistering: Door de “overtreding” — een verwijzing naar de zondeval— verloor de mens zijn oorspronkelijke glorie.Satan “verduisterde zijn geest”, wat betekent dat de menszijn helderheid, zuiverheid en goddelijke verbinding verloor.
Kernboodschap: De tekst is een oproep tot bewustwording van onze oorspronkelijke waardigheid en een uitnodiging tot herstel. Het benadrukt dat ondanks onze gevallen staat, God ons waardevol acht en ons wil herstellen.
Sommigen denken dat het Oude Testament strenger is dan het Nieuwe, maar ze vergissen zich; ze houden zichzelf voor de gek. De Oude Wet strafte niet het verlangen om rijkdom te bezitten; ze strafte het bezit. Maar nu wordt de rijke man niet veroordeeld omdat hij het bezit van anderen neemt; hij wordt veroordeeld omdat hij zijn eigen bezit niet weggeeft.” (Lucas 18:18–30)
Paus St. Gregorius de Grote (540–604 n.Chr.)
++++++++++
Dit citaat, toegeschreven aan paus Gregorius de Grote, raakt aan een diep theologisch en sociaal thema:
de verantwoordelijkheid van rijkdom in het christendom.
Historische en theologische context:
Paus Gregorius de Grote (540–604 n.Chr.)
Een van de meest invloedrijke pausen uit de vroege middeleeuwen.
Bekend om zijn hervormingen in de kerk, zijn geschriften, en zijn nadruk op armoede, nederigheid en dienstbaarheid.
Uitleg van het citaat:
Het citaat vergelijkt de Oude Wet (zoals gevonden in het Oude Testament) met de Nieuwe Wet,
(zoals onderwezen door Jezus in het Nieuwe Testament):
Oude Wet:
Strafte het bezit van rijkdom als zonde, vooral als het leidde tot ongelijkheid of onderdrukking.
Nieuwe Wet:
Gaat verder dan alleen het bezit Jezus legt de nadruk op vrijgevigheid en liefde voor de naaste.
Het is niet genoeg om rijkdom niet te stelen; men moet ook bereid zijn het te delen.
Gregorius stelt dat:
Rijkdom op zich is niet het probleem is.
Het probleem is het niet delen van rijkdom met de armen en behoeftigen.
De rijke man wordt veroordeeld, niet omdat hij iets gestolen heeft, maar omdat
hij zijn bezit niet weggeeft aan wie het nodig heeft.
Verwijzing naar Lucas 18:18–30:
In deze passage vraagt een rijke leider aan Jezus wat hij moet doen om het eeuwige leven te verkrijgen.
Jezus antwoordt dat hij de geboden moet volgen, en voegt eraan toe:
“Verkoop alles wat je hebt en geef het aan de armen, dan zul je een schat in de hemel hebben.”
De rijke man wordt verdrietig, omdat hij veel bezit heeft. Jezus zegt dan:
“Hoe moeilijk is het voor rijken om het Koninkrijk van God binnen te gaan!”
Wat betekent dit voor vandaag?
Het is een oproep tot radicale vrijgevigheid.
Christelijke ethiek draait niet alleen om wat je niet doet (zoals stelen), maar ook om wat je wel doet: delen, helpen, liefhebben.
Het daagt moderne ideeën over bezit en succes uit, en vraagt om een herwaardering van solidariteit.
“Maar door de gebeden van de heilige Kerk, en door het heilbrengende offer, en door de aalmoezen die voor hun zielen worden gegeven, bestaat er geen twijfel dat de overledenen geholpen worden, zodat de Heer hen genadiger behandelt dan hun zonden zouden verdienen. De hele Kerk houdt deze praktijk in ere, die is overgeleverd door de Vaders: dat zij bidt voor hen die zijn gestorven in de gemeenschap van het Lichaam en Bloed van Christus.”
St. Augustinus (354–430 n.Chr.)
+++++++
De tekst van St. Augustinus bevat een aantal diepgaande en theologisch rijke thema’s. Hier zijn de belangrijkste:
1. Voorbede van de Kerk:
De tekst benadrukt de kracht van gebed door de Kerk voor de zielen van overledenen.
Het idee is dat de gemeenschap van gelovigen actief kan bijdragen aan het heil van anderen, zelfs na hun dood.
2. Genade en Barmhartigheid van God:
Augustinus stelt dat God door deze gebeden genadiger kan zijn dan de zonden van de overledenen zouden toelaten.
Dit onderstreept het christelijke geloof in goddelijke barmhartigheid boven strikte rechtvaardigheid.
3. Heilbrengend Offer en Aalmoezen:
Naast gebed noemt hij ook het offer (waarschijnlijk de eucharistie) en het geven van aalmoezen als middelen om de doden te helpen.
Dit wijst op een sacramenteel en ethisch aspect van de hulp aan overledenen.
4. Traditie van de Vaders:
Augustinus verwijst naar de overlevering van de Kerkvaders als bron van deze praktijk.
Dit benadrukt het belang van traditie binnen de katholieke en orthodoxe geloofsbeleving.
5. Gemeenschap in het Lichaam en Bloed van Christus:
De tekst sluit af met het idee dat deze gebeden specifiek zijn voor hen die zijn gestorven “in de gemeenschap van het Lichaam en Bloed van Christus”.
Dit duidt op verbondenheid met Christus via de sacramenten, vooral de eucharistie.
Verban uit je verbeelding alles wat je zou kunnen ontmoedigen, en zeg vaak tot onze Heer: ‘O God, U bent mijn God, en ik vertrouw op U;
U zult mijn toevlucht zijn; ik zal niets vrezen.’ Niet alleen ben je met Hem, maar je bent in Hem en Hij is in jou.
Wat kan een kind in de armen van zo’n Vader vrezen? Wees als een klein kind.
Kinderen denken niet na over hun toekomst, omdat ze iemand anders hebben die dat voor hen doet. Ze zijn onbevreesd wanneer ze bij hun vader zijn. Doe hetzelfde, en wees in vrede.
– Padre Pio
+++++++++++++
Deze tekst van Padre Pio is een spirituele en troostende boodschap die draait om vertrouwen, overgave en innerlijke vrede.
Hier is een uitleg in begrijpelijke taal:
Kernboodschap:
Padre Pio moedigt je aan om een rustig en vredig leven te leiden, vrij van angst en zorgen. Hij zegt dat je je verbeelding niet moet laten vullen met dingen die je bang maken. In plaats daarvan moet je je vertrouwen stellen in God.
Vertrouwen op God:
De tekst benadrukt God als toevlucht:
Wanneer je zegt “U bent mijn God, ik vertrouw op U”, geef je jezelf over aan Zijn bescherming.
Geen angst:
Als je werkelijk gelooft dat God bij je is en in je leeft, hoef je niets te vrezen.
Het beeld van een kind:
Padre Pio gebruikt het beeld van een kind in de armen van zijn vader:
Kinderen maken zich geen zorgen over de toekomst.
Ze zijn zorgeloos en voelen zich veilig, omdat ze weten dat hun vader voor hen zorgt.
Hij roept op om net zo te vertrouwen op God als een kind op zijn vader.
Praktische oproep:
Tot slot zegt hij:
“Doe hetzelfde, en wees in vrede.”
Met andere woorden: laat je zorgen los, vertrouw op God zoals een kind op zijn ouder, en vind rust in die overgave.
+++++++++++
De boodschap van Padre Pio is niet alleen troostend, maar ook praktisch toepasbaar in het dagelijks leven.
Hier zijn enkele manieren waarop je deze spirituele inzichten kunt omzetten in concrete acties:
1. Begin je dag met stilte en gebed:
Neem elke ochtend een paar minuten om je gedachten tot rust te brengen.
Spreek bewust woorden van vertrouwen uit, zoals: “Heer, ik vertrouw op U.”
Dit helpt je om je dag te beginnen met innerlijke rust in plaats van stress.
2. Beperk negatieve invloeden:
Vermijd overmatig nieuws, sociale media of gesprekken die angst en onzekerheid voeden.
Vul je gedachten met hoopvolle en opbouwende boodschappen, zoals Bijbelteksten of inspirerende citaten.
3. Oefen kinderlijk vertrouwen:
Probeer niet alles zelf te controleren of te begrijpen.
Laat los wat je niet kunt veranderen, en vertrouw erop dat God voor je zorgt
— net zoals een kind dat doet bij zijn ouders.
4. Wees een bron van rust voor anderen:
Deel deze boodschap met mensen die angstig of onrustig zijn.
Luister zonder oordeel en bied troost vanuit het geloof.
5. Schrijf je zorgen van je af:
Houd een dagboek bij waarin je je angsten en zorgen opschrijft.
Sluit elke notitie af met een gebed van vertrouwen, zoals: “Heer, ik leg dit in Uw handen.”
6.Herinner jezelf aan Gods nabijheid:
Hang een inspirerende tekst op in je huis of werkplek.
Draag een klein symbool (zoals een kruisje) dat je herinnert aan Zijn aanwezigheid.
“God, in zijn genade, herinnert ieder van ons aan de middelen van de genade die Hij ons heeft gegeven. Verlies dus nooit de moed of wees lui, mijn kinderen, maar roep dag en nacht tot de Heer, zodat jullie de goedheid van de Vader kunnen afdwingen om jullie hulp van boven te schenken.”
St.Antonius de Grote.
****************
Deze tekst van Sint Antonius de Grote is een spirituele aansporing vol betekenis.
Laten we het stap voor stap ontleden:
Wie was Sint Antonius de Grote?
Sint Antonius (ca. 251–356) wordt beschouwd als de vader van het christelijk monnikendom. Hij trok zich terug in de woestijn van Egypte om een leven van gebed, ascese en toewijding aan God te leiden. Zijn woorden zijn vaak gericht op innerlijke strijd, volharding en spirituele groei.
Uitleg van de tekst:
“God, in zijn genade, herinnert ieder van ons aan de middelen van de genade die Hij ons heeft gegeven.”
Dit betekent dat God ons voortdurend helpt herinneren aan de spirituele hulpmiddelen die Hij ons heeft geschonken
—zoals gebed, geloof, hoop, liefde, en de kracht om te volharden.
“Verlies dus nooit de moed of wees lui, mijn kinderen…”
Antonius waarschuwt tegen ontmoediging en luiheid. In spirituele zin betekent dit: geef niet op, zelfs als het moeilijk is, en blijf actief in je geloof.
“…maar roep dag en nacht tot de Heer…”
Hier spoort hij aan tot volhardend gebed. Niet slechts af en toe, maar voortdurend—een teken van diepe toewijding.
“…zodat jullie de goedheid van de Vader kunnen afdwingen om jullie hulp van boven te schenken.”
Door volhardend gebed en vertrouwen, kunnen we Gods genade en hulp ontvangen. Het woord “afdwingen” betekent hier niet manipulatie, maar eerder dat door onze oprechte volharding Gods liefdevolle antwoord wordt uitgelokt.
Spirituele boodschap:
De kernboodschap is:
wees standvastig in je geloof, bid zonder ophouden, en vertrouw erop dat God je zal helpen. Het is een oproep tot innerlijke kracht,
discipline en hoop, zelfs in tijden van twijfel of zwakte.
Als je niet barmhartig kunt zijn, spreek dan op zijn minst alsof je een zondaar bent. Als je geen vredestichter bent, wees dan op zijn minst geen onruststoker. Als je niet ijverig kunt zijn, wees dan in je gedachten niet als een luiaard. Als je niet overwinnend bent, verhef jezelf dan niet boven de overwonnenen. Als je de mond van een man die zijn metgezel kleineert niet kunt sluiten, onthoud je er dan op zijn minst van om met hem mee te doen.
Sint Isaac de Syriër
++++++++
Deze tekst van Sint Isaac de Syriër is een spirituele en ethische oproep tot nederigheid, zelfbeheersing en compassie.
Hier is een uitleg per zin:
“Als je niet barmhartig kunt zijn, spreek dan op zijn minst alsof je een zondaar bent.”
Betekenis: Als je moeite hebt om anderen genadig of vergevingsgezind te behandelen, wees dan in ieder geval nederig in je woorden. Spreek niet alsof je moreel superieur bent.
“Als je geen vredestichter bent, wees dan op zijn minst geen onruststoker.”
Betekenis: Als je niet actief vrede kunt brengen, zorg er dan ten minste voor dat je geen conflicten veroorzaakt. Neutraliteit is beter dan negativiteit.
“Als je niet ijverig kunt zijn, wees dan in je gedachten niet als een luiaard.”
Betekenis: Zelfs als je fysiek of praktisch niet productief bent, probeer dan mentaal alert en bewust te blijven. Luiheid begint in de geest.
“Als je niet overwinnend bent, verhef jezelf dan niet boven de overwonnenen.”
Betekenis: Als je geen succes hebt behaald, wees dan bescheiden en oordeel niet over degenen die hebben gefaald. Trots zonder prestatie is hol.
“Als je de mond van een man die zijn metgezel kleineert niet kunt sluiten, onthoud je er dan op zijn minst van om met hem mee te doen.”
Betekenis: Als je geen invloed hebt om iemand te stoppen die anderen slecht behandelt, doe dan in ieder geval niet mee. Medeplichtigheid is ook een vorm van schade.
Overkoepelende boodschap:
Sint Isaac roept op tot innerlijke discipline en morele verantwoordelijkheid. Zelfs als je niet in staat bent om het goede actief te doen, kun je het kwaad vermijden. Het is een oproep tot bescheidenheid, terughoudendheid en het vermijden van oordeel of schade aan anderen.
++++++++++++
Sint Isaac de Syriër, ook bekend als Isaak van Ninive, was een invloedrijke spirituele schrijver en mysticus uit de 7e eeuw.
Hier zijn enkele kernpunten over zijn leven en werk:
Leven en achtergrond
Geboorte: Rond 640 in Beth Qatraye, een regio die nu deel uitmaakt van Qatar of Bahrein.
Religie: Lid van de Kerk van het Oosten, een oosters-christelijke traditie.
Bisschop van Nineve: Hij werd kortstondig bisschop van Nineve (nabij het huidige Mosul in Irak), maar trok zich na enkele maanden terug om als kluizenaar te leven.
Kloosterleven: Hij leefde in afzondering in de bergen van het huidige Zuidwest-Iran, waar hij zich toelegde op gebed, vasten en spirituele reflectie.
Werken en invloed:
Spirituele homilieën: Zijn geschriften richten zich op het innerlijke leven, nederigheid, barmhartigheid en de liefde van God. Hij vermeed dogmatische discussies en schreef op een toegankelijke, meditatieve manier.
Vertalingen:
Zijn werken zijn vertaald in het Grieks, Arabisch, Georgisch, Latijn en Slavisch, en worden in zowel oosters-orthodoxe als westerse christelijke tradities gewaardeerd.
Theologische visie:
Isaac wordt vaak geassocieerd met christelijk universalisme — het idee dat Gods liefde uiteindelijk iedereen bereikt, en dat hel eerder een proces van zuivering is dan eeuwige verdoemenis.
Waarom hij belangrijk is:
Oecumenisch karakter: Hoewel hij trouw bleef aan zijn eigen traditie, worden zijn werken breed gewaardeerd vanwege hun universele boodschap van mededogen.
Invloed:
Hij wordt beschouwd als een van de grootste spirituele auteurs van het oosterse christendom, naast figuren als Efrem de Syriër.
Gebed van Sint Franciscus van Assisi “Heer, help me om deze dag te leven, rustig, gemakkelijk; te leunen op uw grote kracht, vertrouwend, respectvol; te wachten op de ontvouwing van uw wil, geduldig, sereen; anderen te ontmoeten, vredig, vreugdevol; morgen tegemoet te treden, vol vertrouwen, moedig.
Amen.”
++++++
Het gebed van Sint Franciscus van Assisi is een spirituele oproep tot innerlijke rust, vertrouwen en liefdevolle omgang met anderen.
“Heer, help me om deze dag te leven, rustig, gemakkelijk;”
Een vraag om de dag met kalmte en eenvoud te mogen beleven, zonder stress of haast.
“te leunen op uw grote kracht, vertrouwend, respectvol;”
Een oproep om niet alles zelf te willen dragen, maar te vertrouwen op Gods kracht en leiding, met eerbied.
“te wachten op de ontvouwing van uw wil, geduldig, sereen;”
Een uitnodiging tot geduld: niet alles hoeft meteen duidelijk te zijn. Vertrouw erop dat Gods plan zich op het juiste moment zal ontvouwen.
“anderen te ontmoeten, vredig, vreugdevol;”
Een wens om met anderen in harmonie en vreugde om te gaan, zonder oordeel of conflict.
“morgen tegemoet te treden, vol vertrouwen, moedig.”
Een gebed om de toekomst met vertrouwen en moed tegemoet te gaan, ongeacht wat die brengt.
“Amen.”
Een bevestiging van het gebed, een overgave aan het hogere.
———
Het gebed is een prachtige samenvatting van christelijke spiritualiteit: leven in het moment, vertrouwen op God, geduld hebben, liefdevol zijn naar anderen, en met moed vooruitkijken.
“Het hele leven van een christen moet een voortdurende kruisweg zijn.
Het leven van degenen die heiligen willen worden, moet op een bijzondere manier een voortdurende reeks kruisen zijn.”
~ St. Augustinus
++++++++++++
Betekenis en Uitleg van het citaat:
Deze uitspraak draait om het idee dat het christelijke leven — en vooral het streven naar heiligheid
— gepaard gaat met voortdurende uitdagingen, opofferingen en lijden. Hier zijn enkele kernpunten:
“Voortdurende kruisweg” verwijst naar het dragen van het kruis zoals Jezus dat deed.
In christelijke symboliek staat het kruis voor lijden, zelfverloochening en trouw aan God ondanks moeilijkheden.
Heiligheid vereist toewijding:
Wie heilig wil worden, moet bereid zijn om extra offers te brengen.
Augustinus benadrukt dat dit pad niet gemakkelijk is — het vraagt om volharding, nederigheid en innerlijke strijd.
Spirituele groei door lijden:
Volgens Augustinus is het lijden niet zinloos, maar een manier om dichter bij God te komen. Het vormt het karakter, zuivert de ziel en verdiept het geloof.
Vergelijking met het dagelijks leven:
Denk aan mensen die hun geloof trouw blijven ondanks ziekte, verlies of vervolging. Augustinus zou zeggen dat zij hun “kruis” dragen — en dat dit hen juist dichter bij God brengt.
+++++++++++
Relatie tussen lijden en geloof
1.De relatie tussen lijden en geloof is een diep en vaak confronterend thema binnen het christendom.Lijden als spirituele weg
Volgens St. Augustinus en vele andere christelijke denkers is lijden geen zinloos kwaad, maar een weg naar verdieping van het geloof.
Het helpt gelovigen om:
Afhankelijkheid van God te ontwikkelen in plaats van op eigen kracht te vertrouwen.
Innerlijke zuivering te ondergaan, waarbij egoïsme, trots en wereldse verlangens worden losgelaten.
De liefde van Christus beter te begrijpen, die zelf leed voor de mensheid.
Zoals het artikel van Kerknet stelt:
“Het kruis is een symbool van de uiterste vorm van lijden en hulpeloosheid, waar een mens mee te maken kan hebben”.
2. Lijden als deelname aan Christus:
In het christendom wordt het lijden van gelovigen vaak gezien als een deelname aan het lijden van Christus:
Jezus’ kruisdood is het ultieme voorbeeld van onschuldig lijden.
Gelovigen worden uitgenodigd om hun eigen “kruis” op zich te nemen en Hem te volgen.
Dit lijden is niet alleen een beproeving, maar ook een verbondenheid met Christus.
j“Al het lijden dat de vijanden van Christus Hem aandoen, wordt ook het deel van Zijn volgelingen, omdat zij Zijn lichaam zijn”.
3. Lijden en hoop:
Hoewel lijden zwaar is, biedt het geloof ook hoop en troost:
De Bijbel belooft dat God nabij is in het lijden.
Lijden kan leiden tot geestelijke groei, karaktervorming en een dieper vertrouwen.
Er is uitzicht op verlossing, zowel in dit leven als in het hiernamaals.
“Ee christen is iemand die gelooft in Jezus, die aan een kruis gestorven is. Een God die zelf geleden heeft en nog lijdt.
Je vreugde is je verdriet zonder masker. En dezelfde bron waaruit je lachen opstijgt, was vaak gevuld met je tranen. Hoe kan het anders zijn? Hoe dieper het verdriet in je wezen snijdt, hoe meer vreugde je kunt bevatten. Het is niet de beker die je wijn vasthoudt, maar die in de pottenbakker oven werd gebakken. En is het niet het hout dat je geest kalmeert, hetzelfde hout dat werd uitgehold door messen?
Wanneer je blij bent, kijk dan diep in je hart en je zult zien dat alleen datgene je vreugde geeft wat je ook verdriet heeft gedaan.
Wanneer je verdrietig bent, kijk dan opnieuw in je hart, en je zult zien dat je huilt om wat ooit je vreugde was.
Sommigen zeggen, “Vreugde is groter dan verdriet,” en anderen zeggen, “Verdriet is groter.”
Maar ik zeg dat ze onafscheidelijk zijn. Samen komen ze, en wanneer de een aan je tafel zit, herinner je dan dat de ander slaapt in je bed.
Waarlijk, jullie zijn als weegschaal tussen verdriet en vreugde.
Alleen wanneer je leeg bent, sta je stil en in evenwicht.
Wanneer de schatbewaarder je vult met zijn goud en zilver, moet je vreugde én verdriet stijgen of dalen.
++++++++++
Dit gedicht van Kahlil Gibran uit The Prophet is een diep filosofische reflectie op de relatie tussen vreugde en verdriet.
Hier is een nadere uitleg van de belangrijkste ideeën:
Vreugde en verdriet zijn één:
Gibran stelt dat vreugde en verdriet geen tegenpolen zijn, maar twee kanten van dezelfde ervaring.
jJe kunt diepe vreugde alleen voelen als je ook diep verdriet hebt gekend.
Ze zijn als een schaal:
hoe dieper het verdriet je heeft uitgehold, hoe meer ruimte er is voor vreugde.
Innerlijke reflectie:
Hij moedigt aan om bij vreugde en verdriet naar binnen te kijken:
Bij vreugde:
Zie je dat het vaak voortkomt uit iets wat je eerder pijn heeft gedaan.
Bij verdriet: besef je dat je huilt om iets wat je ooit vreugde bracht.
Dit benadrukt hoe onze emoties verbonden zijn met betekenisvolle ervaringen.
Balans en transformatie:
Gibran gebruikt het beeld van een weegschaal:
je ziel is in balans wanneer je leeg bent, maar zodra je gevuld wordt met ervaringen (goud en zilver), beweegt de schaal.
Dit betekent dat levenservaringen ons uit balans brengen, maar ook verrijken.
Vreugde en verdriet als metgezellen:
Hij zegt dat wanneer vreugde aan tafel zit, verdriet in je bed ligt te slapen. Dit beeld toont hoe beide emoties altijd aanwezig zijn, zelfs als één dominant lijkt. Ze wisselen elkaar af, maar zijn nooit ver weg.
Spirituele diepgang:
Gibran’s boodschap is niet alleen psychologisch, maar ook spiritueel: verdriet is niet iets om te vermijden, maar iets dat je dieper maakt.
Het maakt je vatbaar voor grotere vreugde en helpt je groeien in bewustzijn.
Wil je dat ik dit gedicht omzet in een moderne versie, of dat ik het verbind met een persoonlijke situatie of levensfase?
+++++++++++++
Over: Kahlil Gibran, een fascinerende en invloedrijke figuur:Biografische Achtergrond.
Volledige naam: Gibran Khalil Gibran (جبران خليل جبران)
Geboren: 6 januari 1883 in Bsharri, Libanon
Overleden: 10 april 1931 in New York, VS
Nationaliteit: Libanees-Amerikaans
Religieuze achtergrond: Maronitisch christen
Op jonge leeftijd emigreerde Gibran met zijn familie naar de Verenigde Staten, waar hij in Boston woonde.
Hij keerde later terug naar Libanon voor zijn opleiding en reisde door Europa, waar hij in contact kwam met
modernistische en romantische stromingen.
Werk en Invloed:
Beroepen: Dichter, schrijver, schilder, filosoof
Talen:
Schreef zowel in het Arabisch als in het Engels
Bekende werken:
De Profeet (1923) – zijn meest beroemde boek, een verzameling poëtische essays over liefde, vrijheid, werk, verdriet, vreugde en meer
Gebroken Vleugels:
De Dwaas:
Jezus, de Zoon des Mensen:
Zijn werk combineert westerse en oosterse mystiek, en spreekt zowel religieuze als seculiere lezers aan.
Hij wordt gezien als een brug tussen culturen en als een pionier in de moderne Arabische literatuur.
Filosofie en Thema’s:
Mystiek en spiritualiteit: Gibran schreef over de ziel, het goddelijke, en de menselijke zoektocht naar betekenis.
Vrijheid en individualiteit:
Hij pleitte voor innerlijke vrijheid en het volgen van je eigen pad.
Liefde en relaties:
Zijn teksten over liefde zijn diepzinnig en vaak paradoxaal – hij zag liefde als iets dat verbindt, maar ook ruimte laat.
Culturele Impact:
Zijn werk is vertaald in meer dan 25 talen en wordt wereldwijd gelezen.
De Profeet wordt vaak gebruikt als spirituele gids, bij huwelijken, begrafenissen en persoonlijke reflectie.
Hij wordt beschouwd als een van de meest gelezen dichters ter wereld, naast Shakespeare en Laozi.
Telkens zei hij : ‘Mijn genade is alles wat je nodig hebt. Mijn kracht werkt het beste in zwakheid.’ Daarom roem ik nu graag in mijn zwakheden, zodat de kracht van Christus door mij heen kan werken . Daarom schep ik behagen in mijn zwakheden en in de beledigingen , ontberingen , vervolgingen en moeiten die ik omwille van Christus lijd. Want wanneer ik zwak ben , dan ben ik sterk .
Korintiërs 12 : 9-10.
+++++++++++++++
De tekst uit 2 Korintiërs 12:9-10 is diepgaand en zit vol spirituele wijsheid.
Hier is een uitleg van de betekenis:
Mijn genade:
De apostel Paulus schrijft over een moment waarop hij God smeekt om een “doorn in het vlees” weg te nemen – een vorm van lijden of zwakte.
Maar in plaats van genezing krijgt hij een antwoord dat zijn hele kijk op kracht verandert: “Mijn genade is u genoeg, want mijn kracht openbaart zich ten volle wanneer iemand zwak is.”
Wat betekent dat?:
Gods genade is voldoende : Je hoeft niet perfect of sterk te zijn om door God gedragen te worden. Zijn genade is genoeg, zelfs in je tekortkomingen.
Kracht in zwakte :
In plaats van je zwakheden te verbergen, mag je ze erkennen. Juist daar kan Gods kracht het meest zichtbaar worden.
Omarmen van lijden:
jPaulus zegt dat hij zelfs blij is met zijn zwakheden, moeilijkheden en vervolgingen, omdat ze hem dichter bij Christus brengen. Ze maken hem afhankelijk van God in plaats van op zichzelf te vertrouwen.
Paradox van geloof :
“Wanneer ik zwak ben, dan ben ik sterk” klinkt tegenstrijdig, maar het betekent dat ware kracht uit nederigheid en vertrouwen op iets groters dan jezelf komt .
En die afbeelding:
De persoon die naar het paard kijkt, met bergen op de achtergrond, lijkt een moment van bezinning te tonen. Misschien symboliseert het de rust die komt wanneer je overgeeft aan iets dat je niet volledig begrijpt , maar wel vertrouwt.
Laten wij ons dan verheugen en danken, dat wij niet alleen christenen zijn geworden, maar Christus zelf. Begrijpen en vatten jullie, broeders, Gods genade jegens ons? Verwonder je en wees blij: wij zijn Christus geworden.
— St. Augustinus
+++++++++++++
Context van het citaat
Augustinus spreekt hier over de diepe mystieke eenheid tussen Christus en de gelovigen. In zijn theologie is de Kerk het Lichaam van Christus, en de gelovigen zijn leden van dat lichaam. Door de doop en het geloof worden we niet alleen volgelingen van Christus, maar ook dragers van Zijn aanwezigheid in de wereld.
Hij baseert zich op Paulus’ woorden, zoals in Galaten 2:20: “Niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij.”
Augustinus wil ons laten beseffen hoe groot Gods genade is: dat Hij ons niet alleen redt, maar ons ook deel laat worden van Zijn Zoon. Het is een oproep tot verwondering, dankbaarheid en vreugde.
“Ik weet niet waarom er dit verschil is, maar ik weet zeker dat God niemand laat wachten tenzij hij ziet dat het goed is voor hem om te wachten.
Wanneer je je kamer binnenkomt, zul je merken dat het lange wachten je iets goeds heeft gebracht dat je anders niet zou hebben gehad. Maar je moet het beschouwen als wachten, niet als kamperen. Je moet blijven bidden voor licht: en natuurlijk, zelfs in de hal, moet je beginnen te proberen de regels te gehoorzamen die gemeenschappelijk zijn voor het hele huis.
En bovenal moet je vragen welke deur de ware is; niet welke je het beste bevalt door zijn verf en panelen.”
— C. S. Lewis, Mere Christianity.
++++++++++++++
Een prachtig citaat over geduld, vertrouwen en het zoeken naar de juiste weg.
De tekst komt uit het boek Mere Christianity van C. S. Lewis, een klassieker in christelijke apologetiek
Lewis schreef het boek op basis van een reeks BBC-radiotoespraken die hij gaf tussen 1941 en 1944,
en het werd uiteindelijk gepubliceerd in 1952.
+++++++
Een prachtig citaat over geduld, vertrouwen en het zoeken naar de juiste weg.
De tekst komt uit het boek Mere Christianity van C. S. Lewis, een klassieker in christelijke apologetiek
Lewis schreef het boek op basis van een reeks BBC-radiotoespraken die hij gaf tussen 1941 en 1944, en het werd uiteindelijk gepubliceerd in 1952.
+++++
Het citaat van C.S. Lewis is rijk aan betekenis en biedt een prachtige basis voor reflectie.
Hier is wat inhoudelijk en stilistisch commentaar dat je kan helpen om je tekst nog krachtiger te maken:
Inhoudelijk commentaar:
Sterke metafoor: de hal van het geloof
Lewis’ beeld van de hal als overgangsruimte is bijzonder treffend.
Het spreekt mensen aan die zich nog oriënteren binnen het christendom, zonder hen te veroordelen.
Je zou dit kunnen verrijken door kort te benoemen wat die “kamers” symboliseren: verschillende geloofstradities, kerken of spirituele richtingen.
Wachten versus kamperen:
De tegenstelling tussen wachten en kamperen is subtiel maar krachtig.
Het benadrukt dat geestelijke groei vraagt om actieve houding, zelfs in periodes van onzekerheid.
Misschien kun je hier een praktische toepassing aan toevoegen:
hoe ziet “actief wachten” eruit in het dagelijks leven? Denk aan gebed, dienstbaarheid, studie van de Schrift.
De nadruk op waarheid boven voorkeur:
Lewis waarschuwt tegen het kiezen van een geloofsrichting op basis van uiterlijkheden.
Dit is een waardevolle oproep tot diepgang en oprechtheid.
Je zou kunnen verwijzen naar hoe dit vandaag relevant is:
in een tijd van overvloed aan keuzes en oppervlakkige aantrekkingskracht, blijft de zoektocht naar waarheid essentieel.
“Maar ik wil mij volstrekt nergens op beroemen, behalve op het kruis van onze Heer Jezus Christus.
Door dat kruis ben ik voor de wereld gekruisigd, en is de wereld voor mij gestorven.”
Galaten 6:14
+++++++++++
Galaten 6:14 is een krachtige en diepzinnige uitspraak van Paulus, die de kern raakt van zijn geloof en zijn boodschap aan de christenen in Galatië.
Hier zijn een paar lagen van betekenis die we kunnen verkennen:
De kernboodschap van het vers:
“Maar ik wil mij volstrekt nergens op beroemen, behalve op het kruis van onze Heer Jezus Christus.
Door dat kruis ben ik voor de wereld gekruisigd, en is de wereld voor mij gestorven.” — Galaten 6:14
Geen roem in eigen prestaties:
Paulus wijst elke vorm van zelfverheerlijking af. In plaats van trots te zijn op religieuze prestaties of status, beroemt hij zich alleen op het kruis van Christus.
Het kruis als symbool van overgave:
Voor Paulus is het kruis niet enkel een instrument van lijden, maar het ultieme teken van verlossing en een nieuwe identiteit in Christus.
Scheiding van wereldse waarden:
Door het kruis is Paulus als het ware gestorven voor de wereld, en de wereld voor hem.
Dat betekent dat hij niet langer leeft volgens wereldse normen of zoekt naar wereldse goedkeuring.
Context binnen de brief aan de Galaten:
Paulus schreef deze brief om de Galaten te waarschuwen tegen het idee dat ze zich moesten houden aan de Joodse wet
(zoals besnijdenis) om gered te worden.
Galaten 6:14 is een afsluitende uitspraak waarin hij benadrukt dat het geloof in Christus, en niet religieuze rituelen, de ware basis is van het christelijk leven.
Theologische diepgang:
Identiteit in Christus: Paulus’ identiteit is volledig geworteld in wat Christus heeft gedaan, niet in wat hij zelf heeft bereikt.
Nieuwe schepping:
In de verzen rondom Galaten 6:14 spreekt Paulus over het idee van een “nieuwe schepping” — een leven dat radicaal anders is door het werk van Christus.
Reflectie voor vandaag:
Deze tekst daagt ons uit om na te denken:
Waarop bouwen wij onze identiteit? Waar zoeken wij erkenning of betekenis? Paulus’ woorden nodigen uit tot een leven dat niet draait om status,
prestaties of uiterlijk vertoon, maar om overgave en verbondenheid met Christus.
Uit Zijn oneindige verlangen naar de mens is Hij werkelijk en overeenkomstig de aard van het ding geworden waarnaar Hij verlangde, zonder enige verandering in Zijn eigen wezen te ondergaan vanwege Zijn onuitsprekelijke zelf-lediging, noch het veranderen of verminderen van iets van de menselijke natuur vanwege Zijn onuitsprekelijke aanneming van het vlees.
— Maximus de Belijder
+++++++++++++++
Het is een theologische uitspraak over de incarnatie van Christus: dat Hij uit liefde voor de mens werkelijk mens werd, zonder Zijn goddelijke natuur te verliezen of de menselijke natuur te vervormen.
De uitspraak van Maximus de Belijder komt voort uit een diepgaande theologische context binnen de christelijke traditie, en specifiek uit zijn strijd tegen het monotheletisme —de leer die stelde dat Christus slechts één wil had, namelijk de goddelijke.
Theologische achtergrond:
Maximus de Belijder (ca. 580–662) was een Byzantijnse monnik, theoloog en kerkvader die bekendstaat om zijn verdediging van de orthodoxe leer over Christus.
Hij verzette zich tegen het idee dat Christus geen menselijke wil had. Volgens Maximus zou dat betekenen dat Christus geen volledig mens was, wat het heilsmysterie zou ondermijnen2.
Zijn centrale stelling:
Christus is volledig God én volledig mens, met een goddelijke én een menselijke wil. Alleen zo kon Hij de menselijke natuur werkelijk aannemen en verlossen.
Betekenis van de uitspraak:
De tekst die jij aanhaalde benadrukt:
Gods verlangen naar de mens:
Christus werd mens uit liefde, zonder Zijn goddelijke natuur te verliezen.
Zelf-lediging (kenosis):
Hij nam vrijwillig de menselijke natuur aan, zonder Zijn goddelijkheid te veranderen.
Volledige incarnatie:
De menselijke natuur werd niet verminderd of vervormd—Christus was een echte mens, met alles wat daarbij hoort (behalve de zonde).
Breder filosofisch-theologisch kader:
In latere interpretaties, zoals in moderne theologie, wordt Maximus’ visie ook verbonden met het idee van vergoddelijking (deificatie): dat mensen door Christus deel krijgen aan het goddelijke leven. Zijn incarnatie is dus niet alleen een historische gebeurtenis, maar een kosmisch en existentieel mysterie waarin alle mensen worden uitgenodigd.
+++++++++++++
Theologen die Maximus beïnvloedden:
1.Origenes (ca. 185–254)
Een vroege kerkvader uit Alexandrië.
Legde de basis voor allegorische Bijbelinterpretatie.
Zijn ideeën over de pre-existentie van zielen en de uiteindelijke verzoening van alle dingen beïnvloedden Maximus’ kosmische visie op verlossing.
2.Gregorius van Nazianze (ca. 329–390)
Een van de Cappadocische Vaders.
Zijn nadruk op de volledige menselijkheid van Christus en de theologische precisie over de triniteit vormden een fundament voor Maximus’ christologie.
Maximus citeert hem vaak in zijn werken, zoals in de Ambigua.
3. Pseudo-Dionysius de Areopagiet (5e–6e eeuw)
Een mystieke theoloog die schreef over de transcendente aard van God en de hiërarchieën van engelen.
Zijn concept van “goddelijke ecstase” en “deïficatie” (vergoddelijking) werd door Maximus verder uitgewerkt in zijn visie op de incarnatie als een universeel mysterie.
4. Evagrius Ponticus (ca. 345–399)
Bekend om zijn ascetische en mystieke theologie.
Zijn ideeën over de geestelijke strijd en de rol van de deugden zijn terug te vinden in Maximus’ ethiek en spiritualiteit.
5. Johannes van Damascus (ca. 675–749)
Hoewel hij iets later leefde, bouwde hij voort op Maximus’ leer en hielp deze te verankeren in de orthodoxe traditie.
Zijn werk De orthodoxe geloofsleer bevestigt de leer van de twee naturen en twee willen in Christus.
Moderne herontdekkers:
Hans Urs von Balthasar (20e eeuw): Deze katholieke theoloog herwaardeerde Maximus als een sleutelfiguur in de “kosmische liturgie” en zag in hem een brug tussen mystiek en dogmatiek.
Jean-Claude Larchet en Jordan Daniel Wood: Hedendaagse theologen die Maximus’ visie op de deïficatie en incarnatie als één mysterie verder hebben uitgewerkt.
Maximus wordt in de Rooms Katholieke Kerk herdacht op 13 Augustus.
Op 7 September worden twee jongeren door Paus Leo XIV heilige verklaard/
Daarom geef ik nu een overzicht van de toekomstige heiligen :
Pier Giorgio Frassati (links) en Carlo Akutis (rechts)
5. Hij was gepassioneerd over het gebruik van media en technologie om het Evangelie te verspreiden.
6. Carlo werd als tiener gediagnosticeerd met leukemie. Hij bood zijn lijden aan voor de Heer, voor de Paus en voor de Kerk.
7. Hij verzocht om begraven te worden in Assisi vanwege zijn liefde voor Sint Franciscus van Assisi.
8. Carlo werd door Paus Franciscus op 10 oktober 2020 zalig verklaard en is de eerste millennial die zalig verklaard is. En word op 7 september Heilige verklaard in Rome.
Gebed om de heiligverklaring van Carlo Acutis
Almachtige God, Vader van Barmhartigheid, verhef Uw dienaar Carlo Acutis tot de glorie van het altaar, opdat Gij door hem nog meer verheerlijkt zult worden.
Schenk ons de eer hem een heilige te mogen noemen, want hij heeft in alles Uw Wil geleefd. En door zijn verdiensten, geef mij de genade waar ik zo vurig naar verlang. Amen.
+++++++++++++
Officieel Gebed en Novene tot de Dienaar van God Carlo Acutis (1991–2006)
Openingsgebed
Heilige Drie-eenheid, Vader, Zoon en Heilige Geest, ik dank U voor alle genade en gunsten waarmee U de ziel van de Dienaar van God Carlo Acutis hebt verrijkt tijdens zijn 15 jaar op deze aarde.
Door de verdiensten van deze Engel van de Jeugd, schenk mij de genade die ik vurig zoek (vraag hier je intentie).
Dagelijkse Meditaties: NOVEEN:
Dag 1 – “Niet ik, maar God” Carlo, u die uw leven wijdde aan het zoeken van heilige dingen, help mij hetzelfde te doen. Amen.
Dag 2 – “Altijd verenigd zijn met Jezus, dat is mijn levensprogramma” Carlo, u die leefde in het hart van Jezus, leer mij Zijn liefde te beantwoorden. Amen.
Dag 3 – “Vraag voortdurend je Beschermengel om hulp. Je Beschermengel is je beste vriend” Carlo, u die de engelen zag bij uw heengaan, help mij rechtvaardig te leven. Amen.
Dag 4 – “Onze ziel is als een luchtballon… Zonde laat haar vallen, biecht laat haar weer stijgen” Carlo, u die het sacrament van de biecht waardeerde, geef mij liefde voor dit sacrament. Amen.
Dag 5 – “Verdriet is kijken naar onszelf, geluk is kijken naar God” Carlo, u die altijd naar Jezus keek, leer mij waar echt geluk ligt. Amen.
Dag 6 – “Het enige dat we moeten vragen aan God, is de wens om heilig te zijn” Carlo, u die het essentiële zocht, geef mij verlangen naar de Hemel. Amen.
Dag 7 – “De Maagd Maria is de enige Vrouw in mijn leven” Carlo, u die Maria boven alles liefhad, help mij haar liefde te beantwoorden. Amen.
Dag 8 – “De Eucharistie is mijn snelweg naar de Hemel” Carlo, u die Jezus zocht in het Tabernakel, geef mij verlangen naar de Eucharistie. Amen.
Dag 9 –“Ik ben gelukkig om te sterven, omdat ik mijn leven heb geleefd zonder een minuut te verspillen aan dingen die God niet behagen. Amen.”
Bij elke meditatie wordt gebeden:
1 Onze Vader
5 Weesgegroetjes
3 Eer aan de Vader
…om God te danken voor de genade die Carlo ontving tijdens zijn korte maar heilige leven.
Slotgebed :
Almachtige God, Vader van Barmhartigheid, verhef Uw dienaar Carlo Acutis tot de glorie van de altaren, zodat Gij door hem nog meer verheerlijkt zult worden. Schenk ons de eer hem heilige te mogen noemen, want hij leefde Uw Wil in alles. En door zijn verdiensten, geef mij de genade die ik zo vurig verlang. Amen
Hij is de patroonheilige van het internet. Hij heeft een website gemaakt om alle bekende wonderen van de Eucharistie te documenteren.
Hij staat ook bekend om zijn moedige strijd tegen leukemie, die zijn leven in 2006 beëindigde op de leeftijd van 15 jaar. Gepland voor canonisatie op 27 april 2025,
Carlo is al door veel jonge mensen als patroon aangenomen.
Hij zal de eerste millennial heilige worden.
——————-
Carlo Acutis was een jonge Italiaanse katholiek die wereldwijd bekend werd als de “millennialheilige” en “God’s influencer” vanwege zijn diepe geloof en zijn innovatieve gebruik van technologie om dat geloof te verspreiden. Hier is een overzicht van zijn leven en betekenis:
Leven en achtergrond:
Geboren: 3 mei 1991 in Londen, opgegroeid in Milaan
Overleden: 12 oktober 2006 in Monza, op 15-jarige leeftijd aan leukemie
Zaligverklaring: 10 oktober 2020 in Assisi
Heiligverklaring: Goedgekeurd door paus Franciscus in juli 2024
Geloof en spiritualiteit:
Carlo was vanaf jonge leeftijd diep religieus, ondanks een niet-praktiserende opvoeding.
Hij ging dagelijks naar de mis en had een bijzondere devotie voor de Eucharistie.
Zijn bekendste uitspraak: “De Eucharistie is mijn snelweg naar de hemel.”
Technologie en missie:
Carlo gebruikte zijn computervaardigheden om een website te bouwen die eucharistische wonderen documenteerde.
Hij zag het internet als een krachtig middel om mensen tot God te brengen.
Hij wordt vaak de “patroonheilige van computerprogrammeurs” genoemd3.
Liefdadigheid en karakter:
Hij stond bekend om zijn vriendelijkheid, verdedigde gepeste kinderen en hielp daklozen.
Zijn acties waren vaak klein maar krachtig, zoals het weggeven van zijn schoenen aan een dakloze tijdens een storm.
Canonisatie en nalatenschap:
Twee medische wonderen zijn aan hem toegeschreven, wat leidde tot zijn heiligverklaring.
Hij is begraven in Assisi, de stad van Sint-Franciscus, die hij bewonderde.
Carlo inspireert wereldwijd jongeren en wordt gezien als bewijs dat heiligheid ook in het digitale tijdperk mogelijk is
De tekst op de afbeelding: Pier Giorgio Frassati verzette zich tegen het fascistische regime in Italië, pleitte voor de armen en benadrukte de leer van de Kerk over waardigheid en gerechtigheid.
Hij stierf aan poliomyelitis op de jonge leeftijd van 24 jaar, hoogstwaarschijnlijk opgelopen van de mensen voor wie hij zorgde.
Hij was een serieuze grappenmaker. Sommige van zijn grappen omvatten het verwisselen van borden in zijn stad en het meenemen van een ezel naar een familiediner.
Hij zal op 7 september 2025, samen met Carlo Acutis, in Rome heilig verklaard worden.
+++++++++++++
De zalige Pier Giorgio Frassati leefde slechts 24 jaar, maar inspireert nog steeds de wereld. Leer hem kennen!
Pier Giorgio, geboren in een Italiaanse familie uit de hogere klasse, als zoon van de redacteur van de toonaangevende krant La Stampa, besteedde zijn tijd aan het helpen van mensen in nood in de arme wijken van Turijn. In een periode die gekenmerkt werd door de opkomst van het fascisme in Italië, raakte hij ook betrokken bij de politiek en zette hij zich in voor meer sociale rechtvaardigheid. De energie die hij nodig had voor zijn engagement putte hij uit zijn relatie met Christus en zijn intense gebedsleven. Omringd door een grote groep mensen deelde hij zijn geloof en zijn passies met zijn goede vrienden. Als sportman en bergliefhebber aarzelde hij niet om zijn vrienden mee te nemen naar “de toppen”. Pier Giorgio Frassati overleed op 24-jarige leeftijd aan een ziekte die hij naar verluidt had opgelopen in een arm gezin. Op 20 mei 1990 werd hij zalig verklaard door paus Johannes Paulus II, die deze jongeman de titel “de man van de acht zaligsprekingen” gaf. Het dient als voorbeeld voor alle jongeren met het oog op de Wereldjongerendag, die in juli 2016 in Krakau (Polen) plaatsvindt. Deze film is geproduceerd door de Chemin Neuf-gemeenschap via het internationale gebedsnetwerk “Net for God”. Neem contact met ons op via netforgod@chemin-neuf.org
Pier Giorgio Frassati leverde indrukwekkende bijdragen op sociaal, religieus en politiek vlak, ondanks zijn korte leven.
Hier zijn zijn belangrijkste verwezenlijkingen:
Sociale betrokkenheid:
Hulp aan armen: Hij was actief lid van de Sint-Vincentiusvereniging en besteedde veel tijd aan het helpen van behoeftigen in Turijn.
Solidariteit met arbeiders:
Hij studeerde mijnbouwkunde met het doel om Christus te dienen onder mijnwerkers.
Liefdadigheid én hervorming:
Hij zei: “Liefdadigheid is niet genoeg; we hebben sociale hervormingen nodig”.
Religieuze toewijding:
Dagelijkse eucharistie:
Vanaf jonge leeftijd woonde hij dagelijks de mis bij en ontving de communie.
Lekendominicaan:
In 1922 trad hij toe tot de Derde Orde van Sint-Dominicus en nam de naam Girolamo aan.
Spirituele inspiratie:
Hij was een bewonderaar van Sint-Thomas van Aquino en Sint-Catharina van Siena, en kon moeiteloos passages
uit Dante’s Goddelijke Komedie reciteren.
Persoonlijke en culturele impact:
“Verso l’alto” – Naar de hoogte: Zijn motto symboliseert zijn streven naar spirituele en morele verheffing.
Hij schreef het op een foto van zichzelf tijdens een bergbeklimming kort voor zijn dood.
Vriendschap en humor:
Hij richtte met vrienden de “vereniging van louche types” op, waarin plezier, spiritualiteit en kameraadschap centraal stonden.
Politiek engagement
Verzet tegen fascisme:
Hij nam deel aan demonstraties tegen Mussolini’s regime en werd meerdere keren gearresteerd.
Oprichting van krant ‘Momento’:
Deze publicatie was geïnspireerd door de sociale leer van de Kerk, vooral de encycliek Rerum Novarum van paus Leo XIII.
Gedachte van de Dag –
Het geheim van Pier Giorgio’s persoonlijkheid was zijn voortdurende vreugde. “Mijn leven is eentonig,” zei hij ooit,“maar elke dag begrijp ik een beetje beter de onvergelijkbare genade van katholiek zijn.
Weg dus met alle melancholie. Die hoort alleen thuis in een hart dat het geloof heeft verloren. Ik ben vrolijk.
Verdriet is geen somberheid. Somberheid moet verbannen worden uit de christelijke ziel.”
Als tiener raakte hij bevriend met de armen in de vuile achterbuurten van Turijn en gaf hen alles wat hij had—zijn geld, zijn schoenen, zijn jas. “Jezus komt elke ochtend naar mij toe in de Heilige Communie,”
antwoordde hij aan een vriend die vroeg waarom de krotten hem niet afstootten. “Ik betaal Hem op mijn heel kleine manier terug door de armen te bezoeken.
Het huis mag smerig zijn, maar ik ga naar Christus.”
Op school werd Pier Giorgio leider van groepen die hulp organiseerden voor behoeftigen.
Hij stelde hoge eisen aan zichzelf—zijn inzet van tijd en geld overtrof die van zijn vrienden ruimschoots.
Zondag: overschoenen voor een blootsvoets kind
Maandag: een kamer voor een dakloze vrouw
Dinsdag: laarzen voor een werkloze arbeider
Woensdag: betaling van een schoolrekening voor een meisje
Donderdag: herhuisvesting voor een blinde veteraan
Vrijdag: boodschappen voor een hongerig gezin
Zaterdag: medicijnen voor een oude man met bronchitis
Zijn vrijgevigheid leek eindeloos. Tegelijk organiseerde hij studentenfeestjes, spelletjes en fondsenwervingen voor skireizen naar de Alpen—Pier Giorgio was verslaafd aan bergbeklimmen!
Na een bezoek aan een ernstig misvormde melaatse legde hij aan een vriend uit waarom hij zich zo onbaatzuchtig inzette:
“Wat zijn we rijk dat we gezond zijn. De misvorming van die jongeman zal verdwijnen over een paar jaar, wanneer hij het Paradijs binnengaat.
Maar wij hebben de plicht om onze gezondheid in dienst te stellen van wie dat niet heeft.
Anders handelen zou het geschenk van God verraden. Geen mens mag ooit worden achtergelaten.
Maar de mooiste vorm van liefdadigheid is die voor de zieken. Dat is een uitzonderlijk werk:
weinigen hebben de moed om de moeilijkheden en gevaren aan te gaan; om het lijden van anderen op zich te nemen, naast hun eigen noden en zorgen.”
Pier Giorgio was beroemd in Turijn, maar zijn familie zag hem als een probleem.
Zijn vader, Alfredo Frassati, hoofdredacteur van La Stampa, leek zijn vrijgevigheid te verachten.
Zijn moeder vond zijn afwezigheid en het te laat komen bij maaltijden lastig.
Pas na zijn dood begonnen ze hun zoon echt te waarderen.
Een agressieve vorm van polio trof Pier Giorgio in juli 1925, en hij stierf binnen een week.
Hij was vierentwintig jaar oud.
Een vriend merkte ooit op dat Pier Giorgio, wanneer hij klaar was met bidden in de kerk,
een klein afscheidsgroetje maakte naar het tabernakel. Ik stel me graag voor hoe deze vrolijke heilige Christus begroette in de hemel.
Mijn gedachte op deze herdenkingsdag van de prachtige heilige,Heilige Pier Giorgio, is dat het grootste geschenk
en de enige glorie van mijn leven is dat ik katholiek ben en elke dag probeer te groeien in de grootste geboden:
God boven alles liefhebben en mijn naaste als mijzelf. St. Edmund Campion verwoordde het zo mooi: “Katholiek zijn is mijn grootste glorie.”
Heilige Pier Giorgio Frassati, bid voor ons
De data verschillen soms, maar het laatste dat wij vernomen hebben is hun gezamelijke Heiligverklaring op 7 septembet 2025 !
4.20 De ondeugden van de jeugd zetten zich voort in de latere leeftijd.
Op de drempel van de school, waar zulke gewoonten heersten lag ik, ongelukkige knaap, en van zo’n strijdperk was dit de worstelkunst, waarbij ik meer vreesde een taalfout te maken dan dat ik er me voor hoedde, als ik er een maakte, hen te benijden, die er geen maakten. Ik zeg en belijd U deze dingen, mijn God, waarin ik geprezen werd door hen, aan wie te behagen toen voor mij gelijk stond met deugdzaam te leven. Want ik zag niet de afgrond van de schande, waarin ik geworpen was van voor Uw ogen. Want wat was in Uw ogen verachtelijker dan ik, waar ik zelfs zulke mensen mishaagde, doordat ik met talloze leugens mijn opvoeder, mijn leraren en ouders bedroog uit lust om te spelen en uit zucht om zinledige vertoningen te zien en die in speelse onrust na te bootsen? Ik stal ook uit de voorraadkamer van mijn ouders en van de tafel, hetzij omdat mijn snoeplust mij daartoe dreef, hetzij om iets te hebben, dat ik aan andere jongens kon geven, die zich daardoor lieten omkopen om met mij te spelen, hoewel ze van dat spel toch evenveel genoten als ik. Ook in dat spel trachtte ik, uit ijdele begeerte om uit te blinken, op listige wijze zelf bedrieglijke overwinningen te behalen. Maar wat kon ik zo slecht verdragen en verweet ik zo heftig, wanneer ik iemand er op betrapte, als dat, wat ik anderen aandeed? En wanneer ik betrapt werd en men mij verwijten deed, raasde en tierde ik liever dan dat ik toegaf. Is dat de kinderlijke onschuld? Neen dat is ze niet, Heere, ze is het niet, ik bid U, mijn God. Want juist dit is het, dat zich voortzet, wanneer men op ouderen leeftijd gekomen is; maar dan geldt het niet opvoeders en leermeesters en gaat het niet over noten, ballen en mussen, maar dan geldt het stadhouders en koningen en gaat het over goud, landgoederen en slaven, zoals ook in plaats van roeden zwaardere straffen komen. Het was dus het symbool van de nederigheid, gelegen in de gestalte van de kinderen, dat Uw goedkeuring wegdroeg, o onze Koning, toen U zei: “dezulken is het koninkrijk van de hemelen”.
4.21 Hij dankt God voor de in zijn jeugd ontvangen weldaden.
Maar toch, Heer, zou ik U, verhevene, al goede Schepper en Bestuurder van het heelal, onze God danken, ook al zou het Uw wil geweest zijn, dat ik niet meer was geworden dan een knaap. Want ook toen bestond ik, leefde ik, had ik gevoel, droeg ik zorg voor het behoud van mijn wezen – het teken van de geheimzinnige eenheid, waaruit ik was voortgekomen – en bewaakte ik met een innerlijke zin de ongeschonden toestand van mij zinnen en zelfs bij mijn kleine gedachten, die zich bezig hielden met kleine dingen, schepte ik behagen in de waarheid. Ik wilde me niet laten bedriegen, ik had een sterk geheugen, ik was toegerust met het vermogen om te spreken, vriendschap was me aangenaam, ik vermeed smart, neerslachtigheid en onkunde. Wat is in zo’n levend wezen niet bewonderenswaardig en prijzenswaardig? Maar al die dingen zijn gaven van mijn God, niet ik zelf schonk ze mij: goede dingen zijn het en dat alles vormt mijn ik. Goed is dus Hij, die mij gemaakt heeft, en Hij is mijn goed en ik wil Hem loven om al het goede, waardoor ik ook als knaap bestond. Want dit was mijn zonde, dat ik niet in Hem, maar in Zijn schepselen, mijzelf en de andere, genieting, verhevenheid en waarheid zocht, en zo geraakte ik in smart, verwarring en dwaling. Dank zij U gebracht, mijn Verheugenis, mijn Eer en mijn Vertrouwen, mijn God, dank voor Uw gaven; maar bewaar ze mij. Want zo zult U mij bewaren, en zal, wat U mij schonk, vermeerderd en volmaakt worden en ik zelf zal met U zijn, want ook dat ik ben, hebt U mij geschonken.
Belijdenissen van St.Augustinus : Fragment uit het 4e hoofdstuk.
—————–
Dit is een diep ontroerende en filosofisch rijke passage uit Augustinus’ Belijdenissen, waarin hij zijn jeugdige zonden beschrijft met een scherp oog voor de menselijke natuur en een hart vol berouw en dankbaarheid. Hier is mijn commentaar op deze tekst, in twee delen:
Deel 4.20 – De ondeugden van de jeugd:
Augustinus toont hier een meesterlijke introspectie.Hij kijkt terug op zijn jeugd en ziet daarin niet de onschuld die men vaak romantiseert, maar de kiemen van latere ondeugd:
Morele blindheid:
Hij was meer bezorgd om taalfouten dan om leugens of bedrog.
Dit toont hoe sociale normen en externe waardering zijn geweten overschaduwden.
Spiegel van volwassenheid:
De kinderlijke strijd om aandacht, macht en status is volgens hem een voorloper van de volwassen strijd om rijkdom, bezit en invloed.
De parallellen tussen het kind dat snoep steelt en de koning die land verovert zijn scherp en confronterend.
Schijnheiligheid en egoïsme:
Hij erkent dat hij anderen veroordeelde voor hetzelfde gedrag dat hij zelf vertoonde.
Dit is een vroege vorm van morele hypocrisie, die hij later als zonde herkent.
Nederigheid als ideaal:
Tegenover deze zondige neigingen plaatst hij het beeld van het kind als symbool van nederigheid—niet vanwege hun gedrag, maar vanwege hun afhankelijkheid en ontvankelijkheid.
Dat is wat Christus prijst.
Augustinus’ toon is niet beschuldigend naar de jeugd, maar eerder naar de menselijke neiging om zichzelf te verheerlijken en anderen te misleiden.
Hij gebruikt zijn jeugd als spiegel voor de menselijke conditie.
Deel 4.21 – Dankbaarheid voor de gaven van God
In dit fragment verandert de toon van schuldbelijdenis naar lof en dankbaarheid:
Existentiële verwondering:
Hij erkent dat zelfs als kind zijn bestaan al vol betekenis was.
Zijn vermogen tot voelen, denken, spreken en liefhebben zijn tekenen van Gods scheppende kracht.
Afwijzing van zelfverheffing:
Hij benadrukt dat deze gaven hem niet door eigen verdienste toekwamen, maar door God.
Dit is een fundamenteel christelijk inzicht: genade boven verdienste.
Zonde als gerichtheid op het schepsel:
Zijn fundamentele fout was dat hij vreugde, waarheid en verhevenheid zocht in de schepselen (zichzelf en anderen), in plaats van in de Schepper.
Dit leidde tot verwarring en verdriet.
Gebed om bewaring:
Hij eindigt met een smeekbede dat God zijn gaven zal bewaren en volmaken, zodat hij in gemeenschap met God kan leven.
Reflectie:
Deze tekst is niet alleen een autobiografische bekentenis, maar ook een theologische meditatie over de aard van zonde, genade en menselijke groei.
Augustinus’ vermogen om zijn jeugd te analyseren met spirituele diepgang is wat zijn Belijdenissen zo tijdloos maakt.
Hij nodigt de lezer uit om ook zijn eigen leven te onderzoeken: waar zoek ik mijn vreugde? In het tijdelijke of in het eeuwige?
++++++++++++++++
De fragmenten uit Augustinus’ Belijdenissen zijn rijk aan filosofische, theologische en psychologische inzichten.
Hier zijn de belangrijkste concepten die hij aanraakt, met een nadere uitleg:
1. Zonde als gerichtheid op het schepsel in plaats van de Schepper
Augustinus beschouwt zonde niet alleen als overtreding van regels, maar als een verkeerde gerichtheid van het hart.
In plaats van zijn vreugde en waarheid in God te zoeken, zocht hij die in zichzelf, in anderen, en in aardse dingen.
Schepselgerichtheid:
Genieten van dingen op zichzelf, zonder ze te zien als geschenken van God.
Scheppergerichtheid:
Alles ontvangen met dankbaarheid en gericht zijn op de bron van het goede.
Dit onderscheid vormt de kern van Augustinus’ spiritualiteit:
het hart moet terugkeren naar God als hoogste goed.
2. De illusie van kinderlijke onschuld:
Augustinus verwerpt het romantische idee dat kinderen moreel onschuldig zijn. Hij ziet in zijn jeugd al de kiemen van trots, bedrog, jaloezie en egoïsme.
Speelse zonde:
Liegen om te spelen, stelen om erbij te horen, woede bij verlies.
Volwassen echo:
Deze neigingen groeien uit tot machtsstrijd, hebzucht en politieke intriges.
Zijn punt is dat de menselijke natuur van jongs af aan geneigd is tot zelfzucht, en dat opvoeding en genade nodig zijn om die te hervormen.
3. De gave van het bestaan en de menselijke vermogens:
Ondanks zijn zonden erkent Augustinus dat zijn bestaan als kind al vol wonderen was. Hij noemt:
Geheugen – Spraak – Vriendschap Waarheidsliefde – Vermijding van pijn en onwetendheid
Deze vermogens zijn geen verdienste, maar gaven van God. Hij prijst God als de bron van zijn “ik” en roept op tot dankbaarheid.
4. Berouw en dankbaarheid als spirituele houding
Augustinus’ toon is niet alleen beschuldigend, maar ook nederig en dankbaar. Hij:
Belijdt zijn fouten zonder zichzelf te veroordelen.
Erkent Gods goedheid en genade.
Bidt om bewaring en vervolmaking van zijn gaven.
Deze houding van berouw en dank is kenmerkend voor Augustinus’ spiritualiteit: het is een voortdurende beweging van het hart naar God toe.
5. Nederigheid als toegang tot het Koninkrijk:
Hij verwijst naar Jezus’ woorden: “dezulken is het koninkrijk der hemelen” en benadrukt dat het niet de kinderlijke daden zijn die prijzenswaardig zijn,
maar de nederige gestalte van het kind.
Nederigheid betekent afhankelijkheid, ontvankelijkheid, en het besef dat men zichzelf niet kan verheffen.
Koninkrijk van God is toegankelijk voor wie zich klein weet en openstelt voor genade.
‘“De Meester Christus roept uitdrukkelijk uit: ‘Hij die niet met Mij is, is tegen Mij’ (Luk. Door dit te zeggen toont Hij degene die Zijn geboden niet op elke manier en met elke inspanning onderhoudt, en die niet voortdurend de deugden verwerft door het in praktijk brengen van de geboden, boekt in feite geen enkele vooruitgang, maar lijkt alleen af te zien van het kwade.”
St. Symeon de Nieuwe Theoloog: Zevende Ethische Verhandeling”
++++++++++++
Ontleding van de tekst :
De kern van de tekst
“Hij die niet met Mij is, is tegen Mij” (Lucas 11:23)
Deze uitspraak van Christus vormt het fundament van Symeons betoog. Het is een radicale oproep tot volledige toewijding: er is geen neutrale positie tegenover Christus.
Je bent óf actief met Hem, óf je staat Hem tegen.
Wat Symeon benadrukt:
St. Symeon stelt dat:
Wie niet met alle inzet de geboden van Christus naleeft, maakt geen echte spirituele vooruitgang.
Het verwerpen van het kwaad is op zich niet voldoende.
Ware groei vereist het actief verwerven van deugden door het praktisch naleven van de geboden.
Met andere woorden:
Passiviteit in het geloof is niet neutraal, maar een vorm van tegenstand. Enkel het vermijden van zonde zonder het actief nastreven van heiligheid is volgens Symeon een gemiste roeping.
Theologische betekenis:
Symeon, als mysticus, legt de nadruk op:
Innerlijke transformatie:
Het geloof is geen externe naleving van regels, maar een innerlijke omvorming door genade.
De ervaring van God: hij geloofde dat ware kennis van God voortkomt uit directe, persoonlijke ervaring, niet louter uit intellectuele studie.
Radicale toewijding:
De christen moet met hart, ziel en lichaam streven naar een leven in Christus.
Waarom is dit relevant vandaag?
Deze tekst daagt ons uit om ons geloof niet te reduceren tot een moreel minimum. Het is een oproep tot volledige overgave, tot het actief zoeken naar deugdzaamheid, en tot het bewust leven in Gods aanwezigheid.
————
Wie was de Heilige Symeon de Nieuwe Theoloog ?
Symeon de Nieuwe Theoloog (949–1022) was een Byzantijnse monnik, mysticus, dichter en kerkleraar. Hij wordt beschouwd als een van de drie grote “Theologen” in de Oosters traditie, naast Johannes de Evangelist en Gregorius van Nazianze.
Leven en achtergrond
Geboren in Paphlagonië (huidig Turkije), in een adellijke familie.
Op jonge leeftijd naar Constantinopel gestuurd voor studie en een politieke carrière.
Rond zijn twintigste had hij een intense mystieke ervaring van het goddelijke licht, wat zijn leven radicaal veranderde.
Werd monnik in het Stoudios-klooster, later abt van het Sint-Mamas-klooster in Constantinopel.
Zijn spiritualiteit
Legde sterk de nadruk op persoonlijke ervaring van God boven louter rituelen of intellectuele kennis.
Geloofde dat ware kennis van God voortkomt uit innerlijke verlichting, vaak beschreven als het “ongeschapen licht”.
Was een voorloper van de hesychastische traditie, die stilte, gebed en innerlijke rust centraal stelt.
Zijn werken
Schreef hymnen, ethische en theologische verhandelingen, catecheses en brieven.
Zijn leerling Nicetas Stethatos verzamelde en publiceerde zijn geschriften na zijn dood.
Zijn teksten zijn doordrenkt van vurige liefde voor Christus en oproepen tot radicale heiligheid.
Waarom “Nieuwe Theoloog”?
De titel “Nieuwe Theoloog” was uitzonderlijk: in de Orthodoxe traditie wordt die zelden toegekend.
Het duidt op zijn vernieuwende manier van spreken over God—niet vanuit boeken, maar vanuit ervaren genade.
Symeon is een spirituele gids voor wie verlangt naar meer dan religieuze vormelijkheid. Hij roept op tot een leven van transformatie, vuur en intimiteit met God. Als je wilt, kunnen we samen een passage uit zijn hymnen bekijken—ze zijn poëtisch, mystiek en vaak verrassend direct.
christelijkeinformatiebron 